KHAD FENERR Heinous Flame

Copyright © 2026 by Khad Fenerr All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, scanning, or otherwise without written permission from the publisher. It is illegal to copy this book, post it to a website, or distribute it by any other means without permission. First edition This book was professionally typeset on Reedsy. Find out more at reedsy.com

Contents 1 1 2 7 3 13 4 19 5 25 6 32 7 38 8 44 9 50 10 56 11 62 12 71 13 80 14 92 15 100 16 110 17 119 18 128 19 137 20 146 21 155

22 166 23 178 24 189 25 202 26 214 27 226 28 238 29 250 30 262 31 273 32 287 33 302 34 316 35 331 36 345 37 359 38 373 39 392 40 406 41 461 42 478 43 495 44 512 45 530 46 557 47 580 48 600 49 630

50 656 51 677 52 683 53 690 54 696 55 702 56 709 57 736 58 765 59 795 60 809

1 N akatitig lang ako sa kaniya habang tumatakbo siya papalapit sa akin. Hindi ko maitago ang paghanga, lalo na nang makita ang malaki niyang biceps. He’s wearing a black bunker gear that has no sleeves but has red reflective stripes. I even gasp when our eyes meet for a while, and he rushes to our house. Marahan na sumilid ang mga labi ko habang tinititigan ang likod niya. Ang laki niyang lalaki. I feel like he can gallop me with just his arm. “Kumusta ka, ate?” tanong sa akin ng kapatid ko, bahagya lang akong ngumiti sa kaniya. “Wala bang masakit sa ‘yo?” “Wala naman,” marahan kong tugon, huminga na- man siya nang malalim. “Den, hindi mo kasalanan, okay? It’s an accident.” “Pero muntik na tayong lahat mapahamak dahil sa ‘kin.” “Just forget it.” Tumango naman siya. The flame has died down, but the trauma it has put 1

on my brother stays. I am sitting on the hood of our car when the buff guy walks out of the gate so manly I can’t take my eyes off him. Una niyang hinanap ang mga mata ko. Saglit naman akong napasinghap nang makahinto siya sa tapat ko. “Ms. Laureo,” panimula niya, napansin ko na- mang bahagya siyang nahihingal. “The fire has died down. But we advise that you stay at the nearest hotel for a while.” “Why?” mahinang sabi ko, nakatitig lang siya sa akin. “Why do we have to leave when the fire has already ceased?” “Because it’s not good for your health to inhale the excess plumes.” “Okay.” Pagkatapos sa akin ay tumungo naman siya sa gawi nila daddy. Bumaling nga ako para makita siya. He is starting to open his mouth while I can’t hear his raspy voice; he is a few meters away from me. Only wearing my white camisole, the wind blows through, and I hug myself while staring at him. When I see dad nod, the man walks off to the firetruck. Lumapit naman sa gawi ko ng kapatid ko. Kinuha ko ang mga kamay niya. He frowns at me. I let out a breath and pull his head to my chest. “Hindi ko sinasadya, ate…” pagbabalik na naman niya sa nangyari, hinaplos-haplos ko naman ang 2

buhok niya. “Hindi ko sinasadya.” “It’s not your fault,” mahina kong sabi, narinig ko namang umingay ang makina ng firetruck sa ‘di kalayuan kaya napabaling ako roon. “Basta ‘wag ka nang maglaro ng apoy sa susunod.” “Promise.” “Forget it, Den.” He nods. Nakita kong may kausap ang lalaki, at nang tinapik siya ng kasama niya, ay umakyat na siya sa loob ng firetruck. Napatanga nga ako nang makita ang paw- isan niyang buhok nang hubarin niya ang bahagyang pulang leatherhead. His hair is wet with sweat, too. Oh, boy, he is gruff-looking with no beard—and it makes me fascinated at him somehow; he is, I admit, has looks engraved in his genes. In the middle of staring, I realized that I was hugging my brother. I instantly pull myself off him and look over the firetruck. Tumungo naman si Densen sa gawi nila daddy. Habang ako ay nanatiling nakatuon ang tingin sa firetruck. Lingon, please. Mahinang gumulong ang firetruck hanggang sa malapit nang lumagpas sa akin. Agad akong nag- angat ng tingin, sakto naman na bumaling sa labas ng bintana ‘yong lalaki. He looks down at me with dominance screaming in his jet black eyes; his crew cut makes him look so superior.. Snapping his head 3

off to the front, I frown, as I watch them roll through the road. I bite my bottom lip. Kinabukasan, matapos ang nangyari gabi ay na- natili muna kami sa hotel. Pero sila mommy at daddy ay naroon sa bahay para bantayan ang mga gamit namin. I don’t know what’s the point of us staying here when we have our own freaking house. Maybe he’s just concerned about what might happen to us. Concerned? He even snapped my presence off. “Ate, nakita mo na ‘to?” sabay hilig ng kapatid ko para ipakita kung ano ang nasa iPad niya, dumungaw naman ako. “Ito ‘yong bagong crush ko.” “Crush-crush ka diyan,” mahina ko siyang bi- natukan, nangingiti naman siyang napahilot doon. “Hindi ka pa nga tuli, tapos marunong ka nang mag crush-crush?” “Hindi naman kailangang maging tuli para magka- roon ng crush. Tsk.” “Sa bagay, may punto ka diyan.” Napailing-iling siya habang natawa naman ako sa sinabi ko. I want to go back home and get seated on our couch, watching shows in the plasma. But we have to stay here for about three more hours before we can come back home. Nayayamot na nga ako sa kaka-tingin sa walang kabuhay-buhay na mga dingding nila rito. Iyong kama ay hindi ako sanay; iyong sa kuwarto ko 4

kasi ay queen-size iyon, tapos single-bed lang ang available rito. We can’t choose other hotels since it’s the only hotel in town. So cheap, but it’s not that worthy to stay in. “Ate, papasok ka pa sa trabaho mo?” tanong niya, marahan naman akong tumango habang nakatuon ang paningin sa telepono. “Bakit?” “Anong bakit?” bahagya ko siyang kinunotan ng noo, ngumisi naman siya. “Natural, may work ako.” “Gusto ko kasing mag-arcade tayo ngayong sabado.” “I’m not available during weekends.” “Weekdays?” “Hindi rin.” Napanguso na lang siya. As a junior digital marketing specialist, I have to monitor the metrics of the company I worked with. I know it’s kind of detrimental to my part, but I have a goal to tour them out of the country. Kaya kailangan kong kumayod nang kumayod. Saka, hindi na naman bago sa akin ito—sanay na ako. Sa pagsapit ng tanghali, ay nag check-out na kami. Ayaw pa nga sana ni Densen kasi gusto pa niyang magpahinga, pero panay na ang tawag ng head of media specialist sa akin. “Kailangan na ba talaga, ate?” malungkot na tinig niyang tanong, tipid naman akong tumango. “Hindi ba puwedeng mamayang gabi na lang?” 5

“Hindi,” bahagyang tumigas ang tinig ko, napan- guso naman siya. “Marami pa akong tatapusin.” “Ang daya naman, e.” “Babalik tayo dito soon.” He just snaps his head off me. Pagkarating ng bahay, agad kaming sinalubong ni daddy at mommy. Saglit ko naman silang niyakap. “How’s your stay?” “Boring—“ “Good.” Mom has a sudden turmoil on who to believe in. I just glare at Densen, and he just puckers his lips, muffling his chuckle. “Dad. Gotta go upstairs. I have a lot of plates to fill up on.” “Anak, hindi kaya ay magkasakit ka sa ginagawa mong ‘yan? Wala kang pahinga.” “I’m okay, dad. Don’t worry about me.” “Sige, basta dahan-dahan lang, okay?” I look at dad beside mom. I frown and dips my head to his chest for a while and I head upstairs. Pero hindi pa man ako nakarating sa landing area, ay tinawag niya ako. Agad akong lumingon sa kaniya. “Break a leg, Chandrea.” Tipid akong ngumiti sa kaniya at tumuloy na sa paghakbang paakyat. 6

2 T he metrics I need to work on needs to be double-checked to send the full report. But my laptop suddenly becomes stubborn and acts up impulsively, shutting down on its own. Napatingin nga sa akin ang kasamahan ko na si Joshua, na halatang naguguluhan kung bakit pinagpapawisan ako. Hindi ko naman siya pinansin at iginala sandali ang mga mata sa kabuuan ng restaurant na pinili ko. “If you have a problem with your pc, you can use mine,” seryoso niyang alok, agad naman akong umiling. “Sigurado kang ayos lang? I’m willing to borrow you off my laptop.” “I’m good,” mahina kong sabi, huminga naman siya nang malalim sabay tango. “Kumusta nga pala ‘yong ka-date mo kahapon?” “Sino? Si Angela? We’re not a thing.” “Eh, ano mo ‘yon?” “Fuck-buddy.” “Dear, heavens. Forgive this boy.” Ngumisi lang siya at itinuon na ang paningin sa 7

kaniyang screen. Samantalang ako naman ay pilit pa ring inaayos ang aking laptop. Maybe I should buy another one right now, but I have to save for my year end goal to tour them abroad. I let out a breath and frown at the situation of my poor thing; I guess I really have to deal with this often. “Mauna na ako sa ‘yo, a,” paalam ko kay Joshua matapos ang meeting namin, ngumisi lang siya sabay tulak sa sasakyan niya. “Tawagan mo ako kung may budget proposal na for the ad campaign.” “Sige,” nangingiti niyang tugon, nakatitig lang ako sa kaniya. “Alis ka na.” I shake my head, smacking him with my handbag to the chest. He just smirks while biting his bottom lip. Nauna na akong umalis kay Joshua at sumakay sa sasakyan na binook ko. Akala ko nga makakarating ako agad sa bahay, pero ang driver, bigla na lang lumiko at huminto sa isang eskinita. My heartbeat starts to thunder—this is not good. I saw this in the movies. “Ma’am, daanan na muna natin ‘yong nagbook din sa ‘kin,” paliwanag niya, bumuntong-hininga naman ako sabay pagod na tumango. “Mabilis lang naman.” “Basta, i-uwi mo ako nang maayos,” may takot sa tinig ko, bigla naman siyang natawa na naglaho rin nang tinalasan ko siya. “Anong nakakatawa?” 8

“Ang praning n’yo po kasi.” “Just making sure.” He just shakes his head, smirking. Inirapan ko na lang siya at itinuon ang aking paningin sa aking telepono. Nagsimula akong mag- scroll at biglang napadaan ang litrato ng pinsan kong hanggang ngayon ay hindi pa kami bati. It makes me frown at the thought that I was the reason why she flew to Miami. If I hadn’t made such irrational actions, she would have stayed with me now and we can still have fun together. “Hello, sir,” rinig kong biglang sabad ni kuya sa katahimikan, bumaling ako sa kaniya na may kausap sa telepono. “Nandito na ako sa labas, sir. Ilang minuto na rin. Sige, sir. Maghihintay kami.” He ends the call and puts down the phone to the attached drawer and glances at me; the smug look has never left on his face. I clench my jaw and pan my eyes down to my phone, and he chuckles. Mga ilang minuto rin akong nag-scroll sa screen ng aking telepono nang malutong na bumukas ang pintuan, kaya napatingala ako. Pero natigilan ako sa aking nakita. “Ms. Laureo,” banayad ang gulat sa pagbati niya sa akin, umiwas naman ako ng tingin. “I did not expect to see you again.” “Like I care,” may tuya sa tinig ko dahil nainis sa ginawa niya nakaraang gabi, tumikhim naman siya 9

kaya humarap ako sa kaniya. “Are you mocking me?” “Mocking you is a waste of time, believe me.” “Then I don’t wanna waste my time, either.” Inirapan niya ako at sinara ang pintuan, bumaling naman ako pabalik sa aking telepono. Kahit hindi ko nakikita, alam kong nakangiti ang driver sa harapan sa nakikita niya sa salamin ngayon. I clench my jaw, trying to remain calm. I scoot myself to the nook as I hear him exhale. “Kuya, una ako, a.” “Excuse me? Ako ang nauna sa ‘yo.” Our eyes cross again. “Well, Ms. Laureo, I respect your blunt interjec- tion. But I have an important errand to catch on.” “Ha! This is an injustice to customer rights. I mean, how could you assert yourself to be the first priority when I was already here first before you came!” Bumanat ang panga niya, hindi na nakapagtimpi. Nagpatuloy ako sa rant ko habang mapanuya na- mang naglalaro sa loob ng pisngi niya ang dila niya. “I know you’re here first, I respect that. But you don’t have to shout at me.” “How will I remain calm when you’re cutting my rights?“ He looks up at the ceiling, relinquishing our argu- ment to the air. I tried to be nice here, when all he does is to bend my rights just to serve him. Maya- 10

maya, napahalulipkip akong nakatingin sa labas ng bintana. Binabawi ko na ang sinabi ko, wala siyang pinagkaiba sa mga lalaki na kilala ko—isa rin siyang trapo sa mundong ito. Nagpatuloy sa pagtulak ang sinasakyan naming cab hanggang sa humina ang paggulong nito. Ba- hagya akong bumaling sa lalaki na bumabanat ang panga habang nakatingin sa harapan. I snap my head off him. He is not that important. As the car stops at the memorial park, he clasps the lever and gets out and slams the door closed without even turning around. I am startled at the impact, but it muffles when it reaches close. “Bakit mo naman inaway, ma’am?” pagkonsen- siya ni kuya sa akin, agad namang bumanat ang panga ko. “Namatayan na nga ang tao, inaway mo pa. Sana dinahan-dahan mo na lang ang pakikipag-usap sa kaniya.” “Kuya, sinisisi mo ba ako?” may panghihinayang sa tinig ko, umiwas lang siya ng tingin. “Ano bang nangyari doon?” “Oh, tapos ngayon gusto mong malaman ang nangyari sa buhay niya? Ang gulo mo, ma’am. Inaway mo nga, eh.” “Can you stop victim-blaming me?” Ngumisi lang siya at tumulak na kami paalis doon. Ang kaninang iritado kong mukha ay napalitan nang pag-alala. Was I not gentle with him? I even called 11

him rag as if he’s a scum of the earth. “Nandito na tayo, ma’am.” I hand my fare and get out. 12

3 N ababagabag pa rin ako sa sinabi ng driver kanina. Naging marahas ba ako sa kaniya? I contemplate the situation earlier as I nibble my bottom lip. I take the files for the analytics report and some contracts and walk downstairs to the entrance door. “O, aalis ka na, ate?” salubong sa akin ni Densen pagkapasok ng bahay, tumango naman ako. “‘Di ba sabado naman ngayon? Puwede naman sigurong…” “Hindi,” matigas kong sabi, huminga naman siya nang malalim. “Den, you know my work, right? Pupunta pa ako ngayon sa kompanyang naka-assign sa akin para dito.” He just nods, reluctantly. Nagmadali naman akong lumabas at kapagkuwan ay nag-book ng masasakyan sa aking telepono. Na- pangiwi nga ako nang mabugahan ako ng usok ng sports car ng aming kapitbahay nang dumaan ito sa gawi ko. How could they allow that kind of car to roam around the village? I scoff as I still my palm at 13

my mouth and nose to cover myself from the smoke. I stood there for almost thirteen minutes when the car I booked came, finally. “Bakit ang tagal mo?” iyamot kong sabi pagkaupo sa loob, bahagya naman siyang yumukod sa akin. “Tara na.” “Pasensiya po, ma’am,” mahina niyang sabi, tu- mango lang ako. “Pasensiya po talaga.” “It’s fine. Let’s go.” “Sige po. Sinabihan ko siya kung saan niya ako dalhin. Na- patitig nga ako sa kaniya. Thank God he’s not that douche chauffeur earlier. I snap my head to the window and look. Ilang mga eskinita rin ang dinaanan namin nang marating namin ang building ng Fort Mordell. Isang kilalang kompanya sa lugar namin, na ulo ng mga produktong gaya ng appliances at kitchenware. “Here,” sabay lahad ko sa pera, tinanggap naman niya ito. “Keep the change.” “Sige po,” mahinahon niyang sabi, umirap lang ako. “Tawag lang po kayo ulit.” I clamber out of the car. I have no time for his blabber; I need to catch up the head of marketing, so I can give their analytics report. Ako ang taga-advice sa kanila kung anong gawin kung sakaling konti lang iyong engagement nila. Bago pa lang ang kompanya nila, pero dahil sa kagaya namin ay natutulungan 14

silang mapausbong kahit paano para makilala sa market. Yakap ang brown fur coat na pinanlooban ng put- ing undershirt habang sinakluban ang binti ko ng black flare pants, mabilis ang mga hakbang ko hang- gang sa makarating sa loob nang gusali. Sinalubong naman ako ng staff nila at dinala ako sa board room. “Oh, here she is,” bungad sa akin ni Agatha pagka- pasok ko, tipid ko lang silang nginitian. “Have a seat, Ms. Laureo.” “This will be quick,” tapat ko sa kanila, nakinig naman sila. “According to your status as of January, you are flanking to 22%. Why? ‘Di ba sabi ko naman na gawin n’yo ‘yong sinabi ko? Make an ad campaign that is related to your brand.” “Ano kasi, akala namin na papatok sa masa ‘yong ginawa naming dance cover.” “Well, it doesn’t. Your total views across platforms is only one million. To reach the market arena, you need at least ten.” They stun in silence. “So, what do we do now?” sabad ni Agatha, buma- ling naman ako sa kaniya. “Kung 22% ang ibinaba ng stats namin, anong mai-suggest mong hakbang na puwede naming gawin.” “Well, you need to promote your brand well, by tagging along with the trend, but make sure your brand’s mission is always present. Hindi lang basta 15

promote para makilala,” sagot ko, nakinig naman sila. “If you want to be relevant to the market arena, you need to be irresistible. What makes a giant brand such Nike to be known globally, is their consistent branding. Your bouncing rate, by the way, is also low. You really need to catch up.” Tumango-tango lang sila sa sinabi ko. Kapag kasi nasa ganitong mga situwasyon ay kailangan mo talagang ipamukha sa kanila kung anong kulang. I had dealt with different brands across the country before that shackled their name from being popular because of their stubborness. It’s good that they are listening to me somehow, but there are times they go sideways. “For better analysis, here is the full report,” sabay lahad kay ko kay Agatha sa folder, agad naman niyang kinuha ito sabay tingin sa nakasulat doon. “It’s vivid that your pages viewed per visit is only 1.06. Who designed your website?” “Si Frank Hobber,” mahinang sagot ni Agatha, tumango naman ako. “Ang sabi niya kasi ay mas maganda kung maraming animation.” “It isn’t all about the animation, Agatha. Because traditional e-commerce buyers prefer minimalist— and we’re hitting their attention, so we need to qualify somehow.” “So, kailangan din bang palitan ang website?” I nod, immediately. They exchange looks. 16

Pagkatapos doon ay tumulak na ako pabalik ng kompanya. Ganito talaga ang ginagawa namin bilang parte ng marketing team. The cab stops rolling at the building. I hand my fare and get out, making my way inside. I am about to approach the elevator ahead of me when someone bumps into me. I look up with frowning brows. Bahagya naman akong natigilan nang makita kung sino ito. Agad akong umirap at naunang pumasok sa loob at tinapik ang close button. The door lazily slides closed when a muscled arm appears between doors, pausing its motion. I erect myself as the doors forcefully slides open, and the man raises an eyebrow at me–I just look away. “For the second time,” he says, exhaling, and I scoff. “Nice to see you again, Ms. Laureo.” “Hmm!” I snap, and he just looks straight ahead of the door as it slides closed. “Sinusundan mo ba ako?” “And why would I do that?” “I don’t know. Maybe you’re so obsessed with attention.” Napailing-iling na lang siya sa sinabi ko. Banat- panga naman akong napatitig sa likod niya. His back is wide and broad. With just wearing a gray sleeve compression shirt and white shorts, I can see the tense muscles peeking through it. Umirap ako at nainis nang bigla siyang sumulyap sa akin. 17

Walang reaksiyon ang kaniyang mukha, pero parang nainsulto ako sa ginagawa niya. “What do you want, mister?” He just snaps his head off me. The elevator dings and it slides open. Nauna siyang lumabas habang humigpit ang mga panga ko sa iritasyon. Hindi ko gusto ang presensiya niya, nayayabangan ako. 18

4 A slender legged woman walks past me as I sip on my tea in this tea shop in our town. She walks toward the end table and stops at the man who is waiting for her. Umiwas ako ng tingin at sumimsim ulit sa aking tsaa. Pero hindi pa man nakakalapat ang tasa sa aking labi ay napatanga ako nang bumukas ang pintuan at iniluwa nito ang antipatikong lalaki kahapon sa elevator. Suot ang kaniyang puting compression shirt at itim na cycling shorts, na mukhang kagagaling lang sa workout, dahil may mga pawis pang namuo sa noo at binti niya, habang naka office clothes naman ako. Inilinga-linga niya ang paningin hanggang sa magtama ang mga mata namin. I stay my eyes on him while he saunters toward my direction. As he stops at my table and gets seated in front of me, I look away. “There are so many empty tables to choose from. Dito pa ang napili,” bulong ko, hindi naman niya ako pinansin kaya hindi ko napigilang harapin. “Bakit 19

ka na naman ba nandito?” “To drink tea?” may panunuya sa tinig niya, bumanat naman ang panga ko nang tumingin siya sa akin. “How about you, Ms. Laureo?” “Nakikita mo na naman siguro, ‘no?” “Yeah. I have eyes, don’t worry.” This man. If there weren’t so many people here, I would have scolded him. But I need to refrain myself. He’s a waste of time, anyway, so I shrug his presence off. Binalot kami nang katahimikan habang abala ako sa pagsimsim sa aking tsaa. Siya naman ay abala sa pagtitipa sa kaniyang telepono. Yes, he has the muscles and fit, but his attitude is not likeable. He is a smarmy, sycophantic brute. I scoff, sighing, getting impatient to not argue with him, so I open my mouth. “Anong ginagawa mo sa kompanya na pinapa- sukan ko?” bahagyang may tigas sa tinig ko, mara- han naman siyang bumaling sa akin hanggang sa magtama ulit ang mga mata namin. “Are you an employee, too?” “I owned it,” kasuwal niyang sagot, lumuwa na- man ang panga ko. “Bakit? Aalis ka dahil alam mong sa ‘kin ‘yon?” “You just owned the building, but it’s not your company.” “Hmm… well, may punto ka naman. Pero pointless 20

nga lang.” “Sinasabi mo bang…” “Tired of explaining.” Napaka-antipatiko talaga ng lalaking ito. Akala naman niya luluhod ako sa kaniya. Bumaling siya sa ulit sa telepono niya. “Pero ‘di ba bumbero ka?” “Yes. Is there a problem?” “W-wala naman. Nagtataka lang ako kung bakit may kompanya ka.” “You judged so easily, Ms. Laureo.” I clip my lips closed. Dumaan ang oras na hindi kami nagpapansinan ng lalaki. Ayaw ko namang kausapin ulit siya, baka kung ano na naman ang sabihin niya. He even made some statements that’s really out of hand. Or I was just exaggerating everything, I don’t know. “Malamig na ang tsaa mo, iinumin mo pa ba ‘yan?” marahan niyang sabi, umiwas naman ako ng tingin. “Kung hindi, akin na lang. Total… sasayangin mo lang din naman.” “Mind your own business, you asshole,” mahina kong singhal sa kaniya, mapanuya naman siyang ngumisi sabay balik sa kaniyang telepono. “Bakit hindi ka pa umaalis, ha?” “Kasi hindi pa ubos ang tsaa ko?” “Eh, kanina pa ‘yan, a. Malamig na yata ‘yan.” “Mind your own business, Ms. Laureo.” 21

“Ah! I hate you.” He just chuckles while looking down at his phone screen. Nang sa kinalunan ay nakaalis na ako roon, ay tumulak na ako pabalik ng kompanya. Marami pa namang tatapusin ngayon dahil linggo. I think Mr. Mario would not let us have our rest day. I don’t know, maybe he was broken-hearted. Pero minsan na niya kaming pinag-overtime kahit na holiday naman, lalo na at araw ng mga puso pa ‘yon. Ang masasabi ko lang ay wala siyang puso, kung meron man ay bato. As we’re motioning to the company’s building, I notice someone’s familiar back near the street lamp. “Doon na lang.” “Sige po, ma’am.” The driver stops the cab to the street lamp. I hand my fare and get out. Agad akong tumungo sa gawi no’n. Kagyat naman niya akong niyakap nang makita ako. “Bakit ka nandito?” tanong ko, tumingala naman si Densen sa akin. “Gabi na, a. Galing ka sa school n’yo?” “Yes,” sagot niya, inayos ko naman ang bimpo na nakalagay sa likod niya. “Ate, puwede ba akong mag- stay dito sa ‘yo. Sa lobby lang ako, promise.” “Oo naman. Bakit? Anong nangyari?” “W-wala naman, ate. Gusto lang kitang kasabay 22

umuwi.” “Hindi pa ako makakauwi.” “Ayos lang.” Ginulo ko na lang ang buhok niya. Isa pa itong makulit. Inakay ko ang braso niya at sabay na sana kaming tutulak papasok ng building nang may isang Hummer na SUV na huminto sa gilid namin. I look at the window rolling down until it reveals who’s inside. I trail off knowing that this is the guy I’ve been with earlier. “Sakay na kayo sa ‘kin,” may lambing sa tinig niya, bahagya naman akong umiwas ng tingin. “Wala naman sigurong mawawala kung sasakay ka lang, Ms. Laureo.” “No, thanks,” matigas kong sabi, kinalabit naman ako ni Densen sabay nguso sa loob ng Hummer. “Densen, I still have work to do—“ “You’re dismissed, Ms. Laureo.” “I’m sorry, what?” Our eyes meet. “You’re dismissed.” “At sino ka naman para sabihin ‘yan?” “Quit blabber and just get in.” “Ayoko nga—“ Pero bigla akong hinila ni Densen papunta roon. Gusto ko sanang mag-protesta, kaso baka mag- tampo itong kapatid ko, kaya sumang-ayon na lang ako. He opens the door and gets in while my jaw 23

tightens as our eyes meet with the man. I don’t even know his name yet—and he has the audacity to let us ride in this Hummer? “Ang lapad ng sasakyan niya ate,” bulalas ng aking kapatid pagkasara ko sa pintuan, napahinga na lang ako nang malalim. “Gusto ko din nito, ate.” “Den, this is out of budget,” mahinahon kong sabi, ngumuso naman siya kaya bumaling ako sa lalaki. “Ano bang trip mo?” “Kailangan bang may trip para tumulong sa nan- gangailangan.” “Well, I don’t need your help, mister—whatever your name is—“ “Derron.” “What?” “My name’s Derron.” “And who the hell cares?” He just scoffs, looks away, and wheels through the freeway. 24

5 K aharap ko ang aking laptop ngayon pero ang isip ko ay naroon pa rin sa lalaki kagabi. Hindi ko in-expect na gano’n ang gagawin niya, dahil hindi naman halata sa mukha niya. His name is Derron. I know he is condescending at times, but I found out last night that he has a spry, venomous aura—that would really make you wry. “Kanina ka pa nakatulala diyan,” puna ni Joshua sa akin, inirapan ko naman siya. “Ano bang nangyari?” “Nothing,” pagod kong sagot, agad namang sumi- lay ang isang ngiti sa kaniyang mga labi. “Puwede ba mag-focus na muna tayo sa mga trabaho natin?” “Nakita kaya kita kagabi.” “Huh?” “Pumasok ka sa Hummer.” “H-hindi ko alam ang sinasabi mo.” I snap my head off him. I know him, he would never slip off a second without interrogating about it. And I’m so tired right now; I don’t know, it just strikes suddenly. 25

“May nobyo ka na ba ngayon, Chan?” patuloy niya, itinuon ko lang ang paningin sa harap ng aking screen. “Sabihin mo lang kung wala, manliligaw ako.” “Can we be professional right now?” sabay banat ng panga ko, nanlumo naman siya sa nakita kaya bumaling sa kaniyang laptop. “Kumusta na pala ang update sa budget para sa ad campaign?” “Pag-uusapan pa daw muna ng board.” “We need that ad campaign to happen.” Tipid lang siyang tumango. While walking on the sidewalk after my duty, a graphite blue Hummer stops at my side. I stop my steps midway as I wait for the driver to come out— and he does, unfortunately. He walks to my direction, and I look away, trying to keep my sight busy, but too late because he already caught me. “Ms. Laureo,” bati niya, tipid lang akong tumango bilang pagtugon. “Alone?” “I have company,” sabay akbay ko sa hangin, bahagya naman siyang natawa kaya nainsulto ako. “Nakita mo namang wala, ‘di ba? Nagtatanong ka pa.” “Malay ko ba, kung meron.” “Tsk. Bakit ka ba nandito?” “I wanted to talk to you.” “Tungkol saan?” Marahan siyang humakbang palapit sa akin, pero 26

huminto rin ilang pulgada sa akin. Agad akong napalunok nang magtama ang mga mata namin, pero agad din naman akong umiwas ng tingin. Nakakatakot ang mga mata niya—parang umaapoy kahit maitim naman ang mga ito. “I know you’re working that company,” saglit niyang nginuso ang building sa likod ko, nakatitig lang ako sa kaniya. “I want to ask you a favor, if you could resign?” “Ano!” salubong na kilay kong sigaw, napahinga naman siya nang malalim. “Ay, hindi ako papayag diyan. Sino ka naman para sundin ko?” “Because you will.” “No. I won’t agree—“ He inches closer to me. My eyes are starting to twitch when I see his fiery eyes. I gulp the blob in my throat. “You resign,” marahan niyang sabi pero may kulog doon, napalunok ulit ako. “This is for your safety.” “B-bakit ka ba nakikialam sa buhay ko?” mahina kong singhal, kumiling naman sa gilid ang ulo niya habang pinatitigan ako. “Ano bang kailangan mo?” “You.” “A-ano…” Hindi ko na alam kung paano tatakasan ang kamandag na dumadaloy sa mga ugat ko nang humakbang ulit siya palapit sa akin. Lahat ng tapang na meron ako kanina, ay parang unti-unting 27

natutupog nang dahil sa isang hakbang na iyon. Nagsimula nang mangatog ang mga tuhod ko habang seryoso lang siyang nakatitig sa akin. His tanned skin brushed on his body perfectly. I dislike men having the same skin as his, but he owns it like it’s already his. I shouldn’t care what skin he owns— crap. I am about to open my mouth to speak, when he gets my arm. “Come with me.” Gusto ko sanang umangal, pero nang makita ko ang hubog ng kaniyang katawan, parang nanlamig ako. Nagdadasal na lang ako na wala siyang masamang balak sa akin. Ipinasok niya ako sa front seat ng Hummer niya at kapagkuwan ay sumunod na pumasok sa kaliwa. “Bakit ba ako nandito? Ano bang kailangan mo?” nyayamot na bungad ko pagkasara niya ng pintuan, bumanat lang ang panga niyang nakatingin sa hara- pan. “Bakit mo ako kinikidanap—“ “You’re not a kid,” pambabara niya sa akin, agad naman akong napatikom sa aking bibig nang bumal- ing siya sa akin. “You’re a woman.” I am stunned by his gaze. His black compression shirt made him look so boyish even without a beard. I gulp the blob again in my throat and try to muster the strength I once lost. “Buckle up.” 28

“H-huh?” Umiwas lang siya ng tingin at sinenyasan akong isuot ang seat belt. Kahit tuliro, ay sinunod ko ang sinabi niya. Binuhay naman niya ang makina ng sasakyan niya at kapagkuwan ay marahan na kaming tumulak sa kahabaan ng daan. We are silent. He remained undivided while clasp- ing the steering wheel while I kept glancing at him. There is no denying that he is attractive, but hell, I’m not going to tell that in front of his face. Bumaling ako sa harapan at nakitang lumiko kami sa isang tea shop. Ang kamay ko na nasa gilid ko ay biglang nahagkan ng kamay niya nang magkamali siya ng nahawakan. Saglit kaming nagkatinginan at umiwas naman siya at hinawakan ang kambiyo. “B-bakit tayo nandito?” “Para mag-tea?” “Tanong ko, tanong mo.” “Is that a compliment?” Umirap ako sa kaniya, bahagya naman siyang natawa kaya naibalik ko ang paningin sa kaniya. Napailing-iling siya at binuksan ang pintuan niya. Kahit na naguguluhan pa rin, ay binuksan ko rin ang pintuan ko, sinalubong naman niya ako ng tingin. “Bakit tayo magkakape?” “Dahil gusto ko?” “‘Ayan ka na naman.” “What did I do?” 29

He laughs softly at me, and I shake my head in disbelief. Nauna akong tumulak sa kaniya, bumuntot naman siya sa likuran ko. Sabay kaming nakapasok sa loob habang dumulas ang malaki niyang palad sa bay- wang ko nang makahinto kami sa counter lane, na agad ko namang inalis. Ibabalik niya sana iyon nang palihim kong tinapakan ang sapatos niya, bahagya tuloy siyang napadaing pero nagawa pa ring ngumiti sa akin. “What do you wanna order, ma’am, sir?” bati ng babaeng staff, tumingala naman ako sa menu board sa itaas nang naramdaman ko ang malaki niyang braso sa likod ng baywang ko. “We have yellow tea?” “No. I don’t like that,” sagot ko, naghintay naman ang babae habang marahan naman na dumiin ang palad at mga daliri ni Derron sa aking baywang. “‘Yong ordinary na lang.” “Okay, ma’am.” “Add sugar, by the way.” She nods and dismisses me. Bumaling naman ako kay Derron na nakatingin pa rin sa menu board. Saglit akong dumungaw sa braso niya at kagyat na lumayo. Humalukipkip naman siyang nakatingin pa rin doon. “I like the chamomile tea,” suhestiyon niya, hu- milig naman ako sa tinuro niya nang bigla na lang siyang lumingon. “I wanna try it.” 30

“E-eh, ‘di orderin mo,” bahagya akong lumayo sa kaniya, masuyo naman niyang inayos ang ilang takas ng buhok ko. “Ano ba…” “I’ll stick with the ordinary.” We stare at each other. Intensely. 31

6 I am staring at him while he is sipping on his black tea. I would say he is manly, in a way that you wouldn’t want to steer your gaze away from him. Bahagya siyang bumaling sa akin kaya umiwas ako ng tingin. Ayoko talaga sa ugali niya, may pagka- antipatiko. “Bakit hindi mo iniinom ang tsaa mo?” marahan niyang tanong sa akin, inirapan ko naman siya. “Drink it. It’ll get cold.” “Wala ka na doon,” pambabara ko, tumikhim naman siya sabay simsim ulit sa tsaa niya. “Bakit mo pala ako sinusundan?” “Excuse me, sinusundan? I’m not following you. It just so happened that I saw you walking on the sidewalk.” “I don’t believe you. Who knows, baka stalker pala kita. God, it’s so creepy.” Bahagya lang siyang ngumisi at napailing-iling. I really don’t like the way he acts, he talks, he moves—everything. If I hadn’t walked on the side- 32

walk, he wouldn’t have spotted me. Bakit naman kasi ako naglalakad mag-isa, eh, puwede naman akong sumabay kay Joshua. Saglit akong natigilan sa naisip, at agad na napailing. “You really have to drink your tea,” sabat niya, bahagya ko naman siyang tinalasan. “Look, I know our first meeting was unconventional and incoherent in some way, but I want this day… special.” “Nothing’s special when I’m with you,” halos pabulong kong singhal, kumurba naman ang gilid ng labi niya. “You are so full of yourself. Ano bang akala mo? Luluhod ako sa harapan mo? Na naga- guwapuhan ako sa ‘yo. Excuse me, your face is not that rare to behold for a lifetime.” Mas lalong lumapad ang mga labi niya sa nasabi ko. Ano bang sinabi ko at nagkaganito ang hangal na ito? I crease my brow while he just stares at me, smiling. Then I was late to realize what I just said. What the heck, Chan? “So, naga-guwapuhan ka sa ‘kin?” may panunuya sa kaniyang tinig, bahagya naman akong nahiya sa sinabi niya. “Damn.” “Damn ‘yang mukha mo,” sabay tayo ko, pero agad niyang hinablot ang kamay ko sabay upo sa akin pabalik. “Ano ba!” “Sit.” “Ano ba kasing kailangan mo?” His raging eyes turn soft and playful. 33

“Puwede ba, maraming taong nakatingin sa atin,” palihim kong singhal sa kaniya, nakatitig lang siya sa akin. “Get your hand off me. Ano ba!” “Stay,” puno ng awtorisasyon niyang sabi, ba- hagya naman akong natakot doon. “We’ll talk like adults.” “Ha! Anong tingin mo sa pag-uusap natin, usap- bata?” “Tsk. I’ll just go to the restroom.” Agad siyang tumayo at kapagkuwan ay naglakad palayo. Nakatitig lang ako sa likod niya habang tumutulak siya. I want to leave right now; I want to be away from him, but my mind is not cooperating. Why can’t I stand right now and leave? I roam my eyes around and see people eating at their tables. I thought Derron would stay longer in the restroom, but I can see him now walking toward my direction. Napahinga na lang ako nang malalim habang sinusubukan ang sariling kumalma. Kailan- gan mong kumalma, Chan, dahil baka bubulwak ka na naman. “I thought you’d leave.” “Nakakahiya naman kasi sa ‘yo.” Binigyan lang niya ako ng makahulugang tingin at kapagkuwan ay umupo sa tapat ko. “Why are you working for him?” bigla niyang tanong, kumunot naman ang noo ko. “Hindi ba dapat ay sa malalaking kompanya ka pumapasok.” 34

“May nag-alok sa akin sa Rylmore, pero ayokong lumayo dito,” sagot ko habang hindi siya tinata- punan ng tingin, huminga naman siya nang malalim kaya napabaling ako sa kaniya. “Ikaw, bakit ka nandito—nanggugulo sa akin?” “That’s a very harsh accusation, when all I want is for you to be safe.” “Safe? Hindi ba ako safe sa palagay mo? At anong pakialam mo naman doon?” “Tsk. Just finish your tea.” I snap my head off him as I start to sip on my tea. His eyes never leave mine even when I put the cup down the table. Wala na ang ngiti sa kaniyang mga labi, pero bahagyang kuminang ang mga mata niya habang nakatitig sa akin. Ayaw kong mag-isip kung ano iyon, pero parang may kakaiba sa mga mata niya na nakaka-akit. “Ano ka ba?” hindi ko napigilang matanong, bahagya namang kumunot ang noo niya. “May lahi ka ba?” “Bakit mo naman natanong?” sabay dungaw niya sa kaniyang relos sabay balik sa akin, nagkibi-balikat naman ako. “It’s almost nine. Finish your tea. Ihahatid pa kita.” “Hindi na kailangan. Magta-taxi na lang ako—“ “Ihahatid kita.” Nakakatakot talaga ang mga titig niya, lalo na ang boses niya na kalmado pero kumukulog, kaya 35

napatango na lang ako para matapos na. Sumimsim naman siya sa kaniyang tsaa habang nakatingin pa rin sa akin. What is his problem? Why can’t he take his eyes off me? “Bakit mo pala ako gustong mag-resign?” “I don’t like your boss.” “Eh, hindi pa nga namin siya nakikita, e.” “Even without his presence, I don’t like him.” I shake my head and look down at my phone beside the cup on the table. He’s right, it’s almost nine. “Bakit ka nga pala nasa memorial park no’ng unang kita natin?” sabad ko, agad naman siyang umiwas ng tingin. “I don’t wanna interfere with your life, but you looked so sad that time, really.” “It’s none of your business,” sabay banat ng panga niya, bahagya naman akong kinabahan. “Finish your tea, so I can bring you home.” Gusto ko sanang umangal para may thrill sa pag- itan namin, pero natatakot ako sa mga mata niya. Marahan kong binuhat ang tasa ko at kapagkuwan ay sumimsim doon. “That man you meet a few days ago,” biglang sabad niya, napatingin naman ako sa kaniya. “He is my brother.” “Ano!” halos mabilaukan ako sa narinig, nakatitig lang siya sa akin. “Kapatid mo si Joshua?” “His name is Joshford, not Joshua.” “Pero Joshua ang gamit niyang pangalan.” 36

“It’s his pseudo name.” “Whatever.” He looks down at his phone and scrolls through his screen. His fingers are long and thick—that can really crush my bones. Pinagpatuloy ko naman ang pag-ubos sa aking tsaa hanggang sa hindi kalaunan ag natapos ako. Marahan nong inilapag ito sa mesa, napatingin naman siya sa akin. “Let’s go.” Tumango lang ako. Nauna siyang tumayo, sumunod naman ako. Pero akala ko ay tutulak na siya, ay hindi ko inakala ang sunod niyang ginawa. He snakes an arm around my waist. I look up at him as his fingertips barely clench on my skin, and I secretly pull my bottom lip. “Stay still.” 37

7 B iyernes ngayon at batak kaming lahat sa trabaho. Si Joshua ay hindi pumasok dahil may lagnat daw. I want to talk to him about Derron, his brother, but I don’t want him to know that we have dated—no, I mean, had tea. But it still looks like a date, so I better not tell him. “Chan, pupunta ka ba sa binyag ng anak ko?” tanong ng officemate ko na nakalimutan ko ang pangalan, umiling naman ako. “Ay. Sayang, kukunin pa naman sana kitang ninang.” “Kailan ba ‘yan?” tanong ko, tinaas naman niya ang apat na daliri. “Pag-iisipan ko pa, ha. Baka kasi mag-overtime na naman ako.” “Sige lang.” “Sabihan kita kapag free ako.” She nods and goes back to her cubicle. Buti na lang at ngayong araw ay walang masyadong mga gawain. Kaya nga no’ng uwian ay nagsi-punta sila sa bar para mag-unwind. While I am waiting for Derron, not to expect in between, but to negotiate 38

with him about leaving the company. But it’s been thirty minutes and he’s still not here. “Nasaan ka na ba…” humina ang boses ko nang humina ang firetruck sa gawi ko at kapagkuwan ay bumaba si Derron na nakasuot ng bunker gear. “What’s with this?” “May sunog sa kabilang baryo,” marahan niyang sabi, kumunot naman ang noo ko. “Kailangan nam- ing puntahan.” “Sama ako.” “This is a man’s job.” I wince, and he makes a few steps to me. I look up at him. Nagtama ang mga mata namin. Huminga siya nang malalim at kapagkuwan ay hinigit ang braso ko at mabilis kaming pumasok sa loob ng firetruck. “Hey, I was just joking.” Nakatingin lang siya sa harapan, walang-imik. “Derron. I said I was just joking.” Still, nothing. Napahinga na lang ako nang malalim habang mat- ulin namang tumutulak ang sinasakyan naming firetruck. Sumusulyap ako sa kaniya habang mariin siyang nakatitig sa harapan. Is he mad at me? Could he be mad at me? “Hey,” sabay kalabit ko sa kaniya, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “Are you mad?” “No,” mariin niyang sagot, bumanat naman ang panga ko. “Do you know our job, huh, Ms. Laureo?” 39

“I was just joking…” “This is a disaster! There’s no time for making jokes. People’s lives are at risk.” I stoop my head down for his scowl, and he inhales sharply. Nagpatuloy ang pagtulak na binalot kami ng katahimikan. Alam kong may mali talaga ako. He’s right, this is a man’s job—and I shouldn’t have insisted on joining them. I bite the inside of my cheek as I steal glances of him. “Malapit na ba tayo, Rob?” “Mga ilang minuto na lang.” He nods at him and glances at me with his sharp sight. “I wanna go home. Ibaba n’yo na lang ako sa may bus stop.” “No. You’ll stay here. You’ll just put your life at risk.” Hindi ko na alam kung paano siya iintindihin. Galit siya sa akin, pero ayaw niyang bumaba ako. I want to argue with him, but I just choose to shut myself off, especially that I can see the flames from here. The truck makes its halt as it stops at the house. I see how Derron jumps out of the truck and rushes to the hose panel in the back. “Ganiyan lang talaga ‘yan si Derron,” sabad no’ng Rob, huminga naman ako nang malalim. “Masyado kasing maalalahanin at may malasakit sa kapwa.” 40

“He’s mad at me, though,” sabay halukipkip ko, bahagya naman siyang napangiti. “Totoo naman, a. Kasalanan ko din naman kasi.” “Girlfriend ka ba niya?” “No! We’re enemies, in fact.” “Ah. Akala ko girlfriend ka niya. Sa bagay, himala naman kung magkaroon.” “Bakit?” Magsasalita na sana siya nang bumukas ang pin- tuan at bumungad si Derron na tagaktak sa pawis. “Can you reload the water, Rob?” puno ng aw- torisasyon sa tinig niya, tumango naman si Rob kaya bumaling siya sa akin. “Stay.” “Paulit-ulit?” naiinis kong turan, inirapan lang niya ako sabay tulak palayo sa akin kaya agad akong bumaling kay Rob. “May saltik talaga ang lalaking ‘yon.” “Dati na. Sanay na ako.” “Buti nakayanan mo.” He just laughs softly. Nagpatuloy sa pagresponda si Derron sa sunog. Nakatitig lang ako sa labas ng binatana habang gusto kong makita kung paano niya ginagawa ang pagtupog sa apoy. I inch closer to the door. Rob is whistling a nursery song, when I pull the lever—it clicks. “O, saan ka pupunta?” saway sa akin ni Rob, agad ko naman iyong binuksan kaya nataranta siya. “Hoy. 41

Bumalik ka dito…” The voice muffle as I slam the door closed. I rush to the back of the truck—and I am about to step, when Derron stops midway, spotting me in front of him. “What did I say?” may kulog sa tinig niya, agad namang nanlumo ang pang-ibabang labi ko. “Go back inside.” “No,” matigas kong tugon, napasulyap na lang siya sa bituin sabay balik sa akin. “Hindi mo ako pag-aari para kontrolin nang ganiyan.” “Whatever you like, then.” “Yeah!” Humalukipkip ako habang pinanood ang ba- hagyang natutupog na sunog nang bigla na lang may sumirit sa aking tubig sa likod ko. Agad akong napaharap at nakita si Derron na nakahawak sa hose at itinapat sa akin habang bumubuga iyon ng mahinang agos ng tubig. “Ano ba!” reklamo ko habang sinalag ang tubig, nangingiti naman siyang nakatitig sa akin. “Napaka- hayop mo talaga, ‘no.” “Get inside,” ulit niya, pero umiling ako kaya mas lalo niyang itinapat sa mukha ko ang agos. “You’ll never like what I can do, Ms. laurero. Just follow me, and you’ll be good.” “Asshole!” “Get. In.” I stomp my feet as I make my way back into the 42

truck. Rob greets me with a laugh, and I shoot him a glare. “Sabing ‘wag nang lumabas, e,” pang-aasar niya, ginulungan ko naman siya ng mata. “Basa ka tuloy.” “Sana ikaw din,” sabay halukipkip ko, sumandal naman siya sa likod ng upuan niya. “Bakit pa kasi ako sumama?” “Ang sarap maligo, ‘no?” “Tse!” Humalakhak lang siya habang nakapikit. I don’t like what he did to me; he shames my presence. Frustratingly, I clench my jaw as I rake my hair with my fingers. Napasinghap pa ako nang maalala ang nangyari kanina. Ang kapal talaga ng mukha ng walang-hiya. 43

8 K inabukasan, hindi muna ako pumasok dahil nakokonsensiya ako sa nagawa ko kagabi. Hindi na sana ako sumama sa kanila para hindi naabala ang trabaho nila. I understand if Derron was upset with me, because what I did was beyond shameful. I should have not joked about that; I would never joke like that again. “Ate,” tawag ng kapatid ko, napakurap naman ako sabay baling sa kaniya. “Bakit hindi ka pumasok ngayon?” “Pagod si ate,” palusot ko, tumango naman siya sabay upo sa tabi ko. “Ikaw, bakit hindi ka lumal- abas?” “I have no friends.” “Meron ‘yan.” He just pouts at me. Dahil wala naman akong magawa sa loob ng bahay ay dinala ko siya sa kitchen at nag-bake kami. Hindi ko alam kung ano ang kahihinatnan ng pagbi-bake namin na ito, pero at least masaya kami. At least, I 44

forget what I did last night. God, forbid my actions next time. “Ate, nagkita kayo ni kuya Derron?” biglang sabat ni Densen sa katahimikan, kumunot naman ang noo ko. “Nakita ko kayo no’ng nakaraang gabi. Hinatid ka niya.” “I-I don’t know what you’re talking about,” sabay iwas ko ng tingin, pero ibinalik niya iyon sa kaniya kaya napahinga na lang ako nang malalim. “Den. Don’t tell daddy, okay?” “Bakit naman? Hindi mo pa ba boyfriend si kuya Derron?” “Hell no!” He slaps my mouth, and I am late to realize that I cursed. “Bad mouth, ate.” “Oo na. Mali si ate.” Inirapan niya lang ako. We wait for a few minutes before the oven dings. I pout at him before I make my way to the oven and open it. Dahil mainit ang steel, ay kinuha ko ito gamit ang clothed handglove. Si Densen naman ay sumisilip sa naluto naming cookies na animo’y gusto nang matikman ito. “Oh, ito na…” sabay lapag ko sa sa tray sa island, dinungaw naman niya ito sabay ngiwi. “Bakit?” “You burned it, ate,” malungkot niyang sabi, na- panguso naman ako. “But I’ll still eat it, anyway. 45

There are some parts that aren’t burned. Come, grab a bite.” Napangiti ako at kumuha roon. After our baking session with Densen, I walk on the sidewalk to the gate house. A stout woman jogs past me wearing a compression shirt that strains her breasts. Napangiwi na lang ako at nagpatuloy sa paglalakad suot ang aking fringe halter top at denim mini shorts. May mga nadaanan nga akong mga grupo ng kalalakihan na napatingin sa akin, pero inignora ko na lang sila. Nang ilang hakbang ay narating ko ang gatehouse, ay pinigilan ako ni kuya Gab, isa sa mga guard ng village na ito. “Saan ka pupunta, ma’am?” “Diyan lang sa unahan, kuya.” He just nods, and I am about to step when he blocks my way. I sigh and crease my brow at him. “Hindi ka puwedeng lumabas, ma’am, e,” pali- wanag niya, bumanat naman ang panga ko. “Baka pagalitan ako.” “Sinong nagsabi sa ‘yo?” may inis na sa tinig ko, bahagya naman siyang napayuko. “Sino, nang masampal ko.” “‘Yong nobyo mong naghatid sa ‘yo.” “At sinabi niyang nobyo ko siya?” Hindi siya sumagot, kaya napatingala na lang ako, napailing-iling. 46

“Pasensiya talaga, ma’am.” I just snap my head off him and walk back to the house, when I hear a honk from behind. I turn to confirm who it is, and I am right; the ever asshole who caged my freedom. Humalukipkip ako habang umaangat ang harang hanggang sa marahan na tumulak ang Hummer papasok. Bumabanat lang ang panga ko habang hinihintay siyang makahinto sa tapat ko. Humina ang paggulong ng kaniyang sasakyan at kasabay no’n ang pagod na pagbaba ng bintana para matunghayan ko ang pagmumukha niya. “Ano bang problema mo?” agad ko siyang sinugod sabay dungaw, may bahid namang ngiti ang tumakas sa kaniyang mga labi habang nakatingala sa akin. “Bakit mo ba ginagawa ‘to?” “You shouldn’t get out,” sabay sipat niya sa aking suot, bumanat naman ang panga ko. “Change your clothes.” “Wala kang karapatan para diktahan ako sa kung anong gusto kong suotin.” “Okay, then.” I shoot him a glare, and he just tilts his head to the side. “Bumaba ka nga diyan.” “Okay.” Tumunog ang pintuan niya at bumukas ito. Ba- hagya naman akong napaatras nang marahan siyang 47

bumaba. His black compression shirt is hugged around his shoulders. I glance down and see he sports it with a black shorts. “I’m out now. What do you want?” “Pahingi ako ng isa, ha?” “Isang, ano?” “Ito, o—“ My palm lands on his cheek, and his jaw clenches at the impact, but his eyes refuse to rage. What is happening to him? Hindi ba siya galit na sinampal ko siya? Marahan niyang ibinalik ang paningin sa akin sabay kuha sa braso ko. Anong ginagawa niya? “This is what you want?” marahan niyang tanong, tumango naman ako kaya inilapat niya ang palad ko sa kaliwang pisngi naman niya. “Go on.” “Talaga!” akmang dadapo na sana ang palad ko sa pisngi niya, nang higitin niya ang baywang ko sabay sandal sa akin sa pintuan ng sasakyan niya. “Ano ba…” “I have a rule.” “Ano naman?” “Slap me and I’ll kiss you.” “There’s no fucking way—“ My lips clip when he moves closer blissfully—that I pray he would not lean so our lips wouldn’t meet. “Is that clear with you, Ms. Laureo?” halos pabulong niyang sabi, hindi naman ako sumagot 48

kaya humilig pa siya. “Ms. Laureo?” “Y-yes…” napakurap-kurap ako nang magtitigan ang aming mga mata, saglit namang bumaba ang tingin niya sa labi ko na bumalik din naman sa mga mata ko. “U-umalis ka nga.” Bahagya siyang ngumisi at marahan na lumayo sa akin. Agad naman akong nangapa ng hangin sa tindi ng tensiyon na aking nararamdaman sa pagitan namin. “U-umalis ka na.” “You’ll come with me.” “Huh?” “Remember, you’ll resign?” Shit! I forgot about that. I thought he forgot about that, too. Damn it. “P-pag-iisipan ko pa ang tungkol diyan.” “Okay. I’ll give you a week, then.” Pumasok siya pabalik sa kaniyang Hummer ha- bang ako naman ay hindi alam ang mararamdaman. Pero ang lakas talaga ng tensiyon sa pagitan namin at hindi maganda iyon para sa akin. He looks down at me through his opened window. I just blow a deep breath, trying to calm my heartbeat. “I’ll call you.” “Kahit ‘wag na.” He just smirks and honks before he wheels through the road, leaving me hanging. 49

9 I t’s been days since Derron came to tell me that rule he came up with. Another slip of me when it comes to my actions. Bakit kasi ako padalos-dalos sa mga bagay—nasampal ko pa. Napatanga ako sa kawalan habang patuloy na nagtitipa sa kaniyang latoptop si Joshua na Joshford pala. “Tulala ka na naman,” pang-aasar niya, inirapan ko na nga lang. “Bakit ka nga pala hindi pumasok kahapon?” “Nagkita kami ng kapatid mo,” sabay hinga ko nang malalim, napatitig naman siya sa akin. “Nawalan din ako ng gana. Bakit ba gano’n ang kapatid mo?” “Hindi ko alam, itanong mo sa kaniya.” “Teka, may gusto nga pala akong itanong sa ‘yo.” “Tanong ka lang. Tatapusin ko lang ‘to.” “No’ng nakaraang linggo nagkasabay kami sa isang cab—pumunta siyang memorial park. Anyare? May namatay ba sa inyo?” Napatigil sa pagtitipa si Joshua at bahagyang bu- 50

maling sa akin. Hindi ko alam kung tama ba na tinanong ko iyon. His jaw clenches and looks away, blissfully. It seems that it ignites something in him that I have not seen before. “Bakit kayo nagkasabay?” “Parehong cab ang na-book namin.” I thought he would answer me, but he just types through his keyboard. I want to annoy him about it, but I think it’s not the right time to talk about it. Basta pumunta siya sa memorial park—tapos. ‘Wag ka nang mangulit sa kanila tungkol doon, Chan, baka masindihan mo ang natutulog na apoy. Natapos na lang si Joshua sa pagtitipa ay hindi pa rin niya sinasabi sa akin ang tungkol doon, kaya minabuti ko na lang na kalimutan na lang iyon. “Una na ako sa ‘yo,” paalam niya sa akin ilang oras ang nakalilipas, tumango lang ako. “May nangyari sa bahay, e.” “Basta natapos mo na ang ad report, a,” pagkum- pirma ko, ngumisi lang siya sabay gulo sa aking buhok. “Natapos mo?” “Tatapusin ko sa bahay. Madali lang naman ‘yan. Sige na, alis na ako.” “Mag-iingat ka.” He leans over and kisses me on the cheek. I did not flinch since his lips were already pressed there. Pero ang akala ko ay ayos na at makakaalis na siya, ay mali ako. Dahil narinig ko ang malakas na mga 51

yabag na papalapit sa gawi namin. “I wasn’t informed you’re flirting with Ms. Lau- reo,” malalim na tinig iyon sa likuran ni Joshua, agad ko naman iyong sinilip—nagsalubong ang mga mata namin. “Ms. Laureo.” “Ano bang nangyari sa bahay?” iyamot na tanong ni Joshua sa kapatid, humakbang naman palapit si Derron hanggang sa nagharap silang dalawa. “Si Yesha, ayos lang ba?” “Hinahanap ka niya.” “Sige. Chan, alis na ako.” Tumango lang ako. Agad naman siyang tumulak papunta sa gawi ng entrance door. Derron just gawks at me as if he doesn’t want to leave his sight on me. What is this man doing here again? “Hindi mo man lang ba ako papa-upuin?” “Umupo ka. May sariling utak ka naman.” He scoffs and sits in front of me. Our eyes even meet for a while, but I look away. Ayokong tignan ang mga mata niyang nang-aakit. At saka, naiinis ako sa kaniya ngayon, lalo na at nararamdaman ko na naman ang presensiya niya. “About our deal?” he reminds me, and I sigh, nodding. “Hindi ko pa nakakalimutan ‘yon.” “Oo na,” I snap, and he just stares at me. “Magre- resign ako. Pero hindi muna ngayon, dahil hindi pa tapos ang ad campaign namin para sa isang VIP client.” 52

“I can wait.” “Tsk. Ano naman sa ‘yo kung maka-resign na ako?” “Work for me. At my company.” “Ha! At sa tingin mo naman papayag ako?” Saglit niya lang akong tinignan at kapagkuwan ay tinulak ang laptop ko sa gilid. Kinunotan ko siya ng noo habang sumalikop naman ang mga daliri niya sabay baling sa gilid. A moment later, a woman carrying a tray stops at our table and places two cups on the table, then leaves. I look down at the cup—black tea. Agad na umakyat ang tingin ko sa kaniya, nakangiti lang siya habang nakadungaw roon. Ano na naman ang nakain ng lalaking ito at nakipag-tsaa na naman sa akin? “Nagta-trabaho ako, Derron,” halos pabulong kong singhal, nanatili lang ang tingin niya roon. “Bakit ka ba nanggugulo sa buhay ko?” “You’ll thank me in the end,” marahan niyang inangat ang ulo niya, napatitig naman ako sa mga mata niya. “Very much.” “Tse! Binasa mo nga ako no’ng nakaraang gabi. Napaka-tindi mo talaga.” “Because you’re stubborn. I had no choice but to wet you off.” Inirapan ko lang siya at palihim siyang tinalasan ng tingin. “Bakit ba ang lalim ng galit mo sa ‘kin?” nangin- 53

giti niyang tanong habang sumi-simsim sa kaniyang tsaa, bumanat naman ang panga ko habang salubong ang mga kilay na nakatingin sa kaniya. “Wala naman akong ginawa sa ‘yo, a. Dapat nga, magpasalamat ka pa sa ‘kin.” “Napaka-gago mo talaga,” hindi ko napigilang bugahan siya ng bugso ko, saglit naman na tumalim ang titig niya sa akin. “Bakit ba hindi mo kayang hindi inisin ako?” “Did I piss you off? I’m not aware.” “Nakaka-ulol na talaga ang pagiging tarantado mo.” He just chuckles and sips on his cup again. “Inumin mo na ang tsaa mo,” sabay nguso niya sa tasa ko, ginulungan ko lang siya ng mata. “Ikaw rin, lalamig ‘yan.” “Fuck. You,” iyamot kong sabi, mas lalo namang lumapad ang mga labi niya sabay buhat sa tasa sa labi niya. “Teka, model ka ba sa ibang bansa?” “Hindi. Bakit mo naman natanong?” “Wala lang. Bawal ba?” “I’m a fireman.” “Alam ko!” Bahagyang lumabas ang mga ngipin niya nang mapangisi siya sa sinabi ko. “Pero bagay kang maging model,” suhesityon ko, nakatitig lang siya sa akin. “Alam mo ‘yon, para ka kasing Brazilian.” 54

“Talaga?” may pilyo sa tinig niya, iyamot naman akong napatango. “Bakit mo naman nasabi?” “Malaki ang katawan mo. Saka, alam mo bang de- signer ako dati—nahinto lang dahil ayaw ni mommy. Kaya alam ko kung bakit bagay kang maging model.” “Bakit ka naman huminto?” “Ayaw niya. Wala daw akong mararating sa gano’ng larangan.” “Ano bang dini-design mo?” “Hindi kagaya ng iba na mga gown at dress, sa mga lalaki naman ako. Mga tuxedo, gano’n. Gaya ng suot mong compression, gumagawa din ako niyan. Sa katunayan, hindi ko gusto ang pagkakatahi ng sa ‘yo.” His eyes never leave me, attentively listening to me. 55

10 S inabi ko lahat kay Derron kung kailan ako nahilig sa pag-design ng mga damit hanggang sa no’ng huminto ako dahil nagalit si mommy. Nakita nga niya akong bahagyang naluha at nakita ko rin ang pag-aalala ng mga mata niya habang nakikinig sa akin. Now, I am staring at the ceiling of my room while contemplating my supposed career. What if I fight for it, what would happen to me? I shake my head, closing my eyes. Handa na sana ako sa pagtulog nang bigla na lang tumunog ang telepono ko. Agad ko itong kinuha sa gilid ng unan ko sabay sagot, kahit na hindi alam kung sino ang tumatawag. “Hello?” panimula ko, narinig ko naman ang pagsinghap sa kabilang linya. “Kilala ba kita?” “Ms. Laureo, I called to inform you that you forgot your coat,” sagot niya, napadilat naman ako sa aking mga mata. “Dadalhin ko diyan ngayon, kung gusto mo?” “Bukas na. Pagod ako ngayon.” 56

“Are you okay?” “Mm.” He hangs up the call, and I sigh. I don’t want anybody to know about my struggles—that until now it still hurts that I haven’t been able to pursue what I want. A tear slips down my cheek and I let it reach my jaw before closing my eyes. Nasa kalagitnaan na ako ng pagkatulog nang bigla na na naman akong binulabog ng aking telepono. Agad ko itong kinuha at kapagkuwan ay sinagot. “Ano ba—“ “I’m outside.” I am stunned. I don’t know what to say, so I scurry to the window and look down. Nandoon nga siya, nakasandal sa kaniyang Hummer. Nakasuot siya ng abong t-shirt na bumakat sa muscles sa dibdib niya. “Anong ginagawa mo dito?” tanong ko, nagtama naman ang tingin namin nang tumingala siya sa banda ko. “At madaling-araw na, a.” “Your coat, remember?” kasuwal niyang sagot, napahinga naman ako nang malalim. “Get down here and get it. I’m kinda sleepy.” “Sino naman kasing nagsabi sa ‘yo na isauli mo sa ‘kin ngayon?” “Ako?” “Tanong ko, tanong mo ka na naman.” “Just get down here.” Inirapan ko siya at kapagkuwan ay madaling lum- 57

abas sa aking silid. Hindi ko nga namalayan na narating ko na ang hagdanan sa pagmamadali ko. How could this man be so annoying and irresistible at the same time? I pull my bottom lip and walk out of the gate until I stop at him. He scans my entirety while his arms are folded over his chest. “Ano bang pumasok sa isip mo at naisipan mong pumunta dito?” iyamot kong sabi, nakatitig lang siya sa akin. “At naka-pantulog ka na rin, a.” “Your coat,” ulit na naman niya, napahinga ako nang malalim. “Get it inside the car.” “Tsk. Ang galing mo talaga, ‘no? Ako pa talaga ang papakunin mo.” “Natural, sa ‘yo ‘yon.” “Oo nga naman.” “Get it inside.” Sandali ko siyang tinalasan at kapagkuwan ay tumungo sa pintuan sabay pasok sa loob. Nakita ko ang coat na nakasabit sa driver seat kaya kinuha ko ito. When I’m about to open the door so I can get out, it suddenly stops working. I frustratingly pull it constantly, but it’s still not working. “Derron! Palabasin mo ako dito!” sigaw ko, nakangiti lang siyang nakatitig sa akin mula sa labas ng bintana. “Hayop ka talaga. Palabasin mo ako!” “Not until you slap me,” pilyo niyang tugon, bu- manat naman ang panga ko nang bumukas ang 58

pintuan sa driver seat sabay upo niya sa upuan. “Ms. Laureo?” “Palabasin mo ako.” “Slap me first.” As long as I don’t want him to kiss me, I restrain myself from slapping him. “Bakit mo ba ginagawa ‘to?” may inis na sa tinig ko, kumurba lang ang gilid ng labi niya. “Bakit ba sa lahat ng babae ay ako pa ang naisipan mong tarantaduhin?” “Come on. I’m waiting,” sabay sandal niya sa headrest ng upuan niya, humigpit naman ang pagkakapit ko sa aking coat. “Just one slap, then you can go—“ Hindi ko na nakayanan at nasampal ko siya. Diyos ko, ikaw nang bahala sa akin mula sa lalaking ito. His jaw tightens and tilts his head, slowly. I gulp the blob in my throat when our eyes meet. “Close your eyes.” “H-huh?” “Close your eyes.” “B-bakit naman?” His brows meet, getting annoyed. To ease him, I close my eyes slowly even though I don’t know what he’ll do to me. Sana lang at wala siyang gawing masama sa akin. Duda pa naman ako sa lalaking ito; itong mga klase ng lalaki ang tinatakbuhan palayo. “Don’t move,” he whispers, and I still myself. 59

“Don’t flinch, too.” “Dalian mo na!” iyamot kong sabi, narinig ko naman siyang ngumisi. “Bilis!” Ngumisi ulit siya hanggang sa naramdaman ko ang malaki niyang palad na dumapo sa kaliwang pisngi ko. Hindi ko alam pero nang inangat niya ang baba ko ay hinanda ko rin ang sarili ko. I wait impatiently, then when I’m about to open my eyes, I feel his soft, warm lips on my neck. I gasp when it stays there for a while before his long finger strokes the side of my cheek. “You can open your eyes now,” halos pabulong niyang sabi, agad naman tumindig ang lahat ng balahibo ko pero ginawa ko pa rin ang sinabi niya kaya nagtama ang mga mata namin. “You can go now. And don’t forget our deal.” “Bakit sa leeg?” may pagtataka sa tinig ko, ba- hagya naman siyang napangiti. “Tse! Makaalis na nga lang.” He just chuckles, and I pull the lever. As it clicks open, I get out and rush to the mini-gate. Pero akmang papasok na sana ako roon nang hindi ko mapigilang mapalingon sa kaniya. Marahan namang bumaba ang bintana niya hanggang sa magtama ulit ang mga mata namin. “Forget your coat next time.” “Gago!” Ngumisi lang siya at napahilot sa kaniyang sentido. 60

Agad naman akong pumasok sa mini-gate at nag- madaling sinara iyon sabay panhik sa loob ng bahay. What an asshole he is. He even kissed my—Ah! “Ate,” bungad ni Densen sa akin pagkasara ko sa pintuan, bahagya naman akong napatalon sa gulat. “Bakit ka nasa labas?” “W-wala,” sabay hakbang sa gawi ng hagdanan, pero lumapit siya sa akin at hinawakan ang braso ko. “Den. Pagod si ate. Bukas ko na iku-kuwento sa ‘yo lahat.” He pouts, nodding. I caress his face and run upstairs, rushing my room. I slam the door as I get inside, clenching my jaw. 61

11 I still have a hangover of Derron’s kiss on my neck. I don’t know what has gotten to his mind and he did that to me. Konti na lang talaga at masasabi ko nang may sapi talaga siya. Oo, may itsura siya, pero ang mga kilos niya ay taliwas naman sa kung anong nakikita mo sa panlabas na anyo niya. “Ito na ang ad campaign budget,” sabay lapag ni Joshua sa files sa gilid ng laptop ko, saglit ko naman iyong dinungaw habang nagtitipa ako sa aking laptop keyboard. “Para kanino nga ito?” “Para sa VIP client natin,” sagot ko, tumango naman siya habang nakakunot ang noo. “Ito ‘yong sinasabi ko sa ‘yong gustong gumawa ng app kagaya ng transport apps sa Manila.” “Kagaya ng Angkas?” “Oo. Malaking client din ‘to.” “Tsk. Mas malaki ‘yong nakaraang taon. Malaki kaya ang tip nila sa ‘tin.” “Let’s forget about it.” Bahagyang nagsalubong ang kilay niya sa sinabi ko. 62

Umiwas naman ako ng tingin. I don’t want to recall what happened last year, it would just add drama to my life. Besides, I have almost moved on from that. “By the way, nag-date daw kayo ni kuya?” bigla niyang sabad, napatanga naman ako sa kaniya. “Ano na bang meron sa inyo at mukhang parati na kayong may date?” “We’re enemies,” may riin kong sagot, napangiwi naman siya. “Kung ayaw mong maniwala, nasa sa ‘yo na ‘yon.” Instead of bugging myself about his reaction, I focus on the presentation that I’ll make next week. This is a pitch project that I would like to suggest to the bosses—whoever they are. “‘Di ba tapos na ang metrics natin sa mga kompa- nya?” “Yeah.” “Eh, ano ‘yang ginagawa mo diyan?” “Wala lang ‘to.” Binigyan niya ko ng nagtatakang tingin bago bu- maling sa kaniyang telepono. Ako naman ay bumilis ang pagtipa sa aking keyboard, nang bigla na lang tumunog ang telepono ko. I get it and answer. I wait for his voice to appear, but all I can hear is his gruff exhales. “Nasaan ka ngayon?” marahan ang tinig niya, palihim naman akong sumulyap kay Joshua. “We need to talk about something.” 63

“Nandito sa tea shop,” halos pabulong kong sagot, huminga naman siya nang malalim. “Puntahan mo na lang ako dito.” “You’re with Joshford again?” “Parang gano’n na nga.” “I’ll be there in a minute.” I end the call and put it aside. Mayamaya, habang abala ako sa paggawa ng aking presentation para ma-promote, ay biglang tumayo si Joshua. Nagtaka naman ako kaya hinawakan ko ang braso niya, nagtatanong ang aking mga mata. “May nangyari sa bahay,” paalam niya, bahagya namang kumunot ang noo ko. “Sabihan na lang kita kung kailan ulit ang meeting. Saka, pumasok ka na bukas.” “Oo na,” iyamot kong sagot, agad naman siyang humakbang palayo sa akin. “Mag-iingat ka…” My voice fades when I see Derron walking in my direction. His eyes are sharp and tantalizing to my senses. Agad naman akong umiwas ng tingin. Umupo naman siya sa inuupuan ni Joshua kanina. “So, dating with my brother again?” may bahid ng panunuya sa kaniyang tinig, bumanat naman ang panga ko. “Didn’t order anything yet? Prolly waiting for me?” “Mag-order ka nga para sa ‘tin,” masigla kong sabi, kumurba naman ang gilid ng labi niya. “Ordi- nary again.” 64

“All right, Ms. Laureo.” “Bakit ba ang formal mo? Puwede namang Chan- drea or—Chan na lang.” “Chan, then.” “Tsk. Tumayo ka na.” Nangingiti siyang tumayo at binigyan ako ng isang tingin bago tumulak sa counter. Kagat-labi naman akong napatitig sa likod niya habang tumutulak siya roon at napailing-iling na bumalik ang tingin sa screen ng aking laptop. I admit, I feel incredulous when he’s always around me. It’s like there’s a fervent cord that stings into my senses to feel this way. I continue typing on my keyboard when I see him in my peripheral walking in my direction. “Here’s our ordinaries,” marahan niyang nilapag ang dalawang cup sa gilid, saglit naman akong na- pangiti sa kaniya na pinagsisihan ko rin. “You look so happy now, Ms. Laureo.” “Chan nga,” may inis sa tinig kong sabi, ngumisi naman siya habang inabot ang takas ng buhok ko. “Ano na naman ba…” “There. Better.” “Ewan ko sa ‘yo…” Saglit kaming nagkatitigan at kapagkuwan ay bu- maling sa dalawang cup sa gilid. Nauna niyang kinuha ang kaniya, sunod ko namang kinuha ang akin. 65

“I was wondering why you’re here in this place where you’re supposed to be working today,” ma- paglarong tinig niyang sabi, napatitig lang ako sa kaniya sabay nguso. “Aren’t you supposed to be at work right now instead here?” “Tinatamad pa akong pumasok,” sagot ko, na- pahinga naman siya sabay senyas sa aking tasa. “Ikaw. Bakit ka nandito? At anong pag-uusapan natin?” “Glad you said that. Well, I’ve been planning a night out this weekend. Are you free?” “No. A-ayaw ko sa mga ganiyan.” “Okay. A day out, then.” “Loko-loko.” He just grins and presses his cup to his crimson red lips. “Derron, ‘yong sinabi ko sa ‘yo,” halos pabulong kong sabi, bumaling naman siya sa akin sabay lagay sa tasa sa gilid. “I want to become a designer again. Matutulungan mo ba ako?” “Basta lahat ng proto sa akin mapupunta,” mapang-asar niyang tugon, saglit ko naman siyang sinamaan ng tingin kaya bahagya siyang napangiti. “I’m serious, Chandrea. I’d like you to dress me.” “Kayang-kaya kitang bihisan na babagay sa ‘yo. Gusto mo pa nga, kunin kitang model, e. Para makatipid ako.” “No wages for me, then?” 66

“Total, may free ka na namang proto, a.” “Tsk. That’s an abuse of my kindness.” Hindi ko mapigilang mapangiti sa sinabi niya. Sandali na naman kaming nagkatitigan at bumaling ulit sa aming mga tasa. “What model do you want?” seryoso niyang tanong, inangat ko naman ang ulo ko kaya nagtama ulit ang paningin namin. “Do you want me topless?” “Parang… gano’n?” tanging nasagot ko, bahagya naman siyang natawa. “Pero not all occasions na- man gano’n parati. May mga nude, yes, pero for commercial use lang.” “I don’t do nudes.” “Eh, ‘di ‘wag na lang.” He sighs and tucks the locks of my hair behind my ear. “Do you really want people to see me nude?” may lungkot sa tinig niya, napanguso naman ako sabay ngiwi. “See, you can’t even answer me.” “Parang pagkakaguluhan ka kapag mag-nude ka,” mahina kong sabi, nakatitig lang siya sa akin. “Parang ‘wag na nga lang. Ang ganda pa naman ng katawan mo. Tiyak kong pagpantasiyahan ka.” “So, you like my shape?” “H-hindi, a. I was saying, nagagandahan sila sa katawan mo kaya delikado.” Nangingiti siyang napailing-iling sabay buhat sa kaniyang tasa. Sandali naman akong napatitig sa 67

kaniya, lalo na nang lumapat ang bunganga ng tasa sa labi niya. “Derron,” marahan kong tawag sa kaniya, buma- ling naman siya sa akin habang sumimsim pa rin doon. “Kaya ko kayang mag-design ulit?” “Siguro?” mapang-asar niyang sagot, pagod na- man akong tumingin sa kaniya. “If you can still think about it, you can still do it.” “Sana lang talaga.” “Just believe.” I just half smile at him. Ilang oras din kaming nanatili roon nang maisipan niyang ilibot ako sa kabuuan ng lungsod. Maliit lang ang lungsod namin, hindi kagaya sa Rylmore na may arena at kung anu-ano pa. I don’t even know the current population of this place. The last time I checked, we’re just around ten-thousand here. “Taga-dito ka ba talaga?” bulalas ko, umiling naman siya. “So, tama nga akong Brazilian ka?” “Parang gano’n?” nangingiti niyang sagot, ba- hagya naman akong napangiti rin. “I was born in Rio De Janeiro, but my dad originated in Sao Paulo.” “Sabi ko na, e. May pagka-Brazilian ka.” “Halata ba?” “‘Di naman masyado.” He chuckles and messes my hair. Sa paglilibot namin ay napagod sa pag-drive si Derron at nagpahinga muna kami sa isang national 68

park. Nakabukas ang kaniyang pintuan habang sumisipol ang preskong hangin. I just stare at him while he is napping, leaning on the headrest. He is, indeed, a Brazilian if you look at his brows and lashes. His maroon tight shirt hugged him adoringly, straining the muscles through the bulges of his shirt. Nang gumalaw siya, ay agad akong bumaling sa labas ng bintana ko, na nakabukas din. Ang init ng araw kanina ay bahagyang naibsan nang sumilong kami sa ilalim ng puno ng acacia. “Had I dozed off?” nagtataka niyang tanong, bumaling naman ako sa kaniya sabay iling. “How’s your cooling down?” “Ayos lang,” mahina kong sagot, nakatitig lang siya sa akin. “Wala ka bang ginagawa? Magha- hapon na, a.” “I work from home.” “Ah, kaya pala.” He smiles and messes my hair, and I shoot him a glare. Mayamaya, akala ko ay aalis na kami dahil naghanda na si Derron sa pagbuhay ng makina ng Hummer niya, pero nabigo ako nang humilig siya at pumikit ulit. May sapi nga talaga ang lalaking ‘to. I smirk as I look down at my phone. I scroll through the screen as the image of the man last year appears on my screen. I gulp the blob in my throat as I try to calm myself 69

down. “Are you okay?” biglang sabad ni Derron, marahan naman akong bumaling sa kaniya kaya nakita ko ang pagkunot ng noo niya. “What happened?” “W-wala,” sagot ko, bumagsak naman ang paningin niya sa telepono ko. “W-wala ‘to.” “Who is he?” “I-I don’t want to talk about it.” Huminga siya nang malalim at napatitig sa akin na may halong pag-aalala. 70

12 P agkatapos doon sa national park ay dinala naman niya ako sa isang pastulan para tignan ang mga baka at kabayo. Hindi ko nga inasahan na rito niya ako dadalhin dahil ang labo naman sa klase niyang tao. Through the open window, I look at them. Derron is smiling while looking at me. “Ba’t mo ako dinala dito?” may pagtataka sa tinig ko, masuyo lang siyang nakatitig sa akin. “Ano ba, itigil mo nga ‘yang pagtitig sa ‘kin. Nakaka- intimidate.” “Who’s that guy on your phone?” kunot-noo niyang tanong, bahagya naman akong umiwas ng tingin. “You looked so tense when I asked you about him.” “Derron. Please…” “All right. I’ll mute.” I stoop my head down as I try to muster strength. My hands are starting to shake and a memory flashes into my mind. Mariin akong napailing hanggang sa bigla na lang akong napatakip sa aking mukha at 71

sumiksik sa sulok. Naririnig ko ang boses ni Derron, pero halos mabingi naman ako sa alaalang bumaha sa sistema ko. “Hey, hey…” sabay kuha niya sa aking braso, pero agad ko iyong tinabig habang nagsisimula nang maluha. “Hey. I’m here.” “No. Please…” halos mangiyak kong pagma- makaawa sa kaniya, bumanat naman ang panga niya at hinaplos-haplos ang magkabilang-pisngi ko. “Please…” “Chan. Hey… calm down.” “Derron. Please… bring me home.” Kahit labag sa loob niya, ay tumango siya at ka- pagkuwan ay hinaplos sa huling sandali ang ak- ing kaliwang pisngi at pagkatapos ay binuhay ang makina. Bahagya namang naibsan ang takot na meron ako at napalitan nang katiyakan na walang makakahawak sa akin. I just look outside the window as the car wheels through the road. Tahimik lang kami habang tumutulak ang sasakyan sa kahabaan ng daan. Ayaw kong magsalita dahil baka mabuksan na naman ang tungkol sa lalaking ‘yon. I clench my jaw, gulping the blob in my throat. Derron gets my hand out of concern, and I let him. “Your hand’s cold,” komento niya, wala naman akong imik doon. “Do you want me to massage it to 72

ease the tense?” “‘Wag na…” halos pabulong kong sabi, tumango naman siya at ipinagsalikop ang aming mga daliri. “Anong… ginagawa mo?” “It’d ease you.” “Tsk. Para-paraan ka lang, e.” He shoots me a glare for a while and focuses his gaze to the front. Nakarating na lang kami sa bahay, ay hindi pa rin niya inaalis ang kamay niya sa akin. Bahagya na akong nakaramdam ng ilang, kaya agad kong inalis ang mga daliri ko sa kaniya. He inhales deeply and holds the steering wheel. I just look at him while his sight is on the front. “Hindi mo pa ba ako papalabasin?” iyamot kong tanong, bigla naman siyang natauhan sabay pindot sa button sa pintuan niya. “Ayos ka lang ba?” “I’m fine,” ayaw niyang tumingin sa akin, bahagya namang kumunot ang noo ko. “You can get out.” “Bakit parang mas tense ka pa kaysa sa ‘kin?” “I’m fine, Chan. Just take off. Kailangan ko na ring magpahinga.” I nod and pull the lever as I walk and climb out of his Hummer, delicately. Before I close the door as I get out, I look at him for the last chance and shut it closed. Marahan akong tumulak papunta sa mini- gate hanggang sa makapasok ako. Pero hindi ko alam at bigla akong napalingon sa banda niya, nakabukas 73

ang mga bintana at nakasilip sa akin. “O, akala ko ba magpapahinga ka?” “I had fun.” Saglit sumilid ang pang-ibabang labi ko nang magkatitigan kami. “Call me when you need someone to talk to.” “Bakit naman?” “Kasi free ako?” “Tsk. Sige na nga.” He smiles and starts to wheel through the cement road. I smirk and shake my head, but when I’m about to step, I hear him honk his car. Napailing-iling na lang ako at kapagkuwan ay tumulak na papasok sa bahay. Binati ako ni Densen pagkasok ng tingin, agad naman akong umiwas ng tingin. “Huli ka! You’re dating kuya Derron,” nakanguso niyang sabi, agad ko naman siyang iginiya palayo sa sala hanggang sa mapunta kami sa foyer. “Ate, why can’t you just accept that you like kuya Derron.” “Hindi ko siya gusto,” iyamot kong tugon, ku- munot naman ang noo niya. “Ayoko sa ugali niya. Saka ‘di maaasahan ang gano’ng klaseng lalaki. Too good to be true.” “You’re just being judgmental, though.” “I’ll go upstairs. Stay quiet!” Humaba ang labi niyang napatango. Hinalikan ko naman ang pisngi niya bago ako tumulak sa hagdanan. Pero hindi pa man ako nakakahakbang ay 74

natigil ako nang marinig ang boses ni mommy. “How’s work, anak?” marahan niyang tanong, bumaling naman ako sa kaniya sabay gawad ng pilit na ngiti. “I know it’s tiring, so I made brownies for you. I tasted your cookies when you made them with your brother. Sunog. Pero puwede na rin namang pagtiyagaan.” “Mom. I’ll just change,” pormal kong sabi, tu- mango naman siya sabay baling sa pinapanood sa telebisyon. “I’ll try them later.” “Okay.” “This is just quick.” She doesn’t hear it when she wears her headphones on. I clip my bottom lip and walk upstairs to my room. Naggabi na lang ay nanatili ako sa aking silid. Hindi dahil nagtatampo ako kay mommy sa pagiging cold niya, pero dahil gusto kong mapag-isa muna. Derron hasn’t called me or bothered me with his words, and I am kind of liking it. He knows whatnot of my being, and I’m very secure when I’m with him. A knock on my door. Agad kong inayos ang aking sarili at tumugon sa aking kapatid. Marahan naman na bumukas ang pintuan at pumasok siya. “Ate, it’s dinner time,” mahina niyang sabi, tipid lang akong ngumiti. “Are you sad?” “No…” halos pabulong kong sagot, lumapit naman 75

siya sa akin sabay upo sa tabi ko. “How’s school?” “Fine.” “Den…” He stoops his head down. Bigla naman akong nag-alala, dahil alam kong may problema ang kapatid ko na ‘to. Saglit kaming nagkatitigan at kapagkuwan ay kinabig ko ang ulo niya papunta sa akin. I don’t know what’s going on, but I want to assure him—that I’m here, no matter what happens. It may be difficult to understand my way of care, but for him it is self-opulence. “Nandito lang si ate,” sabay tapik ko sa likod niya, huminga naman siya nang malalim. “Kapag kailangan mo ng makakausap, ‘wag kang mahiyang lumapit kay ate.” “Thank you, ate,” marahan niyang hinalikan ang pisngi ko, ngumisi naman ako sabay gulo sa buhok niya. “But I’m fine, ate. Thanks for the concern.” I frown and embrace him again. Pagkatapos no’n ay umalis na siya sa silid ko. Hindi na niya ako pinilit na bumaba para kumain, dahil alam niyang wala ako sa mood. I take a deep breath while looking out the opened window. It will take time for me to get healed, but it will be worth it. I lay my head down the pillow as I stare at the ceiling, when my phone rings. I grab my phone and answer the call, reluctantly. “Hi,” walang kagana-gana kong sabi, tumahimik 76

naman siya sa kabilang linya. “Hoy. Nandiyan ka pa ba?” “Mm,” mahina niyang tugon, bahagya naman akong napangiti. “You’re in your room now?” “Yeah. Paano mo nalaman?” “I don’t know. Maybe instinct?” Napangisi ako sa sinabi niya. Kahit paano ay nawala ang lungkot na nararamdaman ko kanina. “About earlier…” he interjects out of silence, and I purse my lips. “It’s not my intention to feel you that way.” “Wala kang kasalanan,” I reply, and he sighs. “Sadiyang may naalala lang ako. Pero ‘wag mo nang alalahanin ‘yon.” “Okay.” “Yeah.” A minute of silence between us two before he speaks again. “About your offer,” halos hindi ko marinig iyon, napakunot-noo naman ako. “I’m willing to model your designs. Just tell me.” “Pero ‘di ba busy ka naman sa trabaho mo,” mara- han kong sagot, ngumisi naman siya. “Wait. Ano nga pala ang duty schedule mo? Para makapag-adjust ako, kung sakali man.” “Hmm. Friday and Saturday.” “Okay. Sabihan mo lang ako kung kailan ka mag- invest para pang startup ko.” 77

“Wala sa usapan natin ‘yon, ah.” “Sige na. Para makapagsimula na ako.” Bahagya naman siyang natawa habang nakangiti lang akong nakatitig sa wall. “I’ll think about it,” marahang sabi niya, ngumuso naman ako. “Have you eaten yet?” “Wala akong gana,” nakangiwing sagot ko, nar- inig ko namang may kalansing na ingay sa back- ground. “Turn on your camera.” “For what?” “Wala lang.” I thought he would end the call, but my screen flickers a fraction of light before his face registers. I am completely gobsmacked of his physique, even when he’s just wearing a white sando. “Why are you looking at me like that?” “Puwede ka nga talagang model ko.” “Model lang?” “Tse!” Saglit naman siyang natawa at bigla na lang nap- atitig sa akin. Kinunotan ko nga ng noo, pero hindi pa rin niya inaalis ang paningin niya sa akin. “Are you sure you’re okay?” banayad ang lungkot doon, tipid naman akong tumango sabay kagat sa aking pang-ibabang labi. “You’re biting your lip. That indicates you’re bothered. Should I go there?” “W-wag na…” tugon ko, nakatitig lang siya sa akin. “Gabi na.” 78

“You know I can always be there if I want to.” “Tsk. Ano nga pala ang iniinom mo?” The corner of his lips heft and pans down the camera to his cup. I almost gasp when I see he’s only wearing his boxers, then he brings the camera back to him. “As usual. Our ordinary.” 79

13 I t’s now a broad daylight, but I still can’t get over of what I saw last night. Why did he have to show me his mug when he knew his boxers would show up? Nakapangalumbaba ako habang nakatitig sa aking mug. Balak ko ngang iwasang uminom ng black tea para hindi siya maalala, pero napagtanto ko rin sa huli na dati ko na namang favorite ang tsaang ito, a—hindi ako ang maga-adjust. Sumimsim ako sandali sa aking mug at nagsimula na sa pagtitipa sa aking laptop. Papasok na ako ng trabaho mamaya, hindi ko pa feel ngayon. As I finished one sentence, I sip on my mug again. Repeatedly doing that for a couple of times before someone sits in front of me. Agad akong umiwas ng tingin nang magtama ang mga mata namin. Anong ginagawa ng lalaking ito rito? “Are you avoiding me?” may panunuya sa tinig niya, agad naman akong bumaling sa screen ng aking laptop. “Hey.” “Puwede ba, ‘wag mo na muna akong kausapin,” 80

sinimulan ko na ang pagtitipa, huminga naman siya nang malalim kaya bahagya akong napabaling sa kaniya. “I-I’m busy.” He nods, sighing, and moves to the next table. I clip my lips together. Bakit gano’n? Bakit parang nabigo ako sa paglipat niya? Nakatuon ang paningin niya sa kaniyang telepono habang mariin na bumabanat ang kaniyang mga panga. Oo na, aminin ko nang naga-guwapuhan ako sa kaniya, pero hindi naman ibig sabihin no’n na gusto ko na siya. More like paghanga lang ang masasabi ko sa ngayon, kasi ang ganda ng katawan niya, at ang gaan ng pakiramdam ko sa kaniya. “Derron,” mahinang tawag ko, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “Balik ka na dito.” “You said you’re busy…” pag-ulit niya, napahinga naman ako nang malalim sabay pagod siyang tiniti- gan. “Alright. I’ll be right back.” He stands and rushes to sit back to his chair. Our eyes meet. Hindi ko alam, pero parang ang saya ko kapag napatitig sa mga mata niya ngayon kahit na itim naman ang mga iyon. Bigla kong inabot ang pisngi niya at kapagkuwan ay hinaplos ang labi niya. “Pang-model ka nga talaga,” sabay kiling ko sa ulo niya sa gilid, kunot-noo lang siyang nakatitig sa akin. “Tang-ina. Puwede ka talaga.” “Your words,” mariin siyang napatitig sa akin, kumurba naman ang gilid ng labi ko. “I don’t like 81

your way of talking. Since when did you know how to curse?” “Noon?” “Tsk. I’ll clean you.” Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin niya roon, pero bigla na lang akong kinabahan. Marahan ko namang naalis ang kamay ko sa pisngi niya at napalunok. “Joshford asked me if you’ll go to work today.” “Papasok ako mamaya. Pero hindi muna ngayon.” “Why?” “Nandito ka pa, e.” He doesn’t like that; his eyes start to darken. Goodness, you hawk! “I can’t be flattered by anyone,” sabay halukipkip niya, napangiwi naman ako. “But I can break bones.” “Ang sadista namang pakinggan no’n,” komento ko, seryoso lang siyang nakatitig sa akin. “Sabi ko nga, hindi ka nagbibiro.” Palihim akong napakagat sa aking pang-ibabang labi habang lumiit naman ang mga mata niya sa akin. Anong problema ng lalaking ito? Why he seems so ruthless for me? Well, he’s always like that, because of his eyes—that I am really into it. “When are you gonna resign?” “Hindi ko pa iniisip, e.” He just nods and gawks at me. Natapos na lang ako sa aking pagtitipa, ay hindi 82

pa rin siya umaalis sa harapan ko. Alam kong nakakatakot ang presensiya niya, dahil malaki pangangatawan niya at mukhang hindi magawan ng biro. I glance at him while he is on his phone. We exchange swift glances before I bring my sight to my mug on my lips. “Bakit ka pala nandito?” may hiwaga sa tanong ko, sumimsim lang siya sa kaniyang mug. “At bakit naka-corporate attire ka?” “Bakit? Bawal na ba akong mag-ganito?” saglit siyang napahagod ng tingin sa kaniyang sarili, agad naman akong umiling. “I heard you are preparing for the ad campaign.” “Oo. Sa susunod na buwan na kasi ‘yon. Samahan mo ako, a. Ayaw ko kasing mag-isa.” “Mag-isa? Hindi ba sasama si Joshford sa ‘yo?” “Uuwi daw siya agad, e, dahil baka hanapin siya ni Yesha. Sino ba ‘yon?” “I’ll come with you, then.” My lips gape, staring at him. “Don’t be ridiculous, I’ll be there to accompany you,” seryoso niyang sabi, bahagya naman akong napangiti. “Saka, ayaw ko rin namang… nag-iisa ka do’n.” “Ang sweet mo naman,” mapang-asar kong sabi, lumiit na naman ang mga mata niya sa akin. “Eh, ‘di ‘di na. Tsk.” “Bakit ba ang laki ng galit mo sa ‘kin?” 83

“Dahil suplado ka, antipatiko, kupal na rin—“ Natigil ako sa mga salita nang sumakop ang kamay niya sa pisngi ko. Napatitig naman ako sa kaniya, bahagyang nangamba sa pagdilim ng mga mata niya. “I don’t like your words, really,” sabay ngisi niya, napalunok lang ako habang nakatitig sa kaniya. “You really need to be with me, so I can wash them off.” “Ano ba…” mahina kong angal, humaplos naman ang hinlalaki niya roon habang hindi inaalis ang paningin sa akin. “May topak ka siguro, ‘no?” “Topak naman ngayon?” “Ano ba, alisin mo…” His smiles are menacingly making me feel limp, especially when he tucks a lock of my hair behind my ear. I feel like I am already cornered by the lion, and I can’t do anything to rid him. Isang titig pa niya sa akin ay marahan niyang inalis ang kamay roon. Agad naman akong umiwas ng tingin at inayos ang sarili. “A-alis na ako.” “You didn’t finish your tea.” “Ikaw ang umubos.” “Okay.” Tumayo na ako at naglakad palayo sa kaniya. Ano bang nangyayari sa akin? Why do I feel like he’s getting into my nerves again? I am starting to like him, but now I think we’re enemies again. As I got home, I rushed straight to my room to avoid drama from mom. 84

Ano bang problema ng lalaking ‘yon at hirap ta- laga niyang ispelingin? Mabait tapos pagkatapos ay dumidilim ang aura niya tapos mapaglaro na naman. I take a deep breath and walk to my bed and sit. He can’t be joking when he said those things, can he? Ayaw niyang mag-isa ako roon. Ayaw niya, so ibig sabihin nag-aalala siya sa akin—o puwede namang sadyang controlling lang talaga siya. Never mind this, Chan. Nang maghapon kinalaunan ay pumasok na ako sa trabaho. Panay nga ang bati sa akin ng mga katra- baho ko na nakalimutan ko na ang mga pangalan. I walk to my cubicle and get inside. Joshua leans to the partition glass and looks down at me. “Nag-date na naman kayo ni kuya,” pagalit niyang asar, napabuntong-hininga na lang ako. “Ano bang meron sa kaniya na wala sa ‘kin, Chan?” “Marami,” balik na asar ko, ngumuso naman siya sabay irap sa akin. “Pero mas gusto kita kaysa sa kaniya. Kupal kasi ‘yon. Tapos, diyos ko, ang controlling pa.” “It’s his nature.” “Puwes, it’s not gonna work for me.” He just sighs and puckers his lips. Mayamaya, abala na ang lahat sa kanilang mga gawain habang ako naman ay hindi alam kung bakit hindi matanggal-tanggal ang kupal na ‘yon sa isipan ko. Maybe he has too much exposure, that’s why. I 85

shake my head as I start to type through my com- puter’s keyboard. As the time keeps ticking, I did not notice that it’s almost nine p.m. “Hoy, Chan. Kanina ka pa diyan, a. Hindi pa rin tapos?” may tuyang sabi ni Joshua, inirapan ko lang siya. “Mauna na ako sa ‘yo, ha. Papunta na rin naman si kuya.” “Ha?” tanginga nasabi ko, abala naman siya sa pagtitipa sa kaniyang telepono. “A-anong sinabi mong papunta na siya dito?” “Susunduin ka daw niya.” “Ayoko! I-I don’t wanna see his face again.” Kumunot nga ang noo niya, pero wala akong pakialam. Ayaw kong makita ang kupal na ‘yon. “Bahala ka. Basta papunta na siya dito.” “Umalis ka na nga.” He snaps his head off me and walks out. Habang nagtitipa sa keyboard ay hindi ko mai- wasang kabahan sa narinig mula kay Joshua. Pa- parating na ang kupal niyang kapatid na ang hirap talagang ispelingin. I think he’s so complicated that I forget he has emotions in him. But since his aura is dark and domineering, I refuse to think that he has emotions, anyway. I need to finish this. My hands are starting to slam the keyboard, so I can finish this off, when a familiar voice booms in. 86

“Masisira ‘yan.” Saglit akong napatalon sa gulat sa bumungad sa gilid ng cubicle ko. Nang magtama ang mga mata namin, ay agad akong umiwas ng tingin. He leans toward the partition glass and looks down at me. I tried my best to avoid his gaze, but it just won’t work out for him. “B-bakit ka nandito? Umalis ka nga.” Instead of answering my question, he steps inside my cubicle and pinches me to the edge of the table as I look up at him; his eyes are sharp but full of mystery. His gray shirt grips his muscles tight, chest protruding. Gusto kong lumayo sa kaniya, pero mas lalong lumalapit ang katawan niya sa akin. Hindi maganda ito. “Derron, ano ba…” halos pabulong kong singhal, nagpatuloy naman siya sa paghilig hanggang sa huminto siya ilang pulgada sa akin. “Hindi ako natutuwa sa ginagawa mong ito. Binabaliw mo ang isipan ko.” “Can I take that as a compliment?” malambing niyang sabi, napalunok naman ako ng laway nang magtama ang mga mata namin. “You should never shoo me away.” “Kasi nakakainis ka.” “Hmm-mm?” Buwisit talaga. “Derron.” 87

“Keep still.” I do what he’s told. Binuhat niya ako at iniupo sa keyboard. Patay talaga ako sa boss ko kapag nasira ang keyboard na ito. He moves forward, lazily, and parts my thighs so he can get himself in. I gulp the blob in my throat. “Slap me.” “Huh?” He gets my hand and pats to his left cheek while not leaving his sight from me. “Derron.” “Close your eyes.” Kahit labag sa loob ko, ipinikit ko ang mga mata ko. Naramdaman ko naman ang papalapit niyang paghinga hanggang sa lumapat ang labi niya sa gilid ng leeg ko. Slowly, I open them and look down at him. He cranes his neck up to meet my eyes, dominantly. “This is wrong,” marahan na sabi ko habang nakahawak sa magkabilang pisngi niya, umawang naman ang pang-ibabang labi niya nang haplusin ko iyon. “Bakit mo ako binabaliw ng ganito?” “Hindi pa ba halata?” may riin sa tinig niya sabay tuwid ng tayo, ako naman ngayon ang nakatingala sa kaniya. “Kailangan bang magpaliwanag pa ako sa ‘yo?” “I mean, bakit ganito? Hindi dapat ito. Naiinis ako sa ‘yo.” “At ako hindi?” 88

I am stunned when I hear that. “Derron,” sabay abot ko sa magkabilang pisngi niya, humilig naman ang ulo niya sa dibdib ko kaya niyakap ko ang ulo niya. “Anong nangyayari sa ‘yo? Lasing ka ba?” “You have nothing to worry about me, Chan,” mahina niyang sabi, nagtataka naman akong nap- atanga sa kaniya. “You don’t own me.” “Ang kupal mo naman talaga.” Tumawa lang siya. I get his cheeks to face me. His lazy eyes are staring at me, drowsily. “Ano bang meron at bigla ka na lang nagkakagan- ito?” sabay hilig ko sa tungki niya, umiling naman siya kaya napahinga ako nang malalim. “At bakit mo ako sinusundo?” “Para may masakyan ka?” nangingiti niyang sabi, mahina ko namang tinampal ang pisngi niya kaya mas lalong lumapad ang ngiti sa labi niya. “Can I sit?” Marahan akong tumango. Agad naman siyang umupo sa tapat ko, kaya dinungaw ko siya. “Aren’t you done yet?” malambing niyang tanong, umiling naman ako sabay suklay-kamay sa buhok niya. “Can I help you?” “Ay, bongga ka diyan,” mapang-asar kong sabi, mabilis namang dumampi ang labi niya sa aking binti. “Kaya mo ba?” 89

“I can do the typing. You can do the staring.” “Ay, kupal nga.” He chuckles and lifts the keyboard and places it on both of my laps. I gasp an air of the tension building between us. Bakit parang wala lang sa kaniya ang nangyayari ngayon habang ako ay halos maghingalo na sa kaba. Saglit siyang tumingala sa akin at inusog ang monitor ng computer pa-kanan at nagsimulang magtipa. “What is this?” “Pitch project ko.” Tumango lang siya at nagpatuloy sa pagtitipa. Ma- bilis ang mahahaba niyang mga daliri na pumindot sa mga letra sa aking keyboard hanggang sa huminto siya. “O, ba’t ka huminto?” “This is lame, tho.” “Lame mong mukha mo.” “Tsk. It’s not convincing.” I am starting to get pissed off at this guy. “But I’ll just type it, anyway.” Kupal talaga kahit kalian. When he’s done, he puts the keyboard aside the table and lifts me to his laps. Our eyes meet again. Halos hindi ko maibuka ang mga labi ko para uman- gal. Siguro ganito talaga kalala ang epekto niya sa akin. “Do you wanna go?” 90

“Pahalik muna.” “No.” “Ay, daya. Ikaw puwede, tapos ako hindi?” Seryoso niya akong tinitigan kaya naitikom ko ang mga bibig ko at ninakawan siya ng halik sa tungki ng ilong niya. Mukhang hindi siya nasiyahan doon dahil kumunot ang noo niya at pagkatapos ay mariin na napahawak sa aking baywang. “Uwi na kaya tayo?” “Better.” He is about to lift me off his thighs when I grip my thighs around his waist. Frowning angrily, he leans over me, and I close my eyes, waiting for the kiss. 91

14 “ I to na pala ang additional budget para sa ad campaign natin next week,” sabay lapag ni Joshua sa folder sa lemesa kinabukasan, saglit naman akong napatitig doon bago bumaling sa kaniya. “By the way, may pitch project ka pala?” “Hulaan ko, sinabi ng magaling mong kapatid?” may iyamot sa tinig ko, hindi naman siya sumagot kaya napailing-iling ako. “Bakit nga pala may addi- tional budget, e, sakto na naman ‘yon lahat, a.” “Hindi, a. Masyadong maliit.” “E, ‘di wow. Mas maganda nga ‘yon.” Hindi na niya ako binalingan mayamaya, dahil naging abala na siya sa kaniyang ginagawa, at gano’n din naman ako. While typing for the revised pitch project, I can’t stop to think about Derron. I don’t know, there is something about him that bug my mind. Lalo na sa tuwing naaalala kong hinalikan niya ang pisngi ko. Akala ko nga hahalikan na niya talaga ko no’n sa labi, pero masyadong maaga pa raw para doon. 92

“Kupal talaga,” nangingiti kong sabi, bahagya na- mang napabaling sa akin si Joshua kaya sumeryoso ako. “Tungkol nga pala sa team building. Kailan nga ‘yon?” “Next month. Bakit?” “Next month na ba?” Tumango naman siya at bumalik ang paningin sa kaniyang ginagawa. Mukhang seryoso na talaga siya sa trabaho, at nakakapanibago, a. After typing bunches of words, I take a break and order a tea. But instead of black, I order chamomile. Pero late ko na lang din napagtanto na ang pinili ko ay ang gustong inumin ni Derron no’ng unang punta naming dito. Napahinga na lang ako nang malalim at kapagkuwan ay bumaling sa screen ng aking laptop, pinatitigan ang cursor na kumikislap-kislap. “Done,” malakas na pindot ni Joshua sa keyboard, nagtama naman ang paningin namain nang bumal- ing siya sa akin. “By the way, pinapasabi pala ni kuya na aalis na muna siya.” “Aalis?” kunot-noo kong tanong, nakatitig lang siya sa akin habang hinihintay ang dugtong no’n. “B-bakit siya aalis?” “Hindi ko alam. Saka, may survey nga pala si mayor bukas.” “Wala akong pakialam sa kaniya. Ang kurakot, jusko.” Bumanat ang panga niya sa sinabi ko. May nasabi 93

ba akong masama? Why he seems so affected? Are they related? “Hindi naman siguro siya kurakot. Sadyang maliit lang talaga ang Sanio. Binalak ko ngang lumipat ng Rylmore, e. Dahil at least doon malawak-lawak. Hindi kagaya dito.” “You should be loyal, tho. Dito ka na lumaki. Sabay pa nga tayong nag-aral sa Allison, e.” “Pero wala talagang kaamor-amor ang lugar na ‘to, para sa ‘kin.” “Bahala ka, kung ayaw mo sa lugar natin. Basta ako, hindi ako aalis dito magkamatayan man.” I don’t get the point of leaving this town when we can live here well. Excluding the government’s hidden agenda, of course—that really makes this town worse, I really love it here. Oo, wala man akong matibay na ebidensya na makapagsasabi na kurakot ang namumuno ngayon, pero alam ko sa sarili ko na may mali, na may mga pondo na dapat ay nasimulan na. Hanggang ngayon nga ay hindi pa rin tapos ang gymnasium, e, high school pa lang ako nang simulan iyon. Nang matapos kaming pareho ni Joshua, ay nauna na akong umuwi. Kasalukuyan ay nasa loob na ako ng taxi cab, na sing-luma pa ng luma. Kahit transportasyon ay hindi matugunan ng pansin ng namamahala, kasi lahat ng budget para sa lugar na ito ay nasa bulsa niya. 94

At home, I still can’t stop thinking about Derron. Kumusta na kaya siya? Ano kaya ang ginagawa niya ngayon? Goodness, Chan. You were just kissed and you act as if you owned him already. Napanguso ako habang nakatingala sa kisame ng aking silid. Ayaw ko kasing lumabas kapag nandoon si mommy sa sala, dahil ang dami niyang tanong at drama na mas lalong bibigat sa pakiramdam ko. What if I call him? I swing myself up and get my phone, tapping my fingers on the screen, I find myself calling his number. No, I should not call him, but hey, I miss him. “Chan,” malamig na boses niyang bungad, saglit naman akong napapikit sa epekto no’n sa akin. “Why you called?” “Derron,” mahinang sambit ko sa pangalan niya, huminga naman siya sa kabilang linya. “Bakit ka umalis?” “I’m in Rylmore. May training lang kami dito sa BFP. Sa susunod na linggo pa ako makakauwi.” “A, gano’n ba?” “Why? Did you miss me?” “Kupal. ‘Di, ‘no! Bakit naman kita mami-miss, e, hindi nga kita gusto.” “‘Di rin naman kita gusto, a, pero… nami-miss kita.” Natilihan ako sa sinabi niya. Tang-ina naman talaga ng kupal na lalaking ‘to. My heartbeat is 95

beating so fast, though. I am not lying, it’s become hoarse. “Tumigil ka nga!” saway ko, bahagya naman siyang ngumisi. “Kumusta ka diyan?” “So, miss mo nga ako?” mapang-asar niyang sabi, napahinga na lang ako nang malalim. “I’m good, Chan. Ikaw. Kumusta ka diyan? Overtime ka pa rin ba?” “Hindi na.” “Bakit?” “Dahil ayaw mo.” “Good.” He is as if at my throat, the way he controls my decision. Well, I kind of like it now—I crave for someone to discipline me which my parents failed to do when I was a child. Parati nga silang nasa casino araw-araw, kaya ang ending ito ang buhay namin ngayon. Halos wala sila sa bahay, kaya ako at si Densen lang ang nagdadamayan. “Derron.” “Hmm.” “Naiisip kita.” “Ako rin.” Sandaling katahimikan sa pagitan namin, bago siya nagsalita. “Maybe because we shared some romance last night?” may tuya roon pero nangibabaw ang seryosong tinig, sumilid naman ang pang-ibabang 96

labi ko. “Were you taken aback of my actions, Chan?” “Hindi,” halos hindi ko na marinig nang sabihin ko iyon, tahimik lang siyang nakikinig. “Hindi, kasi may nabuo na naman sa ‘ting ‘di ko maipali- wanag kung ano—parang pagkakaibigan. ‘Di ko alam. Basta may nabuong something sa ‘ting dalawa, kaya ‘di na ako nagulat kung bakit napunta tayo sa gano’n.” “But I like your gestures to me.” “Kasi naiinis ako sa ‘yo. Kupal ka kasi.” He laughs at it, and I smile. “What if we kissed?” bigla niyang sabad, nap- atanga naman ako sa kawalan sa tanong niya. “What if I didn’t resist the urge? Would something’s gonna change with the both of us?” “H-hindi ko alam,” agad kong sagot, napahinga naman siya sa kabilang linya. “Puwede bang kalimu- tan na natin ‘yon? Naaapektuhan ang trabaho ko tuwing iniisip ko ang tungkol do’n.” “Yeah, yeah. But I almost gave in, Chan.” “Kasi nga kupal ka. Gustong parating ikaw.” Katahimikan na naman sa pagitan namin. “Because this is who I am,” mahina niyang sabi, napangiwi naman ako. “If you can’t handle me, just dump me, Chan. I don’t wanna hurt you.” “Ngayon pa na binabaliw mo na ako, ayoko nga!” sagot ko, napahinga naman siya ulit nang malalim. “Saka, alam ko naman sa sarili ko na iba ka. Kahit 97

na naiinis ako sa ‘yo, hindi ko naman itatangging magaan ka para sa ‘kin.” “This is too much talking. I need to pay attention here. Damn it,” halos pabulong niyang sabi sa huling salita, natawa naman ako. “I’ll call you back.” “Kahit hindi na,” pang-aasar ko, huminga naman siya. “Sige na. Papasok na rin ako mayamaya.” “I’ll call you back.” “Tsk. Sige na.” I end the call. Kagat-labi akong napatingin sa labas ng bintana. Ano na bang nangyayari sa akin at nagkakaganito ako? I smile for a while then I shake my head. What the heck, Chan? I am just infatuated. Mabilis akong nagbihis nang maghapon para makapaghanda na sa trabaho. Kahit na alam kong maraming bawal kay Derron, kailangan ko pa rin siyang suwayin para mag-improve naman ang decision-making ko. After I get dressed, I left the house the moment I hear mom was starting to have argument with dad about our supposed trip this month. Inside the taxi cab, I am hoping that they’ll be okay once I get home later after work. At work, I am in daze knowing my parents were having an argument because of me. I gather myself before I reach the keyboard to type some words. I should have done better for them. If I could just have 98

the guts to perform at my best for the job they want for me, they wouldn’t have to argue like that. “Chan,” pagtawag sa akin ni Joshua, pagod naman akong bumaling sa kaniya. “Okay ka lang ba?” “I’m fine,” sagot ko, sumimangot naman siya sa akin. “Siguro may iniisip lang, kaya ganito.” “Tumawag si kuya sa ‘kin kanina. Next week pa daw siya uuwi?” “Oo. May training sila sa BFP sa Rylmore.” Tumango naman siya at bumalik sa cubicle niya. Samantalang ako naman ay napatanga sa screen ng aking monitor. What if I couldn’t able to achieve it this year? What can I say to them—that we need to move the trip next year? Napahinga ako nang malalim at sinubsob ang mukha sa aking keyboard, hindi alintana kung ano ang mangyari. Nang mapag- tanto kong nasa keyboard pala ang pisngi ko, ay agad akong umahon at nanlaki ang mga mata ko nang makitang nabura lahat ang tinitipa ko kanina. “Ayos ka lang ba talaga?” balik ni Joshua, agad naman akong tumango. “Magpahinga ka muna sa lobby. Mukha kang haggard.” “Ayos lang ako,” matamlay kong sagot, umiling- iling naman siya sa naging sagot ko. “Magtrabaho ka na lang diyan.” He shakes his head, sighing. 99

15 I come to work so early in the morning to ditch the freaking survey. I don’t know, I don’t like the use of that even if everyone knows that he’s going to win, anyway. Pero hindi pa rin nila mababago ang isip ko, kahit na anong bilog ang gawin nila sa amin. Nararamdaman ko ang mali at hindi ako titigil hangga’t hindi ko malaman ang lahat ng baho ng mayor na iyan. “Ba’t parang ang aga mo ‘ata, Chan?” may halong panga-asar na sabi ng babaeng officemate ko, tipid naman akong ngumiti sa kaniya. “By the way, darat- ing pala ‘yong mga campaign managers ni mayor. They’ll be conducting a survey.” “Ano!” napalakas kong sabi, bahagya namang kumunot ang noo niya. “Bakit sila pupunta dito? ‘Wag na nating papuntahin, please.” “‘Yon ang utos ng bosses, e. Saka, what’s the problem ba?” “W-wala naman. Ayoko lang ng survey-survey na ‘yan.” 100

Kunot-noo siyang bumalik sa cubicle niya habang ako naman ay napabuga ng hininga. Anong bin- abalak ng tao na ‘yon? Why does he really want to impress so much? I bite my index finger while foreseeing what is going to happen later. The clock ticks so fast, and I still haven’t finished any. Maybe I am too preoccupied with what’s going to happen later. “O, ba’t ka tulala diyan?” bati sa akin ni Joshua nang makapasok sa cubicle niya, inirapan ko lang siya. “Tumawag nga pala si kuya sa ‘kin.” “Anong sabi?” may bahid ng kasabikan sa tinig ko, napangisi naman siya sabay ngiwi. “Ano ngang sabi?” “Sabi niya uuwi na daw siya sa sabado.” “Sabado?” “O, ba’t parang ang saya mo?” “H-hindi, a. Akala mo lang ‘yon.” Napailing-iling siya at kapagkuwan ay nagsimula na sa kaniyang ginagawa. Ako naman ay kagat- labing napaisip sa mangyayari sa sabado. But a thought comes that he would be very busy because it’s his work day. I feel sullen somehow, knowing Derron is not the typical man who would swamp with you; he has his own life and I have mine, and I know he would priority his job over me. Nang sumapit ang alas nuwebe, dumating ang mga campaign managers. Hindi ko nga sana papansinin, 101

pero dahil kailangan at mahalaga ang trabaho ko, nginitian ko sila. “We are the campaign team of Mayor Hernandez,” sabi ng isa sa kanila, nakinig lang kami. “Nandito kami para magbigay ng survey para sa magaganap na election this coming May.” “Walang nagtanong,” bulong ko, siniko naman ako ni Joshua kaya napaismid ako. “Bakit ba nandito ‘yan sila?” “Conducting survey nga. Para alam nilang sure win na sila.” “Sana may tumakbo para matalo ang ang isang ‘yan.” No one can hear us gossiping here, because we’re in the back row. My other office mates are in the front— cannot hide the disgust in their faces. Nagpatuloy sila sa pagsasalita habang panay naman ang gulong ng mga mata ko. Patuloy naman sa pagsiko sa akin si Joshua. “Dito tayo sa tapat at hindi corrupt.” Talaga lang, a? Hindi corrupt, e, binulsa nga ang lahat ng pondo para sa bayan na ito. “Sa may prinsipyo at maaasahan.” The audacity of these mongrels campaigning for the mercenary is so hypocritical. “Sa walang tinatago at parating lingkod ang bayan.” Napagulong ulit ako sa aking mga mata sabay 102

halukipkip. Wala akong panahon sa mga ganitong klase ng pangangampanya. They continue blabber- ing until one of them distribute us a sheet of paper. I guess this is the survey they are talking about. I get one, and Joshua gets one also. I even wince when I read the context of the paper. This is purely comical. “Bakit walang zero dito?” pabiro kong sabi kay Joshua, siniko naman niya ulit ako. “Bakit ba?” “Kapag ikaw marinig, bahala ka talaga,” pananakot niya, napangiwi naman ako. “Sagutan mo na lang ‘yan.” Labag man sa loob ko ito, pero kailangan kong sagutan ang kung ano man ang nasa papel na ito. Napahinga ako nang malalim sa aking nabasa. They can’t even be transparent to us. How could I vote for someone who is not willing to be naked to the masses? “Done.” “E, isa lang ang sinagutan mo.” “Okay na ‘yan.” “Bahala ka.” A tall girl approaches me, and I hand my paper to her. She smiles at me and collects the other papers from my subordinates. Kahit ano namang gawin namin, siya pa rin naman ang mananalo. Ang lakas mo talaga kapag may pera ka. “Thank you for your cooperation. We wish for a 103

fair and unbiased election this coming May,” sabi ng matandang babae, napaismid ulit ako. “We can assure that we will do our best in the admin to give you the government you need.” “Thank you for your time,” may panunuya kong sabi, napabaling naman silang lahat sa akin. “We really appreciate this effort, really. And now that you’re done, can we proceed to our duties?” “Sure, sure. We apologize for the inconveniences.” “No worries. It’s our pleasure.” Siniko ulit ako ni Joshua. Mapanuya naman akong ngumiti sa kanila. They made their chants before they left the office. I roll my eyes, getting annoyed by Joshua’s side eyes. “Ang plastic mo,” nangingiti niyang sabi, bumalik naman ako sa aking cubicle. “Buti na lang at nasa likuran tayo.” “E, ano naman?” mapang-hamon kong tugon, napailing-iling naman siya. “Pasalamat nga sila at nag-abala pa tayong sagutan ang pa-survey nila. Gosh, it’s so gross like hell.” “You really are a hater.” “Naman!” Ngumiti lang siya habang bumabalik sa kaniyang cubicle. At lunch, I ate with my co-workers even though I forgot some of their names. Sheila, who approached me to attend for her baby’s baptism, reminded me 104

earlier about that again. Ngayon naman ay kasama ko si Joshua habang umiinom ng tsaa sa tea shop. Mamaya pa kasi kami papasok para naman makapag- pahinga ang utak at katawan namin. “Bakit mo ba gusto si kuya?” bigla niyang sabat habang nagtitipa ako sa aking telepono, napatanga naman ako sa kaniya. “I mean, mas guwapo naman ako do’n. Bakit siya?” “I don’t like him,” sabay iwas ko ng tingin, ma- pakla naman siyang ngumiti sa akin. “Bakit ba ayaw mong maniwala?” “Kasi halata naman, e,” “Hindi kaya.” Sumimsim siya sa kaniyang mug habang ako na- man ay nagpatuloy sa pagtitipa. Pinigilan ko nga ang sariling hindi mapangiti sa mensahe ni Derron. Derron: I’m coming home. After I type my message, I send it to him. Chan: Make it soon. Derron: Miss mo na talaga ako? Bahagya akong napakagat-labi. Chan: Hindi, a. Sadyang kailangan mo lang umuwi para sa trabaho. Derron: 105

At pa’no mo naman nasabi na dahil sa trabaho ako uuwi? I glance at Joshua, and when I see he’s busy on his phone, I clip my lips together silently. Chan: Puwede ba, ‘wag mo na akong utuin. Wala na namang ibang rason bukod do’n. Derron: Pa’no kung meron? Saglit akong napatanga sa mensahe niya. Chan: Itigil mo nga ‘yan. Hindi bagay sa ‘yo. Derron: I’ll come back home. You still owe me one. Chan: Anong pinagsasabi mo? Derron: I’ll claim it once I get you. Bahagya akong kinabahan sa nabasa. Anong pinagsasabi nito? Chan: Hoy! Wala akong utang sa ‘yo, ‘no. Hindi naman kita sinampal. Derron: You pat my cheeks. I swing my head up to the ceiling. Goodness, this man. Chan: 106

Included pala ‘yon? Derron: To me, yes. So better be ready. Bahagyang nabalisa ang mga mata ko sa nabasa. Hindi puwedeng maisahan ako ng lalaking ‘to. I need to do something. A counterfeit of his rule—I need to have my own rule, too! Chan: Hoy, Derrony! Ang kapal naman ng mukha mong isahan ako. Tampal lang ‘yon, hindi ‘yon sampal. Derron: My game, my rule. Chan: May rule din ako! How about one glare of me, I would write something on your body. It takes him a couple of seconds before he responds to me. Derron: I never glared at you. Chan: Hindi daw. E, ano ‘yong bigla na lang tatalas ang mga mata mo kapag may ginawa ako? Or you’re just flattered by my beauty? Napangisi ako sa aking sinabi kaya napasulyap ako kay Joshua, na kanina na pa lang nakatitig sa akin. Marahan akong umiwas ng tingin at bumaling sa aking telepono, lalo na nang sumilay ang pangalan niya. 107

Derron: What if I was? Chan: Huh? I don’t know what he was saying. Derron: Okay. Deal. Chan: I know you will. Hindi na siya nag-reply pagkatapos no’n. Siguro nagsisimula na naman ang training nila. I set my phone aside on the table and lift my mug, smirking. Joshua is confused by my action, but he ignores me with his phone. “Handa ka na ba para sa ad campaign?” biglang sabat niya, nagkibit-balikat naman ako. “Bakit? Ayaw mo no’n, kasama mo si kuya. Magkasama kayong dalawa.” “Sinabi na naman niya sa ‘yo?” hula ko, ngumisi naman siya. “‘Di na ako magtataka kung pati ang pinag-usapan namin ngayon ay malalaman mo din. “So, gusto mo nga siya?” “Hindi nga…” My voice fades when my phone rings, and I look down. Derron’s calling. Sandali akong napatingin kay Joshua sabay sagot sa tawag. Ano na naman kaya ang kailangan ng kumag na ito? “Ano na naman?” bungad ko, may bahagyang 108

ingay sa kabilang linya. “Why did you call?” “I send you something to your house,” marahan niyang sagot, nagkatinginan naman kami ni Joshua. “Please use it.” “Ano ba ‘yon?” “See it for yourself.” Napahinga ako nang malalim. Dinagdagan naman niya iyon. “I hope you’re okay there.” “Ayos lang ako.” “I miss you.” “Sige na…” I end the call, smiling. He misses me. 109

16 S abado kinabukasan ay hapon na akong pumasok dahil wala na naman din akong gagawin. Katatapos ko nga lang sa ilang files at na-fix ko na rin ang campaign namin para sa susunod na buwan. Walking with my usual office wear, I step into the rotating door and greet the people I walk past by. I use the lift and wait for a while before it slides open. “O, anong meron?” bungad ko sa mga kasamahan ko pagkapasok sa office, nakangiti lang sila sa akin habang dumiretso naman ako sa cubicle ko. “Bakit parang ang saya n’yo?” “Ikakasal na ang kasamahan nating si Roger,” sabay turo ni Sheila sa lalaking kasama namin, saglit namang napaangat ang mga kilay ko. “Imbetado tayong lahat.” “Talaga? Saan ang venue?” “Pinag-iisipan pa nila.” I nod, smiling at Roger. Guwapo siya, a. Hindi nga lang ako into white guy. Maybe that’s why I end up with that brute. Well, we 110

are not a thing yet—and I have no plans on taking us into a serious relationship. “Nasaan nga pala si Joshua?” naghahanap na tingin kong sabi, nagkibit-balikat naman si Sheila. “Hindi ba siya nagsabi na papasok siya ngayon?” “Wala, e,” sagot niya, marahan na lang akong napatango. “Pero may sinabi siya sa ‘min na may pupuntahan siya sa Batanes. Hindi namin alam kung sino.” I cock an eyebrow and focus my sight on the screen of my monitor. Naging mabilis ang takbo ng oras at hindi ko namalayan na halos maggagabi na pala. Tinapos ko muna ang isang file para sa marketing proposal pagkatapos ay nauna na ako sa kanila. Wheeling through the road in the taxi cab, I am on my way to my usual spot after work. While staring at the nonage for a seconds, I twitter my eyes and grab my phone, starting to type on the keyboard. Chan: Hoy. Nag-aalala ako sa kapatid mo. Bakit nasa Batanes siya? I don’t expect him to reply because I know his training is tough, but I see his name on top of my notification bar. I tap it and read his message. Derron: He’s in Batanes? Ha? Hindi niya alam ang tungkol doon? 111

Chan: Hindi niya sinabi sa ‘yo? Derron: He never said anything to me. Chan: Pero panay naman ang sabi mo sa kaniya. Derron: What do you mean? Chan: Tsk. Ang tabil kasi ng bibig mo. Hindi mapakaling magkuwento sa mga nangyayari sa atin. I blow a deep breath. His name emerges from above. Derron: I never said anything to him about us. Bahagyang kumunot ang noo ko. Ginagago na naman ba ako ng kumag na ito? Chan: By the way, kumusta ang training mo diyan? Derron: Good. Chan: Sa sabado ka na daw uuwi? Derron: Mm. Chan: Dalhan mo ako ng pasalubong. It takes him a moment before his name appears 112

above again. Derron: My presence is my present to you. Chan: Sige na nga. Derron: Let’s FaceTime. Chan: Okay. Marahan kong tinapik ang video call at hinintay na bumungad ang kaniyang mukha. Hindi naman ako nabigo nang mayamaya ay bumalandra ang mukha niya. He is smiling wearing a white shirt. His hair is tousled and wet with sweat. “Ba’t ka nakangiti diyan?” marahan kong singhal, napatitig lang siya sa akin. “Itigil mo nga ‘yan.” “I wish you were here,” mabuway na sabi niya, bahagya naman akong napangiti. “You’re some- where?” “I’m at the tea shop.” “Drinking our ordinaries again?” “Parang… gano’n na nga.” “I’ll drink mine later.” I snap my head off him, jokingly. “Wala na ba kayong training?” “Meron pa.” “O, bakit ka tumatawag sa ‘kin?” “Kasi gusto ko?” 113

Heto na naman si tanong ko, tanong niya. Na- pangiwi ako at saglit siyang ginulungan ng mata. His eyes are hawking to dig connections with mine. I glance at his lips and back to his eyes. “Pumayat ka yata,” biro ko sa kaniya, marahan namang tumalim ang mga mata niya. “Biro lang. Ang pikonin mo.” “You owe me one,” paalala niya, palihim naman akong napalunok. “I’m gonna claim it whether you like it or not.” “I like it.” “Good.” We stare at each other. “Derron.” “Mm.” Hindi umaalis ang mga mata namin sa isa’t isa. Ayaw ko rin namang alisin ang paningin ko dahil minsan ko na nga lang siyang makita, e. “Wala,” sabay iling ko, bahagya namang bumanat ang panga niya. “Napaisip lang ako…” “Don’t tease me with your pausing,” malambing na riin na sabi niya, napahinga naman ako nang malalim. “Speak straight.” “Tsk. E, sa kinakabahan ako.” “What would you be scared of?” “Ikaw.” “And care to explain to me, why?” How will I tell him that I feel scared of his presence 114

sometimes. I know he has an alpha male energy, but still I am not used to it. Pero kailangan ko nang sanayin ngayon dahil mukhang ayaw na niya akong lubayan. At hindi pa rin kami bati, magka-away pa rin kami, pero slight na nga lang. “Sa totoo lang, ayoko talaga sa ‘yo,” tapat ko, nakatitig lang siya sa akin nang seryoso. “Kasi… hindi ka mabiro. Ayaw mong inaasar ka. Kulang na lang patayin mo ako sa talas ng tingin mo sa ‘kin.” “Hmm. So you’re judging me again?” may panghi- hinayang sa tinig niya, nabahala naman ako. “After all this time you’re with me, you’re afraid to confront me about this?” “Kasi… natatakot nga ako sa ‘yo. Iniisip ko kasi baka magalit ka at—“ “At?” “Hindi ko alam.” “I’ll call you later.” Pinatitigan niya ako sa huling pagkatataon at ka- pagkuwan ay pinatay ang telepono. Napasilid naman ako sa aking mga labi. Why do I have this kind of tongue? I hate my words, really. Alam kong nasaktan ko siya tungkol doon. Bakit ko pa kasi sinabi, nakakainis. I finished my tea before I left for home. Sa loob ng aking silid ay nakatitig ako sa kawalan habang inaalala si Derron. Nasaktan ko kaya talaga siya sa sinabi ko kanina? I shake my head. No, I don’t 115

think so. I nibble my lips as I get my phone and type on my keyboard. Chan: Derron, I’m sorry. Hindi ko sinasadyang sabihin ‘yon. Tinapik ko iyon para mapadala sa kaniya. Pero hindi niya iyon pinansin, dahil dumaan na lang ang ilang minuto ay wala pa ring sagot mula sa kaniya. I close my eyes and plop my head to the pillow. I did hurt the man I don’t understand why I’m fond of submitting. Kahit na gano’n siya, nagugustuhan ko naman kung didisiplinahin niya ako. Basta ‘wag lang niya akong saktan nang pisikal, ayos na sa akin. Habang binalot ako ng pag-aalala sa iniisip, may narinig akong katok sa pintuan. “Ate, kain ka na.” “Maya na ako.” The door clicks open, and Densen emerges. He is carrying a wooden tray and walking toward me. “O, ba’t ikaw ang nagdala niyan?” bungad ko sa kaniya, inilapag lang niya iyon sa gilid ng kama sabay tulak pabalik sa pintuan. “You’ll leave without kissing ate?” “Hmm?” agad siyang tumulak sa gawi ko, humilig maman ako para mahalikan niya ako sa pisngi. “Eat well, ate.” Napangiti lang ako nang makalabas siya at kasabay 116

no’n ay ang pagsara ng pintuan. I look down at the tray and lift it with my hands to my thighs. I glance at the door before I start forking the food. Pritong talong lang naman ang ulam at beef steak. Kahit na minsan ay hindi kami okay ni mommy, ay ina-acknowledge ko rin naman na magaling talaga siya magluto. Natapos na lang ako sa pagkain ay wala pa ring sagot mula kay Derron. Bigla tuloy akong kinabahan na baka hindi na niya ako papansinin. I get my phone and type on my keyboard for another message. Chan: O, sige na nga. I miss you. Balak ko sanang burahin iyon, pero mas pinili kong ipadala iyon. Pagkatapos ay niligpit ko ang pinagkainan at binuhat papunta sa side table ko. I am losing hope that he will reply back. I hurt his feelings; I shouldn’t hurt him, though. I did my half-bath and brushed my teeth before I came back to bed. Dinungaw ko nga ang aking telepono, pero wala pa ring sagot mula sa kaniya. Napahinga na lang ako. I change into my camisole and climb onto the bed to sleep. He won’t reply, anyway. Pumasok ako sa comforter at kapagkuwan ay gumilid. Napatitig ako sandali sa kawalan bago ko isinira ang mga mata ko. May tumunog, pero pagod na ang mga mata kong 117

bumuka. Kaya hindi ko na lang inabala kung ano iyon, baka hindi rin naman kasi importante. A couple of hours later, my alarm keeps ringing. Goodness, you phone! Nakikita namang antok pa iyong tao, e. Sumaklob ako sa loob ng comforter at hindi na inabala ang alarm ko. Pero sige pa rin ang paggawa ng ingay no’n. Tu- mitigil siya panandalian at iingay na naman ulit. “Bakit pa kasi ako nag-alarm?” sabay ahon ko at dinungaw ang telepono. “De-rron. Ha? Si Derron ‘to?” I jolt up and my senses go back to sanity. I gather strength before I reach for the swipe button to an- swer the call. Marahan kong binuhat ang telepono papunta sa aking tenga, kinakagat ang pang-ibabang labi. Hinintay ko siyang magsalita pero wala akong narinig kundi ingay ng aircon sa kabilang linya. “D-Derron…” “I miss you, too.” Napatanga ako sa narinig. Magsasalita pa sana ako kaso binaba na niya, kaya napatitig na lang ako sa labas ng bintana. 118

17 I stare at the blank space while thinking about Derron. Did he just call me last night? Pero napailing din nang mapagtantong imposibleng mangyari iyon. Hindi gagawin ni Derron ‘yon, lalo na at galit siya sa akin. “Ate, tulala ka diyan?” bungad sa akin ni Densen, napakurap-kurap naman akong umayos ng upo. “May niluto si mommy na cookies sa kitchen.” “Wala akong gana,” agap ko, bahagya namang kumunot ang noo niya. “Den. Iwan mo na muna ako. Wala ako sa mood kumain.” “Kailan ka magkaka-mood, ate?” “Hindi ko alam. Bukas? Mamaya?” Napahinga siya nang malalim at tinalikuran na ako. Why do I feel like I am becoming so enamored to see Derron day-by-day. Why is this even happening to me, though? Aminin ko, kakaiba talaga ang aura ng lalaking iyon. Isama pa na ang laki ng tao na kayang sakupin ang buong ako ng isang braso lang. 119

Pero sinabi niya talagang miss niya ako? Sa hating gabi? I close my eyes as I cringe in a tickle in my stomach. Wait, what if he was just messing with me? Pero hindi, e. Sinabi niya talaga sa akin iyon kagabi. Pero para makumpirma kung guni-guni ko lang ba siya kagabi, ay kinuha ko ang telepono ko at kapagkuwan ay dinungaw ang call history ko. Nap- atanga ako nang makitang naroon nga ang pangalan niya na tumawag ilang oras ang nakalilipas. I close my eyes and hide myself to the headrest of the couch. Tanghali mayamaya, ay napagdesisyunan kong hindi na muna papasok sa trabaho ngayong araw. Kaya heto, tumutulak ang cab papunta sa kung saan. The driver even asked me where he would take me, but my mind was blank. I’m still preoccupied about what happened last night. “Ma’am, saan ba talaga tayo?” naiinip na sabi ng drayber, napatanga lang ako sa kaniya. “Kanina pa tayo paikot-ikot dito tapos hindi mo pa alam kung saan ka pupunta. Saan ba talaga?” “Sa…” nag-isip ako sandali, napahinga naman ang drayber. “Sa fire station.” “‘Ayun naman pala, e.” “Pasensiya.” He just snaps his head off me. Such a dork. Sa pagtulak namin, ay hindi ko na namang mai- 120

wasang maisip si Derron. Nakakahiya talaga ang nangyari kagabi. Oh, shit. Did I just say I miss you, too? I instantly go to my messages and I facepalm when I see my message. This is very embarrassing, Chan. Nang makahinto sa fire station, ay agad akong bumaba nang makapagbayad. Hindi naman sana rito ang punta ko, pero nawala na sa utak ko kaya nasabi ko na lang na rito. Besides, I want to know if Rob is here. I do hope he’s here, so I won’t waste my time going in here. I am walking to the tiled floor when I spot someone standing at the door. “Rob,” tawag ko, marahan naman siyang lumin- gon. “O, ba’t nandito ka?” “Just message him,” tugon niya sa lalaki sabay tulak sa banda ko, napangiti naman ako sa kaniya. “Ikaw ang dapat tinatanong ko niyan. What are you doing here?” “Wala lang. Bisita?” “Wala si Derron dito.” “Alam ko. Hindi naman siya ang pinunta ko dito, e.” “E, ‘di sino?” Nagkibit-balikat ako. Ngumisi naman siya at ginulo ang buhok ko. “Sa canteen nga tayo,” sabay giya niya sa akin sa kung saan, nagpatianod naman ako. “Bakit ka talaga 121

nandito?” “Bored ako,” sagot ko, ipinasok naman niya ako sa isang silid na may mga mesa. “Bakit tayo nandito?” “Kain tayo. Libre ko.” “‘Wag na.” “Ang kulit. Libre ko nga.” “Bahala ka!” He messes my hair again and proceeds to the counter lane while I rush to the empty table and sit on the steel bench. There are so many ornaments and decorations on the ceiling. Mukhang bago lang nata- pos ang selebrasyon dahil naroon pa ang pangalan doon. Malayo nga lang kaya hindi ko masyadong makita. “O, anong tinitignan mo diyan?” bungad sa akon ni Rob, napailing naman ako sabay baling sa tray na nasa mesa. “Pagkain natin.” “Literal na pagkain, a,” mapanuya kong sabi, humalakhak naman siya. “Sakto, hindi pa ako nag- umagahan.” “Bakit naman?” “Wala akong gana.” Imbes na tanungin ako, ay natuon na ang aten- siyon niya sa pagsubo ng kanin at ulam niyang patty steak. Napailing-iling na lang ako at sinulyapan ulit ang pangalan sa dulo. “O, tingin ka na naman ng tingin.” “Sinong nag-birthday?” 122

“Ay, hindi niya sinabi sa ‘yo?” “Ang ano?” He raises his hand, and I wait for him to finish his chewing. This man is so greedy with food. “Death anniversary ng lola niya,” sa wakas ay sagot niya, nakinig lang ako. “Sa Brazil sana ‘yon, pero mas pinili niyang i-celebrate dito. Ayaw niya na kasing bumalik doon. May alitan sila ng ama niya.” “Death anniversary pala,” natatango kong sabi, nakatitig lang siya sa akin. “‘Yon kaya ‘yong pinun- tahan niya sa memorial park?” “Oo. Pa’no mo naman nalaman ang tungkol do’n?” “W-wala, wala.” Bahagyang kumunot ang noo niya, pero nagkibit- balikat na bumalik sa pagsubo ng pagkain. After we eat with Rob, he guides me to the back of their sanctuary. There, I see the bunker gear, hats, gear boots. Sinabi niya rin sa akin na ang liit lang ng suweldo nila. Lalo na at may issue na nagaganap sa admin daw ngayon. “Your wages shouldn’t be affected, though,” ko- mento ko, napahinga lang siya. “Ano bang ginagawa ng mayor na ‘yan dito kung puro na lang ganiyan?” “Your words, Chan,” saway niya sa akin, napabuntong- hininga naman ako. “Kahit ano namang gawin namin, wala rin naman kaming laban. Saka, iniintindi na lang namin ang situwasyon, baka 123

nagka-aberya lang talaga kaya gano’n.” “Hindi puwede ‘yan. Dapat patas ang suweldo n’yo.” “Kalimutan na nga natin ‘yan. Teka, handa ka na ba para sa July?” “Huh? Anong meron sa July?” “May ball kami. Isasama ka daw ni Derron.” Ano raw? “I-isasama?” hindi makapaniwalang sabi ko, nangingiti naman siyang tumango. “Bakit naman niya ako isasama, e, ‘di naman kami.” “Ewan ko do’n,” sabay halakhak niya, napa-isip naman ako. “Maghanda ka, a. Ikaw pa naman ang inaabangan namin.” “Bakit naman aabangan?” “Kasi ikaw ang una niya, e.” Really? I am his first? Bale sa lahat ay ako ang una niya. Parang hindi ako makapaniwala na una ako, e, sa gano’ng klaseng mukha malabong hindi makakama. “I don’t believe you,” sabat ko, napailing-iling naman siya. “Paano akong naging una? Saka, mal- abong wala pang naikama ‘yon.” “Derron’s a one woman man,” seryosong sabi niya, saglit naman akong napatanga. “He doesn’t enjoy hook-ups. Sa tanda na namin, maggagano’n pa kami? Saka, Derron has taste, trust me.” “Still, it’s so impossible for him to be zero in bed.” 124

“E, ayaw niya, e. Anong magagawa ko?” Napatanga ako sa kawalan habang humahakbang kami pabalik sa labasan. As I got home, it’s still on my mind. Derron’s a zero man in bed? Malabo talaga, e. Alam kong marami namang pine-preserve ang virginity nila sa tamang tao, pero sa gano’ng klase ng lalaki parang malabo talaga. Pero paano naman kung totoo nga, na wala siyang naikama ni-isang babae? Bakit ko ba iniisip ang tungkol doon? At noon, I stayed in the house playing with Densen with Lego. But my mind is still preoccupied with Derron’s secret. Hindi ko nga namalayan na ibang kulay na ang nailagay ko, kaya agad nagreklamo si Densen. Napatanga naman ako sa kaniya. “Ate, you’re in daze,” may inis sa tinig niya, mapag-umanhin ko naman siyang tinignan. “We’re back to the top.” “Sorry, sorry,” paulit-ulit kong sabi, tumango lang siya sabay baling sa laruan. “Hindi na mauulit.” “Do you miss kuya Derron?” “Ha?” “Kuya Derron called me. He misses you.” “Nag-usap kayo?” Nginitian lang niya ako nang nakakaloko. Tumalas naman ang paningin ko habang nangingiti naman siyang bumaling sa laruan. “Densen Joseph,” mariin na tawag ko, pinipigilan 125

naman niyang hindi matawa. “Anong sinasabi mong nag-uusap kayo ng kuya Derron mo?” “He called me,” sabay kibit niya ng balikat, nagsalubong naman ang mga kilay ko. “What…” “Ano pang sinabi niya?” “That’s it.” But I peek over at his phone on the center table. He glances at it, then we wrestle to get it first. Pero nauna siyang nakuha iyon, kaya pinatid ko siya. Natumba siya at nahulog ang telepono ilang pulagdang layo sa kaniya. Agad kong kinuha iyon at kapagkuwan ay tumakbo paakyat ng hagdanan. Sinigaw naman niya ang pangalan ko, pero hindi ko na nilingon. As I reach my room, I close the door behind me—locked it. I look down at the phone and go through his message—and see his name. I tap it and read the message. Derron: Tell me whenever she goes in and out. Derron: She’s at the tea shop today? Derron: Do you think she likes chamomile? Derron: She’s with me. We’re at the fire scene. I’m gonna bring her back later. Derron: 126

Good luck, kid. Derron: She’s kinda rebellious. Derron: Your sister’s pretty. Derron: Is she going to work now? Derron: She’s not picking up. Is she sleeping? Was she mad at me? Derron: I’m just here for you, kid. Ang dami nilang conversation. Mas may time pa nga siyang mag-text sa kapatid ko kaysa sa akin. Tsk. I scroll down and read the other messages line-by- line. I am about to read the last message when the phone suddenly shuts down. Damn it. Sinubukan kong buksan iyon, pero ayaw talagang gumana. Dissatisfied, I come back down and hand the phone to Densen. He grabs it from me with a scowl. Na- paismid na lang ako at kapagkuwan ay bumalik na sa aking silid. Iyong conversation namin ay halos mabilang ko lang, pero iyong sa kanila ay halos isang libo na. Ang daya ng kumag na ‘yon. 127

18 N aiinis ako sa mga nabasa ko kanina. Like, parang mas may care pa siya sa kapatid ko kaysa sa akin. I exhale the thought and walk onto the windowpane. I look down and see the buzzing cars passing by. All of those messages I read a while ago were nothing but a harem to his assholeness. I mean, how could he have the time to text my brother like that and be so timid with me? Napahinga ako nang malalim. I look up at the sky and see the dotted stars littered across the clouds. But a smile emerges from me out of nowhere when I recall some of his messages. Bakit parang tunog naghahabol ang mga message niya sa kapatid ko? Ayaw kong mag-assume dahil hindi naman dapat—dahil wala naman dapat akong asahan sa aming dalawa. Pero isa lang ang matitiyak ko, parang iba na itong ginagawa ng kumag sa akin. At sa katunayan, ay parang iba na rin ang nararamdaman ko sa kaniya. 128

Yes, we don’t have any assurance yet, but his actions were enough for me to hold on to whatever we have right now. But what if he was just playing with me— with us, with my brother. Why am I even thinking about him, though? I shake my head as I lean my thoughts more on my pitch project next week. Sana tanggapin nila. I know there would be a high chance they would accept it, but I don’t have high hopes for that. We’re so many in the company and I know no one wants to be behind. Alam kong gagawin nila ang lahat para mapansin sila ng mga bosses. Pero nagtataka talaga ako, kung bakit ayaw magpakita ng mga bosses sa amin. Sandali akong napatitig sa mga bituin at pumanhik na pabalik sa aking kama sabay upo sa dulo. Gusto kong malaman kung bakit may numero si Derron kay Densen? Do they know each other? Napailing ako. Imposible. At dinner, I come down to dine with them even though I really avoid this scene. Dad is in his usual overhead chair and mom’s beside Densen. Abala sila sa mga telepono nila habang si Densen naman ay nag-aantay nang kumain kami. Tumikhim ako, at nakuha ko naman ang atensiyon nila. “Shall we eat?” may riin sa tinig ko, napahinga na- 129

man silang niligpit ang mga hawak nilang telepono. “Den. Are you okay?” “I’m fine, ate,” sabay iwas niya ng tingin, sandali ko namang sinulyapan sila mommy at daddy. “Kain na tayo.” Tumango lang ako at sinalinan siya ng kanin. Ha- bang sila naman ay bumalik sa mga telepono nila. “Can we spare screen time for a while?” “Bakit ka ba nakikialam sa amin, Chan?” “Nasa hapag tayo, tapos panay kayo cellphone diyan.” “Okay, okay. Titigil na. Kontrabida!” My jaw clenches as I continue scooping rice to my plate. Daddy frowns at me, and I just give her a half smile. Naging tahimik ang bawat pagsubo namin sa pagkain. Pero sadyang ayaw nilang tapusin ang gabi na walang tensiyon. “Paki-abot ng ulam, honey.” “Abutin mo. May kamay ka naman.” “Ba’t ba ang bastos mo? Palibhasa puro sugal lang ‘yang laman ng utak mo. Kaya nga tayo naghirap, ‘di ba?” “Hoy, Tallun. ‘Wag mong isisi sa akin ang pagiging iresponsable mong ama. Sa bagay, lumaking dukha nga naman.” Tumiim ang bagang ni daddy at mapanuyang tu- mawa sabay hampas sa mesa. Nagitla kaming dalawa ni Densen sa ginawa niya habang si mommy ay nag- 130

angat lang ng tingin sa kaniya. “Pasalamat ka at nandito ang mga anak natin.” “You know you can’t hurt me. Takot mo na lang sa buong angkan ko. Baka mabalatan ka pa ng buhay.” I sigh heavily and reach dad’s broad arm to calm him down. He closes his eyes and pats my backhand with his hand, dismissively. “Dad, free pala ako ngayong wednesday. Baka puwede tayong mag-golf?” aya ko, lumapad naman ang ngiti sa labi niya. “Sama na rin natin sila tito.” “Ayaw nila sa gano’n, anak,” nakangiting sabi niya, napahinga naman ako. “Pero kung gusto mo, isasama ko si tita Julianne mo. Magaling ‘yon.” “At naipasok mo pa talaga ang dating asawa mo. Magaling, Tallun!” “Manahimik ka nga. Hindi ka kasali sa usapan namin.” Napailing-iling lang si mommy at kapagkuwan ay tinapon ang table napkin sa plato niya at tumayo. Sinundan ko siya ng tingin nang humakbang siya papunta sa hagdanan. “Dad,” marahan kong sambit, napatitig naman siya sa akin. “Mahal n’yo ba ni mommy ang isa’t isa?” “Kami ng mommy mo?” tukoy niya, tumango naman ako. “Siguro? Hindi ko alam, anak. ‘Wag na natin pag-usapan.” I frown, but I manage to smile at him. 131

Pagkatapos kumain, agad akong bumalik sa silid ko dahil alam ko naman na mag-aayos din naman sila. Para bang hobby lang nilang dalawa na i-drain kami sa tensiyon nila tapos balik lambing na naman sila sa isa’t isa. I blow a deep breath while thinking about what happened earlier. Being a breadwinner is not easy, especially when you have this kind of household. While stuck at the nonage, my phone beeps. I instantly lift it to see, and my eyes widen when I see Derron’s name, so I tap it. Derron: Are you okay? Sinabi kaya ni Densen sa kaniya ang nangyari sa hapag kanina? Panigurado, dahil hindi naman magpaparamdam ito kung hindi. I type a message on the keyboard while not realizing my eyes are starting to water. When I’m done, I press send and let the tears pat down my cheeks. Chan: Ayos lang. I wait for a few seconds before his name appears on my screen. Derron: Liar. Sinikap kong makapagtipa kahit ang bigat ng dib- dib ko. Sana hindi na lang ako sumabay sa kanilang kumain. 132

Chan: Derron. Umuwi ka na, please. His name is blinking before the message is sent to me. Derron: Okay. Napasandal ako sa headboard habang pilit na ki- nakalma ang sarili. Sa susunod, hindi na ako sasabay sa kanila kahit ano pa man ang mangyari. I would choose my peace over some misogynistic and vile arguments. I wipe my tears and let another tear drip down as I close my eyes. My phone beeps again. I open my eyes, look down at my phone, and see his name. Derron: Come down. Napabalikwas ako sa aking kama at kapagkuwan ay dumungaw sa bintana. Naroon ang Hummer niya. My heartbeat suddenly thunders when I see the window sliding down, revealing him. Just as it stops motioning, our eyes meet. “I miss you,” labi ko, kumurba lang ang gilid ng labi niya. “Bababa na ako.” He shakes his head, smirking. Nagmadali akong lumabas ng kuwarto at bumaba nang hagdanan. Hindi ko nga namalayan na nasa labas na ako ng bahay mayamaya. I frantically open the mini-gate and rush to his Hummer. The door 133

opens, and he climbs down. I stop an arm-length from him midway. “I thought you missed me?” may pang-aasar sa tinig niya, lumapad naman ang ngiti sa aking labi. “Do you?” “I don’t,” malambing kong singhal, humakbang naman siya ng ilang pulgada sa akin. “Tsk.” “Come here.” “Hmm!” Kaagad akong lumapit sa kaniya. Sinalubong na- man niya ako ng isang yakap. I bury myself on his chest while his chin is on my head. I missed him, even though I would deny it to his face. “Bakit ka umuwi? Akala ko sa susunod na sabado pa?” tanong ko, tahimik lang siyang nakayakap sa akin. “Hoy!” “Kasi gusto ko?” nang-aasar niyang sagot, na- pagulong ako ng mata. “Get inside the car. We’ll go somewhere.” “Dalhin mo na lang kaya ako sa bahay mo.” “Just get in.” I pull myself off him, slowly, as our eyes make contact again. I reach for his chest and rub it with my palms. “Itatakas mo ako?” “Get. In.” Napagulong ulit ako ng mata at sumunod na lang sa sinabi niya. Binuksan niya ang backseat door kaya 134

wala akong nagawa kung hindi roon na lang umupo. As much as I want to be beside him, I know I would grant my whim later. He closes the door and gets inside the driver’s perch “Saan ba tayo pupunta?” may kasabikan sa tinig ko, umirap lang siya sa akin habang napatingin naman ako sa braso niya. “Teka. Ano ‘yang sa braso mo? Galos ba ‘yan?” “Why would you care?” malambing niyang asar, napahalukipkip naman ako. “This is nothing, Chan. Just chill there.” “Bakit hindi mo sinabi sa ‘king kayo na pala ng kapatid ko?” “Huh?” “Parang mas may something pa kayo kaysa sa ‘tin.” “We’re friends before I know you.” I am about to react, when he opens the ignition, then we start wheeling through the road. I lean against the backseat while stealing glances at him. Ilang araw ba siya sa Rylmore at parang lumala ang sex appeal niya ngayon? O dahil lang sa suot niyang puting sport shirt, hindi ko alam. “If you’re hungry, just pull the latch beside you and you’ll see snacks there.” “Hindi ako gutom. Naiinis ako sa ‘yo—sa inyong dalawa ni Densen.” Sumilay naman ang mga ngipin niya nang ngumisi 135

siya. Inirapan ko nga at bumaling sa aking telepono. The car continues wheeling until we stop at the beachside. “O, ba’t tayo nandito?” “Para magpahangin?” Heto na naman si tanong ko, tanong niya. Bahagya akong napangiti roon, pero pinigilan ko nang map- atitig siya sa akin. “What?” “Get out.” As submissive as I am for him, I get out of the car, and he follows. Then, we find each other when he pushes to me. Agad kong hinawakan ang kaniyang magkabilang pisngi. Dumulas naman ang mga palad niya sa magkabilang baywang ko habang hindi in- aalis ang paningin sa akin. “Miss me no more?” “Hindi kita miss, ‘no.” Humilig siya sa akin. Akala ko hahalikan niya ako, pero dumagan lang ang baba niya sa balikat ko sabay buhat sa akin sa magkabilang baywang niya, at bahagya akong nagulat kaya dumausdos ako sa pagitan ng hita niya. I take a long gulp when I feel something growing in his jeans, but I just ignore it, anyway. Slowly, I close my eyes as I feel he starts walking me somewhere and whispers into my ear. “Don’t miss me now.” 136

19 I can’t stop smiling, even though the sun has now risen. I tilt my head up and see Derron’s still sleeping and a smile emerges from my lips—and kisses his chest. Hindi niya ako nauwi kagabi dahil ayaw ko namang umuwi, kaya rito na lang kami sa Hummer niya natulog. Mabuti na lang at puwede ma-flatten iyong mga seats kaya nakagawa kami ng kama. Hinaplos ko ang buhok niya habang napatitig sa mukha niya. Bahagya naman siyang gumalaw. I refuse to flinch or shun, even when he opens his eyes and meets mine; I just stare at him with full of admiration. His eyes are digging for answers to my gesture, but I just keep doing it—stroking his hair. “This is how you missed me, huh?” malambing niyang asar, saglit ko naman siyang tinalasan sabay irap. “Why don’t you just say it to me, Chan.” “Hindi nga kita miss,” akmang aahon na sana ako kaso pinigilan niya ako, kaya nagkatinginan kami. “Ano ba…” 137

“Did you sleep well?” “Siguro.” Ngumisi lang siya sabay balik sa aking ulo sa dibdib niya. Ano bang nangyayari sa akin at may pa-halik pa ako sa didbib niya kanina? He gets my arms and clings it around his neck. I clear my throat, silently, while his fingers rake through my hair and lazily make a rhythmic stroke. “Bakit ba ang gulo mo minsan?“ “Magulo? Ako?” “Oo. Paiba-iba ang mood mo. Isang minuto sweet ka, tapos sa susunod ang talas na ng tingin mo sa ‘kin.” “And you’re giving up on me?” I’m stunned at the question. Am I giving up on him because of that? “H-hindi ko alam,” natataranta kong sabi, nagpat- uloy naman siya sa paghaplos sa buhok ko. “Kasi… naguguluhan na din ako sa situwasyon natin.” “Hindi ka naman nag-iisa,” mabuway niyang sagot, marahan ko ngang tinampal ang batok niya na ikina-ngisi niya. “What do you wanna eat?” “Kahit ano na lang.” “Definition of kahit ano?” Kaagad akong tumingala sa kaniya, pero hindi ko alam na nakadungaw na pala siya sa akin kaya halos magtama ang mga labi namin. Agad akong yumuko at marahan na umiwas ng tingin. 138

“How about we drink tea first?” “Ayoko nga. Baka sikmurahin ako.” “What’s sikmurahin?” “Tsk. Bumalik ka ngang Brazil.” He chuckles, and I kiss his chest again. Nang makapag-decide ako na mag-BTL kami, since iyon naman ang kinakain ko tuwing umagahan, ay tumulak na kami sa kahabaan ng daan. Tahimik kaming dalawa ni Derron habang ako naman ay nangangating hawakan ang kamay niya. I snap my head to the window. You need to calm down, Chan. “Tapos na ba ang training n’yo sa BFP?” marahan kong tanong, tipid naman siyang umiling habang nasa daan ang tingin. “E, bakit ka umalis?” “Kasi gusto ko lang?” sabay baling niya sa akin, saglit naman akong napatanga kaya ibinalik niya rin sa daan ang tingin. “Besides, I wanna have some time with you. You owe me one, right?” “Pinaalala pa talaga.” “Because it’s an owe.” I fold my arms over my chest. He is really getting on my nerves right now. Sa paggulong ng sasakyan, ay narating din namin sa wakas ang isang restaurant. Hindi ito kilala since medyo nasa sulok ang branch nito, pero masarap naman daw ang pagkain dito, ani Derron. “Sigurado kang masarap dito, a.” “I won’t tell you if I haven’t tried their food.” 139

I snap my head off him and get out of the car while he’s pushing to the curb to park. The door dangles open since it’s steep. Agad na nagsalubong ang mga kilay ni Derron habang nakatitig sa akin. Napalunok naman ako ng laway habang binibigyan siya ng mapag-umanghin na tingin. “Sorry.” “Talk later.” Marahan akong tumango. Sinenyasan naman niya akong mauna na sa loob ng restaurant. Even though it’s against my will, I push into the small building. The scent of lemon scoots into my nose as I get in. Binati naman ako ng staff nila sabay giya sa akin sa bakanteng mesa. Tipid akong ngumiti sa kaniya bago siya umalis. Dumako ang tingin ko sa labas ng glass wall. Galit kaya siya sa ginawa ko? I sigh, biting my finger. Mayamaya, nakita kong bumukas ang pintuan sa driver’s perch at lumabas si Derron. Matalim pa rin ang tingin niya habang nagsisimula nang maglakad papasok sa restaurant. What was I even thinking of hopping out while he’s still motioning the car? You’re cooked, Chan. As the glass door opens, Derron emerges with supremacy in every step. Our eyes even meet, but I manage to look away. “What were you even thinking?” bungad niya sa 140

akin pagkaupo, bahagya naman akong napayukod. “Paano kung nadisgrasya ka sa ginawa mo? What if you got injured? Jesus, you’re making me sick, Chan.” “H-hindi ko naman sinasadya, e,” halos hindi na iyon lumabas sa aking bibig, napahinga naman siya nang malalim pero bahagya nang nawala ang talim sa mga mata niya. “Akala ko kasi hihinto ka na.” “Padalos-dalos ka kasi.” “Sorry.” Umiling-iling lang siya. Inabot ko ang kamay niya, kaya nagkatinginan kami. “Hindi na mauulit,” seryosong sabi ko, tumikhim lang siya sabay tango. “Are you still mad at me?” “I’m not mad,” sabay iwas niya ng tingin, mara- han ko namang hinaplos ang likod ng palad niya ng hinlalaki ko kaya bahagyang bumalik ang tingin niya sa akin. “I’m just shocked.” “Pero ang guwapo mo ‘pag nagsasalubong ‘yang mga kilay mo.” “Tsk. You really know when to make a joke, huh.” “I’m not joking, ‘no.” “Let’s just order.” I nod, sheepishly. Tinawag naman niya ang waitress, na agad na tumulak sa gawi namin. Nakatingin si Derron sa menu habang nakatitig naman ako sa kaniya. “Your order, sir.” 141

“Can I have… a bowl of churros. And… a BTL.” “Okay, sir. Will be served in a moment.” “And add two black teas.” The girl nods and walks out. My hand is still in his hand. Para bang wala siyang balak na alisin iyon doon. Sa bagay, ayaw ko rin namang alisin niya. “Why are you smiling?” seryoso niyang tanong, agad naman akong napailing. “I’ve ordered our ordinaries again.” “Sana lang masarap dito, ‘no?” nakanguso kong sabi, kumurba naman ang gilid ng labi niya habang nakatitig sa akin. “Ang sarap pa naman doon sa iniinuman natin.” “I hope so.” “Hmm. Hindi mo sinasagot ang tanong ko.” “What?” “Bakit ka nga umalis?” Napahinga siya at kapagkuwan ay kinuha ang telepono mula sa jeans niya. Pinagmamasdan ko lang siya habang nagsisimula siyang magtipa gamit ang isang kamay. His hand is so large—that I can’t imagine his long fingers in the future. It would hurt the hell out of me. But wait. Who’s he texting now? Magsasalita na sana ako kaso dumating na ang order namin. I was just staring at him the whole time when we’re there. I couldn’t even look away. Kung tutuusin, siya 142

talaga ang klase ng tipo kong lalaki. Matipuno at malaki ang katawan kahit medyo may sapi minsan. Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi habang nakatitig sa kawalan, nang bumukas ang pintuan ng sasakyan at bumungad si Derron dala ang order namin. Inunat niya ang braso at kapagkuwan ay inilapag ang supot sa dashboard. “It’s noon and you’re still here, with me,” may lambing sa tinig niya, napakagat ako sa loob ng aking pisngi. “Do you even have a plan to go back home? “Derron…” mabuway kong sabi, nakatitig lang siya sa akin habang nasa tapat ng mga tuhod ko. “M- magulo kasi sa bahay. Saka… nandito ka naman, e.” “Can you be honest with me, Chan? Did something happen in your house?” “W-wala naman.” He takes a deep breath, parts my thighs, and slowly gets in. Our eyes make contact again while I feel his warm body. “Be honest with me.” “Derron…” Saglit siyang napayukod at kapagkuwan ay mara- han akong niyakap. Sandali naman akong napatanga habang nararamdaman ko ang unti-unting pagbigat ng mga mata ko hanggang sa bumagsak ang mga luha ko. I close my eyes as I start to sob. Derron strokes my back with his palms simultaneously while I am still weeping. 143

“This is the reason why I need to come back here,” malungkot niyang sabi, marahan naman akong lumayo sa kaniya habang nasisinok. “Cease your staring.” “I-I’m not staring,” bahagyang sinok kong tugon, dahan-dahan namang sumilay ang ngiti sa mga labi niya. “Ikaw ang nakatitig sa ‘kin, hindi ako.” “I know.” “Tapos?” He looks at me with pity and allure in his eyes. I look away, but he brings my sight back to him, clenching his jaw. “Umalis ka nga sa ‘kin,” pabirong sabi ko, seryoso naman siyang napatitig sa akin. “Derron…” “Fuck,” sabay yukod niya, agad ko namang dinala ang ulo niya sa dibdib ko. “Your owe.” “Tsk. Hindi pa rin nalilimutan?” “Kasi naaalala ko?” Natatawa kong inangat ang ulo niya para maiharap ako habang pagod naman ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Napagulong ako ng mga mata at agad na dumapo ang labi ko sa kaniya at dahan- dahang ipinikit ang mga mata. He cups my cheeks and replies to my kisses. His warm tongue swirls and dominates my mouth as I’m starting to feel weak. “Jesus, you’re so hot,” he says between kisses, and I pat his chest. “Damn it.” “Can we…” I pull myself off him, and he looks 144

down at me. “Can we get in, for a better experience?” “This is already better.” “Tsk.” He looks at me for the last time while smirking and leans over to claim my mouth again in need. 145

20 I can’t stop smiling, even though the sun has now risen. I tilt my head up and see Derron’s still sleeping and a smile emerges from my lips—and kisses his chest. Hindi niya ako nauwi kagabi dahil ayaw ko namang umuwi, kaya rito na lang kami sa Hummer niya natulog. Mabuti na lang at puwede ma-flatten iyong mga seats kaya nakagawa kami ng kama. Hinaplos ko ang buhok niya habang napatitig sa mukha niya. Bahagya naman siyang gumalaw. I refuse to flinch or shun, even when he opens his eyes and meets mine; I just stare at him with full of admiration. His eyes are digging for answers to my gesture, but I just keep doing it—stroking his hair. “This is how you missed me, huh?” malambing niyang asar, saglit ko naman siyang tinalasan sabay irap. “Why don’t you just say it to me, Chan.” “Hindi nga kita miss,” akmang aahon na sana ako kaso pinigilan niya ako, kaya nagkatinginan kami. “Ano ba…” 146

“Did you sleep well?” “Siguro.” Ngumisi lang siya sabay balik sa aking ulo sa dibdib niya. Ano bang nangyayari sa akin at may pa-halik pa ako sa didbib niya kanina? He gets my arms and clings it around his neck. I clear my throat, silently, while his fingers rake through my hair and lazily make a rhythmic stroke. “Bakit ba ang gulo mo minsan?“ “Magulo? Ako?” “Oo. Paiba-iba ang mood mo. Isang minuto sweet ka, tapos sa susunod ang talas na ng tingin mo sa ‘kin.” “And you’re giving up on me?” I’m stunned at the question. Am I giving up on him because of that? “H-hindi ko alam,” natataranta kong sabi, nagpat- uloy naman siya sa paghaplos sa buhok ko. “Kasi… naguguluhan na din ako sa situwasyon natin.” “Hindi ka naman nag-iisa,” mabuway niyang sagot, marahan ko ngang tinampal ang batok niya na ikina-ngisi niya. “What do you wanna eat?” “Kahit ano na lang.” “Definition of kahit ano?” Kaagad akong tumingala sa kaniya, pero hindi ko alam na nakadungaw na pala siya sa akin kaya halos magtama ang mga labi namin. Agad akong yumuko at marahan na umiwas ng tingin. 147

“How about we drink tea first?” “Ayoko nga. Baka sikmurahin ako.” “What’s sikmurahin?” “Tsk. Bumalik ka ngang Brazil.” He chuckles, and I kiss his chest again. Nang makapag-decide ako na mag-BTL kami, since iyon naman ang kinakain ko tuwing umagahan, ay tumulak na kami sa kahabaan ng daan. Tahimik kaming dalawa ni Derron habang ako naman ay nangangating hawakan ang kamay niya. I snap my head to the window. You need to calm down, Chan. “Tapos na ba ang training n’yo sa BFP?” marahan kong tanong, tipid naman siyang umiling habang nasa daan ang tingin. “E, bakit ka umalis?” “Kasi gusto ko lang?” sabay baling niya sa akin, saglit naman akong napatanga kaya ibinalik niya rin sa daan ang tingin. “Besides, I wanna have some time with you. You owe me one, right?” “Pinaalala pa talaga.” “Because it’s an owe.” I fold my arms over my chest. He is really getting on my nerves right now. Sa paggulong ng sasakyan, ay narating din namin sa wakas ang isang restaurant. Hindi ito kilala since medyo nasa sulok ang branch nito, pero masarap naman daw ang pagkain dito, ani Derron. “Sigurado kang masarap dito, a.” “I won’t tell you if I haven’t tried their food.” 148

I snap my head off him and get out of the car while he’s pushing to the curb to park. The door dangles open since it’s steep. Agad na nagsalubong ang mga kilay ni Derron habang nakatitig sa akin. Napalunok naman ako ng laway habang binibigyan siya ng mapag-umanghin na tingin. “Sorry.” “Talk later.” Marahan akong tumango. Sinenyasan naman niya akong mauna na sa loob ng restaurant. Even though it’s against my will, I push into the small building. The scent of lemon scoots into my nose as I get in. Binati naman ako ng staff nila sabay giya sa akin sa bakanteng mesa. Tipid akong ngumiti sa kaniya bago siya umalis. Dumako ang tingin ko sa labas ng glass wall. Galit kaya siya sa ginawa ko? I sigh, biting my finger. Mayamaya, nakita kong bumukas ang pintuan sa driver’s perch at lumabas si Derron. Matalim pa rin ang tingin niya habang nagsisimula nang maglakad papasok sa restaurant. What was I even thinking of hopping out while he’s still motioning the car? You’re cooked, Chan. As the glass door opens, Derron emerges with supremacy in every step. Our eyes even meet, but I manage to look away. “What were you even thinking?” bungad niya sa 149

akin pagkaupo, bahagya naman akong napayukod. “Paano kung nadisgrasya ka sa ginawa mo? What if you got injured? Jesus, you’re making me sick, Chan.” “H-hindi ko naman sinasadya, e,” halos hindi na iyon lumabas sa aking bibig, napahinga naman siya nang malalim pero bahagya nang nawala ang talim sa mga mata niya. “Akala ko kasi hihinto ka na.” “Padalos-dalos ka kasi.” “Sorry.” Umiling-iling lang siya. Inabot ko ang kamay niya, kaya nagkatinginan kami. “Hindi na mauulit,” seryosong sabi ko, tumikhim lang siya sabay tango. “Are you still mad at me?” “I’m not mad,” sabay iwas niya ng tingin, mara- han ko namang hinaplos ang likod ng palad niya ng hinlalaki ko kaya bahagyang bumalik ang tingin niya sa akin. “I’m just shocked.” “Pero ang guwapo mo ‘pag nagsasalubong ‘yang mga kilay mo.” “Tsk. You really know when to make a joke, huh.” “I’m not joking, ‘no.” “Let’s just order.” I nod, sheepishly. Tinawag naman niya ang waitress, na agad na tumulak sa gawi namin. Nakatingin si Derron sa menu habang nakatitig naman ako sa kaniya. “Your order, sir.” 150

“Can I have… a bowl of churros. And… a BTL.” “Okay, sir. Will be served in a moment.” “And add two black teas.” The girl nods and walks out. My hand is still in his hand. Para bang wala siyang balak na alisin iyon doon. Sa bagay, ayaw ko rin namang alisin niya. “Why are you smiling?” seryoso niyang tanong, agad naman akong napailing. “I’ve ordered our ordinaries again.” “Sana lang masarap dito, ‘no?” nakanguso kong sabi, kumurba naman ang gilid ng labi niya habang nakatitig sa akin. “Ang sarap pa naman doon sa iniinuman natin.” “I hope so.” “Hmm. Hindi mo sinasagot ang tanong ko.” “What?” “Bakit ka nga umalis?” Napahinga siya at kapagkuwan ay kinuha ang telepono mula sa jeans niya. Pinagmamasdan ko lang siya habang nagsisimula siyang magtipa gamit ang isang kamay. His hand is so large—that I can’t imagine his long fingers in the future. It would hurt the hell out of me. But wait. Who’s he texting now? Magsasalita na sana ako kaso dumating na ang order namin. I was just staring at him the whole time when we’re there. I couldn’t even look away. Kung tutuusin, siya 151

talaga ang klase ng tipo kong lalaki. Matipuno at malaki ang katawan kahit medyo may sapi minsan. Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi habang nakatitig sa kawalan, nang bumukas ang pintuan ng sasakyan at bumungad si Derron dala ang order namin. Inunat niya ang braso at kapagkuwan ay inilapag ang supot sa dashboard. “It’s noon and you’re still here, with me,” may lambing sa tinig niya, napakagat ako sa loob ng aking pisngi. “Do you even have a plan to go back home? “Derron…” mabuway kong sabi, nakatitig lang siya sa akin habang nasa tapat ng mga tuhod ko. “M- magulo kasi sa bahay. Saka… nandito ka naman, e.” “Can you be honest with me, Chan? Did something happen in your house?” “W-wala naman.” He takes a deep breath, parts my thighs, and slowly gets in. Our eyes make contact again while I feel his warm body. “Be honest with me.” “Derron…” Saglit siyang napayukod at kapagkuwan ay mara- han akong niyakap. Sandali naman akong napatanga habang nararamdaman ko ang unti-unting pagbigat ng mga mata ko hanggang sa bumagsak ang mga luha ko. I close my eyes as I start to sob. Derron strokes my back with his palms simultaneously while I am still weeping. 152

“This is the reason why I need to come back here,” malungkot niyang sabi, marahan naman akong lumayo sa kaniya habang nasisinok. “Cease your staring.” “I-I’m not staring,” bahagyang sinok kong tugon, dahan-dahan namang sumilay ang ngiti sa mga labi niya. “Ikaw ang nakatitig sa ‘kin, hindi ako.” “I know.” “Tapos?” He looks at me with pity and allure in his eyes. I look away, but he brings my sight back to him, clenching his jaw. “Umalis ka nga sa ‘kin,” pabirong sabi ko, seryoso naman siyang napatitig sa akin. “Derron…” “Fuck,” sabay yukod niya, agad ko namang dinala ang ulo niya sa dibdib ko. “Your owe.” “Tsk. Hindi pa rin nalilimutan?” “Kasi naaalala ko?” Natatawa kong inangat ang ulo niya para maiharap ako habang pagod naman ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Napagulong ako ng mga mata at agad na dumapo ang labi ko sa kaniya at dahan- dahang ipinikit ang mga mata. He cups my cheeks and replies to my kisses. His warm tongue swirls and dominates my mouth as I’m starting to feel weak. “Jesus, you’re so hot,” he says between kisses, and I pat his chest. “Damn it.” “Can we…” I pull myself off him, and he looks 153

down at me. “Can we get in, for a better experience?” “This is already better.” “Tsk.” He looks at me for the last time while smirking and leans over to claim my mouth again in need. 154

21 D erron’s sensitivity toward things is insane, and I am so happy that he is the kind of man who understands. For the third time around, we sleep in the Hummer. Kasalukuyan nga ay sumusubo siya ng pizza habang ako naman ay nakangiti lang na nakatitig sa kaniya. Bukas na ang pitch project ko at hindi ko alam kung magiging maganda ba ang kalalabasan. “Why are you smiling?” banayad ang kalituhan sa kaniyang tinig, napailing lang akong humilig para haplusin ang kaliwang pisngi niya. “You still haven’t touched yours.” “Thank you,” halos pabulong kong sabi, nakatitig lang siya sa akin habang humihina ang pagnguya. “Thank you, kasi sa lahat ng tao ay naiintindihan mo ako.” “Even if you don’t understand me.” “I am trying to understand you.” Kumurba ang gilid ng labi niya. Bahagya ko na- mang pinisil ang pisngi niya. I like his skin. The 155

perfect tanned man I have ever seen. His hair is tousled in some parts, but well-combed and sleek. “Why are you staying with me ba?” biglang tanong ko, nakatitig lang siya sa akin habang nagtaas-baba ang tingin sa aking labi. “I mean, puwede ka namang umalis, a. And why are you not sharp tonight, by the way?” “Because I’m not sharp?” nangingiti niyang patanong na sagot, hinaplos ko naman ang gilid ng labi niya. “Your pitch presentation is tomorrow, right?” “Yes.” “Are you excited?” I frown at him and we lock our eyes. I shake my head and lean to bite the side of the pizza he’s holding. “Does your family know your struggle?” marahan niyang tanong, agad naman akong umiling. “What if… you move in with me?” “Move in? E, ‘di pa naman tayo,” sabay mahina kong tampal sa pisngi niya, ngumisi naman siya na ikina-gulong ko ng mata. “Can you stop smiling!” “You owe me again.” “Ah! Namimihasa ka na.” Bahagya siyang napahalakhak at ihinilig ang hawak na slice ng pizza sa labi ko. Kumagat naman ako roon habang hindi inaalis ang paningin sa kaniya. 156

Derron’s a sweet man in disguise. I would say he is just confused about what is happening to us. “Kapag nagka-anak siguro tayo, ang ga-guwapo’t gaganda,” bulalas ko, bahagya siyang napangiti sabay ayos sa takas ng aking buhok. “Bakit ka pala hindi nag-artista o model man lang?” “It’s not my thing,” mahina niyang sagot, tu- mango naman ako sabay kagat ulit sa pizza na hawak niya. “But I’ll be your model for your future de- signs.” “Oo nga pala. About do’n, seryoso ka ba talaga?” “I meant my word, Chandrea.” I grin and lean to scrunch our noses together with its tips. Mayamaya, matapos kumain, ay nakasandal ako sa dibdib niya habang nakatingin kami sa mga bituin sa langit. Ang sarap pala sa pakiramdam na may taong nakakaintindi sa iyo—iyong tipong dadamayan ka. “What are your fears, Derron?” seryoso kong tanong, napabuntong-hininga naman siya. “Sige na. Para may topic naman tayo.” “Then I’ll claim what you owe after?” mapilyo niyang sagot, napangiti naman akong napailing- iling. “Huh, Chandrea?” “Oo na.” “Okay.” I wait for him to speak. And when I look up at him, he opens his mouth. 157

“I have nothing left in me,” may bahagyang lungkot sa tinig niya, napanguso naman ako nang dumungaw siya sa akin. “Because I’ve gone through everything worse than you can imagine. So, whatever’s gonna happen to me, I care less about it anymore.” “Ang saklap naman,” sabay ngiwi kong balik ng paningin sa mga bituin, suminghap naman siya sa buhok ko. “Dahil ba do’n kaya ang ruthless mo sa ‘kin minsan?” “Was I?” “Oo kaya.” Napangisi lang siya at ibinalot ang malaking braso sa aking leeg. Sandali ko namang hinawakan iyon at hinalikan. “How about you? Do you have fears in life?” “Marami. Isa na ro’n ay ang magalit ulit si mommy sa ‘kin. Na-disappoint ko na siya no’ng hindi kami natuloy ng Thailand ngayong buwan, kaya ayaw kong makitang magalit siya ulit sa akin—kung sakali mang hindi kami matuloy this year.” He just sighs. I crane my neck back up, and he looks down at me. Nakita ko ang lungkot at panghihinayang sa mga mata niya. Bakit ba naaawa siya sa akin? “Do you want me to help?” halos pabulong niyang sabi, agad naman akong umiling. “But in case you need any assistance, I’m just one drive away.” 158

“Salamat,” sabay hilig ko sa kaniya, seryoso na- man siyang nakatitig sa akin. “Bakit ayaw mo pala bumalik ng Brazil?” “Because I have no reason to.” “Tsk. May iniiwasan ka lang, e.” Marahan na tumalas ang mga mata niya, kaya agad kong hinawakan ang magkabilang-pisngi niya para kumalma siya. Dumulas naman ang braso niya pababa sa aking dibdib hanggang sa maramdaman ko ang mainit niyang palad sa aking baywang. I lean closer to him and kiss his cheek, closing my eyes. It stays like that for a moment before I pull away and smile at him. “Ang guwapo mo pala talaga, ‘no?” “Tsk.” “Derron, kung sakali mang matapos na ‘tong kung anong meron sa ‘tin ngayon, sana ‘wag mo akong kalimutan, a.” “Don’t say that.” I feel like my eyes are getting heavy after saying those words. I don’t want to be away from him; I might be in pain so damn much. “Derron,” sabay haplos ko sa kaliwang pisngi niya, nanatili siyang nakatitig sa akin. “Sa oras na magkalayo ang mga landas natin, sana magtagpo ulit, ‘no?” “This is cheesy,” malambing niyang reklamo, na- pangiti naman akong napahaplos-haplos sa pisngi 159

niya gamit ang hinlalaki ko. “Why are you bidding farewell?” “Hindi, a. Tinatanggap ko lang ang kapalaran ko.” “How would you know your fate if you haven’t tried me yet?” Parang natilihan ako roon sa sinabi niya. Saglit akong napa-isip sa gilid at balik ang paningin sa kaniya. “Derron, kung papayag ba ako sa gusto mong isuko ang sarili ko, anong mangyayari sa ‘tin?” “I won’t allow you.” “‘Di ba sabi mo—“ “I said whenever you’re ready. And besides, you’re not ready for that yet.” A smile etch on my lips as I lean to plant him a soft, sweet kiss on the lips. His palm makes a delicate stroke at my waist, and my body reacts dramatically. Para bang nagpapaubaya ang buong sistema ko para sa isang haplos na iyon. Napalunok ako habang nakatitig sa seryoso niya na ngayong mga mata. “Tayo na kaya?” birong-totoo ko, umiling naman siya. “Bakit ayaw mo?” “Because I’m not ready yet,” halos pabulong niyang sagot, napatanga lang ako sa mga mata niya. “I will never enter a relationship scathed and bruised. Masasaktan lang kita.” “Ayos lang naman ‘yon…” “I have my word, Chan.” 160

Napahinga na lang ako nang malalim sabay sandal ulit sa dibdib niya. Marahan kong isinara ang mga mata ko habang hindi umaalis ang ngiti sa aking labi. I am getting so close to him. And I like it. Maaga kinabukasan, ay hinatid ako ni Derron sa kompanya. Handa na ang lahat ng aking ipe-present sa kanila, sarili ko na lang. Okay, Chan. Calm down, okay? Walang mangyayari sa iyo. Kaya huwag kang masyadong mag-isip. As I get into the building, I try to recall what we practiced with Derron. “I am Chandrea Laureo, and I am here to present to you my pitch project.” “I am not convinced.” “Tsk. I am Chandrea Laureo, and I am here to present my pitch project to you.” “You just rumbled through.” Naiinis akong napatampal sa kaniyang braso. Nangingiti naman siyang uminom sa kaniyang canned juice. “Paano ba kasi?” “Hindi ko alam. Maybe make a quote or hooks for them to invest with your words.” “Parang ganito. Social media with its world wide reach can benefit this company if we play it cor- rectly.” “Better.” “Better ka diyan.” 161

He just smirks. Sandali akong napangiti sa naalala at kapagkuwan ay sumaklang na papunta sa board room. Pagkapa- sok sa loob, nagulat ako nang may nag-present doon na babae. They look at me with confusion in their eyes. I half-bow my head and walk inside and get seated beside a man I loathed. “And that’s all,” sabi ng babae, nagpalakpakan naman ang mga kalalakihan at ilang kababaihan sa board. “Thank you.” “You impressed me,” sabi ng walang-hiyang mayor ng Sanio, napahinga naman akong ibinaling ang paningin sa malayo. “Is she the only one who’ll present?” “We still have one, mayor.” “Let her present, then.” A fair lady gazes at me, and I clear my throat before standing. The mayor’s brows heft when he sees me; he is as if he sees a ghost on my behalf. Marahan naman akong pumunta sa harapan habang bumabanat ang mga panga. Saglit ngang nagtama ang mga mata namin, pero agad din naman akong umiwas. “Social media with its world wide reach can benefit this company if we play it correctly,” panimula ko sa ininsayo namin ni Derron kagabi, nakatitig lang si mayor sa akin. “But how can we play it correctly if even the way we elect our leaders speaks volume 162

how vulnerable we can be to being manipulated?” Bumanat ang panga niya at bahagyang umiwas ng tingin sa akin. Nagsalu-salo naman ng tinginan ang mga nanonood habang si mayor ay ibinalik ang tingin sa akin. Damn it. This is not what I expected— I need to stir it away from there. “I noticed that our service is a little bit lacking when it comes to brand recall and customer engage- ment,” patuloy ko, napahinga naman nang maluwag si mayor. “So, I am here to present to you my solution for this discourse…” Mayor never leaves his eyes on me while I am speaking. I even scoff when I see him clap his hands after I end my short presentation. “Impressive, Ms. Laureo,” mapanuya niyang sabi, tinaasan ko naman siya ng kilay. “I’m impressed, really. Martin.” “Sir,” tugon ng isa sa board, tinuro niya ako sabay taas ng hinlalaki. “Okay, sir.” “You never failed to amaze me, Chandrea.” “It’s a great honor to be acknowledged by you, excellency.” Ngumisi lang siya sa akin sabay baling sa kaniyang sekretarya. Afterwards, I walk out of the building and I am about to wave for a taxi, when someone’s hand is on my arm. With its scent, I already know who it is. Agad ko iyong binawi at kapagkuwan ay lumayo sa 163

kaniya. Napahinga naman siya nang malalim habang sinusulyapan ako ng tingin. “Ano bang kailangan mo at nagpakita ka pa dito?” singhal ko, nakatitig lang siya sa akin. “I am happy with my life.” “Kumusta ka na?” marahan niyang sabi, napa- sulyap naman ako sa ulap. “Chan, I know you’re mad at me. At hindi ko alam kung ano ang kailangan kong gawin para magkaayos na tayo.” “Hindi na tayo magkakaayos. At puwede ba, tigil- tigilan mo ako sa drama mong ‘yan. I’m done with your scums.” “Anak naman…” Tinalikuran ko na siya at humakbang palayo sa kaniya. Sa dulo, ay nakita ko ang paparating na Hummer ni Derron. But when he spots me walking, he stops to the side near the curb. I stop walking midway as I wait for him to get out. “Chan,” malambing na bungad niya sa akin, agad ko naman siyang niyakap habang naghahabol ng hininga. “Are you okay?” “O-okay lang ako,” mahinang sagot ko, marahan siyang lumayo sabay harap sa akin. “Ilayo mo ako dito, Derron. Please…” “Did somebody hurt you?” “W-wala. Basta, ilayo mo lang ako.” He frowns a sigh and guides me to the backseat. We look at each other for a while then he shuts the 164

door closed and climbs inside the driver’s perch. “You know you can tell me whatever that is,” naroon pa rin ang rahan sa tinig niya, umiling-iling naman akong napatingin sa labas ng bintana. “Okay. Just relax, okay?” “Okay,” halos pabulong kong sagot, huminga naman siya sabay baling sa harapan—nang makita ko si mayor na papalapit sa gawi namin, ay nataranta ako. “Move. Now!” “Okay, okay.” “Derron, quick!” Kahit naguguluhan, ay nagmadali siyang binuhay ang makina. Tinakpan ko naman ang mukha ko ng mga palad ko. As it starts its motion, he slams his palms to my door, begging me to get out. But the wheels just continue rolling and leave him there, alone. “Why is mayor Rud chasing you?” “H-hindi ko alam.” His brows meet through the rear-view mirror, and I look away. 165

22 W alang nabago sa amin ni Derron, kahit abala na ako para sa papalapit na ad campaign. Isang linggo na lang kasi at mangyayari na iyon. Now, I’m busy designing for the tarpaulin and promo standee. Derron is sitting across me while eating his churros. “Subuan mo nga ako,” utos ko, ihinilig naman niya iyon sa labi ko kaya kumagat ako. “Ayusin mo naman.” “You’re too far,” malambing niyang reklamo, ngu- misi lang ako sabay halik sa kaniyang kamay. “I would say you are enamored to me right now.” “Feelingero.” “Tsk, tsk, tsk.” I smile while I continue typing. It’s been a few days since I’ve decided not to come home. Kaya imbes sa Hummer akong mag-stay kasama siya, ay kumuha siya ng isang unit sa isang apartment para sa amin. Hindi kami sabay matulog pero isa lang kami ng kama, at in fairness naman sa kumag na iyan, mabait 166

naman pala. Humihikab siya habang kumakain, kaya natawa ako. Tinalasan nga niya ako kaya napabalik ang paningin ko sa tinitipa. “Hindi ka nakatulog kagabi, ‘no?” pang-aasar ko, tumango naman siya. “Bumili kaya tayo ng malaking kama mamaya, para naman makatulog ka.” “The aircon isn’t functioning well,” matapat niyang sagot, inabot ko naman ang noo niya sabay alis sa butil ng pawis na namuo roon. “I can’t sleep in a hot room.” “Napansin ko nga. Baka sira na talaga ‘yang aircon nila, ‘no?” “Maybe.” I finish what I’m doing before I make my way to him. He has me sit on his lap, wrapping his arm around my belly. Kahit medyo naalimpungatan pa ang isang ito, ay nakakaakit pa rin ang alindog niya. Siguro dahil na rin sa suot niyang boxer itim na shorts na pinantaasan ng puting tank top. “Anong kakainin natin ngayon?” “Aren’t you full with these?” “E, hindi naman ulam ‘yan.” “Tsk.” Kahit ayaw lumabas-labas ni Derron dahil sa init, ay wala siyang nagawa dahil gusto kong bumili ng pagkain sa labas. He changes into a gray shirt and white shorts. I top my body with a spaghetti strap 167

and down it with denim mini-shorts. “Kumakain ka ba sa karinderya?” “What’s karinderya?” I roll my eyes and snap my head off him. We stop at the parking and I climb out the car to go to a nearest food house. Huminto ako sa mga pagkain na nakalagay sa loob ng mababasaging kahon. Pero bumanat ang panga ko nang makita ang presyo: 150, 130, 95, 85, 105. Sandali kong nilingon ang gawi ni Derron at balik sa pagkain. Kumakain kaya siya ng ganito? I linger the thought for a while, then shrug. “Ano sa ‘yo, ma’am?” bungad ng babae na sa tantiya ko ay nasa singkwenta anyos na, nag-isip naman ako habang nakatingin doon. “May tiger prawn, bulalo, at kung anu-ano pa kami na baka magustuhan n’yo.” “‘Yang tiger prawn na lang,” sabay turo ko sa pagkain, agad naman niyang binuksan ang glass cage sabay kuha roon. “Wala na bang tawad ‘yang one- fifty, ate?” “Wala na, ma’am, e. Mahal kasi ng bilihin.” “Sige. Kukunin ko na.” She puts it in a white cellophane and slides it into the paperbag before handing it to me. I get it and hand her five-hundred, checking what’s inside the paper bag. Nang makuha ko na ang sukli, ay agad na akong 168

bumalik kay Derron. Sinalubong nga niya ako ng tingin nang makitang busangot ang mukha ko. I just sigh at him and fasten my seat belt. He turns on the ignition, but before he steps the gas, he tilts his head over to me. “What’s going on?” bahagyang may pag-aalala sa tinig niya, napanguso naman ako. “I don’t like that face. What is it?” “Ang mahal ng ulam natin,” reklamo ko, napahinga naman siya nang malalim. “Kumakain ka ba ng prawn?” “Sometimes.” “‘Yon ang binili ko.” He nods and faces the front. Pagkauwi namin sa apartment, ay agad kong hi- nanda ang pagkain. Nagsalin na rin ako ng kanin sa bowl. Derron is washing the plates as I stop by at him to kiss his back. He just smirks and continues what he is doing, then joins me to the table. “Nabasa ang shirt mo,” puna ko sa nakikita, saglit naman niya iyong dinungaw sabay hubad. “Akin na. Lalabhan natin. Magpalit ka muna do’n.” “No need,” sagot niya, napahinga ako habang nakatitig sa kaniya. “I’m famished.” “Sige na nga.” “Let’s eat.” I dig a scoopful of rice to his plate while he peels my prawn. It’s been days since we’re living on one roof, 169

but I can’t find any toxicity in him like I expected him to be. Habang nagbabalat siya sa aking sugpo, ay biglang nasugatan ang kaniyang daliri. “Aw!” brusko niyang daing, agad ko namang kinuha ang hintuturo niya at sinipsip ang butil ng dugo na tumatakas doon. “That’s not clean, Chan.” “Kaysa namang dumugo nang dumugo,” patuloy ko pa ring sini-sipsip iyon, nakatitig lang siya sa akin. “Sino bang nagsabi sa ‘yong balatan mo ‘to?” “Ako?” “Tsk. Nasugatan ka tuloy.” I keep sipping all the blood off his finger until it ceases its drip on its own. Afterwards, I peel his prawn while he is still staring at me. Napapansin ko naman iyon, pero hindi ko na lang pinahalata. Nasasanay na rin ako sa mga paninitig niya sa akin nitong mga nakaraang araw. “Don’t peel me again.” “But I want to.” “Keep your hands to yourself.” “Tsk.” Inirapan ko nga. After we eat, I wash the dishes while he cleans the table. I even glance at him secretly while doing that. Halos mapatanga nga ako nang makita ang paggalaw ng mga muscles niya sa katawan. Ang walong bato na nakapatong sa tiyan ay kay sarap pagmasdan, lalo 170

na sa malapitan. Matapos kami sa gawaing-bahay, ay umupo kami sa sala. Nakasandal ako sa balikat niya habang nakasandal mamam ang ulo niya sa likod ng couch. “Did you like the food?” marahan kong tanong, tumango naman siya sabay haplos sa aking kaliwang tenga. “Gusto mo bang lagyan ko ng alcohol ‘yang sugat mo?” “No need,” naroon pa rin ang lambing sa tinig niya, suminghap naman ako sa balikat niya sabay kapa sa kamay niya. “Chan.” “Hmm.” “Do you want me to talk to your parents?” “‘Wag na…” “But it’s still bugging me why you’re scared to come back home.” I bite my bottom lip. “Parents should embrace their children, no matter how ugly they are,” may riin sa tinig niya pero mas nangibabaw ang lambing, nagtama ang mga mata namin nang tumingala ako. “Did they hurt you?” “No,” sabay iling ko, inayos naman niya ang takas ng buhok ko. “It’s just I don’t want to be with them.” “You made me confused. But whatever that is, I’m just here.” “Naks! Boyfriend lang ang peg?” Umiwas siya ng tingin. Humilig naman ako sa dibdib niya, kaya hinalikan niya ang ulo ko nang 171

matagal. The next following days became so smooth with Derron. He doesn’t complain everything unfortunate happens to us. Ayoko rin namang magreklamo, dahil baka mabigyan lang ng negative vibes ang araw niya. Sa ilang araw ko siyang kasama, natutunan ko kahit paano na ibalanse ang emosyon ko, lalo sa mga hindi inaasahang pangyayari. Marahan na huminto ang Hummer malapit sa curb. Bahagya namang lumingon si Derron sa akin. “I’ll text you when you fetch me.” “Okay.” “Can I have a kiss?” “Chan.” I smirk, leaning over to plant a kiss on his cheek. After, I lean the tip of our noses together, chuckling. Bago ako lumabas, inayos ni Derron ang cleavage ko para hindi masyadong makita. Nginitian ko lang siya sabay haplos sa kaniyang kaliwang pisngi. “Good luck.” “Thanks.” Lumabas na ako ng Hummer at nagtuloy-tuloy sa paglalakad hanggang sa marating ang loob ng building. Sumakay ako ng elevator at mabilis akong dinala nito sa palapag na pinindot ko. As the door opens, I walk out and make my way into the office. “Iba talaga ang awra ng may nobyo,” pang-aasar 172

ni Sheila sa akin, inirapan ko lant siya sabay pasok sa aking cubicle. “Bakit ba parang parati ko na lang nakikita ang sasakyan niya ngayon? Kayo na ba talaga, Chan?” “Sheila, may tatapusin pa ako,” pag-alis ko sa gusto niyang pag-usapan, napangiwi naman siyang nangingiti. “Sa next month na ‘yong binyag ng anak mo, ‘no?” “Oo. Punta ka, a.” “Pupunta ako.” “Isama mo ang nobyo mo.” “Tsk.” Umalis naman siya pagkatapos noon. Napadako ang paningin ko sa cubicle ni Joshua. What happened to that man? He just fades without noticing. I shake my head and focus on my duty. Dumaan ang mga oras na hindi pa rin ako tapos sa aking ginagawa. Nag-uwian na lang ang mga kasama ko, nagtitipa pa rin ako. I don’t want to overtime, but my body and brain crave for it. When I finally finish after the loads of work from marketing, budget, and other works, I lean my head against the swivel chair, retiring my eyes from the world. My cheek is pulsing. When I’m conscious, I open my eyes slowly and notice that I’m at someone’s chest. Nang maamoy ang pamilyar na bango, ay alam ko na kung sino ito. Marahan akong tumingala at nakita 173

ang nakapikit na si Derron. I reach for his cheek with my hand and stroke it, slowly. He is still unconscious while I’m doing it, when I feel his hand twitch and start to rub my waist. “Nasa bahay na ba tayo?” bulong ko sa kaniya, umiling naman siya habang nakapikit. “You look so cute when you’re asleep. Ganiyan ka na lang kaya palagi.” “Hmm,” sabay subsob niya sa dibdib ko, nangin- giti naman akong napahaplos-haplos sa kaniyang buhok. “Are you hungry?” “Medyo.” “Shall we go home?” I get both his cheeks to face me. Our eyes make con- tact while his eyes are tired enough to open. Marahan akong tumango at kapagkuwan ay hinaplos-haplos ang pisngi niya. Pagod naman siyang sumubsob pabalik sa aking dibdib. “Akala ko ba aalis na?” “One minute.” Bahagya akong napangiti. While the wheels are rolling through the road, I use the opportunity to nap. I know he is tired, too. May maliit na kompanya kasi si Derron dito sa Sanio. Hindi kagaya sa kompanya namin, textile naman ang kaniya. “Do you wanna drop by at the department store?” “Mm.” 174

Natahimik naman siya pero mayamaya lang ay napahikab siya. We slowly turn right then steer left and stop at the department store. I thought I will be the one to purchase our food, but he comes out the car before me, so I just let him. Suot ang manipis na itim na tela ay napansin siya ng iilan sa mga naroon. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana habang panay naman ang sulyap niya sa gawi ko. Ang cute talaga niya. It just takes him a few minutes, then he comes back with paper bags. He hands me the two bags while he thrusts the small one to the compartment. “Ang dami naman nito.” “Because you’re matakaw.” “Ikaw kaya ‘yon.” “I can live with churros.” Napangiwi ako. E, ‘di ako na. At home, Derron changes to his pajamas while I change to my camisole. It’s almost eleven and we still haven’t eaten yet. Pagkatapos makapag-bihis, ay nauna ako sa sala para malagay sa microwave oven ang mga binili niya. Puro pasta ang binili niya, pero may ramen naman. As the door opens from our room, I face him, gawking. He walks toward me with wet hair and taming physique. “Did you heat it already?” marahan niyang tanong, 175

umiling naman ako kaya humilig siya para makita iyon. “Let me do it.” “Okay,” mahinang sagot ko, lumapit naman siya rito habang nasa gilid naman ako. “Bakit basa ang buhok mo? Naligo ka ba?” “Mm.” “Hindi mo tinuyo.” Nakatuon lang ang paningin niya sa oven habang isa-isang inilagay roon ang pagkain sa loob ng li- mang minuto. Dinampot ko naman ang towel sa rack malapit sa labahan at bumalik kay Derron. “You should’ve dried this off,” sabay tuyo ko sa kaniyang buhok gamit ang tuwalya, nakatuon lang ang paningin niya sa oven. “Paano na lang kung magka-asawa ka ng hindi marunong magtuyo ng buhok mo, sakit ang abutin mo.” “What if you’ll be the wife?” marahan siyang humarap sa akin, natilihan naman akong napatitig sa kaniya. “Will I still get sick, knowing you take care of me so nursely?” “Naging nurse pa nga.” “What if, huh, Chandrea?” I feel like I’m being cornered, especially when he moves aghast and pins me to the sink. I look up at him while his serious eyes are intently looking down at me. Parang napako ang paningin ko sa kaniya at hindi na makatakas pa. Bumanat ang panga ko, lalo na nang dumapo ang mga palad niya sa magkabilang 176

baywang ko. Magsasalita na sana ako, nang umingay ang oven. Tinignan niya ako sa huling pagkakataon at lumapit sa gawi ng oven. That’s so close. 177

23 D erron and I come out of the Hummer. He keeps on rubbing my back, consoling me, while I’m trying to remain calm. Saglit ko siyang sinulyapan nang malapit na kami sa venue at nag-aalala lang niya akong tinignan. Hinaplos ko ang kamay niya habang patuloy kami sa paghakbang hanggang sa marating na ang venue. Mayroong mga kalalakihan na agad na tumitig sa akin, na parang may pinapahiwatig. Bahagya naman akong umiwas ng tingin habang nakita ko naman ang pagbanat ng panga ni Derron. “They are beginning to make me pissed here,” pasimple niyang bulong sa akin, napahinga naman ako. “Where is your mates?” “Parating na daw sila,” sagot ko, tipid naman siyang tumango. “Teka, hindi ba makakapunta si Joshua dito?” “Yes.” “Bakit?” “Ask him.” 178

“Tsk.” As we get inside the venue, we see some of the guests sitting in their chairs while others refuse to sit. “Do you know your client?” he asks softly, and I shake my head. “Then why did you accept this?” “Because I have to,” I snap, and he looks down at me. “Makikilala ko din naman siya mamaya, kaya ‘wag ka nang nega diyan.” “I’m not a nigga.” “Nega. Not nigga.” Umirap siya sa akin. Bahagya ko tuloy napisil ang kamay niya. We arrange this event for his company. It is a small gathering and a fun run event later noon then ball later tonight. It may look so classy and organized, but behind of this are the cries and cram and stresses. Totoo nga ang sabi nila, na hindi ka dapat naiinggit sa tagumpay ng iba dahil wala kang alam sa mga hirap na dinanas nila bago narating ang rurok ng tagumpay na nakikita mo ngayon. Pero minsan, hindi talaga maiwasan dahil sa pansariling kagustuhan na makamit ang inaasam kahit hindi pa naman kailangan. “You should’ve informed me to wear according to the theme,” malambing niyang pagalit sa akin, na- pangiti lang akong humilig sa kaniya habang inayos niya ang buhok ko. “I look so ordinary right now.” 179

“You’re always supreme in my eyes,” may tuya kong sabi, bahagya naman siyang napaismid kaya natawa ako. “Napaka-OA talaga. Kunan mo nga ako ng tubig do’n.” “I’m not a waiter.” “Kukunan mo ako.” Saglit siyang napatitig sa akin at kapagkuwan ay tumayo at naglakad papunta sa gawi ng dispenser at kumuha ng tubig. Hindi ko tuloy maiwasang mapangiti, lalo na at ang tikas ng tindig niya ngayon. Even with only wearing his white compression shirt and shorts, I know he can pull everyone’s attention. Nang matapos makapagsalin ng tubig, ay tumulak siya pabalik sa gawi ko. Inabot ko naman ang baso na hawak niya sabay lagok nito. He just watches me while I chug it off to my throat. Once finished, I thud it down to the table and smirk at him, and he shakes his head, smiling. “Your hair,” sabay abot ko sa takas niya, nakatitig lang siya sa akin habang sinuklay-kamay ko ang buhok niya. “Ang guwapo talaga.” “When are we gonna eat?” mahina niyang tanong, napahagikgik naman ako kaya bahagyang kumunot ang noo niya. “We didn’t eat breakfast. Feel me.” “Oo na. Mamaya.” “Mamaya, then.” The program has started after a while. Derron and 180

I are seated in our chairs while his palm is rested on my lap. Hinayaan ko na lang dahil nasasanay na rin naman ako sa mga paganiyan niya. Nang sa wakas ay natapos ang first speaker, ay tumayo siya, nagtaka naman ako kaya agad kong hinawakan ang braso niya. “Saan ka pupunta?” “Eat.” “Sama ako.” “Okay.” Hinila niya ako patayo at sa sobrang harot namin ay muntik pang matamaan ang ulo ng ginang. Sina- maan nga niya ako ng tingin, kaya mapag-umanhin akong yumukod sabay hila kay Derron paalis doon. “Saan tayo kakain?” I ask, and he shrugs. “Pun- yeta. Isinama mo ako tapos hindi mo alam?” “We’ll choose when we’re there,” he replies, and I exhale. “Come on.” “Oo na!” “It’ll be fun.” I wince, and he grins. Lumabas kami ng venue at kapagkuwan ay naglakad-lakad sa sidewalk. Hindi ito malayo sa kompanya na pinapasukan ko, pero ang event ng fun run mamaya ay medyo malayo-layo. Holding our hands together, we cross the crosswalk and we run when there’s a huge truck coming in. We even laugh when we hop off the curb and land on the sidewalk 181

as he keeps on brushing locks off my brow. “Karinderya ulit tayo?” “What’s karinderya again?” “A small food house.” “Oh. Okay.” We start walking while swording with our thumbs. I barely caught him because of his large thumb. “Masarap ba diyan?” sabay nguso niya sa karen- derya na tinatahak namin, marahan naman akong tumango. “Malinis ba diyan?” “Ang dami mong tanong,” nangingiti kong saway, napahinga naman siya sa akin. “Oo. Malinis at masarap diyan.” “What are we gonna eat?” “Tsk. Hindi pa rin tapos.” Ngumisi lang siya. When we reached the food house, we stop at a glass cage with foods in it. Derron is looking at each food while I am staring at him. Tignan mo itong lalaking ito, parang model kung tumindig. Marahan kong ibinalik ang paningin sa harapan habang palihim na sumisilay ang ngiti sa aking labi. “I want this one,” sabay turo niya sa beef steak, humilig naman ako sa balikat niya. “What about you, Chan?” “Hmm. Siguro… ‘yong adobo na lang,” sabay nguso ko sa ibaba ng tinuro niya, tumango naman siya sabay saglit na suminghap sa buhok ko. “Tapos 182

drinks.” “I don’t drink.” “Maniwala. Soda lang naman.” “I don’t drink soda either.” “Hmm!” Ayaw uminom ng soda pero parating umiinom ng tsaa. A young girl comes forward to accommodate us. I just keep on scanning plates of food. “Ano sa inyo, ma’am, sir?” “We want this one. And for her, that one.” “Sige po. Ano ba ‘to, dine in or take out?” “Dine… in?” Bahagya akong humarap kay Derron. Nakakunot ang noo niya kaya marahan akong tumango at nagsalita ulit siya. “Dine in.” The girl nods at me and smiles wide at my com- pany. Pagkatapos makapili, ay hinila ko na ang kumag papasok sa loob ng karinderya. May isang bentilador na nakasabit sa taas kaya medyo hindi kami naiinitan. Derron is roaming his eyes around as if he is in a foreign place. I just smile at his innocence and fright of his dominating presence. “Why the table is a bit off rack?” halos pabulong niyang puna sa mesa, napangiti lang ako. “I’m asking here, Chan.” 183

“Kasi… hindi naman restaurant ‘to,” sabay haplos ko sa kaliwang pisngi niya, bahagya naman siyang napanguso. “Pero kahit ganito ang estado ng mesa nila, masarap ang pagkain nila, ‘no.” “You better not bluff.” “I’m not bluffing.” His lips curve into a smirk, and I stroke his cheek for the last time before I grab my pouch makeup out of my bag. “Are you well living with me?” bigla niyang tanong, nagtama naman ang mga mata namin nang umangat ang paningin ko sa kaniya. “Did I not harden you off?” “Ang gaan mo kaya,” sabay ngisi ko, bahagya naman siyang napangiti. “Saka, may tiwala ako sa ‘yo.” “Why did you trust me so much?” “Dahil alam kong totoo ka sa ‘kin.” Bahagya siyang nalungkot nang masabi ko iyon. Kahit ako ay nalungkot sa aking sinabi. He is about to open his mouth to counter when the young girl appears at our table with our food and plates filled with rice. “Thank you.” Tumango lang ang babae sa akin at kinikilig na ngumiti kay Derron saka umalis. Napangiti ako sa inaasta ng babae habang parang wala lang naman iyon sa kumag. I start to fork my food as I steal 184

glances of Derron. He barely starts his food and then starts to spoon a sauce on his rice. “What?” he asks, and I shake my head, smiling. “You made me conscious of my eating right now.” “And cute mo talaga,” I reply, and he scoffs, shak- ing his head. “Oy, masarap ‘yan.” “It looks good, though.” “It tastes good, too.” He shrugs and spoons the rice with a dice of beef into his mouth. Chewing, his brows lift up, nodding. “Masarap, ‘no?” tanong ko, tumango naman siya sabay subo ulit ng panibago. “May sauce ka sa gilid ng labi mo.” “Thanks,” sabay pahid niya rito gamit ang buko ng kamay niya, napangiti naman ako kaya bahagya na namang kumunot ang noo niya. “Why you look so happy today?” “Because you’re here.” “I’d say it’s cheesy, but it’s not. Thanks, Chan.” I just smile at him, and we proceed to eat. Matapos kumain, ay dinala niya ako sa maliit na park at pinasakay sa swing habang nasa likod naman siya. Sa tuwing umuugoy ako sa gawi niya ay alerto namang dumakip ang mga palad niya sa kadena. I close my eyes as I feel the rhythm of the swing until it stops, and when I open my eyes, I see him looking down at me. With a lazy crawl of my hand to his chest, I lean in to plant him a kiss on the cheek. 185

“Would you say you like me now?” mapang- asar niyang sabi, napagulong ako ng mata habang nangingiting nakatitig sa kaniya. “Because I can definitely say so.” “Derron…” halos mawala ang boses ko, marahan naman niyang binitawan ang kadena sabay buhat sa akin sa dibdib niya. “Derron, bakit ganito?” “I know. I’m confused, too.” “Ano na bang meron sa ‘tin?” He starts walking me somewhere while I just stare at his face. Nakatingin siya sa harapan habang tumutulak, at nang makahinto, ay marahan niya akong iniupo sa kaniyang mga binti. Dahan-dahan, ay dumungaw siya sa akin habang ang palad ko ay inaabot ang magkabilang pisngi niya. “You owe me three,” halos pabulong niyang sabi, napatulon naman ako ng laway. “Is it okay to claim it now?” “Nakakainis ka!” sabay palo ko sa dibdib niya, napangisi naman siya habang nakatitig sa akin. “Ha- halikan mo na naman ako. Mababaliw na naman ako sa kaiisip. Tapos hindi mo na naman ako papansinin. Ang gulo! Ginugulo mo ako.” “Isn’t love confusing?” “Tayo. Ang gulo natin.” He just smirks and strokes my hair with his hand. “Para lang tayong naglalaro ng bahay-bahayan,” 186

may riin sa tinig ko, napabuntong-hininga naman siya. “Ano ba kasi talaga tayo?” “Whatever you prefer,” sagot niya, napalo ko tuloy sa dibdib na ikina-tawa niya. “Chan. I know something’s going on between us, but whatever it is—I don’t care. What I care is us. Wouldn’t matter as long as we’re always living together.” “Ewan ko sa ‘yo.” “Rest for a while.” Humilig ako sa dibdib niya sabay pikit sa aking mga mata. Naramdaman ko naman ang paglapat ng labi niya sa noo ko. We stayed there for a while and we came back to the program. Maraming mga sinabi sa program. Hindi na ako nakinig dahil wala ako sa huwisyo dahil kulang sa tulog. Derron beside me is on my shoulder while trying to keep himself alive. I am even patting his lap just to stay him wake, because they would notice him. “Hindi ka rin nakatulog kagabi?” marahan kong tanong, tipid naman siyang umiling habang lumapat naman ang palad ko sa pisngi niya. “Hinintay mo ako?” “I always do,” pagod niyang sagot, hinaplos ko naman ang pisngi niya. “By the way, your brother called me earlier morning.” “Anong sabi?” 187

“Malapit na daw ang family day nila.” “Busy ako.” “Chan. It’s just a day. Will you take away the happiness it would bring to him if you show up for him?” “Pag-iisipan ko.” Densen knew I had no time for that. But since Derron is starting to become my conscience, I might have no choice but to agree. Nagpatuloy ang program na panay ang tapik ko sa binti niya para hindi siya maka-idlip. Minsan nga ay tinatampal ko na ang pisngi niya para mamulat siya ulit. One more speaker left, and the program is done. While the asshole beside me is starting to drowse. “Bawal nga matulog,” sabay tapik ko sa braso niya, bumanat naman ang panga niya. “Alam mo naman sigurong may bayad kapag natulog.” “Tsk,” sagot niya, umusog ako palapit sa kaniya para umahon ang ulo niya. “Chan, I’m resting.” “Iidlip ka, e.” “Hindi nga.” I shake my head and lean on his shoulder instead and about to close my eyes when he suddenly speaks. “You better not idlip.” “Tse!” Ngumisi lang siya. 188

24 K inahapunan, ay naging abala ako sa pag- oorganisa sa mga attendees para sa gaganapin na fun run mamaya. Si Derron naman ay ang taga- lista ko habang ang ibang kasama ko naman, na dumating na sa wakas, ay taga patak ng numero sa likuran ng kalahok. We work in sync, no side-time for romance or even unnecessary chat. Derron is professional when it comes to this, so I am confident that this will become a success again. “Napatakan na ba si ma’am?” sabay ngiti ko sa babaeng kalahok, umiling naman si Sheila sa akin. “Paki-patakan siya sa likod. Tapos na rin siyang malista ni Derron. Isn’t that right, Derrony?” “Yes,” salubong na kilay na sagot niya sa akin, bahagya naman akong napangisi habang palihim na napakagat-labi. “Pat her number, Sheila, please.” Sheila nods at him. Sa sumunod na mga kalahok ay ganoon ang cycle namin. Ako ang taga confirm kung nalista na ang kalahok habang si Derron ang taga-lista at taga patak 189

naman ang mga kasama ko. Once everything done, Derron pulls me and ges- tures at me to sit beside him. I shake my head know- ing my colleagues would use this to me during work day. Napahinga naman siya habang inabot ko naman ang buhok niya sabay suklay-kamay nito. Alam kong nakakapagod ang araw na ito, pero kailangang tiisin para sa matagumpay na event ng kliyente namin. “Did you eat already?” he asks, and I shake my head, which makes him frown. “You should not skip meals. Wait, I’ll get your food.” “‘Ayan ka na naman,” malambing kong saway, umiling lang siya sabay tayo. “Hindi na naman kailangan. Busog pa ako.” “You barely even touch your food earlier.” “Derron…” Mariin siyang umiling at kapagkuwan ay tumulak sa gawi ng box malapit sa isang table. Nakita ko naman ang pag-ipit ng mga labi ng mga kasamahan ko habang nagpipigil ng ngiti kaya napabuga na lang ako ng hininga. “Ang sweet talaga niya, Chan,” tudyong sabi ni Sheila, napailing-iling lang akong ibinaling ang paningin sa kumag. “Ang suwerte mo sa kaniya.” “Puwede ba, mag-focus ka na lang sa ginagawa mo,” pabiro kong sabi, nangingiti naman siyang nakatitig sa akin. “Isa.” “Heto na.” 190

“Tsk…” Derron comes back to his seat with the white cardboard packed lunch. I smile at him and caress his face before I open it. Namangha ako nang makitang may gulay at ang paborito kong adobo. Kahit hindi pa niya alam na paborito ko ito, ay nagawa pa rin niyang ihanda para sa akin ngayon. “Thank you.” “Eat.” “Oo na.” “Eat!” Nagalit pa nga. I smirk and start to touch my food with the plastic spoon. He is just watching me with that small smile on his lips. “Wanna eat?” tanong ko, ngumuso naman siya kaya ihinilig ko ang nakatusok na pagkain sa kutsara na may tinidor. “Kain na.” “You’re babysitting me,” nangingiti niyang sabi, bahagya naman akong natawa habang patuloy na ihinilig ang pagkain. “I’m full, Chan. I ate already.” “Magagalit ako.” “Tsk. Lean it over.” Nakangiti kong ihinilig pa ang pagkain sa labi niya hanggang sa pumasok iyon sa loob ng bibig niya. Pumipi ang ilong at mata ko habang humilig sa kaniya at dinampian ng hinalik ang labi niya. He just smiles, slyly. 191

Nagpatuloy ang program na naka-pokus ang am- ing atensiyon sa mga dumadating na mga kalahok. Halos tatlong-pu rin kasi ang sumali kaya medyo matatagalan talaga kami sa aming ginagawa rito. When a man stops at my table and suddenly touches my arm, Derrons stands and hold his arm. I gulp the blob in my throat while I feel the intensity in Derron’s eyes. “Get. Off.” The man is spanked over by the sight Derron gives him. He raises his hands over his head and bobs his eyes around my body and leaves. “Behind me, Chan.” “H-ha?” “Behind me.” “T-teka, a-anong…” Marahas niyang kinuha ang braso ko pero hindi naman ako nasaktan. Dinala niya ako sa likod niya at siya ang nasa harap. “Derron, ano ba!” “I better hide you, or I don’t know what I’ll do to whoever touches you again like that.” I gulp again. Natapos na lang ang mga kalahok ay hindi pa rin ako umaalis doon. Hinaharangan naman niya ako kapag umaamba akong umalis doon. He is so territorial and it gives me so much chills in my body. A foreign chills that makes me shudder to hell. 192

“Hay sa wakas, natapos na rin,” rinig kong sabi ni Sheila, nagtama naman ang tingin namin nang dumako ang tingin niya sa akin. “O, ba’t nandiyan ka?” “Derron’s hiding me,” nakanguso kong labi sa kaniya, umayos naman ako nang saglit na lumingon ang kumag sa akin. “He’s jealous.” She gapes, covering her mouth with her hand, secretly. Pagkatapos ng event na iyon ay dinala ako ni Derron sa Hummer niya. Badtrip si kumag, na parang sa bawat paghinga ko ay bumabanat ang panga niya. I condemn that man for being so malicious to me earlier. It is so obvious that he was a gunner, and Derron has had enough of that behavior. “I’m—“ “Jesus, Chan. I almost punched that guy.” “Kumalma ka nga.” “How am I supposed to calm down when you’re being sexualized a while ago.” I blow a deep breath. I know he is worried about me, but I’m okay now. “Derron,” marahan kong sambit sa pangalan niya, bumanat naman ang panga niya. “Derron, alam kong nag-aalala ka sa ‘kin, pero ayos lang ako. Don’t make yourself worry too much about me—“ “Don’t ever stop me pushing it, Chan,” mariin pero may lambing pa rin sa tinig niya, marahan naman 193

akong napakagat-labi. “You should never be treated like that.” “Derron. Ayos lang ako.” “Are you really okay?” Tipid akong tumango. Dahan-dahan naman siyang lumingon sa akin at inabot ang kamay ko. I make a stroke of his backhand with my thumb while never leaving his sight. He frowns at me, and I lean to give him a peck on the lips. “Bayad na ako.” “You still owe me one.” “Naku naman…” “Come here.” I lean over him and sit on the bulge compartment. He caresses my left cheek, staring at me intently, before he pulls me to his chest. “Did you meet your client earlier morning?” he asks, and I shake my head. “Then when are you gonna meet him?” “Maybe later,” I reply, and he sniffs through my hair. “Derron. Ayos na ba ang puso mo?” “Why?” “Wala lang. Tanong lang.” “Almost.” “Kailan kaya maayos?” Mahina siyang tumawa at dinampian ng hinalik ang ulo ko. “Nagtatanong ako nang maayos.” 194