KEYSTONE MAGSIPOC Knife At Sight

Copyright © 2026 by Keystone Magsipoc All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, scanning, or otherwise without written permission from the publisher. It is illegal to copy this book, post it to a website, or distribute it by any other means without permission. First edition This book was professionally typeset on Reedsy. Find out more at reedsy.com

Contents 1 Chapter 1 1 2 Chapter 2 6 3 Chapter 3 12 4 Chapter 4 18 5 Chapter 5 23 6 Chapter 6 28 7 Chapter 7 33 8 Chapter 8 38 9 Chapter 9 44 10 Chapter 10 50 11 Chapter 11 56 12 Chapter 12 61 13 Chapter 13 68 14 Chapter 14 75 15 Chapter 15 82 16 Chapter 16 89 17 Chapter 17 97 18 Chapter 18 105 19 Chapter 19 112 20 Chapter 20 119 21 Chapter 21 126 22 Chapter 22 136 23 Chapter 23 146 24 Chapter 24 156

25 Chapter 25 166 26 Chapter 26 176 27 Chapter 27 185 28 Chapter 28 194 29 Chapter 29 203 30 Chapter 30 212 31 Chapter 31 222 32 Chapter 32 234 33 Chapter 33 246 34 Chapter 34 257 35 Chapter 35 268 36 Chapter 36 280 37 Chapter 37 292 38 Chapter 38 303 39 Chapter 39 315 40 Chapter 40 327

1 Chapter 1 Everything is subjective. Lahat ng gusto mo, ay maaaring hindi gusto ng iba. At ayos lang naman, kasi iyan ang nagpapatunay sa pagiging mortal natin. But not all subjectives could be right; there are still things that are arbitrary to the customaries—and it’s okay. Isang malalim na buga ng hangin ang pinakawalan ko bago hu- makbang sa isang madilim na eskinita. Saglit akong napalunok ng laway at nag-aatubiling humakbang nang tuluyan doon. “What is this place?” kunot-noong hakbang ko habang iniiwasan ang mga usok na sumayaw sa hangin. “May nagi- grill ba?” A cat suddenly sprints past me with a breakneck speed. Halos mapatalon ako sa gulat nang dumaan iyon sa aking paa na parang kidlat. Sandali kong hinimas ang aking didbib ng palad, napabuga ng hangin, bago nagpatuloy sa paglalakad. What the effing heck am I doing here? Napalinga-linga ako sa paligid habang iniisip pa rin ang pusang kidlat. Nang humawi na ang usok nang kusa, ay natanaw ko ang anino ng dalawang tao. 1

KNIFE AT SIGHT “I know you, Han. And you can’t fool me with your disguise.” “A-anong ginagawa mo dito? Pa-paano mo ako nasundan?” “Why are you alone?” “Wa-wala akong kinalaman sa nangyari. M-maniwala ka sa ‘kin.” My brows furrow, inching closer behind the overhead piled crates. Anong pinag-uusapan nila? Saglit pa akong napalinga sa likod ko nang may kaluskos akong narinig. The man on the right is towering while the man on the left is, sadly, the poor in stature. “Fillan, m-maniwala k-ka…” “Maniniwala sana ako kung wala ang pangalan mo doon.” Namilog ang mga mata kong napasinghap nang makita ang kaliwang lalaking binuhat ng kanan. Gustuhin ko mang lapitan ang kung sinuman iyon, pero mas pinili ko ang buhay ko. I cover my mouth to not make a sound, but my gasp escapes, and through the silence of the place the man overhears it. Dahan-dahan, ay lumingon siya sa gawi ko. Agad naman akong napayukod habang nanginginig ang buong katawan sa takot. I shake my head as tears drop down my cheeks. “You.” Napatalon ako sa boses sa likod ko. Agad naman akong napatingala rito. “Why are you skirting the street alone?” bahagyang lalim na boses niyang sabi, napalunok naman ako ng laway. “Lady, I am asking you.” “N-napadaan lang,” natatarantang sagot ko, bahagya naman siyang lumupagi hanggang sa magtama ang mga mata namin. “Pi-pinatay mo ba ang lalaki?” “Mm.” “No…” 2

CHAPTER 1 He leans closer to me. Halos hindi ako makagalaw sa ki- natatayuan ko nang maaninag ang buong mukha niya. Ba- hagyang napaawang ang bibig ko, lalo na nang humilig pa siya sa akin palapit. I look at him for a while and look away to the alleyway. “I’ll take you home.” “H-hindi kita kilala.” “Hmm… okay.” “Okay, ano?” Imbes na sagutin ang tanong ko, ay marahan lang siyang tumayo at dinungaw ako. Napalinga-linga naman ako sa paligid saglit at tumayo na rin kahit na dumadagundong ang tibok ng puso ko. “A-aalis na ako,” mabilis kong hakbang, agad naman niyang hinawakan ang palapulsuhan ko. “Ano ba, aalis na ako.” “I’ll walk you out,” kalmado niyang tugon, napaawang naman ang mga labi ko. “Hmm… you keep on staring at me.” “I-I am not… staring. I can’t look at the man who killed people.” “People agad? ‘Di ba puwedeng person muna?” I don’t know what to say. Baliw ang isang ito. Saglit akong napatitig sa kaniya ulit. But he has the looks, huh. “Come on. I’ll walk you out.” “Kaya ko nang maglakad palabas dito.” “At least allow me to escort you.” “You’re unbelievable.” Nagsimula na kaming humakbang habang sumulyap-sulyap ako sa lalaki kanina. Pinatay kaya niya talaga iyon? “You’re not a Filipino, am I right?” mataman kong tanong, saglit naman siyang tumitig sa akin. “You’re somewhere Braz or Afro.” 3

KNIFE AT SIGHT “I’m not Portuguese,” agap niya, umangat naman ang mga kilay ko. “Afro? Somewhat, I think. Unnecessary.” “Pero bakit ka nandito sa Tulvian, kung hindi ka naman pala taga-rito?” “Judging me by my color, huh.” “I mean, anong ginagawa mo dito? Dito ka na ba lumipat? Ilang taon ka na sa pilipinas?” “I’m not gonna answer that.” It piques my annoyance, knowing he killed the man. Talaga bang pinatay niya iyon, Erese? Napahinga ako nang malalim. I don’t know about that now, and I want to know. “Bakit ‘di mo pa ako sinasaktan ngayon?” sabay tingala ko sa kaniya, nagkibit-balikat naman siya. “‘Di ba ito naman ang gusto mo—ang makapanakit ng tao?” “Maybe,” malamig niyang sagot, napasinghap naman ako. “We’re near the exit. Do you have your farewell?” “Pero wait, are you a real human?” “Just because I have color, I am not a human? Gano’n ba?” “If I’ll be blunt, you are the most gorgeous man I’ve ever met.” “Pangpalubag-loob mo ba ‘yan sa panglalait sa ‘kin kanina?” Mahina akong nanginig sa inis. Bahagya namang kumurba ang gilid ng labi niya. We keep on sauntering to the narrow cobblestone alleyway until we reach the exit. Marahan naman siyang huminto sabay harap sa akin. Ang suot niyang black leather jacket ay malinaw na lumantad sa harapan ko nang maliwanagan ng streetlamp. I look up at him and look away. “We’re here,” sabay banat ng panga niya, napatitig naman ako roon. “Have your way out. And don’t ever cross this street again, are we clear?” “Y-yes,” mahina kong tugon, sumilid naman sa bulsa ng 4

CHAPTER 1 jacket ang mga kamay niya. “Puwede pala pa-request?” “What?” “Lapit ka.” Walang gana naman siyang humakbang palapit sa gawi ko. Napakagat-labi naman akong tumingkayad, saglit siyang tinig- nan sa mata, at dinampian ng halik sa kaliwang pisngi. “I would count this as one of your make-up’s?” nangingiti niyang sabi, nagsalubong naman ang mga kilay ko. “One more. To the other cheek.” “Namimihasa ka na,” sabay hilig ko sa kaliwa, naghihintay naman siya. “Hays, sige na nga.” “I’m counting.” “Napaka-impatient mo.” Before he can react, I press my lips on his left cheek. Kumiling ang ulo niya sa kaliwa, pero agad akong lumayo, kaya napahinga siya. Marahan na sumilay ang ngiti sa aking labi hanggang sa kagat-labi akong nagnakaw ng tigin sa kaniya. He just grins at me, and I speak. “Bye!” “Piss? Walang salita ko siyang sininghalan at tumakbo na palayo roon. Bahagya namang sumilay ang ngiti sa aking labi habang tumatakbo. 5

2 Chapter 2 “ Erese, bakit ginabi ka?” bungad sa akin ng pinsan kong si Rachelle, napahinga naman ako nang malalim nang makapasok sa loob ng bahay. “Tumawag sa ‘kin si tito, bakit daw hindi mo sinasagot ang tawag mo?” “I-I was busy on something,” pinilit kong ngumiti, pagak naman siyang napahinga nang malalim. “Matutulog na ako.” “Kumusta eskwela?” “Ayos lang naman.” “Good. Magbihis ka na.” “Sige.” Even though we’re in the same house, we have separate rooms adjacent to one another. Pumasok naman ako sa kuwarto ko sabay sira sa pintuan at sumandal sa likod nito. Bakit ba hindi maalis sa isip ko ang lalaking iyon? I bite my bottom lip, smirking, and walk to the closet to change. Nang matapos sa pagbibihis, ay lumabas ako para sabayang kumain si Rachelle. Natanaw ko naman siyang nakaupo na sa mesa habang hinihintay ako. “Anong ulam?” sabay dungaw ko, tinuro naman niya ang 6

CHAPTER 2 inadobong pusit. “Ang sarap naman nito.” “Maupo ka na,” malumanay niyang utos sa akin, sumunod naman ako. “Teka nga pala, ayos na ba ang tuition fee mo?” “Siguro. ‘Di ko alam.” “Hindi ba nagpadala si tito?” “Ayaw ko nang pag-usapan.” “Okay.” We eat solemnly even though I have so many stories to tell to her. Pero ewan ko, bigla na lang nabago ang mood ko nang mapunta sa usapan si dad. Napahinga ako nang malalim at pinagpatuloy ang pagkain. She steals glances at me, but I just ignore her. Pagkatapos kumain, ay naghugas ako ng pinagkainan namin habang pinunasan naman niya ang mesa. Habang abala sa aking ginagawa, ay bigla akong napahinto nang maalala na naman ang lalaki. “Ayos ka lang?” bungad na boses sa likuran ko, saglit naman akong lumingon sabay tango. “Kanina ka pa balisa, a. Anong nangyari?” “Rach,” marahan akong lumingon sa kaniya, bahagya naman siyang natigil sa ginagawa niya. “If someone sinned, like, huge sin—patatawarin mo?” “Depende. Kung tampuhan lang naman, oo. Pero kapag niloko ako, siguro.” “Paano kung may dugong involve?” Her brows furrow, clenching to decipher my body language. Bahagya naman akong umiwas ng tingin. Sasabihin ko ba sa kaniya na may lalaking nakakuha ng atensiyon ko? But he is a killer, Erese! “Teka lang—naguguluhan ako,” sabay lapit niya sa akin, napabasa naman ako sa pang-ibabang labi ko. “Nakapatay… si 7

KNIFE AT SIGHT Saion?” “No,” agad akong umiling-iling, mas lalo namang kumunot ang noo niya. “Iba ang tinutukoy ko.” “Naguguluhan ako.” “Rach, I think sasabihin ko na lang sa ‘yo ‘to.” “Ano ba ‘yan.” “Um…” Bahagya naman siyang humilig sa akin. Napabuga naman ako nang malalim na hininga. “May lalaki kasi kanina,” saglit akong napatingin sa gilid, sinalubong naman niya ang tingin ko na salubong ang mga kilay. “May… pinatay siyang lalaki.” “Oh, my God!” gulat niyang singhap, bahagya naman akong napayukod. “Like, pinatay niya talaga ang lalaki?” “I’m not sure, pero parang napuruhan niya talaga ‘yon.” “Nakita mo ba ang pumatay?” “Oo.” “Pangit ba?” I wince my lips. Kung alam niya lang siguro kung paano ako namangha kanina, baka gustuhin na niyang makita ang lalaki na iyon. Imbes na sagutin ang tanong niya, ay ngumiti lang ako. She folds her arms over her chest, scowling at me. “Ano…” nangingiti kong kagat sa aking labi, napatili naman siya agad. “Pero hindi kami close, ‘no!” “For sure, kasing sarap ni Saion,” mataman niyang sabi, napailing-iling naman akong napangiti sa kaniya. “May picture ka ba niya?” “Wala, e. At saka, he’s way too gorgeous than Saion.” “Sus, pinagpalit ka lang, e.” “I’m telling the truth.” “Gusto ko na tuloy siya makita ngayon din.” 8

CHAPTER 2 “He’s dangerous, Rach.” Inirapan lang niya ako. Napangisi naman ako sa inasal niya. Later that night, I prepared myself for school. Sinuklay- kamay ko ang aking buhok habang nakaharap sa salamin. Nang matapos, ay tumulak na ako palayo sa bahay. Smiling like crazy, I scurry to the walkway while biting the inside of my cheek. Nang malapit na sa university, ay bahagya akong huminto sa isang coffee shop nang matanaw ang pamilyar na pigura. Hindi ako puwedeng magkamali, siya iyon. “Good morning, ma’am,” bati sa akin ng guard, tipid naman akong ngumiti. “Anong sa ‘yo, ma’am?” “Kuya,” panimula ko, nakatitig lang siya sa akin. “Kilala mo ba ‘yon?” “Ah, oo. Parati siya dito tuwing umaga.” “Anong pangalan niya?” “‘Di ko alam, e.” “Puntahan ko lang, a.” He is about to staunch my steps, but I just flip my hair at him. Malaki at mabibigat ang mga hakbang ko hanggang sa marating ang gawi ng lalaki. Sumimsim pa sana siya sa kaniyang frappe nang agawin ko iyon sa kaniya. His jaw clenches and cranes his head up at me, slowly. “Hi,” sabay dampi ko ng halik sa kaliwang pisngi niya, kalmado lang siyang nakatitig sa akin. “Puwede tumabi?” “As if I have a choice,” walang gana niyang sagot, agad naman akong tumabi sa kaniya. “My drink.” “Akin na ‘to. Bumili ka na lang ng sa ‘yo.” “Okay.” “Ba’t ka pala nandito?” “To chill.” Sumimsim naman ako saglit sa kaniyang frappe. Nakatitig 9

KNIFE AT SIGHT lang siya sa akin habang ginagawa ko iyon. “Your tie,” sabay ayos niya sa aking tie, ngumisi naman ako sa kaniya. “You should neatly preen it.” “So, Afro ka talaga?” sabik kong tanong, nagkibit-balikat naman siya. “Pero, hoy, totoo ‘yong sinabi ko sa ‘yo kagabi. Baka akala mo nagbibiro lang ako.” “I want my drink back”. “Salo na lang tayo.” He sighs and nods, sheepishly. Saglit akong sumimsim at ibinigay sa kaniya. Humalik naman ang mga labi niya sa straw habang nakatitig lang ako sa kaniya. When he’s done, he gives it back to me. “Gusto ko pala ‘yang leather jacket mo,” sabay nguso ko sa suot niya, saglit naman niya iyong dinungaw sabay hubad. “Hoy, sabi ko gusto ko lang.” “I know,” marahan niyang sabi, yumakap naman ang kayu- mangging leather jacket sa likod ko. “It fits.” Tipid akong ngumiti at napahagod ng tingin sa suot na niya ngayong puting t-shirt. Tumaas naman ang paningin ko sa kaniyang malapad na dibdib hanggang sa huminto pabalik sa halos perpekto niyang mukha. “Fillan,” tawag ko sa kaniya, sumimsim naman siya sa frappe na sumulyap sa akin. “I think you’re not a killer.” “I am,” may laman niyang sabi, napatitig naman ako sa hazel- green niyang mga mata. “As a matter of fact, we all are. The way we kill the ambitions of others by injecting our egos. The way we kill our passion because of the comparison marathon. So, you see, lady, we are all a killer of our own. Not just a knife penetrates a body.” “Alam ko. Kaya nga nandito ako ngayon, ‘di ba?” “For what?” 10

CHAPTER 2 “To say sorry.” “You don’t have to.” I am about to speak, but he stands. Agad akong napalingon sa kaniya at nakita siyang lumabas ng shop. Kahit bahagya akong nanlumo sa pag-alis niya, ay sumilay pa rin ang ngiti sa akin nang masamyo ang collar ng jacket niya. He speaks with substance, really. 11

3 Chapter 3 Iam staring blankly at the white board while my professor is starting to explain about the stock exchange. May nasabi ba akong masama kanina na ikina-tampo niya? Saglit akong bumaling sa kanan ko at napangusong pinipilit na sauluin ang lahat ng sinabi ni sir James. I can even feel the crackle of my lungs while eavesdropping his voice. “Psst,” rinig kong sitsit sa likuran ko, bahagya naman akong bumaling. “Ba’t nakatunganga ka diyan?” “Kasi may iniisip ako,” sabay irap ko sa kaniya, huminga naman siya nang malalim. “Puwede bang ‘wag mo na muna akong kausapin.” “Sungit. ‘Di naman maganda.” “Salamat.” Natahimik naman siya. Napahinga na lang ako sa inasta ng kaklase ko. As the school ends, I walk to the coffee shop in an hope to see the man again. Sana naman at makita ko siya. Hindi naman sa malandi ako, sadiyang gusto ko lang siyang makilala para matanong siya kung bakit niya iyon nagawa sa lalaki. But when 12

CHAPTER 3 I stop outside the partition glass, I am somehow disappointed when he’s not there. Baka ayaw na niyang pumunta roon, dahil alam niyang pupuntahan ko siya para guluhin. Napanguso na lang ako at napabuntong-hininga. Back at the house, I pamper myself with food. Hinanda ko ang bread at inilagay sa airfryer. Hindi ko alam kung ano ang kalalabasan noon, pero sana naman maganda. I flick the tip of my tongue to my lips. “O, ano ‘yang naaamoy ko?” bungad ni Rachelle, ngumisi naman akong nginuso ang airfryer. “Taray. Marunong ka nang magluto?” “Sinubukan ko lang,” mahina kong sagot, lumapit naman siya sa akin. “Ah, Rach. Nagkita pala kami ng lalaki kanina?” “Talaga? Tapos?” “Saglit lang kaming nagkausap, umalis din agad siya.” “Ay, baka sumpungin.” “Siguro…” Umingay ang airfryer at agad kong hinablot ang latch para makuha na ang pagkain. Bahagya pa ngang napasinghap si Rachelle nang madungaw iyon. “Mukhang masarap,” saad niya, nagkibit-balikat naman ako. “Parang mga kinakain natin sa Loyola.” “Parang nga,” sang-ayon ko, kumuha naman siya ng isang pirasong toasted loaf doon. “Nilagyan ko na rin ‘yan ng cheese sa loob.” “Mozzarella ba?” “Hindi ko alam.” We laugh at each other. Kumuha na rin ako ng isang piraso habang nginunguya naman niya ito. Kumagat ako sa crust at nginuya rin ito. She looks at me while chewing. 13

KNIFE AT SIGHT “Hmm, curious lang ako,” sabay lunok niya sa nginunguyang pagkain, saglit naman akong bumaling sa kaniya. “Ano bang itsura ng lalaki?” “Um…” saglit akong gumilid ng tingin, umangat naman ang mga kilay niya. “Para siyang Afro na may pagka-Braz.” “Shit. Totoo?” “Oo nga. Basta, hindi ko alam kung pa’no siya i-describe sa ngayon.” “Do you think daks siya?” “Bakit napunta ang usapan diyan?” “Tanong lang.” “It’s a gross question.” Nangingiti naman siyang kumagat ulit sa kaniyang loaf. Ako naman ay saglit na napapikit sa kisame at napatanga sa kawalan, bumagal ang aking pagnguya, marahan na bumigat ang paki- ramdam ko. “Pero he’s upset of me,” malungkot kong sabi, napanguso naman siya. “Ewan ko, parang pakiramdam ko ay naapakan ko ang buong pagkatao niya.” “Hmm, ano bang sinabi mo?” seryoso niyang tanong, saglit naman akong sumulyap sa sahig. “Did you hurt his feelings? Naging bulgar ka ba?” “Rach, do you think I can win his attention back?” “Hindi ko alam. Kung hindi naman gaanong masakit ang sinabi mo—baka.” “I told him he’s not a killer.” “Hay nako, Rese. Hindi ka pa rin nagbabago. Padalos-dalos ka pa rin.” My brows meet. Sumimangot lang siyang napahinga nang malalim. Napatingin naman ako sa kawalan. Is it really a big word for him? 14

CHAPTER 3 Nang mag-huwebes, ay walang pasok. Tinanong ko na ang ibang classmate ko at ang sabi nila ay may training daw ang mga faculty members. “Ano bang ginagawa natin dito, Rese?” nagugulumihanang tanong ni Rachelle, inignora ko lang siya. “Bakit nandito tayo sa lugar na ito?” “Baka makita natin siya dito,” mahina kong sagot, napahinga naman siya nang malalim. “Rach, I really need to reach out to him. Ilang araw ko na siyang hindi nakikita sa coffee shop.” “Baka naman namalik-mata ka lang, pero nandoon talaga siya.” “Maging baboy pa ang aso, wala talaga siya doon.” “‘Ayan kasi, e. Palagi mong hinahayan ang pagiging blunt mo.” “Kasi nagpapakatotoo ako sa sarili ko. Hindi kagaya mong playing safe.” Her eyes sullen while her cheeks tighten. Hinaplos ko ang braso niya, pero bahagya lang siyang umiwas ng tingin. Na- pahinga naman ako nang malalim. Should I really start to train my tongue to be sensitive? “Rach, I didn’t mean to—“ “Ayos lang. Sanay na ako.” Napasimangot akong tumingin sa kaniya. Tipid naman siyang umiwas ng tingin sa akin. The loud footsteps rob off all tension I feel from Rachelle. Agad akong lumingon sa likuran at nakita ang isang lalaki. Nakasuot siya ng itim na sando habang napansin kong tumutulo ang dumudugo sa kanang braso niya. “Hindi kayo puwede dito,” malamig niyang sabi, napatanga naman ako sa kaniya. “Umalis kayo dito!” “Maka-sigaw ka naman,” bulyaw ni Rachelle, hinimas ko 15

KNIFE AT SIGHT naman ang kaliwang braso niya. “Ano bang meron sa lugar na ito at pinapaalis mo kami?” “Umalis na kayo. Ngayon din!” “Wow, demanding.” Saglit kong nilibot ang paningin sa paligid. Pinalilibutan ito ng kupas na mga pintura habang may mga graffiti sa bawat gilid. “Kung hindi kayo aalis dito, magsisisi kayo.” “At bakit naman—“ Before Rachelle can complete her sentence, a group of men lurches from somewhere and starts doing violence. Halos hindi ako makahinga nang maayos sa aking nasilayan. Mabilis ang mga pangyayari at apat na tao ang humandusay sa sahig na walang buhay. My eyes start shaking as the remaining men spot our way. “Umalis na kayo, parang awa n’yo na!” halos pasigaw na sabi ng lalaki, napakurap-kurap namang tumulo ang mga luha sa mga mata ko. “Ano ba! Gusto n’yo ba talagang mamatay?” “Erese,” tawag ni Rachelle sa akin, bahagya naman akong bumaling sa kaniya. “Tara na…” “Papalapit na sila. Umalis na kayo.” “Erese, tara na—Erese!” Hindi ko na nilingon siya at nagpatuloy sa paghakbang pa- palapit sa tatlong lalaki. Nakayakap ang mga kutsilyo sa mga kamay nila habang naglalapit ang mga landas namin. “Sino ka?” saglit akong hinagod ng tingin ng bulaw ang buhok, malamig lang akong nakatingin sa kanila. “Bakit ka nandito?” “Kasi nandito kayo,” pilosopo kong sagot, bumanat naman ang panga ng kalbong lalaki. “May hinahanap ako.” “Sino ang hinahanap mo?” “Si Fillan. Girlfriend niya ako.” 16

CHAPTER 3 Their eyes widen and they exchange looks. Tinaasan ko lang sila ng kilay habang naghihintay sa isasagot nila. Panay naman ang tawag ni Rachelle sa akin, na inignora ko lang. I need to see him now, or I’ll lose him forever. “Nasaan siya?” malamig kong tanong, nagkatinginan naman sila. “Inuulit ko, nasaan si Fillan?” “N-nasa loob,” sagot ng matangkad na lalaki, napahinga naman ako nang malalim. “Bakit ba kayo nandito?” “Bring me to him now.” “Fillan is busy—“ Bahagya akong humakbang palapit sa kaniya. Nakita ko naman ang takot sa mga mata niya, kaya napatango siya, na inunahan ko naman sa paghakbang papunta sa kung saan man nasaan ang lalaki na iyon ngayon. 17

4 Chapter 4 “ What are you doing here?” agad na bungad sa akin ni Fillan pagkapasok sa flat, palihim naman akong napalunok ng laway. “Lady, I’m asking you.” “Uh…” nangangapa ako ng sasabihin sa kaniya, bahagya namang kumiling ang ulo niya sa kaliwa habang nanliliit ang mga mata sa akin. “F-Fillan. I… I want to talk to you.” He steers his attention to the men and flicks his head at them. Bahagya naman silang yumuko at kapagkuwan at kapagkuwan ay naglakad na palabas. Sinundan naman sila ng tingin ni Fillan at marahan na bumalik ang paningin sa akin. His eyes are sharp and determining. “So, lady,” sabay upo niya sa couch, napasinghap naman ako sa suot niyang puting sando na lumiwanag sa buong presensiya niya. “What leads you here?” “Uh…” hindi ko pa rin alam kung ano ang sasabihin ko, bahagya namang kumiling ulit ang ulo niya. “I just want to talk to you about what happened in the alley.” “Forget it.” “No. ‘Di ko basta-basta plalampasin ang nangyari…” 18

CHAPTER 4 Bahagya naman akong napayuko nang magtama ang mga tingin namin. Sinilip ko siya sa gilid at yumakap naman ang mga braso niya sa isa’t isa. The papers are littered with blood, the soda cans are all over the place on the floor, the stained knife with blood sits on the table near the empty grasped blood glass. Nanliliit ako sa espasyo na meron ako ngayon, siguro marahil ay dahil sa presensiya niya. Isama pa ang umaalog-alog na ceiling fan na parang anytime ay mahuhulog iyon sa akin. How come he’s used to this? “But…” halos hindi ko na kilala ang sarili ko, nakinig naman siya habang hindi inaalis ang paningin sa akin. “But I want you to know that I am not judging you. I was. But not anymore.” “Was, huh,” bahagyang kumurba ang gilid ng labi niya, palihim naman akong napakagat sa aking pang-ibabang labi. “Come on up here.” “Fillan, I’m sorry about judging you.” “Come. Here.” Biting my lip, I am struggling not to feel tiny before his presence. Nagdadalawang-isip na umabante ang isang paa ko, na sinundan ng isa, hanggang sa naudyok akong humakbang pa palapit sa kaniya. Nang malapit na sa kaniya, ay bahagya akong napahinto. Our eyes meet as I see the amusement on his face. “Why’d you stop?” nakangisi niyang sabi, napayuko naman ako. “Continue your pace.” “I can’t,” sabay iling ko, sinalubong naman niya ang paningin ko. “I need to go.” Bumanat ang mga panga niya, sandaling napatanga sa akin, at bumuntong-hininga na napatango. Agad naman akong tumalikod at kapagkuwan ay narating ang pintuan. “Hay, salamat at buhay ka pa,” salubong sa akin ni Rachelle 19

KNIFE AT SIGHT matapos ang malutong na pagsara ng pintuan, lumapit naman ako sa gawi niya. “A-are you okay?” “Ayos lang ako,” nakangiti kong sabi, inangkla naman niya ang braso sa aking braso. “Nakapag-sorry na ako.” “Ano bang itsura niya?” “Not important anymore.” “So, ‘di na kayo magkikita ulit?” “‘Di ko alam.” She lets out a sigh and skirts me out of the place. Naramdaman ko ang pagtalon-talon ng skirt ko sa bawat paghampas ng hangin sa akin, pero wala akong pakialam. Kahit ano na- mang suotin mo ay wala ring kuwenta sa panahon ngayon— mabibiktima ka pa rin ng sexualization. Matapos doon, huminto kami sa isang coffee shop: The Rays. Halos walang nakaupo sa kahel na mga upuan kahit medyo marami naman ang gumagala. “Napag-iwanan na talaga ‘tong coffee shop na ‘to,” komento ni Rachelle, tumango naman ako. “Ang ganda ng top mo. Akin ba ‘yan?” “Oo,” sabay tawa ko, napangisi naman siyang sumimsim sa kaniyang frappe. “Bagay ba?” “Oo naman. Wala ka nga lang cleavage, which is odd. Parang haligi lang ang boobs mo.” “Ang sama mo sa ‘kin.” She chuckles aloud, sipping her drink. Napagilid naman ako ng tingin habang iniisip ang nangyari kanina. Bakit parang mas lalo siyang naging attractive kapag nagsusuot siya ng bright colors? Maybe because he’s fair-brown—and it soothes his skin. “Hoy!” sabay pitik ni Rachelle sa kaniyang mga daliri sa harapan ng mukha ko, napakurapkurap naman akong bumaling 20

CHAPTER 4 sa kaniya. “Ba’t tulala ka diyan?” “Wala…” mahina kong tugon, umismid naman siyang sum- imsim sa kaniyang inumin. “Naisip ko lang si Fillan.” “Fillan, huh.” “Ang ganda ng pangalan niya, ‘no?” “Hangga’t hindi ko nakikita ang Fillan na ‘yan, hindi ko masasabing maganda ang pangalan niya.” “Napaka-arte mo.” Ngumisi naman siyang sumimsim sa kaniyang inumin. Na- pagilid ulit ako ng tingin habang bahagyang napangiti. On the next day, I wear my uniform: it’s a combination of a blue skirt and blue necktie. Prang ateneo sa Manila pero mas maganda nga lang ang pagkaka-blue ng sa amin. Hinagod ko ng palad ang necktie ko at kapagkuwan ay bumuga ng isang malalim na hininga sa harap ng salamin. A few loud footsteps approaching, and I glance at the door, see Rachelle standing. “Parang Loyola lang din ‘yong uniporme nila, ‘no?” bulalas niya, bahagya naman akong tumango habang pinagpatuloy ang pag-aayos. “I wanna go back to Bukidnon tuloy.” “‘Di na tayo doon,” agad na sagot ko, sumimangot naman siya. “Pero I admit, though. Nakaka-miss ang Loyola.” “Lalo na ang scramble ni kuya Kuys.” “Let’s not talk about the place that brought aches to us, please.” “Fine. Ready ka na?” “Siguro.” Ngumisi naman siyang napailing-iling sa akin. Bumaling naman ako salamin at tinapik-tapik ang buhok ko. We eat breakfast at the roundtable while she keeps on glancing at her phone. Bahagya ngang bumuka ang bibig ko para mag- tanong, pero hindi ko na lang tinuloy. Nang natapos kumain, 21

KNIFE AT SIGHT ay nag-mouthwash ako sandali at hinatid na niya ako sa gate. I sniff through the air while we are walking. “Galingan mo,” sabay tapik niya sa aking kaliwang balikat, nakangisi naman akong tumango. “Patunayan mo sa kanila na mali sila at mali ka rin.” “Sira,” sabay siko ko sa kaniya, bahagya naman siyang natawa. “Thank you, Rach—for being an understanding cousin.” “‘Di ko feel ‘yang sinasabi mo. Umalis ka nga.” “Bye.” Marahan kong binuksan ang gate at nang tumingala ako ay sandali akong napaatras. Malungkot naman ang mga mata niyang nakadungaw sa akin. “S-Saion,” halos hindi ko siya tignan, bahagya naman siyang bumalin kay Rachelle. “A-anong ginagawa mo dito?” “Rese,” mahina niyang sambit sa pangalan ko, saglit naman akong umiwas ng tingin. “Hatid na kita.” “‘Di ko na kailangan.” “Sige na, please. Kahit ito man lang.” I look at Rachelle. Naguguluhan namang lumipat-lipat ang tingin niya sa aming dalawa. Nang lakihan ko siya ng mata, ay agad siyang lumapit sa akin. Saion even looks down at her. “I-ihahatid ko pala siya,” pagdadahilan niya, binasa naman ni Saion ang pang-ibabang labi niyang sumulyap sa akin. “A… aalis na kami pala.” “I’ll give you a ride, then,” pilit niya, nagkatinginana naman kami ni Rachelle. “My seats are empty. Besides, I won’t bite.” Bumanat ang panga kong napahawak sa braso ni Rachelle. Sandali namang napasulyap si Saion doon at kasuwal na bumal- ing sa akin. 22

5 Chapter 5 My jaws are clenching while the Mini Cooper rolls through the freeway. Napapasulyap naman ako sa rear-view mirror, pero sa tuwing nagtatama ang paningin namin, ay agad akong umiiwas. Ayokong sabihin na naduduwag ako sa sarili kong multo, pero parang ganoon na nga, lalo na at hindi ko alam kung bakit nagpakita ang isang ito. “So, how’s Loyola?” bulalas niya, bumanat naman ang panga kong napabaling sa labas ng bintana. “Still good?” “Baka nakakalimutan mong tatlong taon na kami dito,” may kahulugan na sabad ni Rachelle, bahagya naman akong na- pangisi samantalang napabuga naman siya ng hinga. “Malay ba namin kung maayos pa.” “Look, I know we still carry boats within us, but can we-can we just reset somehow and let them float away?” “Matagal nang pumalaot ang akin. Ewan ko na lang dito sa isa.” Agad naman siyang bumaling sa rear-view mirror at nagtama ang paningin namin. Gustuhin ko mang umiwas, pero paran bumibigat ang leeg kong bumaling palayo sa presensiya niya, 23

KNIFE AT SIGHT kaya bahagya na lang akong gumilid ng tingin. “Do you think I jam the gas too much?” patuloy niya, nagkatinginan naman kami ni Rachelle. “Should I slow down?” “You can’t reset the wheels your broke,” marahan kong sabad, bahagya namang bumanat ang panga niya. “Kung inisip mo lang sana ang hinaharap, buo pa sana iyon ngayon.” “We’re not talking about cars, are we?” “What do you think?” He meets my sight with a frown and focuses his attention on the road. Umunat naman ang mga panga kong napabling sa labas ng bintana. Gusto ko siyang sumbatan nang sumbatan, pero napagisip-isip kong bumababa ako kapag gagawin ko iyon, kaya huwag na lang pala. When the wheels slow down at the ring road, I know we are near the university. Pero nang may paparating na truck, ay bahagya kaming huminto, at pinauna na lang ito. Nang mabakante na ang kalsada ay nagpatuloy sa pagtulak ang mga gulong hanggang sa humarap sa diretsong daan. “Ba’t kaya ‘di pa pinapalitan ang mga lamp posts hanggang ngayon?” bulalas ni Rachelle, napahinga naman akong ngu- muso sa labas ng bintana. “Last year pa ‘yang project na ‘yan, a. Hanggang ngayon hindi pa nasimulan.” “The lamp posts are all right,” marahan kong sabi, umismid naman siyang napabuga ng malalim na hininga. “Saka, may pagka-baroque kaya ang design niya. Parang pang-europe.” “Hindi ko bet ang design.” “Wala ka nang magagawa.” She snaps her head off me, scoffing. Napahinga naman ako habang patuloy pa rin sa pagmamaneho si Saion. Bumaling ulit ako sa labas ng bintana at nakikita kong malapit na kami sa university. I smile when I see the university logo at the forefront 24

CHAPTER 5 of the overpass building. “O, nandito na tayo,” sabay ngiwi ni Rachellle, ngumisi naman akong binuksan ang pintuan. “Ang atat mo te.” “Male-late na ako, e,” sagot ko, napailing-iling naman siya. “Sige na. Alis na ako. Saion.” Hindi siya tumingin sa akin. Kung galit man siya ay hindi ko alam at bahala siya sa buhay niya. The door shuts crisply and I head into the gate. Panay naman ang bati sa akin ng mga nadadaanan kong mga kalalakihan. Isang tango lang ang sagot ko sa kanila at nagpatuloy sa pag- takbo. When I am near the main entrance of the business department, I ynak myself inside and sprint to the stairs. “O, bat ngayon ka lang?” bungad sa akin ng kaklase kong lalaki, inignora ko lang siya. “Minus point ka na naman.” “Alam ko,” marahan kong sagot, napahinga naman siyang humilig sa backrest niya. “Pumasok na ba si sir?” “Wala pa. Nag-switch muna sila ng Marketing Management na si Mrs. Qutor.” “Ayos! And lakas pa naman magpa-recitation no’n ni sir.” “Sinabi mo pa.” “Aral lang muna ako.” Tinanguan lang niya ako. Kinuha ko naman ang libro sa aking bag at kapagkuwan ay sinimulan nang mag-aral, pero bigla niya akong kinalabit, kaya napalingon ako. “Kilala mo pala si Fillan?” bigla niyang tanong, napatanga naman ako saglit sabay iwas ng tingin. “Nakita kita sa Croons kahapon.” “Croons?” balik ko, nakatitig lang siya sa akin. “Anong Croons?” “Croons. Ang tawag sa lugar nila. ‘Di ka pa ba nakapunta doon simula no’ng nag-move kayo dito?” 25

KNIFE AT SIGHT “‘Di pa. Ano ba meron doon?” “Well, I guess you need to start to train your knife if you are planning to be with him.” “Huh?” He just smiles, shaking his head. Bahagya namang kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Bumaling naman siya sa katabi niya habang tinatattooan siya sa kaliwang braso gamit ang itim at pulang mga marker. Alas kuwatro y medya ng hapon ay sana nakauwi na ako ng bahay, pero marami pang pinautos sa akin ang faculty, kaya heto naabutan ang pagtatakip-silim. Dinala ko ang last na files sa kabilang department at ngumiti sila sa akin. “Salamat, Ms. Lawson,” pormal na sabi ni Mrs. Qutor. “We know this is too much, but you never choose to complain.” “For my spot, ma’am,” mahina kong sagot, kumurba naman ang gilid ng mga labi nila. “I want the spot.” “We’ll see to that.” “Una na po ako.” Tumango naman sila sa akin at pinasamatan ulit ako. Ngu- miwi naman ako nang makatalikod at umalis na sa university. While strolling through the walkway, I keep on typing on the keyboard with the glimpse of light from the lamp post to answer Rachelle’s hysterias. Napailing-iling na nga lang ako nang tumawag pa siya, pero hindi ko na sinagot. Inilagay ko iyon sa shoulder bag ko at nagpatuloy sa paglalakad. Counting on my steps, my soul jumps off my chest when I see a figure standing by the post, stopping my steps mid-way. “I know it’s you,” sabay hinga ko, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “Bakit ka nandito?” “To fetch you,” mahina niyang sagot, marahan naman akong napakagat sa aking pang-ibabang labi. “Come here.” 26

CHAPTER 5 “Fillan. ‘Di pa tayo bati.” “I’ll come to you, then.” Magsasalita pa sana ako nang gumawa siya ng ilang hak- bang hanggang sa huminto ilang pulgada sa akin. Napangisi naman akong napaismid at tumingkayad para hawakan ang magkabilang-pisngi niya. “You better off the dark,” sabay haplos ko sa kaliwang pisngi niya, seryoso lang na nakatitig ang mga mata niya sa akin. “Kumain na muna tayo?” “You’re mad at me,” hindi tanong iyon, napangiwi naman akong napailing. “Upset?” “Hindi din.” “So, what?” “Fancied?” “I’m serious.” I press my lips on his left cheek and entwine our arms. Kinuha naman niya ang shoulder bag ko at isinakbit sa kanang balikat niya. Sandali akong napapikit at sinamyo ang amoy niya at marahan na sumandal sa kaliwang balikat niya. He looks down at me barely while I just greet his eyes, snort, and look away. 27

6 Chapter 6 “ So,” bahagya akong tumingala sa kaniya, nakatingin lang siya sa harapan. “Kanina ka pa nakatayo doon?” “Mm,” mahina niyang sagot, napanguso naman ako. “Where are we gonna eat?” “Sa Lab’s Kitchenette.” “Okay.” We saunter past the crosswalk as I hold his arm tight. Inayos pa nga niya ang tie ko, na bahagyang natabingi nang nasayad ng braso niya. Tipid lang akong ngumiti sa kaniya habang nakahawak pa rin ako sa malaki niyang braso. As we push to the place I mentioned to him, I notice the burnt on the side of his neck that is near his nape. “Pumili ka na,” sabay nguso ko sa pagkain pagkapasok sa loob noon, tumango naman siya. “Basta ‘yong masarap, a. Hintayin kita doon.” “Don’t eat on the right one,” sabay turo ni Fillan sa kanan, napanguso naman ako. “We never suit there.” “Tse!” “Hmm.” 28

CHAPTER 6 Inirapan ko nga siya nang makita ko ang pagkurba ng gilid ng labi niya. Inaasar na naman niya ako, na gustong-gusto kong ginagawa niya sa akin. I lock my fingers while waiting. Napapasulyap ako sa banda niya at napatanga sa hulma niya. Ilang pulgada na lang ay maaabot na ng ulo niya ang kisame habang ang makisig niyang pangangatawan ay mahigpit nq yumakap sa suot niyang puting v-neck shirt. Nang makita kong nilahad ng babae ang tray na may lamang ulam doon, ay umayos ako ng upo. Sinalubong ko naman ang mga mata niya hanggang sa malapag iyon sa harap ng mesa. “Gulay ‘to,” sabay dungaw niya sa platito, umismid naman akong napatango. “You eat vegetables?” “Oo naman, ‘no,” sabay irap ko, bahagya naman siyang ngumiti. “‘Di naman ako maarte.” “I never said you are.” “Parang na din. Indirectly nga lang.” He exhales and brings his attention to the plate with a ball of rice on it. Bumaling na rin ako sa akin at nahihiyang kumuha ng ulam sa platito sa harapan. Saglit pa ngang nagtama ang mga mata namin, pero agad akong bumaling sa kanin ko. I grovel the spoon to the rice with sauteed vegetables in it and lift it to my lips. “Why’d you catch the night?” kasuwal niyang tanong, nap- atitig naman ako sa kaniya. “Were you punished?” “Mm,” sabay ngiwi ko, bahagya namang lumungkot ang mga mata niya. “Ikaw? Ba’t mo ako sinundo?” “Because someone told me you’re still not at home.” “‘Di na naman kailangan. Marami namang taxi…” “It’s a cold night. Do you think men would abstain from pleasure once you’re there?” 29

KNIFE AT SIGHT “Kainis ka! You’re scaring me.” Bahagya siyang napailing-iling at kapagkuwan ay nagpatuloy sa pagkain. Napatitig ako sa mukha niya habang ngumunguya siyang tumitingin sa gilid. His oval face is sculpted just for him, hazel-green eyes are just immaculate to behold, and his well-proportioned nose is erratically gorgeous. Nang mapatingin siya sa akin, ay nagkunwari akong sumasandok ng kanin sa aking kutsara. Bahagya ko siyang sinilip at sinalubong lang niya ang mga mata ko ng isang titig. I scoff at him, jokingly, and he just shakes his head, half-smiling. “Grabe, nabusog ako,” bulalas ko habang humahakbang sa walkway, panay ayos naman siya sa aking tie. “Kanina ka pa diyan, ha.” “It’s loosen on its own,” sagot niya, saglit ko namang dinun- gaw iyon. “I’ll have you another one of this.” “Luh. ‘Di na naman kailangan. Ayos naman ‘yan.” “It’s okay with you if I keep on fixing that?” “Oo. Ano namang issue do’n?” “Nothing.” Inirapan ko siya. Bahagya naman niyang hinigpitan ang pagkakakapit doon. “There,” sabay pagpag niya sa aking mga kuwelyo, napangiti naman ako sa kaniya. “Why are you smiling?” “Wala, a,” tugon ko, huminga naman siya sabay hila sa akin sa may stone bench. “Hoy, saan tayo pupunta…” “Sit.” “Sa lap mo na lang.” As submissive as he is, he sits on the bench first, and I get seated on his right thigh. Agad naman na hinanap ng kamay niya ang buhok ko at marahan na hinila ang hairband na yumakap 30

CHAPTER 6 doon. Nakamasid lang ako sa kaniya habang seryoso ang mga mata niya roon. Smiling, I reach for his hair and rub it with my fingers. “Behave,” marahan niyang sabi, pabiro ko naman siyang sininghalan. “I’m tying your hair.” “Ayos naman ‘yon kanina, a…” humina ang boses ko nang bumaling siya sa akin, napasilid naman ako sa pang-ibabang labi ko. “Oo na. ‘Di na.” “Let me handle this, real quick.” “Okay.” Humaplos-haplos ang palad niya sa buhok ko habang nilaro naman ng hinlalaki ko ang makapal niyang kilay. Hindi naman siya nagreklamo at tinapos ang ginagawa. “What if…” mahina kong sabad sa katahimikan, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “Tumira na lang ako sa ‘yo?” “You better off the dark,” balik niya sa akin, napaismid naman akong inilayo ang pisngi niya sa akin. “I’ll walk you home.” “Mamaya na. Dito na muna tayo.” “It’s almost nine.” “E, ‘di sa ‘yo na lang ako matulog.” “Stubborn.” I snap my head off him. Bumalot naman ang isang braso niya sa aking likod habang ang isa ay nasa kanang hita niya. Saglit akong napabaling sa kalsada nang may mabilis na sasakyang lumagpas sa amin. When I bring my eyes back to him, he slightly drows. “Naaantok ka na,” sabay pisil ko sa tungki ng ilong niya, bahagya lang niya akong sinamaan ng tingin. “Tara na nga. Baka dito ka pa matulog.” “Can you walk till there?” marahan niyang sabad, napaisip naman ako sa gilid sabay iling. “Okay. On my back.” 31

KNIFE AT SIGHT “Sa likod mo?” “Mm.” “Sigurado ka?” “On my back.” Inirapan ko nga at kapagkuwan ay sumakbit ang mga braso ko sa leeg niya. Dumapo naman ang malaki niyang mga palad sa magkabilang-hita ko at bahagya itong inangat. “Settled?” marahan niyang tanong, tumango naman ako. “Hold tight, hmm?” “Okay,” sabay dagan ng aking baba sa kaniyang kanang balikat, tinapik naman niya ang kaliwang binti ko. “Teka, kaya mo papunta doon?” “Mm.” “Sige.” “To ward off sleep.” “Oo nga.” We laugh at our own jokes, and he lifts my thighs even higher before we start pushing. Sa pagsisimula ng aming pagtulak ay nilagpasan kami ng nga truck at ilang mga motorsiklo. Nakarating na lang kami sa paanan ng village namin, ay hindi pa rin siya nagrereklamo at sumusuko. And when we stop at the gate’s village, finally, he puts me down, slowly. “I can’t walk you inside,” mahina niyang sabi, tumango naman ako. “My body’s need to rest right now.” “Sa ‘min ka na lang kaya matulog?” agad kong sagot, mara- han naman siyang umiling. “Ikaw bahala.” “Get inside.” “Kiss me first.” Humalukipkip lang siya at blangko akong tinignan. Inirapan ko lang siya at mabilis na tumingkayad at ninakawan siya ng halik bago patakbo na pumasok sa loob ng tarangka. 32

7 Chapter 7 Afew days have gone by, Fillan’s image is still occupied in my brain. Para bang wala nang gustong makita ang utak ko kung hindi ang imahe lang niya. Napangalumbaba ako sa kama habang iniisip ang nangyari nakaraang araw. Did he just offer to carry my shoulder bag to make me comfy? Gusto kong kiligin dahil doon, pero alam kong hindi pa naman kami gaanong magkakilala. Ipinilig ko ang ulo ko sa gilid at napatanga sa kawalan. Maybe he likes me, but he doesn’t have the courage to say so. Nang malapit na mag-alas nuwebe ng umaga, ay lumabas ako ng bahay. Wala rin naman si Rachelle dahil may trabaho, kaya hindi niya malalaman na umalis ako. But as I stroll through the walkway of the village, I spot a familiar Mini Cooper coming on my way. Cornered, my limbs refuse to operate and I am stuck at my position. Marahan naman itong huminto sa gilid ko at lumabas si Saion. Napahinga ako nang malalim at sinubukang salubungin siya ng tingin kahit ayaw ko. “W-what are you doing here?” bungad ko, bumeso naman 33

KNIFE AT SIGHT siya sa akin, na ginawaran ko rin. “Wala ka bang trabaho?” “I work here,” kasuwal niyang tugon, saglit namang napaan- gat ang mga kilay ko. “Have you already had your breakfast?” “H-hindi pa.” “Get in the car, then.” “Saion…” “Come on, Rese. We’ll just eat.” Napabuntong-hininga ako at sumunod sa sinabi niya. Nauna siyang pumasok at sumunod naman ako sa backseat. “O, ba’t diyan ka nakaupo?” kunot-noong tanong niya, bahagya naman akong napangiwi. “Hindi ka puwede diyan.” “Dito na lang ako,” mahina kong sagot, sandali naman siyang napatingin sa akin sabay tango. “Ayos lang ako dito.” “If that’s what you want.” “Mm.” I glance at his pad and see the texts say it’s Sunday today. Nakalimutan ko na kung anong araw, dahil naging abala ako sa kaiisip sa katauhan ni Fillan. Well, hindi naman totally umikot ang buong linggo ko roon, pero nasasamid siya sa utak ko. The car slowly pushes to the freeway as I lean against the headrest, closing my eyes. “Anong gusto mong kainin?” sabay baling ni Saion pagkahinto namin sa counter sa isang fast-food chain, napaisip naman ako. “Do you want mac and cheese?” “No, retired na ako diyan,” marahan kong sagot, bahagya namang lumumbay ang mga mata niya. “‘Yong spaghetti na lang.” “Your drinks?” “Water na lang.” Sinikap niyang ngumiti sa akin, pero hindi nakatakas sa mga mata ko ang pagbanat ng panga niya. Bahagya tuloy akong 34

CHAPTER 7 nalungkot, lalo na at napapansin niyang iniiwasan kong kainin ang mga kinagawian namin noon. I rush to the table while he waits for our order at the counter. I stare at him, frowning. Kahit gusto kong mahawakan ulit ang matitipuno niyang dibdib, ang balbas niyang humahaplos sa labi ko, at ang buong katawan niya—ay hindi na puwede. Kung meron mang dapat mangyari sa amin, ay pagtatapos sa kung ano mang naudlot sa amin noon. Nang makuha na niya ang itim na tray mula sa cashier, ay agad siyang tumulak sa gawi ko. Marahan naman akong umiwas ng tingin habang hinihintay siyang makaupo. “Here’s our order,” sabay dulas ng tray sa harap ng mesa, tipid naman akong ngumiti sa kaniya. “Eat.” “Sige…” halos hindi na marinig iyon, kinuha naman niya ang kaniya. “S-saan ka na pala nagta-trabaho ngayon?” “Sa agency ng papa mo.” “Ah, akala ko lumipat ka.” “I promised you before I’ll stay, no matter what happens.” “Good for you.” He starts his food while I struggle to twirl the tines into the fork. Bakit parang natataranta ako ngayon? Palihim akong napalunok ng laway habang pinipilit na yumakap ang tines sa tinidor. I glance at him, and he just looks down at me, chewing his food in his mouth. “Is that the bracelet I gave you,” sabay dungaw niya sa palapulsuhan ko, saglit naman akong sumulyap doon sabay tango. “Glad it’s still alive.” “I keep things sacredly,” mahina kong sagot, marahan naman siyang tumango. “Uh, kumusta na pala kayo ni… Angelique?” “We casually talk.” “Casually?” 35

KNIFE AT SIGHT “We never became official, Rese. Casual sex, yes. Sneaky link, I guess.” “He’s still in you, huh. Not surprised.” Malungkot naman siyang napangisi sa biro ko. Bahagya na- man akong napabaling sa aking pagkain at sinilip sinusulyapan ang suot niyang kamiseta. After that, we are swallowed by awkward silence—that I almost want to leave. Pero nang may nakita akong pumasok, ay napabaling ako kay Saion. Paano ko ba sasabihin sa kaniya na kailangan na niyang itigil ito? I wet my lips with my tongue while someone sits beside me. “Found you,” sabay akbay ni Fillan sa akin, napatanga naman si Saion sa nakita. “You forgot your band.” “Kaya nga,” nakangiti kong sagot, bahagya naman siyang sumulyap kay Saion. “Uh, Saion. This is Fillan. Fillan, si Saion— my ex.” Hindi siya kinibo ni Fillan. Nakita ko naman ang pagbanat ng panga ni Saion. “Nice to meet you,” pormal na sabi ni Saion, wala pa ring kibo si Fillan. “Uh, Rese. Don’t you want to tell me where you meet?” “Croons,” marahan na sagot ni Fillan, tumango naman si Saion. “We met at Croons.” He even looks down at me, and I just snarl him silently. Patting my head with his large palm, I lean on his shoulder and watch Saion get irritated at that scenery. “So, is he your—“ “Boyfriend, yes.” Napasulyap ako kay Fillan matapos kong sabihin iyon, pero wala pa rin siyang imik. Para bang ang bored niya ngayon, lalo na at kaharap pa niya si Saion. “Hey,” sabay hilig niya sa tenga ko, nakinig naman ako. “Shall 36

CHAPTER 7 we switch places?” “Mm,” sabay tampal ko sa pisngi niya, marahan naman siyang tumayo. “Uh, Saion. A-aalis na pala kami.” Siaon is about to say something when Fillan drags me out to the entrance door with exact wariness I expected him to feel. Nakalabas na lang kami sa fast food chain ay ang laki ng ngiti sa aking labi. Napansin naman niya iyon, pero wala siyang imik doon. I struggle to climb to his back, and he just hooks his hands around my shanks tightly. “Hoy, sa’n mo na naman ako dadalhin?” “A place that you like.” Humilig ako sa batok niya at pumangalumbaba sa kuwelyo ng maroon niyang leather jacket. Kinusot-kusot naman niya ang likod ng mga hita ko. 37

8 Chapter 8 “ Ito na ‘yon?” naguguluhan kong tanong, tumango naman siya. “Punyemas, akala ko naman maganda.” “You like it?” mapang-asar niyang sabi, pinalo ko naman ang braso niya. “What…” “E, wala namang kabuhay-buhay ang lugar na ‘to.” “Wait, till you see it.” There are no paintings around the house. May mga itim na kahon na nakakalat sa buong sahig habang may mga sako- sakong bigas na nakapatong sa isa’t isa sa unahan. Bahagya akong napasulyap kay Fillan, pero nakasilid lang ang mga kamay niya sa loob ng jeans niya. It’s complete black and the light only comes from the sunlight from the wrecked windows. Inilibot ko ulit ang aking paningin sa buong paligid: makipot ang bahay na ito at para bang walang nakatira. Napasulyap ako sa mga paa naming hubad na tumapak sa floorboard. Exhaling, I fold my arms over my chest as I patiently wait for the startrucks. Pero nang pumito si Fillan gamit ang mga daliri niya, ay isa-isang nagsi-labasan ang mga kuting. Sa hindi malaman, ay dahan-dahan akong napangiti sa nakikita. I even 38

CHAPTER 8 tiptoe to press my lips on his left shoulder. “Kanino sila?” bulalas ko, nagkibit-balikat naman siya. “Sa ‘yo ba sila?” “They’re safe with me,” marahan niyang wika, agad naman akong napatalong kumandong sa magkabilang hita niya, na sinalo naman niya. “Did you like it?” “Aba, oo naman. They look so cute. May mga magulang ba sila?” “They’re rescued.” “Sino?” “Me.” Napatitig ako sa kaniya, tumingala naman siya sa akin. Nakakainis ang Afro na ito, nakakaakit sa mata. “Why did you have to do that?” mahina kong tanong, nagkibit- balikat naman siya. “Ano nga?” “I don’t know,” sabay ngisi niya, tinalasan ko nga ng mata. “I just like to do it.” “Kasi may puso ka.” “I have?” “Oo naman, ‘no.” “Why?” Instead of an answer from me, I just press my lips on his mouth. Sandali pa nga siyang napatitig sa akin, pero nang makitang seryoso ako, ay bahagya siyang yumuko. Bahagya ko namang inangat ang baba niya at dinampian ng halik ang gilid ng labi niya. His palms on my butt suddenly tighten, and I moan when I feel that, biting my bottom lip. “I think we should—we should feed them,” sabay silip niya sa mga kuting sa gilid ko, saglit akong lumingon doon. “I’ll put you down.” “Mamaya na,” angal kong titig sa kaniya, napahinga naman 39

KNIFE AT SIGHT siyang tumango. “Hoy, ano pala height mo?” “I don’t know. I don’t measure.” “Five-ten ako, e. So, my analysis is… nasa six-three ka or something.” Napangiti lang siya at marahan akong ibinaba. Tumingkayad naman akong dinampian siya ng halik sa labi bago lumupagi at sinalubong ang mga kuting. “Aw,” sabay buhat ko sa puti, binuhat naman niya ang golden brown. “Ang cute nila, ‘no?” “They are,” sang-ayon niya, inabot ko naman ang pisngi niya sabay pisil dito. “Do you want to switch?” “Sige.” “Here.” I gallop the golden brown slowly while he carries the white one. Bumaling ako sa ibang mga kuting at nginitan sila. Nagkatitigan naman kami ni Fillan at abot-tengang ngiti ang iginawad ko sa kaniya. Who knows this dangerous man has a soft spot for creatures like cats? Matapos iyon, ay dinala ako ni Fillan sa isang sulok na may nakadapang crates na bench. Panay naman halik ko sa kaniyang dibdib habang nakapikit siya. “Umamin ka nga,” bulalas ko, bahagya naman siyang napa- mulat ng mata. “Ano ba talaga ang genes mo?” “Me?” nalilito niyang turo sa sarili niya, tumango naman ako. “Well, I have three distinct races. My dad’s Ethiopian, my mom’s American-French-Filipino. Oh, it’s four. I’m sorry.” “Grabe. Kaya pala ibang-iba ang pagka-Afro mo. ‘Di ka masyadong maitim. Sakto lang. At ang ganda ng hulma ng ilong mo—sa totoo lang.” “I owe everything to them.” I look at him for a moment and reach for the buckle of his belt. 40

CHAPTER 8 Sandali naman siyang napasulyap doon. Marahan kong hinila iyon paalis sa pagkakapit sa jeans niya at marahan na iniyapos sa leeg niya. His face leans in involuntarily when I pull him, and I spread my thighs wide, stretching my white skirt, clamping around his waist as he presses his lips on mine, my black shirt barely heft to my belly. “How old are you?” bigla niyang tanong, napangiwi naman ako. “I wanna know you more.” “I’m twenty-one,” sagot ko, ngumisi naman siya. “Ikaw? Thirties ka na, ‘no?” “Twenty-five.” “E, ‘di ayos!” “Why ayos?” “Because our gap’s not that big.” Hinaplos ko naman ang dibdib niya habang nararamdaman ko ang pagbukol ng pagkalalaki niya sa puson ko. Umangat sandali ang mga palad ko at bumaba para hanapin ang mga bato niya sa tiyan. “Do you find this weird?” mahina niyang sabad, bahagya namang kumunot ang noo ko. “Making-out with a stranger?” “I don’t see you like that,” sabay haplos ko sa kaniyang buhok, seryoso naman siyang napatitig sa akin. “Teka, may gusto akong itanong?” “Go on.” “Paano mo pala nalamang nandoon ako?” “I saw you from outside. I just want to collect you.” “‘Di ka galit?” He just buries himself to my breast, and I pat his head. Sinamyo ko ang gilid ng leeg niya. Napapikit nga ako sa bangong nalanghap habang bumaba naman ang mga palad ko sa kaniyang puwit at tinapik-tapik ito. He barely cranes his head up, and I 41

KNIFE AT SIGHT just lean in to press my lips to his. Pagkauwi sa bahay kinahapunan, ay halos hindi na matanggal ang ngiti sa aking labi. Ang sarap niyang humalik at ramdam kong hindi ko kaya ang hinaharap niya. I forgot to get his number. I wonder if he has a phone. Pero based sa postura niya, parang hindi uso ang telepono sa kaniya. Napakagat-labi akong sinamyo ang pula niyang leather jacket na suot ko ngayon. Why do I feel like he wants me to collect his jackets? Kinagabihan, dumating si Rachelle na may dalang mga pasalubong. Pero napakunot ang noo niya nang makitang may leather jacket na nakaupo sa armrest ng couch. “Kanino ‘yan?” sabay turo niya roon, kagat-labi naman akong napangiti. “Naku, naku. Parang alam ko na ‘yan, a. Kay Fillan ‘yan, ‘no?” “Ang ingay mo,” saglit ko siyang inirapan, napailing-iling naman niyang inilapag sa mesa ang mga dala. “Bigay na niya sa ‘kin.” “Nakaraang uwi mo, brown ‘yon, a. Ano ‘to, te? Nangco- collection ka ng jacket?” “Bigay naman, e.” She sighs and is ready to cook our food. Samantalang ako naman ay panay ang haplos sa dark green na jacket ni Fillan. Napapasulyap nga siya sa banda ko, pero nginitian ko lang siya. I’m starting to have a soft spot for him right now, though. “Saan kayo nagpunta?” bulalas ni Rachelle sa hapag, napan- giti naman akong sumubo ng niluto niyang tulingan. “Ay, ‘wag mong sabihing bumukaka ka na naman?” “Ew! ‘Di ako gano’n, ‘no!” sabay irap ko, ginaya naman niya ang pananalita ko. “May binisita lang kami.” “Siguraduhin mo ‘yang bisita mo at hindi mo nasusuko ‘yan, 42

CHAPTER 8 ha. Dati mo na ‘yang naisuko sa maling tao.” “Hmm! Pinaalala pa.” “Pinaaalahanan lang kita.” “Oo na!” Sumubo naman siya sa pagkain habang napahinga akong napangusong napaisip. Malapit ko nang maisuko ang sarili ko sa kaniya, pero kailangan kong magpigil para na rin sa akin. 43

9 Chapter 9 The chalk is smooching the chalkboard aloud while our professor in statistics makes a drastic dots all the way down near the sixty-five mark of the graph. Saglit akong napatitig doon, pero nang mahinuha kong pagkatapos nito ay may quiz, agad kong kinopya iyon sa kuwaderno ko. Sa likod ko naman, ay panay ang kalabit ng kaklase kong lalaki. I even glance-glare at him, stopping his nonsense. “Psst,” sabay kalabit ulit niya sa akin, bahagya naman akong lumingon sa kaniya. “Nagkita na pala kayo ni Fillan? I saw you.” “CTTV ka na pala ngayon?” pang-aasar ko, nangingiti lang na bumanat ang panga niya. “Sa’n mo naman kami nakita?” “Hinatak ka niya palabas ng Crispy Bees, ‘di ba?” “Oo? Teka, nandoon ka—“ Bigla akong napatalon nang malakas na umingay ang chalk- board. Napabalik naman ako ng tingin sa harapan. “Are you with us, Ms. Lawson?” “Y-yes, sir.” With a frowning brow, he proceeds to writing data on the board. Matalas ko namang tinapunan ng tingin ang kaklase kong 44

CHAPTER 9 lalaki. Ngumisi lang siya sabay nguya sa kinakaing chewing gum. I snap my head off him and focus on the front. Pagkatapos ng klase, ay dumiretso ako agad sa library para makapag-aral sa ibang subject. Magsusunog ako ng kilay, malagay lang lahat ng impormasyon sa utak ko. “She’s with the killer,” may narinig akong bulong, bahagya ko naman iyong nilingon. “Nakakasuka siya.” “Pero ang guwapo ni Fillan, a,” puri naman noong isa, napa- angat ako ng kilay sa kanila. “She’s not that even worth it. Come on, look at her—so kadiri.” I scoff, and their chatter dies down, consciously. Siguro marahil ay alam nilang magkaka-angatan kami ng noo, kaya ganoon. Nakita ko naman ang paglunok ng kasama nilang kulot na may suot na pince-nez habang ang matangkad na naka- ponytail ay nanginginig ang mga mata sa akin. They are not even worth of my time. Saglit ko silang tinitigan, bahagyang niliitan ng mata, at kapagkuwan ay inirapan. Narinig ko naman ang mga maarteng singhap nila. The day finishes with me having no detention slip in my hand. Nakauwi na ang ilan sa mga kaklase ko, pero ako ay nasa campus pa rin. Ilang oras din akong nanatili roon hanggang sa maisipan kong umuwi na nang kumalam ang langit. I start walking through the walking shed when I sense someone is following me. “Fillan,” pagalit kong sabi, pero sige pa rin sa pagsunod. “Fillan. Isa…” “Hmm…” sabay silay niya sa gilid ko, napangiwi naman ako. “How’d you know it’s me?” “Nararamdaman ko.” “Mm.” 45

KNIFE AT SIGHT Marahan niyang kinuha ang bag ko habang kinulong ko naman ang mga braso namin. Sa ilang pagtulak namin, ay bumuhos ang malakas na ulan at marahan na yumakap ang gabi sa buong paligid. “Sa’n ka ba galing?” tanong ko, nginuso naman niya ang punong kahoy ng balete. “Katakot. Diyan pa talaga?” “Why?” marahan niyang tanong, napangiwi naman akong umiling. “Why did you caught up night again?” “‘Di ko namalayan, e.” “Wear my jacket.” “H-ha?” “My jacket.” I got dazed from him for a moment, then I nod. Sandali naman niyang inilahad ang bag ko para mahubad ang suot niyang maroon na jacket at naiwan sa katawan niya ang puting damit. Akmang kukunin ko na sana iyon nang ibinalot niya iyon sa likod ko. My eyes are stunned when his face registers through the beam of light from the flickering light at the end of the shed. “Let’s go?” pag-aaya niya, tumango naman ako. “Hold my hand—“ “Ang bag ko,” bahagyang natatarantang sabad ko, dinungaw naman niya iyon sa kamay ko sabay sakbit noon sa kaniyang kanang balikat. “Mababasa ‘yan.” “Hmm.” “Susulong tayo, e, ang lakas ng ulan?” “We’ll run.” “Kahit na. Mababasa pa din tayo.” Napahinga siya nang malalim at dahan-dahan na isinilid sa loob ng kaniyang itim na kamiseta ang bag ko. Tumingkayad naman akong lumapat ang magkabilang palad sa mga pisngi niya. 46

CHAPTER 9 “Mababasa pa din ‘yan,” nangingiti kong sabi, bahagya naman siyang napanguso. “Hayaan na muna nating tumila ang ulan.” “It’ll take us later,” mahina niyang sagot, inayos ko naman ang nagulo niyang buhok. “I can’t wait long.” “Impatient. Oo na. Susulong na.” “Mm.” Because my bag is more important than myself, I wrap it with the leather jacket. Sandali ngang napakunot-noo si Fillan, pero inirapan ko lang ng tingin. Napahinga naman siya nang malalim at niyakap ng kaniyang kaliwang braso ang nabulang-tupi na jacket sa tagiliran niya. I look up at him for the last chance before we run to the rain. Natatawa naming narating ang isang building na may stone canopy. Panay nga ang palo ko sa kaniyang braso nang asarin niya ako sa nangyari kani-kanina lang. “What’s funny?” sabay kunot-noo ng tingin ko, nangingiti naman siyang nagpigil ng tawa. “Oo na. Nadapa na. Happy?” “Maybe,” sabay ngisi niya, humalukipkip nga ako. “I’m not laughing. I swear.” “Doon ako sa ‘yo matutulog, kasi baha na, o.” “Mm.” When we breathe out at that stop point, we continue our journey, but this time I never run so he wouldn’t laugh at me. Pero nang malapit na kami sa park, ay tumakbo kami, pero ako naman ang napabulalas ng tawa nang madapa siya. Natatawa nga rin siya sa nangyari sa sarili niya at nangingiting pikon akong binuhat sa dibdib niya. Humalik sa hanggang paang lusak ang jacket na may bag ko, na agad kong dinungaw. “My bag!” sabay hampas ko sa kaniyang balikat, nakatitig lang siya sa akin. “Basa na ang laman no’n…” 47

KNIFE AT SIGHT “I grip the hold,” seryoso niyang sagot, palihim naman akong napalunok na napatitig sa kaniyang mga mata. “Tight.” “Nakakainis ka.” “What…” “Naiinis ako.” “Hmm?” Napanguso akong umiwas ng tingin sa kaniya habang inikot naman niya ang katawan ko at pagitla akong napahawak sa kaniyang magkabilang-balikat. Ang malalaki naman niyang palad ay umalalay sa aking magkabilang hita. “Basa na talaga ang bag ko,” patuloy ko, bahagya naman siyang napahinga. “My papers.” “Trust me,” sabay lapit niya sa mga mukha namin, nagpalit- lipat naman ang tingin ko sa mga mata niya. “It won’t reach it.” “And how sure are you?” “Like this.” “Are you going to…” “Am I allowed to?” I nod, slowly. Napangisi naman siya, sandali akong pinatiti- gan, at marahan na ibinaba. Napaismid nga ako, pero hinayaan ko na lang. My bag is important right now. “Get it,” sabay dungaw niya sa jacket, agad ko namang hinablot iyon. “Hand it over.” “Here,” marahan kong lahad, yumakap naman iyon sa tag- iliran niya. “Bakit ayaw mong kunin sa lupa? Natatakot kang magka-germs?” “I’m too sinful to smear my hand with dirt again.” “Ay, may gano’n?” Pinatitigan niya ako sandali, tinalikuran, at nagsimula nang humakbang sa kahabaan ng walkway. Palihim ko naman siyang 48

CHAPTER 9 sininghalan at kapagkuwan ay sumunod na. 49

10 Chapter 10 “ This is it?” bulalas ko pagkapasok sa isang compart- ment, marahan naman siyang tumango. “Akala ko ba apartment lang ‘to?” “My house is downstairs,” kasuwal niyang tugon, napatitig lang ako sa kaniya. “Did you like it?” I nod my head, lightly. Dahan-dahan naman niya akong pinaupo sa silya habang siya naman ay nasa likod ko. Saglit akong napatingin sa kanang gilid ko at inabot ang malaki niyang braso. He leans into my ear and kisses it. “Can I touch you?” mahina kong sabi, sinalubong naman niya ang paningin ko. “Please.” “What kind of touch?” kunot-noong balik niya, hinaplos ko naman ang tiyan niya ng palad ko. “Like that?” “Mm.” “I’ll think about it.” Nang humilig siya sa labi ko, ay agad akong napapikit na sinalubong ang mga labi niya. Kagyat naman niya akong binuhat sa silya habang hindi tinatapos ang halikan namin. “Do you really want it?” 50

CHAPTER 10 “Yes…” He just smirks and kisses me for the last time before he puts me down. Dulot ng inis, ay sinapak ko ang dibdib niya. Bahagya naman siyang napangisi sa ginawa ko. He even massages that part with his palm. “Makakain na nga lang,” sabay talikod ko sa kaniya, hinaplos naman niya ang baywang ko. “Nawalan na ako ng gana.” “Let’s eat first,” marahan na dumampi ang labi niya sa batok ko, napasilid naman ang mga labi ko habang bumaon ang mga ngipin doon. “Then we’ll try to talk about it later.” “Magluluto pa ba tayo?” “I’ve cooked already.” Pinagmamasdan ko siya na tumulak sa kitchen at isa-isang binuksan ang mga fridge, na para bang may sinusuri. Nang makuha ang isang itim na container sa kamay, ay tumulak siya pabalik sa gawi ko. “Do you eat vegetables?” marahan niyang binuksan ang tap, bahagya naman akong dumungaw roon. “You like this?” “Salad, e,” mahina kong reklamo, huminga naman siyang napatango. “‘Di ako gaanong kumakain ng ganiyan.” “I understand.” “Ikaw ba? ‘Yan lang ba kinakain mo?” “Yes.” “Kaya pala gulay ang kinuha mo sa Lab’s Kitchenette.” He just nods, slowly and walks back to the fridge to check if he can cook something. Hinagod ko lang ng tingin ang kabuuan niya. Sa bawat lapat ng kahit anumang sinag sa balat niya, ay bahagya siyang tumitingkad, na mas lalong nakapag-pabaliw sa sistema ko. He pauses for a moment at the object inside the fridge and closes it, goes back to me, handing me a handful of bacon. 51

KNIFE AT SIGHT “Iluluto pa?” mahina kong tanong, bahagya naman siyang tumango. “Pero… ‘di ako marunong magluto. Si Rachelle lang ang marunong sa bahay.” “I’ll cook, then,” sabay tipid niyang ngiti, napanguso naman ako. “Wait for me in the receiving area.” “Dito lang ako.” “You wanna watch me?” “Mm.” “Okay.” Nang magsimula na siya sa pagluluto, ay pinasadahan ko ng tingin ang kabuuan ng bahay. Katamtaman lang ang liwanag sa buong paligid, may mga nakasabit na artworks ng iba’t ibang klase ng magkasintahan na hubo’t hubad, may mga bote-boteng beer na nakakalat sa wooden table sa harap ng couch. “Ikaw lang ba mag-isa dito?” bulalas ko habang nagpri-prito na siya sa pan, tumango naman siya sa akin. “Hindi ka naiilang na ikaw lang mag-isa dito?” “Why should I?” sabay angat niya ng tingin sa akin, napatitig naman ako sa kaniya. “You now filled the place.” “Bolero ‘to.” “Your food’s almost cooked.” “E, ikaw?” “I can survive with grass.” I laugh softly at him, and he just grins. Napailing-iling ako habang pinagpatuloy naman niya ang pagluluto hanggang sa nilagay na niya iyon sa puting mababasaging plato. Lumapit nga ako sa kaniya at kapagkuwan ay ikinulong ang mga braso sa leeg niya. He looks down at me slowly while his palms hold my butt. “I still have high hopes from you,” sabay haplos ng isang kamay ko sa kanang pisngi niya, bumanat lang ang panga niyang 52

CHAPTER 10 sumsubsob sa aking dibdib. “I know it’s just hiding in there.” “You don’t know me,” halos basag na boses niyang sabi, hinaplos-haplos ko naman ang buhok niya. “Y-you shouldn’t be here.” “No…” “Rese.” Inilayo ko ang mukha niya para maharap ako. Malungkot naman ang mga mata niyang napatitig sa akin. “Naniniwala ako,” sabay pisil ko sa kaliwang pisngi niya nang bahagya, sandali naman siyang napangiti. “Kung sa tingin mong dilim ang bumabalot sa ‘yo. Hayaan mong maging sinag ako.” “But I’m not as good as you think,” saglit siyang yumuko, bumanat naman ang panga ko. “I… I might hurt you.” “Hurt me, then. Kung kaya mo.” “Physically?” “Physically.” “Hmm.” He makes a few steps backward, raising his right hand above his head, ready to slap my face. Nanatili lang akong nakatitig sa kaniya habang hinihintay niyang gawin iyon. Pero sa hindi mala- man, bigla iyong nanginig sa ere at marahan siyang umiling- iling sa akin. I nod at him, and he closes his eyes firmly, and when I thought he would swing his palm to me, he hits something. “Your hand!” gulat kong sigaw, marahan naman niya iyong dinungaw. “It’s bleeding!” “It’s fine,” sabay alis niya sa kutsilyo na bahagyang bumaon sa palad niya, agad naman akong dumalo. “I’m fine, Rese. Don’t mind it.” “No. May sugat ka. Malaki.” 53

KNIFE AT SIGHT “It won’t cut me off.” Mariin ko siyang inilingan at kapagkuwan ay inilibot ko ang paningin sa paligid. Nang may nakita akong puting bimpo, ay agad ko itong kinuha sa gilid ng couch at balik sa kaniya. “Your hand,” mahinahon kong sabi, bahagya naman niya iyong itinago. “Your hand!” “Rese…” bigla siyang nagitla sa sigaw kong iyon, kinuha ko naman ang kamay niya sabay yakap sa bimpo. “Rese, are you mad?” “Why did you do that?” “I-I can’t hurt you.” I just glare at him, and he barely stoops his head down. Kung sino pa itong pumapatay ng tao, ay takot na makapanakit ng babae. Bumabanat ang panga ko habang hinihigpitan ang pagkatili noon sa kamay niya. We exchange a glance for a moment, and I look away, annoyed. “Rese.” “Don’t talk to me.” Imbes na gutom, ay pag-aalala ang namayani sa akin. Panay naman siya usog palapit sa akin habang ako ay halos sumiksik na sa armrest ng couch. “Fillan!” singhal ko sa kaniya, bahagya namang bumanat ang panga niya. “Lumayo ka muna.” “You’re mad…” sabay hila niya sa braso ko, napangiwi naman akong nagpatianod sa hila niya. “Don’t do this to me.” “Ano ba kasing nakain mo?” “Rese.” “Isang sampal lang ang gusto ko. I want you to hurt me.” “But I can’t.” We look at each other. Ang mga mata niya ay naanod ng lumbay. Bigla naman akong napasulyap sa bukol ng jeans niya. 54

CHAPTER 10 My arm slips off his palm when I force to weigh it down, my palm lands on his crotch, squeezing it gently. 55

11 Chapter 11 He looks at me with wonder, and I lean to press my lips to his. Dumulas naman ang mga palad niya sa gilid ko hanggang sa maabot ang likod ko. Bahagya akong napakagat sa labi niya kaya nagkatinginan kami. His eyes steady while holding my butt and puts me down to his laps. “Do you wanna do this?” seryoso niyang sabi, agad naman akong napatango. “Are you sure?” “Please, Fillan…” halos mabaliw kong sabi, sumubsob naman ang labi niya sa kaliwang bundok ko. “I wanna feel it.” “You sure, like, sure-sure?” “I’m sure-sure.” Sandali niya akong tinignan at isa-isang inalis ang butones ng aking damit. Napahawak naman ako sa kaniyang buhok habang ginagawa niya iyon. “Your clothes are damp,” komento niya, napanguso naman akong tumango. “We’ll put it on the laundry.” “May klase pa ako bukas,” paalala ko, napatitig naman siya sa akin. “Kailangan tuyo na ‘yan bukas.” “I’ll take care of it.” 56

CHAPTER 11 “I’m watching you.” He just smiles and tucks my spaghetti, slipping off my head. Sandali naman niyang pinatitigan ang hubad kong bundok at yumakap ang malambot niyang labi sa utong ko. Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi habang napapa-kalmot sa kaniyang ulo. I hear him groan while he keeps on suckling my nipple. “Like that?” sabay tingala niya, tumango naman akong napaawang ang mga labi. “Hmm.” “Sa isa pa,” marahan kong tulak sa pisngi niya sa kaliwang bundok ko, naglaro naman ang labi niya roon. “There. Yes…” “Steady.” “I can feel it.” Nagdedeliryo na ang sistema ko at aksidenteng nahulog ang kamay ko sa bukol ng jeans niya. Marahan ko iyong hinaplos at pagod na ibinaba ang fly hanggang sa bumukas iyon. “I’m getting stiff,” halos pabulong niyang sabi, kagat-labi ko namang inilabas iyon sa ngipin ng zipper. “Look what you did to me.” “It’s so steel,” sabay taas-baba ko sa katawan nito, sinalubong naman niya ang tingin ko. “I thought he’s black.” “I thought so.” “Sira!” We share chuckles and look down at his now awake manhood. Marahan akong dumulas paatras hanggang sa lumuhod ako sa harapan niya. Habang patuloy na nagtaas-baba iyon sa kamay ko, ay sandali akong napatitig sa kaniya. He just presses his palm on the back of my head, pulling me to the tip. “I can’t go deeper,” mahina kong sabi, tumango lang siya. “Kalahati lang kaya ko. Ayos lang?” “Yes,” bulong niya, hinaplos ko naman ang braso niya sabay dungaw roon. “Whatever you can.” 57

KNIFE AT SIGHT “Baka ma-disappoint ka.” “No. I won’t.” Nagdadalawang-isip pa ako habang nakatingin doon, pero nang pumintig ito, ay sinubo ko nang buo. Narinig ko naman ang mumunting-ungol mula sa kaniya, na mas lalong nagpa- deliryo sa buong sistema ko. “Don’t thrust it,” sabay hugot niya noon sa bibig ko, saglit naman akong napaubo-ubong napayuko. “Lay down.” “A-ako?” gulat kong turo sa sarili ko, marahan naman siyang tumango. “What are you gonna do?” “Do some payoff.” “Ay, gusto ko ‘yan.” He rises from the couch while I lay down the armrest. Agad niyang hinubad ang lahat ng saplot niya at pinatitigan ako. Saglit ko pang inabot ang kalakhan niya at sinalsal ito bago nahanap ng labi niya ang labi ko. My eyes shut voluntarily as he trails kisses down the valley of my breasts until reaching the hole of my navel. “Ilan na ako sa mga babae mo?” marahan kong tanong, saglit naman siyang natigilan. “Ayos lang kung ayaw mong sagutin.” “You’re the first woman who stepped into my house,” seryoso niyang sabi, hinaplos ko naman ang buhok niya. “Does that make you secure?” “Maybe.” “Hmm.” Nagpatuloy sa pagbaba ang mga labi niya hanggang sa binuka niya ang pagitan ng hita ko. At nang lumapat ang labi niya roon, ay napasinghap ako sa sarap at sayang naramdaman. “Fillan.” “Mm…” His tongue skillfully dances all part of my womanness. Hang- 58

CHAPTER 11 gang sa hindi na siya nakapag-tiis at inilapat na niya ang ulo ng pagkalalaki niya sa bukana ko. Napasinghap ako sa sakit nang marahan iyong pumasok sa akin. I grasp on his arm as he finds my fingers and twine them with his. “Ang sakit…” halos mangiyak kong sabi, umiling-iling naman siyang inalo-alo ako. “Ah! Fillan…” “Just the half,” sabay halik niya sa kamay ko, napatingkayad naman ako sa hindi malamang nararamdaman. “Just the half…” Nagpatuloy siya sa pagtulak-labas hanggang sa bahagyang bumilis. Napapikit ako habang naramdaman ko ang pag alog- alog ng mga bundok ko. “It’s all right,” sabay kusot niya sa kanang bundok ko, na- pahiyaw naman ako nang bumilis siya. “Hush now, Rese. It’s all right.” “Fillan…” halos maluha kong sabi, lumipat naman sa kaliwa ang palad niya sabay kusot dito. “Fillan. Hindi ko na kaya.” “Okay.” “Please.” Slowly, he slides himself off me and falls behind me, gently cradling me in his arms. Tagaktak sa pawis akong napasandal sa dibdib niya habang naghahabol ng hininga. Hinaplos-haplos niya ang baba ng balikat ko at lumapat ang labi sa batok ko. Exhausted, my sight blurry and I slowly resign my vision from the world. Marahan kong iminulat ang mga mata ko at hinanap si Fillan. Nang maramdaman ko ang malambot niyang labi sa aking batok, ay kumalma ako. “Hoy…” marahan kong tawag sa kaniya, humaplos naman ang tungki ng ilong niya sa balikat ko. “Nagugutom ako.” “I already cooked,” pagod niyang sagot, kinapa ko naman ang katawan niya sabay kunot-noong lumingon sa kaniya. “I 59

KNIFE AT SIGHT changed.” “And you let me half-naked?” “Mm.” “Loko ka, a!” “My bad.” He reaches his palm under my shirt, kneading my left breast. Marahan iyong tumigil hanggang sa nanatili iyon doon. Nilin- gon ko naman siya at nagpatuloy ulit, pero humina rin hanggang sa huminto. I stoop my head down and kiss his arm. “Seryoso ako,” sabay harap ko sa kaniya, bahagya namang bumuka ang mga mata niya. “Nagugutom ako.” “Hmm?” balik niya, tumaas naman ang kilay kong tumango sa kaniya. “All right.” Nauna siyang tumayo at sumunod ako. Isinuot naman niya sa akin ang nahubad niyang damit kanina. We approach the kitchen while he goes to the pitcher to put water into his glass. Sandali akong napatitig at kapagkuwan ay lumapit sa kaniya. Mabilis naman niya iyong nilagok at bumaling sa akin. I touch the bulk of his chest and trail the hollow lines down. “How’s your…” sabay dungaw niya sa gitnang hita ko, napan- guso naman ako. “I’m sorry, Rese.” “Okay lang,” sabay hilig ko sa island, naglapat naman ang mga katawan namin nang lumapit siya. “Just to felt you inside me, is already a win.” “If I could just…” “Let’s just focus on the daylight after the storm.” Bahagya siyang tumango. Dinuyan-duyan ko naman ang mga kamay niya hanggang sa lumapat ang mga iyon sa magkabilang- gilid ko. 60

12 Chapter 12 “ Did you like it?” mahina kong tanong sa gitna ng katahimikan, bahagya naman siyang dumungaw sa akin. “Hmm?” “You shouldn’t do that,” marahan niyang pagalit, napangiwi naman ako. “I’m a man who can’t resist a touch.” “Kahit sa ibang babae?” “I never touched before.” I look at him intently while he just stares at my eyes, worriedly. Alam kong nag-aalala siya sa akin, lalo at masyadong naging mapusok ako kanina. Sandali ko siyang pinatitigan at sumubsob sa didbib niya, hinaplos naman ng tungki ng ilong niya ang buhok ko. I get his hand and twine our fingers. “Hindi ka na ba nag-aaral?” sabad ko, sumubsob naman siya sa batok ko. “Hoy.” “I don’t fit there,” mahina niyang sagot, sinalubong naman niya ang paningin ko nang humarap ako sa kaniya. “You belong there.” “Everyone has the right to be educated.” “They banned me from joining all learning institutions in 61

KNIFE AT SIGHT town.” “What!” “Even if I want to finish my schooling, the ogre will still press me on, urging me to perform violence again.” Nalungkot ang mga mata ko sa narinig. Bahagya naman siyang umiwas ng tingin. “Hey,” sabay balik ko sa mukha niya sa akin, halos hindi naman siya makatingin sa akin. “Bakit… bakit kailangan nilang gawin sa ‘yo ‘yon? Did they forget to realize we’re a democratic country?” “Rese…” marahan niyang sambit sa pangalan ko, bumanat naman ang panga ko. “I accepted my fate. I can’t win anymore.” “Gusto mong… mag-homeschool na lang?” “No. I’m happy where I am.” I caress his right cheek and pull his head to my breast. Nagdilim naman ang paningin ko sa kawalan habang bumabanat ang panga. Paanong nangyayari ito sa kasalukuyan, e, hindi na naman victorian period, a. I sigh and stroke his hair with my hand, closing my eyes. Kaya kinabukasan, wala ako sa mood na pumasok sa univer- sity. Si Fillan naman ay tahimik na naglalakad sa tabi ko. “Kaya ba…” sabay harap ko sa kaniya, bahagya namang humina ang paghakbang niya. “Kaya ba gabi ka lang lumal- abas?” “Rese…” malambing niyang tawag sa akin, bumanat naman ang panga ko habang seryosong nakatitig sa kaniya. “Are you mad?” “Oo. Galit ako.” “Hmm.” “Galit ako sa sarili ko, dahil nahusgahan kita. Kinamumuhian ko ang lugar na ito, dahil sa ginawa nila sa ‘yo.” 62

CHAPTER 12 “But their decision is valid—“ “Shut up. Dahil kailanman ay hindi naging valid ang pag- restraint ng isang indibiduwal na gustong makapag-aral at matuto.” “Rese…” I fold my arms over my chest as I make my way to the gate. Sandali ko pa ngang nilingon si Fillan, pero nang makitang huminto siya, ay mas lalong bumanat ang panga ko. Salubong na kilay ko siyang binalikan, pero umatras lang siya at umiling- iling. Due to frustration, I stomp my feet on the ground and head inside. Sa loob ng classroom, ay bumabanat lang ang mga panga ko habang nagtuturo ang propesor sa economics sa harapan. Napansin nga iyon ng ilang mga kaklase ko, pero hindi ko na inabala. “May kagalit ka ba?” sabay kalabit sa akin ng kaklase ko sa likuran, umiling naman ako. “Ba’t gumagalaw ang panga mo?” “Naiinis ako!” bahagyang diin kong sagot, gulat naman siyang napaangat sa kaniyang mga kamay. “Kung gusto mong mang-inis, iliban mo na muna ako.” “Sorry naman. Sino ba namang mag-aakala na bad mood ka pala.” “Hindi ba halata?” He just laughs, softly, and I glare at him. Pigil-tawa naman siyang humarap sa board. Sandali ko ngang sinamaan ng tingin, tumayo, at agad na pumanhik sa gawi ng pintuan. Before the professor can notice me, I’m already outside, then I shut the door behind me. Binaybay ko ang pasilyo hanggang sa marating ang library. Saglit pa nga akong napahinto, nang makitang naroon ang mga judgmental, ay agad akong nagpatuloy sa paglalakad. 63

KNIFE AT SIGHT With my steps, I didn’t realize I slipped out of the gate. Sandali ko ngang nilingon ang guardhouse bago nagpatuloy sa paglalakad. Napahinga ako nang malalim habang natanaw ko naman ang isang pigura sa banda ng isang acacia tree. I clench my my jaw, then I come toward his direction. “Bakit hindi ka pumasok?” bungad ko habang papalapit sa kaniya, bahagya naman siyang umiwas ng tingin. “Diyos ko naman. Iniisip mo ba ang tingin ng lahat sa ‘yo?” “They will hunt you,” mahina niyang sabi, napatingala naman akong napasinghal sa kaniya. “You better off without me.” “At sino ka para sabihin sa ‘kin ‘yan matapos ang nangyari kagabi?” “Nothing happened.” “Fillan naman!” “Rese.” Humakbang ako palapit sa kaniya. Bahagya naman siyang yumuko, na para bang natatakot na magtagpo ang mga tingin namin. “Fillan,” sabay tampal ko sa kaliwang pisngi niya, bahagya naman siyang tumingala sa akin. “Hindi mo ako makukuha sa ganiyan.” “Rese…” malambing na nagpipilit ang tinig niya, tinalasan ko naman siya. “Why you want to keep on track with me?” “Kasi ramdam kong hindi ka gano’n. Oo, baka nga bayolente ka. Pero ang pumatay? Naniniwala akong hindi ka ‘yon.” “Why are you making yourself difficult?” “Kasi alam ko ang pakiramdam ng mahusgahan.” “Rese. Go back to your class.” I shake my head, harshly. Napahinga naman siya nang malalim. Humakbang ako papalapit sa kaniya at hinaplos ang kaliwang pisngi niya. He just looks down at his chest, avoiding 64

CHAPTER 12 my eyes. “Lalaban ka,” sabay tampal ko ulit sa pisngi niya, sinalubong naman niya ang tingin ko. “Kasi ilalaban kita.” “My case is different,” halos pabulong niyang wika, umiling naman akong pinagpatuloy ang paghaplos sa pisngi niya. “It will ruin your name.” “Wala akong pakialam.” “I warn you, Erese.” “Matagal ko nang sinukuan ang pangalan ko.” “Rese…” Mabilis akong tumingkayad at naglapat ang mga labi namin. Marahan na umalalay ang kamay nya sa pisngi ko. “Teka,” sabay layo ko, bahagya naman siyang dumungaw sa akin. “Bakit ka nga pala naglalakad? Wala ka bang kotse?” “Rese…” mahina niyang sambit, tinaasan ko naman naman siya ng kilay. “I’m… banned to use vehicles.” “You gotta be kidding me.” “It’s like being trapped in the abyss, right?” “That is way worse than I’ve ever imagined.” “It’s okay. I was born this way.” I shake my head again and caress his face. Bumabanat ang panga kong nakatitig sa mga mata niya. Paanong naatim na gawin iyon ng tao sa kaniya? I stroke my thumb over the side of his cheek, pressing my head to his chest. Bahagyang ingay ang bumalot sa loob ng silid nang matapos si Fillan sa fruit shake niya. Mariin lang akong nakatitig sa walang- buhay na plasma habang inaalala ang mga narinig kanina. “Rese,” sabay lapag ng basong fruit shake sa center table, bahagya naman akong umiwas ng tingin. “Hey… are you still mad?” “Hindi ko alam,” mahina kong tugon, hinaplos naman niya 65

KNIFE AT SIGHT ang likod ko ng palad niya. “Fillan.” “Mm.” “Can I stay here every weekend?” He greets my eyes when I tilt my head to the left, approaching his sight. Bahagya siyang napayuko, na para bang hindi niya alam ang magiging sagot sa tanong na iyon. Napahinga naman ako at inangat ang baba niya at tinaasan siya ng kilay. His lips barely dance with that gesture. “Pero baka hindi na ako magdala ng damit ko,” patuloy ko, nakatitig lang siya sa akin. “Ayos lang ba?” “Mm,” sabay haplos niya sa buhok ko sa likod, inabot ko naman ang kaliwang pisngi niya. “But… what about my urges? Definitely my body would burn heat once you start to live with me.” “E, ‘di tugunan natin. Pero—“ “Pero, what?” “Pero dahan-dahan lang.” “Okay.” Bahagya lang siyang ngumisi at inakbayan ako. Kinuha ko naman ang fruit shake at sumimsim dito habang nakatitig sa kaniya. “How’s it?” tanong niya, humilig naman ako sa labi niya sabay dampi roon. “Rese, you’re getting comfortable with this stranger’s presence.” “I wouldn’t see you that way, sorry,” sabay pitik ko sa aking buhok, marahan namang bumalot ang mga braso niya sa buong katawan ko. “Do you want to drink?” “Give me some.” “Here…” Slowly, I lean the glass to his crimson lips. May naiwan pa ngang malapot na likido ng shake sa gilid ng labi niya. Pinunasan 66

CHAPTER 12 ko naman iyon gamit ang hinlalaki ko at dinampian ng halik ang labi niya. He just half-grins at me as his large hands slope down to reach my butt cheeks. “Masarap siya,” komento ko, bumaon lang ang ulo niya sa batok ko. “Do you want another sip?” “It’s yours,” sabay singhap niya sa buhok ko, tinapik-tapik ko naman ang malaki niyang mga braso malapit sa tiyan ko. “You deserve the milk.” “Hala, by the way, alam mo ba ang derivatives?” “A bit.” “Paturo ako.” “Later.” Sumimsim ulit ako sa basong fruitshake at humilig sa dibdib sa collar ng kaniyang itim na damit. Bahagya namang bumaba ang mga braso niya sa tiyan ko. “I need to change,” marahan kong sabi, dahan-dahan na- mang lumuwag ang mga braso niya roon. “May mga damit ka pa ba?” “See it for yourself,” sabay turo niya sa loob ng silid niya, ngumisi naman akong napailing-iling. “You’ll have one.” “Hmm! Pero, for sure, malaki ang mga damit mo. Kasi ang laking tao mo.” “At least you got another skirt.” I smack his forearm, and he just chuckles, amusingly. Saglit ko siyang tinignan at kapagkuwan ay ginulungan ng mata. Marahan akong tumayo at tumulak na sa gawi ng silid niya, pero nang nasa hamba na ako, ay nilingon ko siya. He just grins at me, musingly. “Maghubad ka kaya?” 67

13 Chapter 13 Last night before August ends, but why I still feel like it is already September? Siguro dahil naging independent na ako sa araw. Hindi ko na nga siguro inaalam kung anong araw na isang linggo. I let out a sigh as I stare at my assignment. “Hindi ba puwedeng lumapit ka na lang sa ‘kin?” nakanguso kong baling sa kanan kay Fillan, marahan naman siyang umiling. “Bakit ba ganiyan kayong mga lalaki? Can’t resist the urge?” “If seeing a face like yours, it would be hard for us to resist,” mahina niyang sagot, napangiwi naman akong huminga nang malalim. “Go back to what you’re doing.” “Tulong naman, o.” “I already handed you the formulas. Also, I hand out a few examples, too.” “Kainis naman.” “Work it out. You can sweep off your sweat in the end.” Napahinga na lang ako nang malalim, sandali siyang pinatiti- gan habang nakapandekwatro sa couch, at bumaling na sa aking notes. Binuhat ko ang isang bond paper at pinatitigan ang lahat 68

CHAPTER 13 ng formulas at examples ni Fillan. “This is hard,” agad kong baling ulit sa kaniya, napabuga lang siya ng hinga. “I need your help.” “You didn’t even lift your pen,” sabay pitik ng ulo niya sa gawi ng ballpen sa gilid ko, napanguso naman akong ngumiwi. “Try it. If you struggle to come up with an answer, I’ll sit beside you.” “Sige na nga.” “Hmm.” I follow what he says. Bumaling ulit ako sa bond paper, kinuha ang nasa gilid noon na A4 na bond paper, at sinimulang sumulat ng solution. Kaya mo ito, Rese. I continue my scribble until I sigh when I feel stuck, then I swing back to him. “I don’t know the answer now,” marahan kong sabi, agad na- man siyang tumulak sa gawi ko sabay upo sa tabi ko. “Promise.” “Hmm…” sabay dungaw niya sa papel, napatitig naman ako sa side-profile niya. “Let see where you… got right.” Bahagya akong napakiling sa aking ulo at napatitig sa kaniya. Saglit namang sumilip ang gilid ng mata niya sa akin at mara- hang bumaling sa akin. “I’m hungry,” nakangiting sabi ko, saglit naman siyang dumungaw sa papel na hawak. “Lutuan mo ako. Bacon ulit.” “You get used to my cooking, huh,” sabay ngisi niya, bahagya ko namang hinaplos-haplos ang buhok niya. “Bacon?” “Yes.” “Sure?” “Yes…” “Okay.” He pats my head with his palm and walks off to the kitchen. Nakapangalumbaba akong napatitig sa kaniya habang sumasayaw ang mga labi. Nang bahagyang dumilim ang pigura niya, ay ibinalik ko ang paningin sa papel. I smile at what he 69

KNIFE AT SIGHT scribbles; he got the right answer with simplified examples, this time. Dahil abala pa si Fillan sa ginagawa sa kitchen, ay ginamit ko muna ang telepono ko. Habang nagso-scroll ako sa screen, ay biglang lumitaw ang pangalan ni Rachelle sa itaas. Rachelle: Hoy, gaga. Saan ka na? I smirk, glance at the figure in the kitchen, and back to the phone. Nakangiti akong napatikhim at tinapik iyon. Naghintay muna ako ng ilang segundo at lumitaw ang mensahe. I tap the message board and start typing. Rese: Hulaan mo. Nangingiti ko namang tinapik ang send at sumulyap kay Fillan sa kitchen. Mula sa bahagyang anino niya, ay nakita ko ang paggalaw ng malaki niyang braso at napasinghap sa amoy na nanuot sa loob ng aking ilong. “What’s that smell?” sabay tulak ko sa kaniya, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “You’re really cooking bacon?” “Mm,” sagot niya, huminto naman ako sa tabi niya. “I’ve cooked one length. Wanna grab a bite?” “Sige nga.” “Here…” He picks one length and leans it to my lips. Bahagya ko namang ibinuka ang mga labi ko at tinanggap iyon. Hindi umalis ang paningin namin sa isa’t isa habang ngumunguya ako. I nod my head constantly as I pinch his right cheek. “Did you like it?” marahan niyang sabi, nakangiti naman akong tumango. “Want another bite?” “‘Maya na,” sabay haplos ko sa kaniyang pisngi, malambot lang siyang nakatitig sa akin. “Kain tayo. Sabay.” 70

CHAPTER 13 “I don’t eat meat.” “Hmm… we’ll work it out.” Bahagya lang siyang ngumisi. Lumapat naman ang palad ko sa maroon niyang sando habang nararamdaman ang mga bato niya sa tiyan. “Why did you not go to school?” marahan niyang tanong, saglit naman akong napaisip sa gilid. “Rese. Am I deteriorating your future now?” “No…” dahan-dahan kong hinaplos ang kaniyang magkabilang- balikat, bahagya namang sumeryoso ang mga mata niya. “It’s just… it’s just I want to distance myself from the crowd.” “How about me?” “What ‘bout you?” “I’m not a crowd?” “What do you think?” He just smiles. Bahagya naman akong tumingkayad para magtapat ang aming mga mata. Nakita ko ang sinseridad sa mga titig niya. I grin when he shakes his head, trying to resist a smile. “Hindi mo mapipigilan ‘yan,” pang-aasar ko, napahinga naman siya. “Kapag ako kasama mo, ngingiti ka talaga.” “Hmm…” sabay hawak niya sa magkabilang-baywang ko, bahagya naman akong napakagat-labi nang inilapit niya ang mga katawan namin. “Is it normal to feel heated?” “In-heat ka?” “No.” “What kind of heat, then?” “I don’t know.” Napangisi na lang ako. Malakas na umingay ang mga pitik mula sa mantika sa pan, kaya agad kaming napabaling doon, at marahan na humiwalay sa isa’t isa. 71

KNIFE AT SIGHT “I’ll bring this to the couch?” saglit akong sumulyap sa hawak na puting plato, bahagya naman siyang tumango. “What kind of heat again?” “Your bacon’s ready,” sabay tapik niya sa ulo ko, napangisi naman akong gumawa ng ilang hakbang. “Don’t jab them all.” “Akala ko ba ayaw mo dito?” “I’d like to try it.” I just smile, nodding my head. Nang bumaling na siya sa pan at nagsimulang gamitin ang ladle, ay tumulak na ako pabalik sa sala. Kagat-labi kong inilapag sa center table ang pinggan at humilig sa backrest. He really is so cute every time he pulls that. Habang nakaupo roon, ay tumunog ang telepono ko. Baka si Rachelle na ito. I grab the phone from the side of the couch and read the text. Nang binuksan ko ang telepono, ay nakita kong siya nga. Bahagya pa nga akong natawa sa sinabi niya. She really is crazy. Rachelle: Baka nandiyan ka kay Fillan, a. Pakiramdam ko pa naman, malaki ang batuta niyan. Bago pa ako makapagtipa, ay nakita kong papalapit na si Fillan sa gawi ko. Nagmadali akong nagtipa sa mensahe, at nang makaupo siya sa tabi ko, ay tinapik ko ang send at nilagay sa gilid ang telepono. “Let’s eat?” pag-aya niya, agad naman akong tumango. “Is she growling now?” “Sino?” inosente kong tanong, nginuso naman niya ang tiyan ko kaya mahina akong natawa. “Sira ka talaga. Kakakain lang kaya natin kanina.” “Right.” “Ikaw muna.” His brow barely creases, and I just smile at him. Sumulyap 72

CHAPTER 13 siya sa plato na nasa lap niya at balik sa akin. Saglit siyang napanguso at binuhat iyon. I just watch from lifting to pressing it reluctantly to his lips as if relenting to my command. “How’s it?” sabad ko, ngumunguya naman siyang nakatingin sa kawalan. “Tastes good?” “I still prefer grass,” sabay takip niya sa kaniyang bibig, napanguso naman ako. “Excuse me.” Agad siyang naglakad palayo at nakita ko ang pagduwal niya sa sink. Humaba ang pang-ibabang labi ko habang pinagma- masdan siyang pinupunasan ang bibig ng tissue at naglakad pabalik sa akin. “I’m sorry,” mahinang sabi ko pagkaupo niya sa tabi ko, bahagyang nagsalubong ang mga kilay niya. “I shouldn’t press you to eat these.” “It’s okay,” sabay haplos niya sa aking likod, bahagya naman akong napayuko. “Hey, it’s alright.” “Naduwal ka, e.” “I’ll work it out.” “Don’t press yourself.” “I should. For the better.” We look at each other for a moment before I lean on his shoulder. Tinapik-tapik naman niya ang tuhod ko. Sa hiya ko, ay nagtago ako sa gilid ng leeg niya. He gallops my body with his arms and lifts me to his thighs without detaching my head there. “It’s all right, Rese,” sinubukan niyang tumawa, pero nakabaon lang ako roon. “Do you want me to bite again?” “No…” marahan kong harap sa kaniya, sinalubong naman niya ang mga mata ko. “You don’t have to. I’m just a nobody.” “Who told you that?” “Me?” 73

KNIFE AT SIGHT Napahinga siya nang malalim at hinaplos ang buhok ko hanggang sa maabot ang aking tenga. Nakatitig lang ako sa kaniya habang humaplos-haplos naman ang hinlalaki niya roon. “I never saw you like that,” seryoso niyang wika, hindi ko pa rin inaalis ang paningin sa kaniya. “You know when the seed is sprinkled with water, it sprouts?” “Fillan…” halos pabulong kong sabi, tumigil naman ang paghaplos niya sa tenga ko sabay lakbay noon sa aking pisngi. “I think I’m just… infatuated?” “What makes you think like that?” “Hi-hindi ko alam. M-maybe I am just… I don’t know.” He looks at me with allure and tight mixed together. Hindi ko alam kung ano ang masasabi ko sa gawi ng pagtitig niya sa akin. Bahagyang bumanat ang panga niya habang sinubukan ko namang gumalaw, pero agad na kumulong ang mga palad niya sa magkabilang-baywang ko. I clear the bile in my throat as I try to stoop the hale. “Ever since that seed is watered, it keeps sprouting until… I don’t know when to stop the height.” “Why are you saying this, Fillan?” Imbes na sagutin ako, ay umiwas lang siya ng tingin. Bahagya naman akong napayuko at napahinga nang malalim. 74

14 Chapter 14 “ Ano!” gulat na lapag ni Rachelle sa baso sa island nang sabihin ko sa kaniya ang nangyari, bahagya naman akong napanguso sa tapat niya. “Pinauwi ka niya?” “Mm…” mahina kong sagot, napangalumbaba naman siya habang nakatitig sa akin. “He’s so hard to read. Hindi ko alam kung may pagka psycho ba siya o ano—pero, hoy, ‘di ko siya hinuhusgahan, ha.” “The last time I checked, you told me he’s a killer.” “Kalimutan mo na ‘yon. Mukhang maayos naman siya.” She shrugs her shoulders and lifts a fry to her mouth. Napatitig naman ako sa kawalan habang iniisip kung bakit nagawa ni Fillan sa akin iyon. Oo, polite naman siya sa paghatid sa akin dito. But sending me home out of my will? Saglit akong napapikit-mata at inabot ang isang fry mula sa bowl at wala sa sariling kinain ito. Sana lang at maayos pa rin kami kahit na medyo may nangyaring hindi ko alam kung bakit nagka-ganoon na lang siya bigla. “Psst,” tawag ni Rachelle sa atensiyon ko, bahagya naman akong bumaling sa kaniya. “September na.” 75

KNIFE AT SIGHT “Tapos?” walang gana kong balik, napahinga naman siya. “Wala namang special sa September.” “Gaga, birth month mo na.” “Bi-birth month?” “Nakalimutan mo na?” “Hala! Oo nga! She shakes her head, cannot believe I forgot my birthday. Sino ba naman kasi ang hindi makakalimot kung ang daming nangyari nitong mga nakaraang araw at linggo. Isama pa si Fillan, na hindi ko alam kung bakit ang hirap intindihin. I purse my lips as my jaw barely tightens at the thought of him on top of me. Parang may biglang bumara sa lalamunan ko. Marahan akong napalunok at iniling na lang iyon, kahit na gusto kong umasa, na meron ngang nangyayari. Later that night, I have no plans for tomorrow, so I stay in my room. Si Rachelle naman ay may trabaho, kaya pumasok na siya. Habang hawak ang telepono ng kamay, ay napatitig ako sa litrato na nakuha ko kay Fillan. It is so degrading if I see he is beautiful, because no words can explain his beauty. Sandali akong napatitig sa litrato niya at pinatay na ang telepono. Tinaas ko ang duvet at handa na sa pagbalik sa pagtulog nang may narinig akong katok. I tuck down the duvet off my chest, snap my head to the door, narrowing my brows. Nang may kumatok ulit, ay agad na akong bumaba sa kama ng naka-pajamas at tumulak palabas sa aking silid. Humihikab kong nilapitan ang knob. But when I twist it open, my eyes widen when I see a group of men with black bandanas being wrapped on their foreheads. “Who-who are you…” humina ang boses ko nang pumasok sila nang walang paalam, agad akong napaatras. “S-sino kayo?” 76

CHAPTER 14 “Small,” komento ng matangkad na lalaking may katamta- man ang puti sa nakikita sa paligid, bumanat naman ang panga ko. “You must be Erese Lawson.” “P-paano mo nalaman…” “Fillan didn’t tell you ‘bout us, did he?” Alerto naman ang mga mata ko sa mga kilos ng mga kasama niya. Pinagmamasdan lang nila ang kabuuan ng paligid, may isang binuhat ang isang vase, at ang iba naman ay panay ang kuha ng litrato sa bawat parte ng bahay. “T-this is trespassing,” nanunuyong-lalamunan kong sabad, bahagya namang natawa ang lalaki. “You don’t have permission to—“ “Is this enough?” sabay lahad niya sa akin ng papel, agad ko namang kinuha iyon sabay basa. “Blood’s still thicker than water?” “This is… this is not true.” “Well, we’re not in fiction, darling. Wake up your eyes or it will blind you forever.” He gives a cue to his men to do something. Agad naman nilang inilabas ang dalang mga itim na sako. Napatanga ko silang pinagmamasdan habang isa-isa nilang nilalagay ang mga gamit sa sala. They almost even include the vase when I interject. “Please off the vase,” sabay tingala ko sa matangkad na lalaki, sandali naman siyang napatitig sa akin sabay hinga nang malalim. “Take everything, but the vase.” “You heard the lady,” may awtorisasyon niyang sabi, na- palunok naman ako ng laway. “Keep your hand off the vase.” Gusto kong makipag-away sa kanila para manatili ang mga gamit namin, pero alam kong wala akong lakas laban sa mga hulma nila. Kaya imbes na makipagtalo, ay napaupo na lang ako sa armrest ng couch habang pinatitigan sila na abala sa pagtali 77

KNIFE AT SIGHT sa sako. “Alright,” sabay baling ng lalaki sa akin, bahagya naman akong umiwas ng tingin. “We’re done here. Sorry for the mess.” “W-why are you doing this?” hindi ko napigilan ang pagpatak ng isang luha ko, bahagya namang sumeryoso ang mga mata niya. “Alam ba ni Fillan itong ginagawa n’yo sa ‘kin?” “Fillan has nothing to do with this. Fillan is another word to digest.” “So, you’re scared of him?” “N-no. “You are.” His eyes start shaking; his lips are quivering. Marahan naman akong humakbang palapit sa kaniya. Bahagya naman siyang napaatras. I look into his eyes, seriously—deadly. “He’s sharp, hmm?” mahina kong sabi, bahagya naman siyang umiwas ng tingin. “Isn’t this funny what you’re doing?” “W-we have to go,” sabay talikod niya sa akin, tumikhim naman ako kaya napalingon siya sa akin. “Listen, miss. I am not afraid of him. Kung gusto mo—“ “Really? You want to face him?” “I-I never said that.” Napangisi naman ako. Bumukas naman ang pintuan ng banyo. “Too late, mister,” sabay kurba ng gilid ng labi ko, nanginig naman ang mga mata niya. “How long were you there?” “Fifteen minutes,” kalmang sagot ni Fillan, tinaasan ko naman ng kilay ang lalaki. “What’s all the noise?” “Nothing. They just want to raid the house.” “Raid?” The man shakes his head, repeatedly. Napangiti naman ako. Nag-unat ng ulo muna si Fillan bago humakbang palapit sa kanila. The weight of his presence is so heavy that they stumble 78

CHAPTER 14 out the house, immediately, leaving the sacks behind. “W-why are you here?” halos hindi ako makatingin sa kaniya, sinara naman niya ang pintuan bago humarap sa akin. “‘Di ba ayaw mo akong makita?” “When did you know that?” sabay tango niya sa akin, bahagya namang kumunot ang noo ko. “The twirling.” “I don’t know what you’re talking about.” “What are you doing to yourself, Rese?” “Ano na naman ba?” Mabilis na nahanap ng mga palad niya ang magkabilang- baywang ko. Sinalubong ko naman ang mga mata niyang nang- aakit. “Why are you making all things creased?” halos paos niyang sabi, napakagat naman ako ng pang-ibabang labi. “Is this what I need to brace myself for?” “Siguro?” halos pabulong kong sabi, napahinga naman siya nang malalim. “Fillan. First of all, wala akong karapatang mag- explain sa ‘yo. At saka, you are invading my property.” “A little bird took me in. I should’ve declined?” “Ewan ko sa ‘yo…” “Rese.” “Ano—” His lips press on me in a heartbeat. Nang bahagyang lumalim ang paggalaw, ay napapikit na ako. Agad naman niyang binuhat ang magkabilang binti ko at iniyapos sa magkabilang-baywang niya. When satisfied, I slowly pull myself off him and look into his eyes. “You’re growing bristles,” sabay haplos ko sa balbas niya sa mukha, bahagya naman siyang napangiti. “Put me down on the couch.” “Mm,” marahan niya akong ibinaba sa couch, napahawak 79

KNIFE AT SIGHT naman ako sa magkabilang-balikat niya. “Did they hurt you?” “Hmm?” “The crooks earlier?” “Hindi naman. They just want to check if I know the name Fillan.” “Faune.” Saglit umangat ang mga kilay ko. Humilig naman siya sa tenga ko. “Fillan Faune,” sabay kagat niya sa earlobe ko, napakagat- labi naman akong ngumiti. “What’s my name again?” “Fillan…” sandaling nilaro ng hinlalaki ko ang labi niya, nakatitig lang siya sa akin. “Faune. Fillan Faune.” “My hand.” “What’s with your hand?” His palm travels into my shirt and reaches one of my peaks. Napangisi naman akong pinisil-pisil ang pisngi niya habang kumusot-kusot ang palad niya roon. Nang makuntento na siya, ay marahan iyong lumabas, na agad kong sinalubong. Our fingers embrace together slowly as our sight linger on each other. “Ang hilig mo talagang gawin ‘yon,” sabay tampal ko sa pisngi niya, napailing-iling lang siyang ngumisi. “Maybe you’re longing for a stress ball. An alternative, perhaps.” “I haven’t told you?” balik niya, kumunot naman ang noo ko. “It’s my gesture.” “Right. A gesture I need to start to get used to.” “Am I a pervert for doing that?” “If it’s for me, no.” “And it’s only you.” Saglit kaming nagkatinginan at dumungaw ako sa dibdib niya. May mantsang dugo ang puting kuwelyo niya, pero hindi 80

CHAPTER 14 masyadong halata dahil sa tagal na siguro noon. “What are you doing in the restroom?” sabad ko, saglit naman siyang napaisip sa gilid. “Did you pee or what?” “I washed my hands,” mahina niyang sagot, napatitig naman ako sa kaniya. “You know when you trusted the seed to sprout, and now that it’s growing, bees are barging to look down—and it is frustrating.” “I’m starting to get immersed with your language,” sabay tapik ko sa tungki ng ilong niya, pagod naman siyang ngumiti. “Even though I have no idea what you’re trying to mean, I just love how your lips open for words.” “You’re infatuated with my lips?” “No.” “Then, what?” “I’m loving it.” He scoffs, grinning. Humilig naman ako sa dibdib niya sandali at umalis sa pagkakandong sa kaniya. Sinimulan kong pulutin isa-isa ang mga naiwang sako. Later, Fillan bends his knee on the ground, helping me. “But even with bees, it still remained upright.” “Kasi diniligan mo.” “Wrong.” “Huh?” Imbes na sagutin ako, ay isa-isa niyang binuhat ang mga nalaglag na mga gamit at tinipon sa gilid. Napangiti naman ako sa bawat pagbanat ng panga niya habang tinitipon iyon. 81

15 Chapter 15 Fillan stays for a night and ditches out of the window during dawn breaks. Gusto ko sanang manatili siya, pero alam ko namang ayaw niya. Saka, iyong last time na nagsama kami ay hindi niya napigilan ang sariling magalaw ako. I know he’s been trying his best to abstain from sexual pleasure, but he’s got enticed with my body, I think. Kagat-labi akong napakurap-kurap at natauhan, na nakatitig pala ako sa dingding. Agad akong umiling-iling at pinagpatuloy ang paghalo sa aking inumin. “Rese, napansin mo ba ang dala kong food kagabi?” bungad ni Rachelle sa akin pagkapasok sa kitchen, agad naman akong nagkibit-balikat. “‘Yong totoo?” “Wala nga…” nangingiti kong sagot, bahagya namang ku- munot ang noo niya. “Saka, hindi naman ako mahilig sa salad.” “Sa bagay…” “Hmm.” She puckers her lips and walks out of the kitchen. Palihim naman akong natawa nang maalala ang nangyari kagabi. Hindi nga ako kumakain ng salad, pero may isang taong buhay niya 82

CHAPTER 15 ang pagkain na iyon. I smirk when I remember what happened last night. “Rese,” tawag ni Fillan sa akin, bahagya naman akong bu- maling sa kaniya habang abala sa pag-scroll sa telepono niya. “I’m…” “What?” malambing kong balik, marahan naman niyang hinimas ang kaniyang tiyan kaya natawa ako. “You’re hungry?” “Don’t laugh.” “Kasi ang cute mo.” “Tsk.” “Let’s go.” Bahagyang nagsalubong ang mga kilay niya. Kagyat naman akong bumaba sa kama at hinatak siya palabas ng silid. “Where are we going?” naguguluhan niyang tanong, nagpat- uloy naman ako sa paghatak sa kaniya. “Rese.” “Kakain ka,” sabay tapik ko sa kaniyang tiyan, bahagya naman niya akong tinalasan. “May dalang salad si Rachelle.” “What type of salad?” “Vegetable?” His lips enlarge into a smile, and I smack his tummy jokingly. Bago kami makarating sa fridge, ay isinandal niya ako sa island at pinaulanan ng halik ang gilid ng aking leeg. Napakagat-labi naman akong napapikit sa kisame. When he pulls himself off me, I greet his eyes with fascination. “You’re hungry,” sabay tampal ko sa kaniyang kaliwang pisngi, nakangiti lang siyang nakatitig sa akin. “You’ll eat.” “You’re not hungry?” marahan niyang balik, napanguso naman akong umiling. “Okay, then.” Tinampal ko sa huling pagkakataon ang kaniyang pisngi at tumulak na sa fridge para sa salad niya. Pagkakuha, ay nilapag ko ito sa island at nginuso sa kaniya. 83

KNIFE AT SIGHT “Are you sure you’ll just stand there?” may rahan pa rin sa tinig niya, nakangiti naman akong tumango. “I’ll finish this real quick.” “I can wait,” sabad ko, sinalubong naman niya ang mga mata ko. “Eat.” He nods and starts to open the top of the plastic container. Kumuha ako ng kutsara sa cabinet at inilahad sa kaniya. Inabot naman niya iyon. I smile while watching him scooping into the salad and start feeding. “May tanong nga pala ako,” biglang sabad ko, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “S-sino nga pala ‘yong mga lalaking ‘yon?” “Koogers,” sagot niya, nakinig naman ako habang sumusubo siya. “They have connections with syndicates.” “B-bakit… sila nandito?” “Because you’re gorgeous.” “Fillan!” “What…” Tinalasan ko siya habang nangingiti namang sumandok- sandok ang mokong sa hawak niyang container. Nang maubos iyon, ay malapad ang mga labi niya habang nakatingin sa akin. “Stop it…” sabay tulak ko palayo sa kaniya, nangingiti naman siyang lumapit sa akin. “Kapag talaga ikaw mabilaukan, I won’t help you.” “Keep bluffing,” marahan niyang ibinaon ang sarili sa aking dibdib, tinampal-tampal ko naman ang kaniyang likod. “I need water.” “Kukuha ako…” “Stay.” He pulls away from me and leans to press his lips to mine. Napapikit naman akong tumugon sa mga halik niya. Nang 84

CHAPTER 15 marahas na gumalaw ang dila niya sa loob ko, ay pabiro ko siyang tinulak. He just grins and licks my lips with the tip of his tongue. “Nasty!” sabay tampal ko nang malakas sa kaliwang braso niya, kumurba naman ang gilid ng labi niya. “You wet my lips.” “Not dry anymore,” pilyo niyang wika, nangingiti naman akong umiling-iling. “Sultry.” Napahampas ako ulit sa braso niya, agad naman niya akong hinila at bumaon ang kaniyang ulo sa aking balikat. Tignan mo itong mokong na ito, kung makasandal akala mo bata. I smile at the thought and shake my head, sipping my drink. Sandali kong kinain ang sandwich sa gilid at kapagkuwan ay tumayo na. Si Rahelle naman ay nakasalubong kong papasok ng kitchen. I give her a warm smile, she just furrow her brow at me, and I ignore her. Nang nasa school, ay hindi pa rin matanggal ang ngiti sa aking labi habang inaalala ang nangyari kagabi. Napailing nga ako at bumaling sa nagsasalitang propesor namin sa economics. “Ms, Lawson,” biglang tawag ni sir, nanlaki naman ang mga mata ko. “Can we hear your opinion about labor cost?” “Uh…” saglit akong napatingin sa mga kaklase ko, handa na ang mga labi nila para pagtawanan ako, pero hindi ko sila pagbibigyan ngayon. “For me, sir. Medyo crucificial ‘yong exchange natin sa mga paghihirap nila. Can you imagine, for example, you bought one bag of rice for only… for only five hundred pesos, then you sell it to the market for two thousand. ‘Di ba ang laking patong, minus pa ‘yan sa ilang araw nilang paggigiling.” “So, are you saying it’s unfair?” “Absolutely, sir.” “You may sit down, Ms. Lawson.” 85

KNIFE AT SIGHT “Thank you, sir.” He gestures at me to sit down, and I oblige. Pagkasandal ko sa backrest, ay agad akong kinalabit ng kaklase ko. Bahagya naman akong lumingon sa kaniya. He just smiles at me, nodding at me, and I smirk, shaking my head. Sa sumunod na mga subject, ay naging tahimik na ako. Kinubli ko na rin ang pagsayaw sa aking mga labi, baka kasi matawag na naman ako ng wala sa oras. “You’re dismissed,” mapurol na wika ni Mrs. Lortan, nagsi- labasan naman ang mga kaklase ko habang nanatili ako. “O, Ms. Lawson ‘di ka pa uuwi?” “Ma’am,” sabay tulak ko palapit sa kaniya, nag-angat naman siya ng kilay sa akin. “About my spot?” “We’ll discuss with the board. Bakit mo bang gustong ma- pasama sa Business Fair?” “Wala lang po. ‘Yon lang kasi ang nakikita kong way to redeem myself from all the troubles I made last year.” “Ms. Lawson. Matalino kang bata. I know rainbows are hard to reach, but if you keep pushing you’ll be on top of it.” Marahan akong tumango. Tinignan naman niya ako sa malungkot na tingin sa huling pagkakataon at tumulak na palabas ng silid at iniwan ang ingay ng pagsara ng pintuan sa akin. Because the faculty members have important monthly meet- ings, I head out of the university. Sa paglalakad ko pa lang sa walkway, ay natatanaw ko ang pigura ng lalaki. Sumulyap ako sa bahagyang tumatakip-silim na langit at lumapit sa gawi niya. He gets my shoulder bag and clings it to his shoulder as if it’s a routine he can’t miss to partake. “How’s school?” marahan niyang tanong habang naglalakad, napahalukipkip naman akong ngumiti sa kaniya. “Why you’re 86

CHAPTER 15 early now?” “Kasi may meeting ang faculty members,” sagot ko, tumango naman siya. “Kumain ka na ba?” “I had few.” “Lab’s tayo?” “Rese.” “Libre ko.” Kahit gusto niyang tumanggi, ay wala na siyang nagawa dahil hinatak ko na siya sa crosswalk. Muntik pa nga kaming mahagip ng isang truck, buti na lang at nakalagpas kami roon. “That’s crazy,” nangingiti niyang wika, natatawa naman akong kinulong ang mga braso namin. “Don’t do that again.” “I’ll think about it?” pilya kong sagot, napahinga naman siya. “We’re here.” We look at the menu board, then we head inside. Nauna ako sa counter at lumitaw naman siya sa gilid ko. Pinasadahan ko ng tingin ang menu board hanggang sa tinuro ko ang isang vegetable salad at isang bagnet. After the cashier get our orders, we push to the empty table near right. “Drinks?” agad na sabad ni Fillan pagkaupo sa tapat ko, napanguso naman ako. “I know you want one.” “Grabe ka…” nangingiti kong ngiwi, bahagya naman siyang napangisi. “E, ikaw nga ang lakas mong uminom ng kape.” “Caffeine’s my lifeline.” “Ako rin naman, a.” Saglit kaming natawa sa isa’t isa. Bahagya naman siyang bumaling sa humintong waitress sa gilid ng table namin, na abala sa paglapag sa aming mga orders. “Thank you,” sabay ngiti ko sa babae, saglit naman siyang yumuko sabay alis sa amin. “She is pretty, ‘no?” “What’s that?” sabay nguso niya sa aking pagkain, saglit 87

KNIFE AT SIGHT naman akong naguluhan. “Is that a fish?” “Bagnet ‘to. Gusto mo?” “No. I deserve this.” I just smirk and start eating. Ganoon din naman si Fillan sa kaniya. Saglit pa nga akong napatitig sa gumagalaw niyang mga panga at balik sa pagsubo ng pagkain ko. I don’t know how many times I tell this to myself, but this man is so gorgeous even he’s a man of color. Susubo pa sana si Fillan sa salad niya nang biglang tumunog ang telepono niya. Saglit siyang tumingin sa akin, kinuha ang telepono, at dinungaw ito. “W-what’s wrong?” sabad ko, bumanat lang ang panga niya habang nakatitig sa screen. “Fillan.” “Let’s eat,” sabay balik niya noon sa bulsa niya, bahagya namang kumunot ang noo ko. “Is that a chicharon?” “Hindi. Bagnet nga—uh, parang… pala.” “It’s fat, isn’t she?” I smile, nodding, even though I still feel so seated of what he read on his phone. Tumikhim naman siyang nangingiting sumubo sa kaniyang pagkain. Ano kaya iyon? My jaw clenches, my chewing slows down while staring at him, and I swallow it, licking my lips. 88

16 Chapter 16 “ Bakit ang tagal mong umuwi kagabi,” biglang bungad ni Rachelle sa akin sa kitchen, bahagya naman akong napatalon. “Parang… nasa mga ten na ‘yon. Kasama mo pa si papa Fi.” “Papa Fi?” kunot-noong tanong ko, mabuway naman niyang nilabi ang pangalan ni Fillan. “Ewan ko sa ‘yo. Anong issue mo na naman?” “Nag-sex na ba kayo?” “H-hindi ko alam—No!” “Hmm. Maniwala.” “Bahala ka nga.” I leave her for the fridge, then open it. Marahan kong kinuha ang juice roon at nagsalin sa aking baso. Nakita ko namang mapanuyang sumusulyap-sulyap siya sa akin. I shake my head ang head to the living room. Hindi pa man ako nakakaupo, ay may kumatok sa pintuan. “Rach, delivery,” sigaw ko kahit hindi ko pa alam kung sino, tumugon lang siya ng malakas na ugong. “Hoy! Baka parcel mo ‘to.” 89

KNIFE AT SIGHT “Paki-bukas na lang muna,” balik niya, napahinga naman ako. “Kumakain pa ako.” “Tsk.” “Thanks.“ I sip on my juice for a while before I walk onto the door. Hinawakan ko ang siradura at mahina iyong hinila. Pagod namang bumukas ang pintuan at bumungad si Saion. My jaw instantly clench at the sight of him. “S-Saion,” halos hindi iyon lumabas sa bibig ko, tipid naman siyang ngumiti. “B-bakit ka nandito?” “Fetching you,” malambing niyang balik, saglit naman akong napatanga sa kaniya sabay iwas ng tingin. “Can I go inside?” “C-come in.” “Thanks.” Nanatili ako sa hamba nang makapasok siya, nanginginig ang mga mata, at napailing na sinara ang pintuan. “Oy,” bati ni Rachelle sa kaniya, tumango naman siya. “Ku- main ka na?” “Tapos na,” marahan niyang sagot, tumango naman si Rachelle sabay sulyap sa akin. “I’m here to fetch, Rese.” “Wala ka bang trabaho?” “Mamaya pa.” “Ah.” “Hmm.” I lick my lips and barely biting my bottom lip. Anong gagawin ko? Ang nababalisa kong mga mata, ay aksidenteng napasulyap sa kaniya. He smiles ever so gently before he comes back his sight to the empty wall. “‘Di ba nagwork ka kay papa?” mahinang sabad ko, sinalubong naman niya ang mata ko bago tumango. “K- kumusta siya?” 90

CHAPTER 16 “We didn’t check on each other,” pormal niyang sagot, nakinig naman ako. “Pero ayos naman siya ka-trabaho. He always asks for your address.” “Uh, your shirt.” “Why, cute?” “That’s…” “Our shirt, yes.” Bahagya akong umiwas ng tingin at dumiretso sa loob ng kitchen. “Ang sarap na niya, ‘no,” mapang-asar na bungad ni Rachelle, tinalasan ko naman siya ng tingin. “Totoo kaya. Dati ang payat- payat pa niya.” “He’s wearing one of our leftovers,” sabay hinga ko, bahagya naman siyang napatanga. “Damn it. Parang nang-aasar siya sa ‘kin.” “Pa’no ‘pag makita ni Fillan?” “Fillan’s always secured, don’t worry.” “Mas masarap pa naman ‘yon.” “Rach!” She zips her mouth, stifling a smile. Nabuntong-hininga naman akong napatingin sa gilid. Ano bang kailangan niya sa akin at bumabalik-balik pa siya? I barely close my eyes, but twinkle open when Rachelle slaps my forehead. “It’s not funny,” bahagya ko siyang tinalasan, nangingiti naman siyang naglambing sa akin. “Tapusin mo na nga ‘yan, baka ma-late ka pa sa trabaho.” “Yes, boss,” sabay halakhak niya, napailing-iling naman akong napatanga sa kawalan. “‘Wag mo na siyang alalahanin.” “Paanong hindi, e, may past kami.” “Pagtuunan mo na lang ng pansin kung anong meron sa inyo ni Fillan. Kung meron man.” 91

KNIFE AT SIGHT “Isa pa ‘yan. Matapos ako mahatid kagabi, hindi na nagparam- dam.” “Wala ba siyang sinabi sa ‘yo?” Humilig ang alaala sa akin kagabi sa labas ng bahay. “Rese,” malambing niyang tawag, marahan ko namang sinalubong ang mga mata niya. “I might not be around for a week.” “Huh?” halos pabulong kong sabi, hinaplos naman ng hin- lalaki niya ang kaliwang pisngi ko. “A-aalis ka? Ka-kailan ang balik mo?” “Uncertain yet.” “Gano’n ba?” “You mad?” “No…” He looks at me for a beat before he pulls me to his chest. Bahagya namang nanginig ang mga mata ko sa nalaman. Rese, huwag kang magamba—babalik siya. I close my eyes, feeling his presence. Napakurap-kurap akong bumalik sa kasalukuyan nang pitikin niya ang noo ko ng daliri. “Aray, ha,” kunot-noong reklamo ko, nangingiti naman siyang nakatingin sa akin. “Kung ikaw pitikin ko diyan.” “Tuliro ka kasi,” pabiro niyang singhal, napahinga naman ako. “May sinabi ba siya sa ‘yo?” “‘Di ko matandaan.” “Pero babalik kaya?” “Late na ako.” “Sige na nga. Ingat ka.” I get my shoulder bag and walk past Saion at the living room. Agad naman siyang tumayo at sumunod sa likuran ko. Halos patakbo na akong tumulak palabas ng gate hanggang sa 92

CHAPTER 16 makahinto sa Mini Cooper niya. He rounds to open the driver’s door, switching his key to open the other. “Hop in,” sabay pitik niya sa kamay, agad naman akong pumasok sa loob sabay sara sa pintuan. “You’re late?” “Barely,” walang gana kong sagot, napahinga naman siya bago binuhay ang makina. “Ano nga ulit ang trabaho mo?” “Architect and engineer.” “Sabi mo engineer.” “I chose not to brag the tail.” “Tara na nga.” Nangingiti naman siya sa pagtulak ng sasakyan sa kahabaan ng daan. Inside the campus, I dash over to the business department building. Hindi ko nga mabilang kung ilang mga estudyante ang mga nabangga ko makarating lang sa room namin. Nang papaliko na ako, ay napatalon ako sa gulat nang makita ko ang lalaking bumisita sa bahay nakaraang linggo. “We meet again,” sabay kurba ng labi niya, bahagya naman akong napaatras. “Jowa mo na pala si Fillan?” “I-I don’t know what you’re talking about,” akmang lalag- pasan ko na siya, pero mahigpit niyang hinawakan ang braso ko. “Ano ba!” “Hindi mo alam ang pinasok mo.” “B-bitawan mo ako…” “Sabihin mo sa kaniya, ha, na nagkita tayo.” “Let me go!” Mapang-asar naman niyang inalis ang kamay niya sa akin at agad naman akong nagpatuloy sa pagtulak. “The error of margin—“ natigilan si sir sa pagsasalita, saglit akong napayukod. “Proceed to your seat, Ms. Lawson.” I nod and head for my chair. Agad naman akong kinalabit ng 93

KNIFE AT SIGHT kaklase kong lalaki. Tinalasan ko nga siya, pero nanlaki ang mga mata ko nang palihim niyang ipinakita sa akin ang lirtato ni Fillan. Before my eyes start to tremble, I cross his sight. “Saan mo nakuha ‘yan?” banat-panga kong tanong, ma- panuya naman siyang napangisi. “A-alam mo ba kung nasaan siya?” “Libre muna,” mapaglarong wika niya, napahinga naman ako. “Isang box ng pie.” “Oo na. Mamaya.” “Goods.” “So, nasaan?” “May pie na ba?” Palihim akong napasinghal at padabog na ibinalik ang paningin sa harapan. After class, based on our agreement, I purchase one box o pie. Kaya ngayon ay nakatitig ako sa kaniya habang ngumunguya siya. Bahagya nga akong napaismid nang mapapikit pa siya sa pagkagat doon. He’s so overdramatic. “So, nasaan siya?” sabay tapik ko sa kaniyang malaking braso, saglit naman siyang napataas ng kilay. “Si Fillan. Nasa’n siya?” “Teka lang, kumakain pa ako,” sabay kagat niya ulit sa hawak na pie, napahinga naman akong sumimsim sa aking hawak na water bottle. “Nagugutom ka ba?” “I don’t eat with strangers.” “Pumunta nga kayong dalawa sa Lab’s, e.” Dahil nararamdaman ko na ang pagkabanas sa kaniya, ay kinuha ko ang telepono at bumaling doon. “I saw your scores,” sabad niya sa gitna ng aking pag-scroll, tinaasan ko naman siya ng kilay. “Ang ta-taas, ha. Halatang inspired.” “Puwede ba,” sabay harap ko sa kaniya, kumagat naman siya 94

CHAPTER 16 sa pie habang hindi inaalis ang mga mata sa akin. “‘Wag mo nga akong winawala sa usapan. Nasaan si Fillan?” “Ang cute ng bracelet mo.” “Ugh!” He chuckles, and I roll my eyes, snapping his sight off me. Mukhang ayaw niyang sabihin. Pero kailangan ko pa rin mala- man, lalo at may kutob akong hindi maganda. When there’s only one pie left in the box, I snatch it before his hand lands on it. “Akala ko ba you don’t eat with strangers?” mapang-asar niyang sabi, bahagya ko naman siyang tinalasan. “Pero sige, sa ‘yo na ‘yan. Mukhang gutom ka na, e.” “Excuse me?” sabay angat ko ulit ng kilay, humalakhak naman siya. “Where is he ba!” “Eto na, eto na. Concern jowa ka lang, e.” “Daming satsat.” Bago niya ibinuka ang mapupulang mga labi, ay lumingon- lingon muna siya sa paligid, at kapagkuwan ay humilig palapit sa akin. “Fillan is in the Shrine right now,” pabulong niyang sabi, kumunot ang noo ko. “Kasama ang gang niya, ay may misyon sila.” “Anong misyon?” balik ko, sumulyap naman siya sa kaniyang relos bago tumayo. “Hoy—anong misyon?” “I’ll leave it here.” “Ano ngang mission—“ But he walks away without even knowing his identiy or his name. Napabuntong-hininga na lang ako sa kawalan at wala sa sariling kumagat sa pie. Ano bang misyon ang ginagawa mo, Fillan? My jaw barely clench before I chew the bite-size of pie. Pagkatuntong ng alas singko, ay agad na akong umuwi dahil 95

KNIFE AT SIGHT wala namang Fillan na magsusundo sa akin, dahil nasa misyon siya. “O, ba’t busangot ka diyan?” bungad ni Rachelle pagkasara ko ng pintuan sa bahay, umiwas naman ako ng tingin. “Hulaan ko. Mababa score mo?” “May dala kang pagkain?” halos pabulong kong sabi, mara- han naman siyang tumango sabay lapit sa akin. “Gutom ako.” Her frowning eyes greet me, and I let her embrace me, re- luctantly. Saglit lang iyon at hinarap din niya ako. Bahagyang nanlumo ang pang-ibabang labi ko at dinala naman niya ako sa kitchen. Wihout a word, I know she knows I’m not all right. “Kakain ka, ha,” pagalit niyang sabi, tipid naman akong tumango. “Tapos iinom ka.” “Oo nga…” bahagyang iritado kong tinig, hinaplos naman niya ang kamay ko bago kinuha ang mga dala. “Sasabayan mo ako?” Marahan niya akong nilingon at kapagkuwan ay tumango. 96

17 Chapter 17 Iam staring at the photo of Fillan on my phone. Bahagya akong napangiwi. Ano ba kasing misyon iyang pinasok mo? I graze my hand over the screen and flip it over. “Miss mo na?” bungad ng kaklase kong asungot, umiwas naman ako ng tingin. “Asus, halatado ka na, e. Pero sa bagay, pogi din naman si Fillan. Lamang siya ng tatlong paligo sa ‘kin.” “You’re crazy,” sabay gulong ko ng mata, ngumisi naman siya. “I still don’t know your name. What’s your name ba?” Tinuro niya ang sarili, na agad kong tinanguan. “I’m Braston,” sabay lahad niya ng kamay, pabiro ko namang tinabig iyon na ikinatawa niya. “Hindi kaya mabantot ang pangalan ko. Pang action star.” “Siguro,” sabay sapak ko sa braso niya na puno ng tattoo, umakto naman siyang nasaktan. “Ilan nga pala ‘yan?” “Ang ano?” “Yan.” “Tattoo?” “Mm.” Without a warning, he tugs his shirt off, revealing his sculpted 97

KNIFE AT SIGHT chest and lower frame. Agad ko namang binilang ang tattoo niya. Napapatingin nga ang iilan sa ganda ng hulma niya. Once done, he puts his shirt on. “Nabilang mo na lahat?” balik niya, tumango naman ako. “Ilan?” “Sa harap lima…” saglit akong tumingin sa gilid, sinalubong naman niya ang paningin ko nang bumalik ito. “Sa likod parang… tatlo. Tapos sa braso mo. Basta madami—‘wag mo na nga akong pag-isipin.” “Tamad ka na ngang mag-aral, tamad ka pang magbilang.” “Tsk. E, wala naman akong paki sa tattoo mo.” Ngumisi siya at bago nagsalita ulit, ay kumagat muna ng isang pirasong pie. “Magkakaroon sana si Fillan, pero ayaw niya,” kasuwal niyang tapat, nakinig naman ako. “Naalala ko pa no’ng nasa Brunei kami. Gustong-gusto ko talagang magpa-tatoo no’n, pero ayaw niya—“ “Magkakilala kayo?” sabad ko, bahagya namang nanlaki ang mga mata niya sabay iwas ng tingin. “Ba’t ‘di ka makatingin sa ‘kin? Anong relasyon mo kay Fillan?” “Wala ng pie.” “Bras.” “Bili ulit ako?” “Braston.” His jaw clench, and I meet his eyes with interrogation. Pero umiling lang siya at naglakad palayo. Napatingin na lang ako sa box ng pie at nilingon siya. He reaches the glass door and gets out fluidly. May tinatago siya sa akin at gusto kong malaman iyon. After that incident, Braston refuses to show up in the following days. Nagsisisi na tuloy ako kung bakit tinanong ko pa iyon. 98

CHAPTER 17 Sa tuwing pumupunta ako ng cafeteria, ay naalala ko siyang kumakain ng pie. I should have compressed my whim. “Lawson,” tawag sa likuran ko, sinalubong ko naman ng tingin ang isang dalaga. “Jowa mo na daw si Fillan? Hindi ka natatakot do’n? Killer ‘yon.” “I…” nagpabalik-balik ang tingin ko sa dalawa pang babaeng dumalo, ang matangkad na lalaking naka-jacket ay lumapit sa akin. “H-hindi ko alam ang sinasabi n’yo.” “Oh, come on. Kalat na sa buong Tuvian, na nagkikita kayong dalawa nang palihim.” “You don’t have proof.” “Well, sa ngayon wala. Pero baka bukas, meron na.” “What do you mean?” Ngumisi lang ang dalaga at nilagpasan ako, na agad akong hinawakan ng lalaki. “Are you okay?” marahan niyang tanong, wala sa sarili naman akong tumango. “Don’t listen to them. Sometimes chaos came from the barks.” “You’re funny,” sabay ngisi ko, maingat naman niyang inalis ang kamay sa likod ko. “I’m okay na.” “Are you sure?” “Yes.” He is about to assert, when I dimiss him immediately. Mabagal na mga hakbang ko habang binabaybay ang hallway. Nakarating na lang ako sa labasan ng Business department, ay binabagabag pa rin ako sa impormasyong narinig kanina. What if they knew about us? Bigla akong napatigil sa paghakbang at nanlaking nanginginig ang mga mata. No, no. Hindi puwedeng malaman ni papa ang tungkol doon. Bago pa may pumatak na luha, ay mabilis kong tinahak ang 99

KNIFE AT SIGHT walking shed hanggang sa makalabas sa campus. But when I’m at the walkway, someone drags me to the side, shushing me with a kiss. “F-Fillan?” gulat kong bulong, dumampi ulit ang labi niya sa akin. “What are you doing here? Akala ko ba isang linggo ka pa…” “Aborted,” sagot niya habang palinga-linga akong hinatak sa malayo, nagpatianod naman ako. “Do you wanna touch the sea?” “Yes.” “You will.” Sa matarik na pababang daanan, ay napahawak ako nang mahigpit sa braso niya. “We’re almost there,” marahan niyang sabi, napatingin naman ako sa bukana ng ilog. “Do you like cruising brines?” “Hindi,” agad kong sagot, ngumisi naman siya. “Don’t give me that.” “What…” “Oh, you already know what.” The corner of his lips heave up. Inirapan ko naman siya at nagpatuloy kami sa pagtulak. Nang matanaw ko ang speedboat sa hindi kalayuan, ay agad akong sumampa sa likod niya. His hands instantly clamp my shanks. Ilang hakbang din ang ginawa namin bago namin narating ang hanggang baywang na tubig. “Lady’s first,” sabay lapag niya sa akin sa loob, napailing- iling naman akong ngumisi. “Sit straight, so we’ll not wobble.” “Okay,” sagot ko, marahan naman siyang sumunod sabay tabi sa akin. “Oh, God. Your eyes.” “Did they flatter you?” “Stop…” 100

CHAPTER 17 He grins and comes to the steering wheel. Umupo naman ako sa bulge malapit sa puwit ng boat. Sandali niyang binuhay ang makina at mahina na kaming tumulak palayo roon. Wincing at his stature, I stand and hug him from the back. “This scent leaves rent free on my mind,” sabay samyo ko sa kaniyang batok, saglit namang nagtagpo ang aming labi nang lumingon siya. “You should know how to type next time.” “They monitor all registered numbers in Tuvian,” may ba- hagyang lungkot sa tinig niya, sumandal naman ako sa kaliwang balikat niya habang tumutulak ang speedboat sa kalmadong ilog. “Besides, you’re better when felt.” “Bolero ‘to.” “Wanna steer?” “Sige nga.” “Here…” Dahan-dahan niyang binitawan ang steering wheel at pumunta sa likod ko, kaya hinawakan ko ito nang mahigpit. “You’ll stay here?” bigla kong sabad, dinampian naman niya ng halik ang gilid ng leeg ko. “I’m asking.” “Maybe,” sabay yapos ng malalaki niyang mga braso sa katawan ko, saglit pa nga akong nakiliti. “Hands on the wheel.” “Sorry, sorry.” “It’s okay.” As the boat keeps wading through the water, the sun is also setting down. Nakayakap pa rin si Fillan sa akin, na sa tingin ko nga ay nakatulog na. Halos isang oras na akong nakahawak sa steering wheel, pero hindi pa ako nakaramdam ng pangangalay. Maybe because Fillan is here. “Hey,” sabay kibit ko sa aking kaliwang balikat, naaantok naman siyang umungol. “Sa’n ba tayo pupunta?” “Wherever you wanna go,” agad niyang balik sa balikat ko, 101

KNIFE AT SIGHT napahinga naman ako. “Just don’t sleep.” “Abuso ka. Ikaw naman dito.” “You’re tired?” “Mm.” “Okay.” Ako naman ang nasa likod niya at siya naman ang may hawak ng steering wheel. “Kanino ‘to?” bulalas ko, bahagya naman niya akong nilingon. “Itong speedboat, kanino ‘to?” “Sa ‘kin,” mahina niyang sagot, napangisi naman ako. “Why you’re laughing at me?” “Puwede ka nang makapagdagat.” “They have no control at sea.” I push my bottom lip and press it to his nape. Sa ilang araw naming kasama ang isa’t isa, nawawala na ang lahat ng duda ko sa kaniya. Hubo’t hubad nga niyang ipinakita ang sarili niya sa akin. And I appreciate him for that, because it made me realize I should never judge the book by its cover. Sa pagpapatuloy ng aming pagtulak, ay nakarating kami sa karatig ng Tuvian. “This island is smurky,” bulong ko sa kaniya, hinaplos naman niya ang braso ko. “Sure kang dito tayo ngayong gabi?” “Mm,” sabay harap niya sa akin, inayos ko naman ang nagulo niyang buhok. “It’s fun, right?” “Yes. But you’re not wearing your leather jacket.” “It prefers to fit yours.” “Let’s hop out?” “Okay.” He nods, leaps, and lands on the shore effortlessly. Bago pa man ako makatalon, ay binuhat niya ang magkabilang-baywang ko. Tinampal ko naman ang dibdib niya, na ikina-ngisi niya. 102

CHAPTER 17 This douche is teasing me. Inirapan ko siya at naunang tumulak sa puting buhangin. “Ano ‘yong ilaw doon?” sabay nguso ko sa nakita sa hindi kalayuan, nagpipgil naman siya ng ngiti. “Fillan.” “We’ll go there later,” malambing niyang sagot, napahinga naman ako. “Can I sit beside you?” “Sure.” “I got a tent for us.” “Buti naman. Akala ko dito tayo matutulog. Madali pa naman akong lamigin.” “You can cradle my arms.” I shake my head, stifling a smile. Lumalandi ang Afrong ito, a. Hinugot ko ang telepono at humilig sa kaliwang balikat niya. We take a picture together before I sleep on his crotch; his palms stroke my ears. “Look!” sabay turo ko sa agila na halos lumapat sa niyog habang lumilipad, patuloy naman siya sa pagmasahe sa aking tenga. “Do you think he can catch a prey?” “If a prey will run, he won’t,” bahagya siyang tumingala sa ulap, inabot ko naman ang magkabilang-gilid ng leeg niya. “But if he pursues, he will.” Kagat-labi kong hinila ang leeg niya palapit sa akin hanggang sa maglapat ang aming mga labi. “We should eat,” sabay tapik niya sa kaliwang bicep ko, tumango naman ako. “Let’s go.” “Basta libre mo,” sabi ko matapos niya akong tulungan makatayo, nagkibit-balikat naman siya. “This time, let me eat meat.” “How about bacon?” “I want nice meat.” Fillan looks at me earnestly for a moment, then nods. Agad 103

KNIFE AT SIGHT ko namang ikinulong ang mga braso namin at nagsimula nang tumulak. Pero hindi pa ako nakuntento at tumalon sa likod niya. Luckily, he catches my shanks immediately and chuckles so manly. 104

18 Chapter 18 “ Ang sarap,” bahagya akong umungol, ngumisi naman si Fillan habang sumusubo sa tapat ko. “Eat your salad.” “I’d like to try it,” sabay nguso niya sa hawak kong pata, agad naman akong napahinga. “Come on.” I shake my head, and he pouts his crimson lips. Noong last time na kumain siya nito, ay nadura lang niya. Sayang naman kung idudura niya ulit. I reach for his cheek and barely pinch it. “Kumain ka na,” pabiro kong singhal, tumatango-tango naman siyang sumubo sa salad niya. “Masarap kaya ‘yan.” “But I wanna know its taste,” sabay titig niya sa pata ko, saglit naman akong napasulyap doon. “Can I?” Napahinga ako nang malalim, kumurot ng balat ng pata, at marahan na isinubo sa kaniya. “It’s crunchy,” komento niya habang malutong iyong ngi- nunguya sa loob ng bibig, napangiti naman ako. “Can I have more?” “You sure?” balik ko, tumango naman siya. “Okay. Here…” He greets the skin with his oily lips. Halos mapatanga nga ako sa ganda ng hulma nito. Pero nang haplusin niya ang kamay 105

KNIFE AT SIGHT ko, ay napakurap-kurap ako. What is this gorgeous doing in my mind? “Maganda dito, a,” pagwala ko sa pagka-ilang, nakatitig naman siya sa akin. “No’ng unang punta ko dito, ilang taon pa lang ako no’n. May improvement na ang facilities nila.” “I own this,” kalmadong sagot niya, natilihan naman ako. “And it became my solitarium.” “Ito ba ang Shrine?” “He told you?” “Huh?” “Braston. He told you?” Bahagya akong umiwas ng tingin at napahinga naman siya. “You’re upset?” mahina kong balik, umiling naman siya. “Ang cute mo talaga.” “How’s the food?” sabay nguso niya sa hawak ko, tumango- tango naman ako. “You like it?” “Masarap. Pero baka pumutok ang batok ko.” “Fatty foods are really hazardous to our health.” “Kaya nga.” “You should eat wisely.” I nod dismissively, and he proceeds to eat his salad. Pinag- mamasdan ko lang siya sa bawat pagsubo at pagnguya niya. Pero bahagya akong nalungkot nang maalala ang kalupitan na pinaparamdam ng Tuvian sa kaniya. I purse my lips, jaw clenches, as I reach for his free hand. Bahagya namang kumunot ang noo niya nang bumaling sa akin. “I see you now,” sabay tayo ko, sinalubong naman niya ako ng halik. “I see you now, Fillan.” “And you let me see you, too,” marahan niyang sabi, dahan- dahan kong ipinaglapat ang mga noo namin. “I know your heart 106

CHAPTER 18 is pure. You wouldn’t believe the lure.” “Hindi talaga. Kasi alam kong mali sila—at tama ako.” “Did you really see me?” I nod, smiling. Saglit namang dumampi ulit ang labi niya sa akin at bigla na lang akong binuhat. Natatawa pa nga akong napahiyaw na tinampal-tampal ang kanang balikat niya. He turns nuts when he’s in jubilee. “Kain ulit tayo?” nangingiti niyang aya, hinaplos ko naman ang kanang pisngi niya sabay tango. “I want to feel the skin more.” “I’d… also like to get used to grass, too,” kagat-labi kong ngisi, napailing-iling naman siyang nagpipigil ng ngiti. “What…” “We’re goats now.” “Better than goose.” Nagkibit-balikat siya at maingat akong iginiya pabalik sa upuan ko habang hindi pa rin matanggal ang ngiti sa labi niya. At seven, I use his room’s shower adjacent to the restaurant building. Sumama nga si Fillan maligo sa akin kanina, pero lumabas din nang magbihis na ako. Nakakaaliw lang, kasi nakita na niya ang lahat sa akin, pero nahihiya pa rin siya. But my boob is the only exception; it’s his favorite part of my body. “We’ll sleep in the tent?” kunot-noong tanong ko pagkalabas ng banyo, tumango naman siya. “Paano kung malakas ang alon at tamaan tayo?” “I’m with you,” malambing niyang sagot, napabuga naman ako ng hangin bago tumabi sa kaniya sa kama. “But if you want it here…” “No. Let’s sleep in the tent.” “You sure?” “You’re with me.” “I’m with you.” 107

KNIFE AT SIGHT Bago pa ako malandi nang tuluyan ng Afro, ay lumabas na kami ng silid niya, at tumulak sa maputing buhangin. “Ang ganda ng lugar na ‘to, ‘no?” bulalas ko habang naglalakad kami palapit sa tent, nakinig lang siya sa akin. “Parang goods na pang-honeymoon.” “You want us to do our honeymoon here?” agap niya, nataranta naman ako sa isasagot ko. “Huh, Rese?” “H-hindi. I mean… maganda ang lugar para sa magha- honeymoon.” “But the question is… do you want us here to do our honey- moon?” “Hi-hindi ko alam. Ikaw?” “I prefer to take you to the Shrine.” I am stunned at his remark. Natuon nga ang buong atensiyon ko sa kaniya. Iyon ba and Shrine na sinasabi ni Braston? I look at him with a faint look. “You deserve to be taken there,” sabay lapat ng mga palad niya sa magkabilang-baywang ko, bahagya naman akong napakagat ng labi. “Only if… you trust my knife.” “May tiwala ako,” sabay lapat ng mga palad ko sa magkabilang- pisngi niya, nakatitig lang siya sa akin. “Mapupurol man, pero sabay nating tutulisin ‘yan.” “You know my language now?” “Maybe?” Ngumisi lang siya, saglit akong hinagkan, at tumulak na kami papasok sa loob ng tent. The lapping of the waves to the shore is deafening. Pero sa bawat hampas naman noon, ay nakakaramdam ako ng saya. Siguro marahil ay dahil ito sa nararanasan ko ngayon habang kasama si Fillan. Fillan might be deep, but he is not shallow. “Are you sure?” tanong niya ulit habang hinuhubad ang suot 108

CHAPTER 18 na shorts, tumango naman ako. “Are you comfortable with me wearing underwear only?” “Nahawakan ko na ‘yan,” birong-totoo kong sagot, tipid naman siyang tumango. “Gusto mo hawakan ko ulit?” “If you want, yes. But if it catches you off guard, no.” “Ito na…” Natigilan siya nang marahan na lumapat ang palad ko sa bukol ng pagkalalaki niya. “Oh, don’t act so surprised,” nangingiti kong gulong ng mata, umusog naman siya palapit sa akin sabay abot sa aking kanang bundok. “Why don’t you touch my slice?” “I prefer to trek the hills,” sabay tago niya sa gilid ng leeg ko, nanatili naman ang kamay ko sa bukol niya. “Is it okay if I…” “Go on.” “Sure?” Gently, he leans forward and unbutton my blouse, untagging the tie off my neck. Nang mahubad tuluyan iyong mahubad, ay agad naglaro ang labi niya sa aking utong. Napakagat-labi nga akong napaungol at sumisid ang kamay sa papasok sa panloob niya. As he slowly pulls himself off me, I greet his meek eyes. “My lips were pale without your refill,” pilyo niyang sabi, hinaplos ko naman ang ulo ng kahabaan niya. “The world is round for others who want to rule our fate. But for us who want nothing but joy, it’s shapeless.” “I’m pulling off my hand. You’re getting mad,” sabay sulyap ko sa tumitigas na niyang pagkalalaki, nangingiti naman siyang umiling-iling. “Let them follow the sphere. Hindi naman nila tayo mauuto.” “I hold on to you, Rese.” “I hold on to you, too.” Bago pa man may mangyari sa amin, ay inalis ko na ang kamay 109

KNIFE AT SIGHT ko sa loob ng panloob niya, at isa-isa naman niyang ibinalik sa pagkaka-butones ang blouse ko. “Sorry for the stroke,” sabay sandal ko sa dibdib niya, sum- inghap lang siya sa buhok ko. “At least, I know you now.” “Hmm,” sabay masahe niya sa aking kaliwang bundok mula sa labas ng aking blusa, tinampal ko naman nang mahina ang pisngi niya na ikina-ngiti niya. “I’m about to sleep…” “Ginawa mo ng stress ball.” “Let me ease my worry, Rese.” I pout my lips and nod. Patuloy naman sa pagmasahe ang kaniyang malaking palad doon. Ang kamay ko naman ay abala sa pagtapik sa kaniyang batok. Slowly, my tap is getting lazy until my eyes shut close on its own. Nararamdaman ko ang pagtapik sa aking balikat, kaya mara- han kong ibinuka ang mga mata. “Time for school,” sabay ayos niya sa takas ko, napahikab naman akong bumangon. “You’re not gonna go to school?” “Hmm-mm,” wala sa sarili kong iling, tinuro naman niya sa gilid ang mga damit na nakatupi. “Akin ‘yan lahat?” “For the meantime, wear my stuff.” “I always wear your stuff.” “Is that okay with you?” “Oo naman.” Before he can interject, I plant a kiss on his cheek, and start to change my clothes. Agad naman na sinarado ni Fillan ang tent at lumabas. Ang lalaking iyon talaga, nahihiya pa ring makita ang katawan ko. Well, I can’t blame him, though; I am also as shy as him. “How’s the fit?” bungad ko pagkalabas ng tent, nanlalaking- mata naman siyang napatitig sa suot kong jagger at oversize shirt. “Hoy.” 110

CHAPTER 18 “It’s…” masuyo niyang hinawakan ang magkabilang- baywang ko, tumingala naman ako sa kaniya. “It’s cool, on you.” “Anong pagkain natin ngayon?” “Whatever you like.” Pabiro ko siyang tinignan sa naghahamong tingin at napangiti lang siyang umiling-iling. “Ano po sa inyo, ma’am?” bungad ng babaeng cashier pagkapasok namin sa restaurant, napatingin naman ako sa menu board. “Marami po kaming morning meal dito na tiyak kong magugustuhan n’yo. Or do you like our buffet?” “Just give us one meat and veggies, Maria,” sabad ni Fillan sa gilid ko, saglit namang yumuko ang babae sa kaniya. “Also, add a pitch of lemon juice.” “Noted, sir. Should I walk it into your room?” “We’ll eat here.” “Okay, sir.” “Hmm.” After telling our orders, I proceed to the empty table to the left while Fillan goes to the restroom. Pagkaupo ko roon, ay nagsi- taasan ang mga kilay ng mga babaeng nakaupo sa tapat at gilid ng table namin. Saglit na bumanat ang panga ko at nilibang ang sarili gamit ang aking telepono. I have no time for their glares. Tatapikin ko na sana ang numero ni Rachelle nang may nagsalita sa kaliwang gilid ko. “Miss.” “Yes—“ 111

19 Chapter 19 My eyes widen when I see Callun. Bahagya pa nga siyang nag-angat ng kilay sa akin. Napasulyap ako sa mga babae sa hindi kalayuan, na humihiling na bumulong sa mga kasama. I bring my eyes to my cousin, and he is still waiting for an answer. “Rese,” sabay kiling niya sa ulo, umupo naman si Fillan sa tapat ko na parang hindi siya nakita. “Who’s this guy?” “Cal,” halos pabulong kong sabi, kumunot naman ang noo niya. “Cal, let me explain…” “Alam ba ni tito ‘to?“ “Please don’t tell him.” Saglit niyang dinungaw si Fillan at umiling-iling na humak- bang palayo sa amin. “I’m sorry ‘bout him,” marahan kong sabi, malungkot lang siyang umiling sa akin. “No. You should’ve never seen that.” “It’s done, Rese,” sabay abot niya sa kamay ko, napahinga naman ako. “Maybe we should just sit on the strings, no matter how thick the blow.” “I’m sorry again.” 112

CHAPTER 19 “Where are our orders?” “Niluluto pa ‘ata.” “I see.” He smiles at me, and I reach for his hand, rubbing the corner of his backhand. Tinapik lang niya ng dalawang beses ang kamay ko. Nakuha ko naman agad iyon, kaya inalis ko na. I glance at him, and I see his jaw half-clench. “I want to try your salad,” mapanuya kong sabad sa katahimikan mayamaya, bahagya naman siyang ngumisi sa akin. “Sige na.” “This is salad,” paalala niya, napahinga lang akong tumango sa kaniya. “You really want?” “Mm.” “Here…” Sinalubong ng bibig ko ang nasandok na salad sa kutsara. “How is it?” agad niyang tanong habang ngumunguya ako, tumango-tango naman akong napatirik ng aking hinlalaki. “Glad you like it.” “I told you,” ngumunguyang sabi ko, inalis naman niya ang mayo sa gilid ng labi ko gamit ang hinlalaki. “Matamis pala.” “Yeah. It’s sweet.” “Fillan.” “Rese.” “Starting now, you feed me with these, hmm?” He just grins, and I pinch his right cheek. Natatawa siyang sumubo sa salad niya. Sinubuan ko rin naman siya ng nakusot kong balat ng baboy. With courtesy and respect, he chews it for the second time. “Just tell me if you want to puke it,” marahan kong sabi, tumango naman siya. “Let’s eat.” “Thank you,” halos pabulong niyang sabi, tipid naman akong 113

KNIFE AT SIGHT ngumiti sa kaniya. “I know this is weird for you…” “Tsk. Stop it. I don’t want you to feel pity.” “Rese, I’m happy that you’re here.” “Masaya din ako.” “There’s something on your lips. Wait…” Bago ko pa man mapahiran iyon, ay nauna na siya. “Fillan,” sabay hawak ko sa kaniyang palapulsuhan, marahan naman niyang sinalubong ang mga mata ko. “Kung sasaklob man ang dilim, mananatili akong liwanag mo. Tandaan mo ‘yan.” “I will,” sabay dampi niya ng halik sa aking kamay, hinaplos ko naman ang pisngi niya. “Let’s finish this, so we can taste the sea.” “Sige.” “You look fit with my stuff.” I just shake my head, forcing myself not to smile. Buwisit na Afro talaga, alam na alam paano ako kunin. Napapasulyap ako sa kaniya habang nangingiti naman siyang tumingin-tingin sa akin. I spat his arm, and he chuckles. Matapos ang mabilisang meal sa restaurant, ay agad akong hinila ni Fillan sa dalampasigan. “Ang lamig,” pasigaw kong reklamo, nangingiti lang siya habang patuloy sa pagtulak. “Fillan. Hintayin mo ako.” “Oh, my bad, my bad…” sabay balik niya, agad naman akong napahawak sa kaniyang kaliwang braso. “Slowly. There. Or do you want to hop on my back?” “Hindi na. Basta hanggang baywang lang tayo.” “Mine? Or yours?” “Akin!” “Yeah…” I know he is having fun of teasing me right now. Mga lalaki 114

CHAPTER 19 talaga, ang hilig mang-asar. Kaya minsan ay nakakabanas kasama ang mga lalaki, kasi walang araw na hindi ka aasarin. Just look at this Afro as an example. Sa pagpapatuloy namin sa pagtulak, ay huminto siya nang mapansing hanggang baywang ko na ang tubig. “Ba’t hanggang binti lang sa ‘yo?” hindi ko makapaniwalang sabi, ngumisi naman siyang napatingin sa kabuuan ng kara- gatan. “Anong height mo?” “6’3? Not sure,” sabay kibit-balikat niya, hinaplos ko naman ang hubad niyang dibdib. “You look so tiny.” “Kaya nga. 5’8 lang kasi ako.” “That’s fine. Come, let’s swim.” I don’t know what gotten to my mind when I hop on his back, twining my arms around his neck. Marahan namang lumubog ang katawan niya sa tubig. Naawa nga ako dahil halos lumuhod na siya para lang mag-enjoy ako. I sit my chin on his left shoulder. “Do you want us to swoop under?” sabay tingin niya sa kaliwang balikat, dinampian ko naman ng halik ang kaniyang pisngi. “Rese. I’m asking here.” “Sige,” nangingiti kong sagot, napahinga naman siya. “Sisid na.” “But we have to go deeper.” “Okay.” “Trust me. I got you.” “Alam ko.” Habang nakasabit sa kaniyang likod, ay marahan siyang tumulak sa hanggang baywang niya. “Further,” sabay tapik ko sa balikat niya, lumingon naman siya sa kanang balikat. “Usog pa nang konti.” “To my chest?” marahan niyang balik, tumango naman ako. 115

KNIFE AT SIGHT “Okay.” With his vast stature, we wade through the small waves until he stops moving when the water levels his chest. Napayakap nga ako nang mahigpit sa kaniyang leeg habang bahagyang nanginig ang mga labi. May mga magkasintahan naman na nakasakay sa banana boat na dumaan sa gilid namin. I dip my lips to the side of his neck, almost reaching his chest, and he taps my shank. “Don’t be scared,” malambing niyang wika, nanatili ang posisyon ko sa ganoon. “I’m here, Rese. You’ll never get drown.” “Hindi ako marunong lumangoy sa ganito kalalim,” mahina kong sabi, tinapik-tapik naman niya ang likod ng binti ko. “Natatakot ako, Fillan.” “It’s okay. I’m here. I’m here…” “Ang lamig.” “Do you wanna go back to the tent?” “No. I can endure.” Nang bahagya nang bumaba ang katawan niya, ay mas lalo akong napahigpit ng kapit sa leeg niya. “I’ll stroke under, is that okay with you?” marahan niyang tanong, nanatili lang nakayuko ang ulo ko. “Hold tight.” “I’m almost choking you,” sabay tawa ko, napangisi naman siya. “Basta ‘wag kang masyadong sumisid sa malalim, ha.” “You have my word.” “Okay. Sisid ka na.” Slowly, he floats through the water while the water is touching my belly. Nasa taas ng tubig ang ulo niya habang patuloy kaming palutang na tumutulak. Natawa pa nga kaming dalawa nang muntikan siyang mauntog sa dumaan na kayak. As our laughter slowly recedes, I look at the horizon. “How’s my passenger?” naroon pa rin ang lambing sa tinig 116

CHAPTER 19 niya, dinampian ko naman ng halik ang gilid ng leeg niya. “Do you want to dock, ma’am?” “Stop…” natatawa kong sabi, lumapad naman ang labi niyang nakatitig sa akin. “Did someone tell you how gorgeous you are?” “Yes.” “Who?” “You.” “Fillan!” Humalakhak lang siyang tumalikod sa akin at palutang kam- ing tumulak sa kanan. When the sun is extending its rays to us, we decide to mount from the shore. Agad namang nakaalalay si Fillan sa baywang ko habang nagsisimula na kaming maglakad sa buhangin. Akmang papanhik na kami sa gawi ng tent nang biglang may batang bumangga sa amin. I look down at the kid frowningly while Fillan can’t look at his eyes. “Are you okay?” sabay lupagi ko, tumango naman siya. “Nasaan ang mga magulang mo?” “There,” sabay turo niya sa cottage sa kanang dulo, sumulyap naman ako roon. “I want to swim.” “Naku, baka malunod ka.” “I want to swim!” “I know. But the waves are so ruthless right now. Look!” “Hmm…” “Sama ka na lang sa ‘min.” “Okay.” Sumulyap ako sa Afro, na hindi pa rin makatingin sa bata. “Hey,” mahinang tawag ko sa kaniya, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “Are you okay?” “Y-yes. I’m-I’m okay,” sabay banat-pangang sulyap niya sa bata, napahinga naman ako. “L-let’s go?” 117

KNIFE AT SIGHT I nod, sheepishly. May hindi sinasabi ang lalaking ito. Sa gawi pa lang ng pag-iwas niya sa mata ng bata, ay alam kong may kailangan pa akong malaman. I glance at him as we push to the tent, holding the tiny arm of the kid with my palm. “This is our tent,” sabi ko sa bata, wala naman siyang ganang nilibot ito ng tingin. “Do you want to eat food?” “I want to swim,” patuloy pa rin niya, ginulo ko naman ang buhok niya. “Daddy’s looking for me. I need to go—“ “Stay ka muna sandali. May mga pagkain kami.” “I want to swim—“ Sumabad si Fillan. “Then swim!” puno ng galit ang tinig niya, bahagya namang nanginig ang mga mata ng bata. “Get out. Eat the waves.” “Fillan!” saway ko sa kaniya, nagsimula namang umiyak ang bata. “Don’t listen. Just go outside for a while, I’ll just talk to him, hmm.” He nods, but before he leaves, he punches Fillan on the chest. Banat-panga namang nagsalubong ang mga kilay ng isa, na agad kong inawat. Sinara ko muna ang tent bago siya hinarap. His eyes can’t stay my eyeline. “What was that?” malambing pero may iritasyon kong tanong, bahagya namang kumuyom ang pang-ibabang labi niya. “The kid is scared of you.” “Don’t bring him in,” mapurol na sagot niya, inabot ko naman ang braso niya sabay haplos dito. “Rese…” “Why?” “Just… don’t.” Napahinga ako nang malalim, hinila ang ulo niya sa dibdib ko, at hinaplos-haplos ang likod ng ulo niya. 118

20 Chapter 20 “ Are you mad at me?” malungkot na tanong ni Fillan kinagabihan, bahagya namang nanlumo ang pang- ibabang labi ko. “It’s okay, if you are…” “No…” sabay haplos ko sa kaniyang kaliwang braso, bumanat naman ang panga niya. “It’s just… it’s just it’s new to me.” “I’m sorry.” “No. Don’t.” He leans on the pillow, his arms on the back of his head. Dumungaw naman ako sa bukol ng shorts niya at napakagat- labing umiwas ng tingin. Napangisi naman siya, kaya pinalo ko ang dibdib niya. Chuckling, he leans over to me, crossing my eyeline. “I’m hungry,” sabay dukot ko sa chips sa kanang gilid ko, nangingiti namang nag-taas baba sa labi ko ang kaniyang mga mata. “Feeling ka.” “What…” kagyat niyang subo sa isang pirasong chips na hawak ko, napatanga naman ako sa kaniya. “There’s a war in my mouth.” “Sira!” 119

KNIFE AT SIGHT “Can I?” Sabay dungaw niya sa aking dibdib at napahinga naman akong tumango. His large hand scoot into my shirt, trailing up to my ribcage, stopping at my mound. Saglit pa nga akong napasinghap nang nasakop iyon ng mainit niyang palad. Sinalubong ko ang paninitig niya habang ang kamay ko ay sabik na hawakan ang kaniya. When he starts flicking my nipple with his thumb, I instantly undress my shirt and drag his mouth to my hill. “This bulge is hot,” sabay ipit ng mapupula niyang labi sa utong ko, impit naman akong napaungol. “Definitely one of my favorites.” “A talkative menace,” marahan kong tinampal ang kanang pisngi niya, nagpatuloy naman siya sa pagsipsip sa aking utong. “Oh, God. You’re making me ovulate now.” “Let me see.” “Fillan!” Humalakhak naman siya at tinignan ako ng nagtatanong, na agad ko namang tinanguan. “No slice-licking,” pagalit kong biro, nangingiti naman siyang tumango. “The chips.” “Reserved for time breaks,” sabay kibit niya ng balikat, natawa naman akong hinampas ang kaliwang balikat niya. “What? Tama naman ang sinabi ko, a.” “You’re getting naughty.” “Let me check this first.” His long finger touches my watery slice, and I squirm. Mara- han naman na bumalik ang labi niya sa utong ko na habang nanggingil iyong nilaro ng dila niya. Binabaliw ako ng lalaking ito. One more swirl, then he leans over his lips to press mine. “Are you sure?” nag-aalala niyang tinig na sabi, agad naman 120

CHAPTER 20 akong tumango. “It could hurt.” “Just dig it in,” sabay hubad ko sa kaniyang shorts, natatawa naman siyang napailing-iling sa inaasta ko. “Come on!” “Patient.” “Naiinis na ako.” Napailing-iling siyang ngumiti habang binababa ang lahat ng ibabang saplot. “Oh, God,” hindi ko napigilang mapalunok ng laway nang mapatitig dito, saglit naman niya iyong dinungaw. “You must be kidding me. That’s not gonna fit.” “We’ve tried last time. It does fit,” malambing niyang angal, napagulong na lang ako ng mata habang iginiya niya iyon sa bukana ko. “Besides, we won’t stay longer.” “The last time we did it, parang nahati ang katawan ko.” “I’m not gonna force it, this time. What fits, stay sits.” I wince, glancing at his large member, for the last time, before I bring my eyes back to his eyes. Hinaplos naman niya ang kanang pisngi ko gamit ang hinlalaki niya, kaya bahagya akong kumalma. Kaya mo ito, Rese—parang kagat lang iyan ng langgam. When I see the tip going all the way in, I squirm and fidget as if my organs got pinch. “It’s all right,” marahan niyang sabi habang patuloy sa pagtulak, napatingkayad naman ako. “Just the half, okay?” “Half lang, ha?” puno ng takot ang boses ko, tumango naman siya. “‘Wag mong isagad.” “I won’t.” “I trust you.” Sa pagpapatuloy sa pagtulak, ay huminto siya, kaya du- mungaw ako. “See?” sabay sulyap niya sa kahabaan niya, sumunod naman ako. “Just the half.” 121

KNIFE AT SIGHT “I’m sorry…” halos mangiyak kong sabi, umiling naman siya. “I will not be like other girls who can endure this long.” “You don’t need to compare the sand to the sea.” “What does that mean?” “I’m moving now.” “Thank you.” He dips his head to the side of neck and start making few delicate strokes. Nang bahagya nang bumilis, ay napakapit ako sa leeg ni Fillan. Kahit bumilis na siya, ay tumupad siya sa pinag- usapan namin. One more stroke, and I moan so loud we even both laugh afterwards. “Just chill it out,” malambing niyang bulong sa akin, umaawang naman ang labi ko habang patuloy siya sa paglabas- masok sa akin. “They might hear us.” “Sorry, sorry…” halos pabulong kong sabi, hinalik-halikan naman niya ang tenga ko. “Nanggigigil ka na, e.” “I’m not.” “You are.” Napahinga na lang siya nang malalim at hinalik-halikan ang aking kanang balikat. “Should I spurt it in?” “No. Baka mabuntis ako.” “I’ll father our child.” “Sakit kayang mabuntis.” He sighs exaggeratedly, and I laugh. Naging mabilis pa ang paglabas-masok niya sa akin. Hanggang sa huling mapupusok na bayo, ay kagyat niyang hinugot ang kania. I look down at my tummy, then he moans so loud while loading his seed. “Ano kayang lasa niyan?” bulalas ko, bahagyang kumunot ang niya. “Curious lang.” “No sperm eating,” pagalit na may lambing pa rin niyang sabi, 122

CHAPTER 20 napanguso naman ako. “Let’s clean it off.” “Sige na nga.” “Don’t.” Nangingiti naman akong napailing-iling. He grabs a wipe tissue on the side and slowly wipe it off. Ang buhay na buhay pa rin niyang pagkalalaki, ay nakapatong malapit sa aking bukana. Nang natapos siya sa wakas, ay inilagay niya iyon sa loob ng isang transparent na plastic. My hand reach for his member and barely stroking it. “Let’s eat naked?” suhestiyon ko, nangingiti naman siyang tumango. “I want to sit on your lap.” “All right,” sabay buhat niya sa akin sa magkabilang baywang niya, kagat-labi naman akong humilig sa kaniyang dibdib. “Where’s the chips?” “Here.” “Give it to me.” Inabot ko sa kaniya ang chips at dumukot naman siya ng isa roon sabay subo sa akin. “Our boat,” bigla kong sabad, sinalubong naman niya ang tingin ko. “Is she safe?” “Mm,” sabay halik niya sa likod ng ulo ko, inabot ko naman ang kaniyang kalakhan. “No stroking.” “I wanna ease off.” “Right, all right.” Smirking, I lean in to kiss the space under his chin while holding the shaft of his length. Ngumunguya naman siyang lumayo sa akin at marahan akong dinungaw. Malapad lang akong napangiti at sinalubong ang basa niyang labi. Closing my eyes, I let go of my grasp from his thick and hold both of his deltoids. At sinunod nga niya ang time breaks na sinasabi niya—at 123

KNIFE AT SIGHT chips iyon. “Fillan!” sabay hampas ko sa kaliwang braso niya, nangingiti naman niyang ipinasok ang ulo ng pagkalalaki niya. “Pang lima na natin ‘to.” “The night is long,” mapaglaro niyang sabi, napaungol naman ako. “Why not savor it, right?” “Nakakarami ka na.” “I’m still not tired.” I want to protest, but when he starts licking my nipple with his hot tongue, I instantly get to oblivion. Hanggang kalahati lang din ang pagtulak niya, gaya ng pinag-usapan namin. Pero kung halos sampung minuto lang ang pahinga, ay baka mas gugustuhin ko na lang na isagad niya para bukas na naman. He pounds rigidly while I’m trying to remain still. Sa ilang tulak niya, ay hinugot niya ang kaniya at ipinutok sa aking tiyan. “The more I get a view of it, the more I want to eat it,” sabay hampas ko sa dibdib niya, nangingiti naman siyang umiling. “Hanggang kailan pa ba ‘to?” “Six? I don’t know,” sabay pahid niya sa tissue roon, sinundan ko naman siya ng tingin. “Let’s eat chips for now.” “You’re getting wild.” “This one is good.” I sigh and let his head rest on my breast. Sinusubuan naman niya ako ng chips matapos siya. Napangiwi ako. After this break, he will score again. “Bakit dito lang tayo?” may inis sa tinig ko, napatingin naman siya sa akin. “Bakit hindi doon sa dalampasigan o… sa buhangin?” “You’re better off the crowd,” sabay subo niya sa chips, napahinga na lang ako nang malalim. “Besides, no one’s gonna 124

CHAPTER 20 know we’re doing it here.” “Pero mainit dito, Fillan. Masikip pa.” “Not anymore. It’s stretched.” “I mean, the tent!” “Oh. My bad. Sorry…” Pagkatapos ng break, ay pumasok siya agad sa akin. While he is thrusting, I check the time: 3:30. Parang kanina lang ay alas dose pa iyon. Nang matapos siya, ay break na naman ng ten minutes. This time, I am the one who leans on his chest. “Hey,” tawag ko sa kaniya, umugong naman siya. “Bakit pala hindi natapos ang one week?” “I aborted it,” sabay haplos niya sa aking tiyan, tumango naman ako. “Hey, do you want to know where was I at?” “Yes.” “Okay.” Huminga muna siya nang malalim, tapos ay nagsalita. “I was at the Shrine,” mahina niyang sabi, tumingala naman ako kaya nagkasalubong ang tingin namin. “We were on a very dangerous mission.” “Oh,” tanging nasabi ko, saglit naman siyang yumukod. “Is there blood stained on your shirt?” “No.” “I’m good with it.” His eyes are slowly frowning, and I plant a kiss on his lips. Bumaba naman ang kamay niya at naabot ang bukana ng pagkababae ko. Napakagat-labi tuloy ako. He fumbles a finger on my skin before he goes back to my tummy. “I’m all in, Rese.” “Me too.” Marahan naman niya akong niyakap, napahilig sa dibdib niya, at mahinang sinara ang mga mata. 125

21 Chapter 21 My mind runs on a treadmill of irrational thoughts. Iniisip ko kasi si Fillan. Napabuga ako ng hininga habang napatangang nakatitig sa kawalan. After what happened to us on the island, he ghosted me again, plus, I am thinking about the recent incident with the burglars. “Baka naman tinuloy niya ‘yong sa Shrine,” sabad niya, napabaling naman ako kay Rachel. “Baka lang naman. Saka, bakit mo ba iniisip kung nasaan siya?” “Napaisip lang ako,” sabay liit ng mga mata ko, bahagya namang nanginig ang mga mata niya. “Bakit kaya sinabi ng lalaking kaaway ni Fillan, na dahil sa ‘yo kaya pumasok sila dito.” “W-what are you implying, Rese? Hi-hindi ko alam ‘yan…” “Come on, Rach. Stop it. Alam ko namang may pangangailan- gan ka, e. Pero ang manghiram talaga sa kanila ng pera? Seryoso ka?” Sandali siyang napayuko, bahagya namang bumanat ang panga ko. “I’m sorry…” halos pabulong niyang sabi, napahinga naman 126

CHAPTER 21 ako. “Sadiyang kailangan ko lang talaga bayaran ang mga utang ko.” “Alam mo namang matutulungan kita, ‘di ba?” marahan kong sabi, bahagya naman siyang napayuko. “We got this. Kaya nga tayong dalawa ang kasama, kasi may ibang mga kamay ka pa, kung mapagod man ‘yang sa ‘yo.” “I’m sorry.” “I’m here.” She shys to look at me, and I pull her to an embrace. Mahigpit naman siyang yumakap sa akin. Kung alam niya lang kung gaano kalaki ang tulong niya sa akin. I sigh and frown at her. Dahil hulyo ngayon, ay walang masyadong klase sa Tuvian. “Akala ko ba, nagkita na kayo?” singit ni Braston sa gilid ko, napanguso naman ako. “Baka nga bumalik siya sa Shrine.” “Ano ba kasing meron diyan?” iritado kong sabi, bahagya naman siyang natigilan sa pagnguya sa kinakaing pie. “You’re not telling me something, are you?” “M-masarap pala ‘tong apple flavor, ‘no?” “Braston.” “Rese, kahit pa suhulan mo ako, ‘di ko sasabihin sa ‘yo. Besides, it’s for your own safety.” “Bakit, ano ba kasing meron doon?” He just frowns a sigh at me and shakes his head, dismissively. Gustuhin ko mang pilitin siya, pero masyado naman akong beggar. Kaya sa tuwing kinukulit ako ng utak kong tanungin siya, ay tinatapakan ko na lang. I glance down at my burger and bite on the edge, reluctantly. Natapos ang umaga, na hindi ko masyadong nakita ang mga professors namin. “Sana laging gan’to, ‘no?” sabay taas-baba ng kilay ni Bras- ton, napailing-iling na lang ako. “Ang sarap sa pakiramdam, 127

KNIFE AT SIGHT na uuwi kang walang stress na dala.” “Madali lang kaya ang subjects natin,” angal ko, napangiwi naman siya. “Hindi ka kasi nag-aaaral.” “‘Di din naman necessary.” “Ewan ko sa ‘yo. Punta na muna ako sa office ni Mrs. Lortan, ha?” “Sige.” “Hintayin mo na lang ako sa cafeteria.” “Manlilibre ka?” “In your dreams.” He laughs at me, amusingly, as I get outside the room. Nakasalubong ko si Mr. Tiong pagkalabas doon. Saglit lang akong yumukod at tumuloy na. The hallway is crowded with thuds of shoes, including mine, before it recedes when I turn right to proceed to Mrs. Office.” “Do you think he’ll like this blob?” sabay dungaw ng lalaki sa umbok niya, kagat-labi namang tumingin ang babae roon. “Hmm?” “You’re so naughty,” may pahampas pa ang babae sa balikat niya, nangingiti naman niyang hinatak ang baywant nito pa- palapit gamit ang isang kamay. “Baka mahuli tayo dito…” Imbes na maki-usyuso sa kanila, ay tumuloy ako sa pagtulak. “Girlfriend daw ‘yan ni Fillan. Tsk,” pabulong na sabi ng babae, banat-panga namang humina ang paghakbang ko. “Hindi ko nga alam, kung bakit nakiki-in siya sa kaniya.” “Baka gustong makatikim ng Afro,” sagot naman ng lalaki, na tinawanan ng babae. “Mga babae nga naman, uhaw sa kama.” My jaws tighten as I stop midstep. Nagtataka namang sinalubong ng lalaki ang mga mata ko pagkaharap ko sa kanila. Ang babae naman ay nagtaas ng kilay sa akin. With my bored look, I scoff at them, and proceed to Mrs. Office. 128

CHAPTER 21 “Isa-submit pa lang…” humina ang boses ni Mrs nang kuma- tok ako sa nakabukas niyang pintuan, bumaling naman siya sa akin. “Oh, Ms. Lawson. Anong kailangan mo?” “Shall I… come in, ma’am?” pormal kong tugon, tumango maman siya sabay muwestra ng kamay agad kong sinunod. “I’m here to talk to you.” “Ano ba ‘yan?” “Shall we close the door?” “Sure.” “I’m sorry, for the inconvenience.” Umiiling lang siya, pumunta sa pintuan, at marahan na sinara ito. “Ano ba ‘yan?” tanong niya pagkaupo sa swivel chair, saglit naman akong napagilid ng tingin. “Ms. Lawson.” “About the Business Fair?” mahina kong sagot, sumalikop naman ang mga daliri niya sa isa’t isa. “Napansin ko kasi na… papalapit na ‘yon. I just want to clarify if… I already got the spot?” “Oh, that. Well, we discussed it with the board. According to Mr. Remulo, he’d review your grades in social economics, so he can assure you’re fit to join.” “My grades are fine, ma’am.” “It’s not just about the grades. One factor why they are skeptical to pick you, is your romantic interest with Mr. Faune.” “Si Fillan? Ba-bakit po?” “You know naman na siguro, na he’s a criminal.” My ears chime to sting my rage, but I resist it. Kailangan kong pigilang ang emosyon ko, bago pa mapahamak ang reputasyon ko. Kaya imbes na gumawa ng drama, ay bahagya na lang akong yumuko. She welcomes my eyeline. “Are you seeing him?” pormal niyang tanong, agad naman 129

KNIFE AT SIGHT akong tumayo. “Ms. Lawson.” “I-I have to go,” natataranta akong humakbang sa pintuan, hinawakan naman niya ang braso ko. “I’m done here.” “Ms. Lawson.” “It’s okay.” Bago pa siya makapagsalita, ay mabilis na akong nakalabas. “O, anong meron?” bungad ni Bras pagkaupo ko sa tabi niya sa cafeteria, umiling lang ako. “Ba’t parang ang tamlay mo?” “Kulang lang sa tulog,” mahina kong sagot, napahinga naman siya nang malalim. “Wala ka bang impormasyon kung nasa’n siya?” “Fillan doesn’t have cell phones. Saka, bawal siyang gumamit no’n.” “Bakit naman?” “Hindi mo alam?” “Ang alin?” He reaches for his pocket and presses on his screen. Nang matapos, ay inilahad niya sa akin. Kunot-noo ko naman siyang tinignan at tinanguan lang niya ang telepono. I look down at the phone outstretched to me, slowly get it from him, and give him a last glance. Even with my drumming heartbeats, I manage to look down at his phone screen. Name: Fillan Faune Birthday: December 3, 1999 Case: Murder Highlights: A tragic loss has been culminated with a blow of a foreign criminal, Fillan Faune. An Afro-European man with deft crimi- 130

CHAPTER 21 nal activities has been sentenced to 20 years in prison. We spoke with his lawyer before his parole. He said, “This is a misconduct and abuse of power. A breach of moral standard.” Prohibition: Communication Transportation Education Amenities And if, in any case, he broke one of these he will be issued no parole for his next case. Para akong nanghina sa aking nabasa. My eyes are shaking in fear and longing. This is way worse than I expected. Hindi man lang siya ginawang tao. “Why?” pabulong kong sabi, nagkibit-balikat naman siya. “Wala pa namang pruweba na siya ang pumatay, ‘di ba?” “The governor has fangs in him,” nakanguso niyang sagot, bahagya namang nangilid ang mga mata ko. “Galit siya, dahil ayaw niyang malaman ni Fillan na—“ “Malaman na ano?” “Rese, I… can’t.” I frown, shaking my head. Nang sumapit ang hapon, ay ang isip ko ay naroon pa rin kay Fillan. This place is beyond what I’ve imagined. I blow a deep breath, then try to focus on Mr. Richard who is speaking in front. Pero sadiyang hindi pa rin umaalis ang isip ko kay Fillan. “Tulala ka kanina,” singit ni Bras sa kaliwang gilid ko habang naglalakad sa hallway, napahinga naman ako. “Iniisip mo pa ba din siya?” “Bras…” marahan ko siyang hinarap, sinalubong naman niya 131

KNIFE AT SIGHT ang mga mata ko. “Bras, talaga bang bawal mong sabihin kung nasa’n siya?” “It’s dangerous, Rese. Saka, baka pag-initan ka pa ng gover- nor, kagaya kay Fillan.” “Pero pa’no kung mapahamak siya…” “Fillan always comes back clean.” “I hope he will.” As we get out of the campus, an approaching man is getting closer to me. “Pinapabigay sa ‘yo,” sabay abot ng lalaki sa papel, kunot- noo ko namang kinuha iyon. “Keep your mouth closed.” “I-is he okay?” agad na sabad ko, sumulyap naman siya kay Braston. “Is he going home?” “I’m sorry, but I can’t disclose anything yet.” “It’s okay…” Tumango lang siya at kapagkuwan ay umalis na. Braston and I exchange glances, then I look down at the paper. Slowly, I crane my neck up to meet his eyes. Nagkibit-balikat lang siya. He journeys with me until the village’s gate. “Pa’no, kitakits na lang ulit,” malungkot niyang sabi, napan- guso naman ako. “‘Wag ka nang malungkot. Kailanman ay hindi natatalo si Fillan. Sa ‘yo lang naman siya parating taló.” “Huh?” naguguluhan kong sagot, nangingiti naman siyang umiling-iling. “‘Nong pinagsasabi mo diyan?” “O, sige na. Alis na ako.” “Thanks for walking me here.” “Tsk. Parang others ang babae.” “Sige na. Humayo ka na.” Humagalpak naman siya sa katatawa. I just shake my head, smirking. This man is nuts. Nang bahagya nang tumigil, ay nangingiti siyang napailing-iling. 132

CHAPTER 21 “Umalis ka na.” “Heto na, o” I roll my eyes, grinning. Marahan siyang tumalikod sa akin at naglakad na palayo. His muscled back is alike with Fillan’s frame, but more leaner. When his presence joins with the shadow, I step to the house. Ang malapad kong ngiti, ay dahan-dahang napawi nang marinig ang pamilyar na boses. “Buti naman at ‘di siya nagalit,” seryosong sabi ni Saion, napahinga naman si Rachelle. “Pero alam kong maiintindihan naman niya, kung ano man ‘yan.” “Ang ano?” sabad ko sa likod nila, gulat naman silang sabay na lumingon sa akin. “Ang ano pa ang tinatago mo sa ‘kin, Rach?” “Rese. Nandiyan ka na pala.” “What are you doing here?” “Uh, v-visit.” “At this hour?” He barely stoops down his head, avoiding my gaze. “Teka lang,” sabay hakbang ko sa gawi ng harap ng couch, nahihiya namang tumingin sa akin si Rachelle. “Nasa’n ang TV?” “Rese…” halos pabulong niyang sabi, bahagya namang bu- manat ang panga ko. “Rese, let’s talk.” “Saion. A moment with Rachelle, please.” “Rese.” Saion’s frightened eyes told me he would follow everything I said. Agad naman siyang tumayo at kapagkuwan ay lumabas ng bahay. Bumaling naman ako kay Rachelle pagkasara ng pintuan. She comes to my direction, holding my arms. “Rach…” kunot-noong sabi ko, nagsisimula namang 133

KNIFE AT SIGHT manginig ang mga labi niya. “Kinuha ba nila?” “Rese…” halos hindi niya masabi-masabi iyon, bumanat naman ang panga ko. “Sana maintindihan mo.” “Pera ko ‘yon!” “I know, it’s just… kailangan nating ipaubaya na lang ‘yon.” Marahan kong inalis ang mga kamay niya sa magkabilang- braso ko habang kunot-noong umiling-ling. “Sana maintindihan mo…” humina ang boses niya nang humakbang ako sa gilid, sumunod naman siya. “Kung hindi natin gagawin, baka—“ “Baka ano?” singhal ko, sandali naman siyang natigilan. “You should have called me, so we can report it to the authorities.” “You have no idea what you’re saying.” “Ang alin? Ang hinayaan mong kunin ang sa ‘tin?” “They’re… supported by the government.” “Make it crystal clear to me.” She looks around, closes all the windows, and her bothered eyes are trying to stay with me. Mas lalo namang kumunot ang noo ko sa inaasta niya, na para bang may tinataguan siya. Dinala niya ako malayo sa bintana at pumasok kami sa loob ng kitchen. As we get inside, she releases my arms. “Ba’t ka ba nagkaka-ganiyan?” nagtataka kong tinig na sabi, huminga naman siya nang malalim. “Rach, may sasabihin ka ba sa ‘kin?” “Rese…” sandali siyang napasulyap sa sahig, sinalubong ko naman ang mga mata niya. “Rese, it’s so wrong that we came back here.” “Huh? Bakit?” “They are playing with us.” “A-anong pinagsasabi mo?” “We should’ve stayed in Bukidnon.” 134

CHAPTER 21 Gusto kong tungkarin ang mga sinabi niya, pero hindi ko magawa-magawa. “So, we’re not safe here?” diretsahan kong sabi, bahagya naman siyang napayuko. “Oh, my God. Kaya pala ayaw nila kay Fillan. It makes sense…” “Anong sabi mo?” sabad niya, saglit naman akong napatalon. “You’re saying something?” “Uh, w-wala. I was just thinking about Fillan.” “Fillan. You must need to know about him, too.” My brows meet, slowly. Napabuga naman siya ng malalim na hininga at magsasalita na sana nang bumukas ang pintuan sa entrada. Sabay kaming napalingon sa gawi ni Saion. I bring my eyes back to her, and she just looks at me with a known look. 135

22 Chapter 22 “ Punta ka dito,” sabi ni Braston sa kabilang linya, abala naman ako sa pagsubo sa fries mula sa aking bowl. “Hali na.” “Ang atat mo,” pabiro kong singhal, tumawa lang ang mokong. “Sa’n ka ba kasi ngayon?” “Nandito sa may Bull fighting.” “Ba’t ka nandiyan?” “Kasi kasali ang kapatid ko.” “Tsk. Oo na. Papunta na.” This man is a pain in the ass, really. But I can’t deny, he is such a comfort to me. Napahinga akong binaba ang tawag. Rachelle looks at me, and I barely look away. Even we have settled our differences, I am still not able to trust her. Alam ko naman na naiintindihan niya ako, lalo na at matagal na kaming magkasama dalawa. Right after the call, I rush to my room and change to casual wear: shirt and jeans. Saglit nga akong napatitig sa sarili nang mapadaan sa salamin. Slowly, my lips frown on its own. It’s been a week since Fillan 136

CHAPTER 22 left me hanging. Napabuga ako ng isang malalim na hininga at kapagkuwan ay tumulak na palabas. Inside the cab, I keep on texting Braston to assure him I’m coming. Bras: Nasa’n ka na ba? Rese: Papunta na. Bras: Ang tagal mo. Sininghalan ko ang mensaheng nabasa at bumaling sa labas ng bintana. The cab continues pushing through the road as I wait for it to stop. At the first turn to the left, we halt our motion when a motorbike suddenly cuts us lane. Bumanat nga ang panga ng lalaking drayber sa nangyari at napahinga nang malalim. “Pasensiya na, ma’am,” pormal niyang sabi, tipid lang akong tumango. “May mga hangal lang talagang mga motorista.” “Nothing’s new,” sabay dungaw ko sa aking telepono, na- pahinga naman siya. “Kuya, matagal pa ba tayo?” “Malapit na po.” “O, sige.” After what happened, the cab proceeds rolling to the road until the wheels slow down at the crowded venue. “Nandito na po tayo.” “Bayad, kuya.” Agad naman niyang kinuha ang bayad, at bumaba na ako. I fix my hair while standing on the walkway. Buzz of people walk past me while I’m texting Braston. Masyadong atat talaga ang lalaking iyon. Rese: Nandito na ako. 137

KNIFE AT SIGHT Braston: Mabuti naman. I scoff and I’m about to proceed inside when I suddenly remember the letter Fillan sent to me. Luminga-linga ako sa paligid at umupo sa stone bench malapit sa dilaw na bogambilya. Checking the surrounding, I slowly get the letter from my pocket and stare at it. I hide the paper every time there are people walk past by, until the numbers recede, and I have the moment to see. Umuyon naman ang araw at bahagyang dumilim para ako ay silungan. Slowly, I unfold the edge of the paper, and when the words appear, I start to read it. Rese, I know you are confused by my absence, but I want you to know that I have never been away from you. I may not be by your side, but yours is always here within me. I send my words just to ease your worries and start to remember our memories. Sa hindi malamang dahilan, ay bigla na lang sumayaw ang gilid ng labi ko. I bite my bottom lip, gliding my teeth off it, and start reading. Even aloof, he still managed to make my sum prickle from sane. Sumusulyap-sulyap ako sa gilid ko para masigurong hindi ako mapagkamalang baliw dito. Rese, This has always been difficult to begin; hasn’t it always like that, to marry the good in all laughter we have shared. I won’t tire 138

CHAPTER 22 your eyes from reading long stuff of my words. Whenever you want to talk, just go to Braston. He’s my wing. I dear the merriest you. — Fillan A smile is about to reappear again when someone appears to my side. “Ang sarap ng ngiti natin, a,” pagitlang hawak niya sa magkabilang-balikat ko, bahagya naman akong napatalon. “Nabasa mo na pala.” “Naalala ko lang,” mahinang sagot ko, palihim naman siyang napangiti sa gilid. “Tara na!” “Ay, galit agad?” “Buwisit ka talaga.” Humahalakhak lang siyang bumuntot sa likod ko. Walk the crosswalk while he keeps on teasing me with the letter. With my annoyance, I slap his back while he runs to skip the impact. Kunot-noo akong napatitig sa kaniya habang nangingiti naman siyang nakatitig sa akin sa entrada ng stadium. I approach the ticketing booth while he flirts with the woman my age and, probably, a schoolmate. “Ticket for two?” sabay ngiti ng magandang babae, tipid naman akong tumango. “550 each.” “550?” gulat na balik ko, tumango naman siya kaya nilingon ko si Braston. “Hoy! Pera.” Sandali niyang pinisil ang pisngi ng babae. I see the impact of it to the girl. This man. Sinalubong ko ang mga mata niya habang papalapit sa akin. “Magkano ba?” bungad niya, sinabi ko ang presyo. “E, isang libo lang ang dala ko.” 139

KNIFE AT SIGHT “Eh, ‘di good,” bahagyang singhal ko, humugot naman siya ng isang libo sa bulsa niya na agad kong kinuha. “Akin na ‘to.” “Hoy! Hati tayo.” “Dalawa, miss.” The woman frowns a smirk at us; she might even think we are a couple—hell no. “Enjoy,” maligayang sabi ng babae matapos mabigay ang ticket sa amin. “Keep coming.” Agad ko namang hinila si Braston palayo sa booth at pumasok na kami sa stadium. The noise of the crowd overwhelms us. Bras drapes his arm and drags me to the right wing. Nakipag-tianod na lang ako, para tumino na ang baliw na ito. “Miss, dito kami, ha,” malambing niyang sabi, napatanga namang tumango ang babae. “Dito daw tayo. Saka, malapit tayo sa performance ground.” “Water,” sabay lahad ko sa aking palad, inilapat naman niya ang mineral bottle roon. “Buti naman at bumili ka.” “Aba, bawal kaya mauhaw ang prinsesa ni Fillan.” “Yuck.” “Sumbong kita sa kaniya, sabihin ko ang yuck mo.” “Cry baby.” He purses his crimson lips, mock-snarling at me. Walang gana ko lang siyang tinitigan. He then suddenly locks our arms. I want to protest, because Fillan might kill him, if he sees this, but I kind of enjoy it. Para talaga siyang bata. “Hoy,” tawag ko sa kaniya, umungol naman siya. “Hindi ka ba natatakot na mapatay ni Fillan?” “Minsan,” nakanguso niyang sagot, napailing-iling na lang ako. “Pero tropa naman ‘yon. Saka, hindi tayo talo, ‘no! Hindi kita type; gusto ko mabait.” “Sinasabi mo bang masama ako?” 140

CHAPTER 22 “Parang… gano’n na nga.” I beat his head, and he moans so manly girls beside him can’t resist biting their bottom lips. Mayamaya, nagsimula na ang bullfighting show. He keeps on spitting my arm when the blue oax will wrestle against the red. While I keep on wincing every time he gets tense. Parang sira lang talaga ang lalaking ito. “Putang-ina,” malutong niyang mura, agad ko namang pinalo ang bibig niya. “Bakit ba?” “You have ladies beside you,” sabay turo ko sa katabi niya, nginisihan lang niya sila sabay patuloy sa pagmumura sa hara- pan. “Hay naku, bahala ka nga.” “Easy. They know me, right girls?” “Kahit na, babae sila. Be considerate in their feelings.” The girl interjects all of a sudden. “Ano bang mali niya, miss?” bara sa akin ng babae, sandali naman akong napaangat ang aking mga kilay sa narinig. “You know what, kung nagsawa ka na sa boyfriend mo, akin na lang siya. I can manage his cursing.” “Excuse me?” sabay angat ko ng kilay, nag-angat din naman siya. “Hindi ko boyfriend ang lalaking ‘to. Saka, if you want him, saksak mo sa baga mo.” “What did you just say?” “Can’t talk with deaf, sorry.” Akmang susugurin na niya sana ako, pero madali siyang napigilan ni Braston, na natatawa. Gosh, I would never dare to hell my heaven. I snap my sight off her and focus on the bullfight. Narinig ko naman si Braston na nilalambing ang babae. “Inaaway ka kasi niya…” parang bata na sabi ng babae, napailing-iling na lang ako. “Sayang naman kasi.” “Ganito na lang,” sabay lahad ni Braston sa telepono niya, 141

KNIFE AT SIGHT nagtataka naman iyong tinignan ng babae. “Ilagay mo ang numero mo dito, tapos catch up tayo, okay?” “At my condo?” “Wherever you like.” She half-bites her bottom lip and rolls her eyes at me. Nagpatuloy ang bullfighting, na wala akong ganang nakatitig sa kawalan. But every time I remember Fillan’s words in the letter, it somehow makes me feel at ease. Bras does even notice it, which I instantly shut off. Kinuha ko na lang ang telepono ko para libangin ang sarili. “Oy,” sabay siko niya sa akin, hindi ko naman siya pinansin. “Ba’t ka nakabusangot diyan?” “Wala kang pakialam,” iyamot kong sagot, napahinga naman siya. “Kailan ba matatapos ‘yan, para makauwi na ako.” “Galit ka?” “Tsk.” “Oy, galit siya.” “Tigilan mo ako…” But the bastard did even drape his arm on my back and pull me closer to him. “Naglalaro ako,” saway ko sa kaniya, dumungaw naman siya roon. “Isa…” “Ito na,” agad siyang kumalas sa akin, saglit ko naman siyang tinalasan ng tingin. “Ba’t ka badtrip?” Imbes na sagutin, ay tinalikuran ko na lang siya. He mind his own business afterward. I continue playing on my phone when a message pops up. Kunot-noo ko naman iyong tinapik. Unknown: I know where he is. When the show is done, I hurry out of the stadium. Gustuhin ko mang hintayin si Braston, pero masyado na 142

CHAPTER 22 siyang invested sa babae niya. I almost run out of the stadium until I reach outside. Some of the crowd almost bump at me, but I dodge quickly, vying to reach the cab first, which I successfully did. Pagkapasok sa loob, ay napabuga ako ng isang hininga. “Saan tayo, ma’am?” “Sa Lonton Village.” He nods and pushes the car forward. Bumaling ako sa bintana at saglit napatanga roon, nang tumunog ang telepono ko. I look down at my phone. I see a new message above my screen. Napahinga pa ako nang malalim bago iyon tinapik. Unknown: If you want, meet me at this location: Harway Gourmet. My jaw clenches and turns to the driver to announce. “Sa Harway na lang pala,” sabad ko sa katahimikan, tumango naman siya. “At saka… puwede po ba pahintay?” “May dagdag,” pormal niyang sagot, tumango naman ako. “Ayos lang sa ‘yo?” “Ayos lang po.” “Sige.” Malapit na sana kami sa village nang lumiko ang cab palayo roon. I keep on tapping my finger to the my lap as the wheels continue pushing. When we turn to the left before the university, I clear my throat, trying to sane myself. Kailangan mo lang ng information tungkol sa kaniya, Rese. As the cab slows down, I see a man standing by the motorbike. “Nandito na tayo.” “Here’s my fare po.” “Pahintay ka?” “Opo.” Tinanguan lang niya ako. I come out of the cab and crisply 143

KNIFE AT SIGHT close the door. The man gaze follows me as I am getting closer to him. Nang makahinto sa tapat niya, ay napangiwi ako nang makilala ito. “You stole my TV,” banat-pangang singhal ko, mapanuya naman siyang ngumiti. “Bring it back.” “I wiil,” kasuwal niyang sagot, bahagya namang kumunot ang noo ko. “If… you tell me where is Fillan’s bracelet.” “Huh?” “Bracelet.” “Wala naman akong nakitang bracelet sa kaniya.” “Tsk. You must be really new to his world.” I get taken aback by that statement. “Well, kung walang bracelet, hindi ko sasabihin sa ‘yo kung nasaan siya,” sabay angat niya sa kaniyang helmet, dumagun- dong naman ang tibok ng puso ko. “Bago ka pa lang talaga.” “A-anong bracelet ba?” balik ko, napahinga naman siyang hinubad ang helmet sabay hugot ng telepono sa kaniyang bulsa. “I swear, I’ve never seen him wearing a bracelet.” “Here.” “What is this?” Sinanyasan niya akong kunin ang telepono. Even though bewildered, I get his phone and check. My brows meet as what is on the screen. Anong meron sa bracelet na ito at kailangang makuha ng lalaking ito? I want to see more of the image when he grabs it from me, giving me murder look. “Wala ka pala, e,” sabay iling-iling niya, bahagya namang nanginig ang mga mata ko. “You’re just some other girls he dated.” “W-what did you say?” halos pabulong kong sabi, mapanuya lang siyang tumikhim sabay suot sa helmet. “You’re jealous of 144

CHAPTER 22 him, aren’t you?” “How much did he eat compared to mine?” “Y-you’re not serious.” Tinignan lang niya ako sa huling sandali at kapagkuwan ay sumampa na sa motorbike niya. I exhale, my chest tighten. Some other girls? May iba pa siyang babae bukod sa akin. 145

23 Chapter 23 My thoughts almost pressed to the headboard. Paano ba kasi, hindi pa rin mawala sa isipan ko iyong sinabi ng lalaki sa akin. Alam ko naman na burglar siya, pero bakit parang may sense. Plus, I have no idea about the bracelet—whatever that is. Dumagundong ang buong paligid nang kumulog nang malakas. Mukhang uulan pa yata ngayon; mabuti naman, para gumaan masyado ang pakiramdam ko. I get my phone and type a message on Braston. Alam kong abala na iyon ngayon sa babae niya, pero sana naman bigyan naman niya ako ng kahit isang minuto lang. Habang abala ako sa pagtitipa, ay may kumatok sa aking pintuan. I cue to open the door, and Rachelle appears. “Can we… talk?” halos pabulong niyang sabi, agad ko namang ibinalik ang paningin sa aking telepono. “Rese.” “Pagod ako,” walang gana kong sagot, napahinga naman siya nang malalim. “Mamaya na lang.” “Rese naman.” “Sige na.” 146

CHAPTER 23 Gusto sana niyang umangal, pero ko siyang tinalikuran, bu- maling sa kaliwang gilid. Buma-banat naman ang panga ko habang nagtitipa sa aking screen. When the door clicks closed, I barely look over my shoulder, and flick my eyes to the door. Napahinga akong napatitig sa pintuan habang iniisip pa rin ang nangyari sa amin. Bahagya akong napakagat sa loob ng pisngi ko at nagpatuloy sa pagtitipa. I just need a lot of time to process things off. Rese: Kung nandiyan ka na naman sa babae mo, bahala ka. Naiinis na ako sayo. Agad kong kinulob ang screen, pero tumunog ang telepono ko, kaya sinilip ko ito. Bras: Sus, nagtampo agad. Nag-chill out lang kami sandali dito sa Vines. Punta ka dito, dali! My rows half-meet. Saan naman iyang Vines na sinasabi ng mokong na ito? Napaisip ako sa gilid hanggang sa humilig ang mundo sa akin nang may napagtanto. I burst my fingers to type. Rese: Yuck! Sa sex party? Bras: Hindi naman kami nag-sex. Hindi pa. Hahaha. Rese: Kadiri. Yuck! Nasusuka ako ngayon, gusto mong makita? Bras: Pano, niyaya niya ako, eh. Rese: Sumama ka naman. Bras: Wala na akong body count since nong nag Brunei kami ni 147

KNIFE AT SIGHT Fillan. Sandali akong napaisip sa sinabi niya. Pero napailing-iling din nang may napagtanto. Rese: At bakit ka naman nagkaka-body count, eh, ang dugyot mo. Bras: Ikaw lang naman ang nadudugyotan sa akin, eh. Lahat ng chika babes gusto akong tikman. Rese: Yuck! Ew! Gross! Bras: Punta ka pala sa Fun Run ngayong Thursday, ha. Na-sign up na kita. Rese: Ano! I don’t like to run. Bras: Hahaha. Ang KJ mo. I put my phone down, smiling. Hindi na talaga yata titino ang lalaking iyan. Bumaba ako sa kama at pumunta sa bintana. The sky turns gray as rain batters my glass window. Napahinga na lang ako nang malalim. Ganiyan nga, damayan mo ako palagi. Kinabukasan, dahil wala pa ring saktong klase, ay dumama na muna ako sa coffee shop. Maligayang bati naman akong sinalubong ng guard, na tipid kong nginitian. “Dark,” sabay turo ko sa menu board nila, tumango naman ang babae sa akin. “No sugar.” After getting my order, I walk to the empty table and get settled. Saglit kong pinasadahan ng tingin ang paligid. Medyo marami naman ang narito, pero mas madami noong nakaraan. To ease my boredom, I get my phone and scroll through my 148

CHAPTER 23 screen. “Here’s your order, ma’am,” sabay lapag ng babae sa mesa ko, tipid naman akong ngumiti sa kaniya. “Enjoy your coffee.” Bumaling ako sa kape at umalis naman siya. Bahagya akong humilig at sumimsim sa straw. “Daya mo naman,” sabay upo ni Saion sa tapat ko, napatanga naman ako sa presensiya niya. “Hindi mo ako hinintay.” “S-Saion…” mahina kong sabi, bahagya naman siyang ngu- misi. “Ba-bakit ka nandito?” “Natapos na kasi ang meeting ko, kaya sumaglit muna ako dito. Ikaw, nasaan ang boyfriend mo?” “Work.” “I see. Uh, Rese, pinapasabi pala ng daddy mo na may gaganaping launching ball next week.” “Ano naman ang ila-launch niya?” He is about to speak, when a woman appears with his order. Nginitian lang niya ang babae nang malapag sa tapat niya ang inumin. Ako naman ay napansin ang suot niyang necklace. When his eyes lock on me, I barely look away, avoiding his eyeline. “What were you saying again?” “Sabi mo, may ila-lauch siya. I’m asking what?” “Ah, that. Hmm… he’ll launch a new operating network.” “‘Di ba natapos na ‘yon nakaraang taon?” Nagkibit-balikat lang siya sabay simsim sa kaniyang inumin. Hindi man niya sabihin, alam kong kinukuha na naman niya ang kiliti ko sa pamamagitan ng mga sinusuot naman noon. “Wala ka na bang klase?” sabad niya sa katahimikan, nag- angat naman ako ng kilay. “Nandito ka kasi. Sa bagay, hindi naman maganda ang panahon.” “Walang masyadong klase kapag hulyo na sa Tuvian,” mahina 149

KNIFE AT SIGHT kong sagot, nakinig naman siya. “Isang buwan kasi sini- celebrate ang fiesta.” “Speaking of fiesta. Do you have your crown mate?” “Crown mate?” “Crown mate, date para sa Crowning Ceremony.” “Crowning Ceremony?” I feel so dumb of what he is saying right now. Namamangha naman siyang napangisi habang bahagyang kumakagat ang mapuputing ngipin sa straw. Ano ba kasi iyang Crowning Ceremony na iyan? How would we have known the activities in Tuvian if we just transferred here last year. “Crowning Ceremony, ay ang pag-palit ng crown ng monu- ment ni Heredio Tuvian. A classic icon in Tuvian,” paliwanag niya, nakinig naman ako. “Ginagawa siya isang beses sa isang taon.” “Real crown ba?” balik ko, bahagya namam siyang tumango sabay simsim ulit sa kaniyang inumin. “Hindi ba nananakaw?” “Magkaka-fines ka talaga ng five-hundred thousand, kapag sinubukan mo.” “Bakit may ganiyan?” “Commemoration of his bravery.” “Gano’n?” Tumango-tango lang siya habang hindi inaalis ang paningin sa akin. Hindi ko alam na may mga ganiyan na pala rito sa Tuvian. Even if I want to spend with him to know more about Tuvian, but I need to get to Braston’s flat; I just suddenly thought about it while talking to Saion. May trabaho rin naman siya, kaya hindi masyadong awkward ang pag-alis namin sa isa’t kaa. Habang patuloy na tumutulak ang cab, ay panay ang text ko sa kumag. He wouldn’t reply to me; he must be doing unholy deeds. 150

CHAPTER 23 Rese: Parating na ako diyan. Kung nag-reply man siya, ay hindi ko alam. Mahina namang lumiko ang cab at humina nag pagtulak nang malapit na sa isang eskinita. “Dito na lang, manong.” “Sigurado kayo, ma’am?” “Yes.” “Sige.” I hand my fare and get out. Mahina namang tumulak palayo sa akin ang cab. Medyo madilim ang paligid, marahil dahil sa istruktura ng mga apartment dito. When I start walking to search for Braston’s flat, a group of men approach me. “Naliligaw ka ba miss,” may ibig sabihin na sabi ng lalaki, hindi naman ako sumagot. “Tara, sama ka sa ‘min. Tutulungan ka namin.” “Uh… I’m fine,” sagot ko, mapanuya naman silang namangha sa sagot ko. “Uh, I have to go—“ “Teka lang.” “Get off me.” “Puwede ‘to, a.” “Please…” May malaking boses naman na sumabat sa likod nila. “Kakatayin ko kayong lahat kapag dumapo ulit ang kamay n’yo sa braso niyan,” sabay silay ni Braston sa gilid nila, nanginginig naman ang mga mata nilang binitawan ang braso ko. “Are you okay, Rese?” “I-I’m fine,” mahina kong sagot, tinakpan naman niya ako ng likod niya. “Alis na tayo…” “Hoy! Makita ko lang ulit na ginugulo n’yo ang kaibigan ko, ibebenta ko ‘yang mga mata n’yong walang taste.” 151

KNIFE AT SIGHT “Braston. Tara na…” He glares each one of them, then he softly drags me away from them. Nagpatianod naman ako sa hila niya hanggang sa huminto kami sa kalawang na pintuan. Agad niya iyong binuksan at pinauna akong tumulak papasok. My eyes wander around the barely dim space he has. “Pasensiya at ganito lang ang meron ako,” sabay kamot niya sa upo, siniko ko naman ang gilid niya. “Nakakahiya tuloy…” “Ang arte mo,” agad akong umupo sa itim na couch, ang hubad niyang dibdib ay bumalandra sa akin. “Maganda naman pala ang loob ng bahay mo.” “Don’t judge the house by its facade.” “Yeah.” Mabilis naman siyang humablot ng damit at dali-daling sinuot ito. Nakita ko pa nga ang marahan na pagtakip noon sa kaniyang matipunong katawan. “Ba’t ka ‘andito? sabay tabi niya sa akin, napanguso naman ako sa kawalan. “Miss mo ’ko, ‘no?” “Ew!” kagyat kong tinulak ang papalapit niyang mukha, humalukipkip naman siyang napanguso. “Nandito ako para bumisita sa ‘yo.” “Gano’n? Ayos naman ako. Mataas pa naman ang testos- terone ko.” “Yuck!” “Bakit…” “Ang libog mo palagi.” He drapes his arm around my back, smirking. Bahagya naman akong nanlumo nang maalala ang sinabi ng lalaki nakaraang araw. Mahina namang pinisil niya ang braso ko. Our eyes meet, and he frowns. “I miss him…” malungkot ng tinig kong sabi, napahinga na- 152

CHAPTER 23 man siya. “Saan ba kasi ‘yang Shrine na ‘yan, para mapuntahan ko.” “You’ll fail there,” sabay banat ng panga niyang napatingin sa malayo, bahagya namang kumunot ang noo ko. “Muntik na nga akong hindi makalabas ng buhay do’n.” “Bakit, ano ba kasi ang meron?” “‘Wag mo na ngang alamin. Saka, mahal ka niya. Ayaw niyang mapahamak ka.” “Alam ko naman ‘yon. Pero gusto ko lang makasiguro na safe siya.” “He’s an assassin, Rese. Kayang-kaya na niya ‘yan.” Gusto ko mang umangal, pero pinili ko na lang na intindihin ang gusto ni Fillan. Saka, alam ko naman na hindi niya talaga ako magawang iwan. “Hindi mo ba tatanungin kung kumusta ang Vines experience ko?” singit niya, agad naman akong nandiring lumayo sa kaniya. “Hoy, hindi naman kami nag-sex.” “Kahit na,” sabat ko, napanguso na lang siya. “The fact that you went to that gross place, ang sagwa na sa isip.” “Do’n daw kasi siya nagta-trabaho.” “So, you saw people fuck around?” “Oo. Pero wala naman akong paki doon.” “Tsk.” He pats my head and pulls me closer to him. Sapilitan naman akong napasandal sa kaniyang balikat. Sinubukan kong lumayo, pero hinigpitan niya. I just blow a deep breath and let him. “Ikaw ba, ilan na ang bodycount mo?” singhal kong tanong, nag-isip naman siya. “Tignan mo, hindi mo na mabilang.” “Three-hundred ‘ata,” sabay kibit-balikat niya, napailing- iling na lang ako. “Si Fillan, ikaw pa lang ‘ata.” “Meron daw, sabi no’ng burglar sa akin.” 153

KNIFE AT SIGHT “Sinong burglar, si Maki?” “Ewan.” “Naniwala ka naman do’n. Eh, ako lang naman ang alam niyang may body count.” “Proud ka pa, ha.” “Part of my genes.” Hindi ko na napigilan ang sarili ko at nabatukan ko siya. Hinilot naman niya iyon habang humahaba ang pang-ibabang labi. “Makakain na nga lang,” kagyat akong tumayo, sumunod naman siy. “Ano bang pagkain dito sa ref mo?” “Bacon,” nakanguso niyang sagot, tumango naman ako. “Teka, marunong ka bang magluto?” “Nakapagluto na ako kay Fillan.” “E, ‘di ayos.” “Ayos ka diyan. Mukha kang dugyot. Magbihis ka nga.” “Oho, ate.” I am about to beat his head, when he sprints into his room. Kumag talaga ang isang iyon. Napailing-iling na lang akong naghanda sa ilulutong bacon. A few moments have gone by, then he appears with his dark blue, tight v-neck shirt. “Ayos na ba ‘to?” “Okay na ‘yan.” Marahan siyang tumabi sa akin at dinungaw ang niluluto ko. Pabiro ko ngang siniko ang ilong niya. “Aray!” sabay himas niya sa tungki niy, nangingiti naman akong hinawakan ang magkabilang-pisngi niya. “Kung ikaw talaga ang naging kapatid ko, bugbog ako parati.” “Tsk. Mas sobra pa nga siguro diyan ang magagawa ko,” nangingiti ko pa ring sabi, humilig naman siya sa aking kaliwang balikat. “Bakit pala hindi ka umimik sa ‘kin buong semester?” 154

CHAPTER 23 “Patay ako kay Fillan ‘pag nagkataon,” natatawa niyang sagot, abala naman ako sa pag-ahon ng mga bacon sa plato. “Patay na patay ‘yon sa ‘yo, e.” “Si Fillan? Nagpapatawa ka ba?” “Tsk. ‘Di ka kasi marunong makiramdam.” I am stunned at what he says. Tinulungan naman niya ako sa pag-ahon ng bacon sa plato. Saglit bumanat ang panga ko. The atmosphere suddenly changes. “Bakit ang unfair ng mundo sa kaniya?” mahina pero may pait kong sabi, marahan namang hinagod ng palad niya ang likod ko. “I’m okay.” “Rese…” nag-aalala niyang sambit sa pangalan ko, nangingilid na mga mata naman akong ngumiti sa kaniya. “You don’t have to conceal that. Come on.” Habang patuloy sa pag-ingay ang niluluto, ay napasandal ang noo ko sa didbib niya. Panay naman ang hagod niya sa likod ko habang isa-isang tumulo ang mga luha ko. 155

24 Chapter 24 “ Isa-isa lang po tayo sa pagpasok sa trail, okay?” anunsiyo ng babaeng in-charge sa fun run, nakinig naman kami. “Dapat ay makabalik tayo dito by eleven.” I have no idea what I am doing here in this event. Ang pagkakaalam ko, ay kasali si Braston dito—at gusto niyang manalo. Kaya heto ako, napilitan na lang sumama. Braston appears to my side when everyone is patched numbers on their backs. “Ready…” Agad akong naghanda. Siya naman ay panay ang hawak sa aking braso, na tinatabig ko. “Set. Go!” When the gunshot blares the whole space, the contestants start running, others sprint into the thick wilderness. Inunahan nga ako ni Braston, na panay ang siko sa mga nadadaanan niyang mga kalalakihan. Napailing-iling na lang ako habang napahinga nang malalim. He is playing dirty. “Miss, tabi!” sabay lagpas sa akin ng matangkad na lalaking bughaw ang buhok, bahagya namang humina ang takbo ko. 156

CHAPTER 24 “Pasensiya na, a. Kailangan ko lang talagang manalo dito.” “Ayos lang,” walang gana kong sagot, dahan-dahan namang bumagal ang pagtakbo niya. “O, naunahan ka na ng iba, o.” “Gusto kitang sabayan.” “Akala ko ba kailangan mong manalo?” “Kalimutan mo na ‘yon.” “Tsk.” Nagpatuloy kami sa pagtakbo hanggang sa lumiko kami sa may ugat ng puno ng balete. Nilagpasan naman kami ng mga ibang kalahok na mga uhaw sa parangal. “Taga-dito ka?” sabay upo ko sa ugat ng puno ng balete, tumango naman siya. “Your face looks like someone I know.” “Fillan?” marahan siyang tumabi sa akin, bahagya namang nagtama ang mga mata namin. “He’s my older brother. Wait, ilang taon ka na pala?” “Twenty-two pa ako.” “Ay, ate pala kita.” “Bakit?” “Eighteen pa lang ako.” I scan his entirety. In fairness, hindi siya mukhang eigh- teen. Siguro marahil dahil sa balbas at makisig niyang pan- gangatawan. Fillan has stubbles too, but I mowed some of them. “Bakit ka nandito?” sabay tayo ko mula sa ugat ng puno, tumingala naman siya sa akin. “At saka, alam ba ni Fillan na nandito ka?” “He’ll know soon,” nagkibit-balikat siya, napahinga naman ako. “Ikaw na ba ang girlfriend niya?” “Hindi ko alam.” “Bakit naman?” “Kasi… hindi pa naman namin alam kung anong meron sa ‘min.” 157

KNIFE AT SIGHT “Tsk. Ikaw lang ‘ata ang walang alam.” Patuloy kaming nilalagpasan ng mga kalahok. Hinayaan na lang namin sila. “Kamukhang-kamukha mo talaga siya,” manghang sabi ko, bahagya naman siyang napangisi. “I mean, kung hindi ko lang alam ang edad mo, iisipin kong ikaw siya.” “Kuya has burnt,” sabay buga niya ng isang hininga, bahagya namang kumunot ang noo ko. “Bakit, hindi mo napansin?” “Ang peklat niya?” “Mm.” “Wala naman, a.” “Meron… Tara na nga.” Even if I want to chit-chat with him, we really need to move on or we would catch midnight here. Ang lakas din talaga ng tama ng mga organizer nitong event. Biruin mo, halos hating-gabi magsisimula. But I can’t complain, though, because I drag my own feet here. “Pang-ilan mo na ‘to?” bulalas niya sa gitna ng paglalakad namin, tinaas ko naman ang hintuturo ko. “Isa pa lang? Weak. Ako nga, pang-anim na.” “Walang nagtanong,” sabay gulong ko ng mata, mapanuya naman siyang tumikhim. “Bakit hindi sinabi ni Fillan na may kapatid siya?” “Baka kasi mapunta ka sa ‘kin. Ang guwapo ko pa naman.” “Ay, iba. Lakas ng topak, a.” Nangingiti naman siyang umiling-iling habang nagpatuloy kami sa pagtulak. Nang malapit na sa end trail, ay humito muna kami sa puno ng mahogany. “Do you wanna see my abs?” biglang sabat ng mokong, nagsalubong naman ang mga kilay ko. “Baka kasi ispin mong little brother mo ako. May abs ako.” 158

CHAPTER 24 “You’re too matured to think you’re still little,” sabay iwas ko ng tingin, ngumisi naman siya. “Saka, bakit pala kayo hinahayaan ng parents n’yong pumunta dito sa Tuvian?” “Mom’s a global fashion icon. Busy parati. Si daddy naman ay isang international prosecutor.” “Bigtime naman pala kayo.” “How can you tell?” “Prosecutor, plus, fashion icon. Are you too blind not to see that your family is that big?” He just shrugs and leans against the tree with his broad arm. Bahagyang sumilay ang kaniyang mga bato sa tiyan nang umangat ang manggas ng kaniyang itim na t-shirt. Tama nga siya, nakakahiyang tawagin siyang little brother sa physique niya. I get my phone and raise it midair to take a photo. “What are you doing?” gulat niyang sabi, hindi ko naman siya pinansin. “Don’t include me!” “Bakit naman?” mapang-asar kong balik, nagsalubong naman ang makakapal niyang mga kilay. “Natatakot kang makita ng parents mo? Aw, baby boy pa din talaga.” “No. It’s just… Fillan will scold me if he sees me here.” “Bakit?” “He forbids me to join any activities in Tuvian.” “Why?” Magsasalita na sana siya, nang may malakas na yabag na paparating sa likod namin. Marahan naman akong lumingon doon. “Kanina pa natapos ang trail, nandito pa rin kayo,” sabay hinto ni Braston sa harap ko, kinunotan naman siya ng noo ng kapatid ni Fillan. “Reddan? Lintek na, bakit ka nandito?” “Why, is it bad to join?” mapanuyang balik niya, bahagya namang bumanat ang panga ni Braston. “Besides, I’m with my 159

KNIFE AT SIGHT sister-in-law.” “Kapag ikaw nakita ng kuya mo, patay ka talaga.” “I’m not scared of him. And what’s wrong with being here? Don’t you guys know how to live a life a little?” “Bahala ka talaga. Magdasal ka na lang, na hindi niya malala- man. Which is too vague to happen. Knowing Fillan, he has eyes everywhere.” “Whatever. I gotta get going.” I watch him walk away from us. Sinuri naman ako ni Braston, kung ayos lang ako. Isang batok lang ang nakuha niya sa akin at nauna nang tumakbo. But at the end trail, he catches up to my pace. “‘Kala mo ‘di kita mahahabol, ha.” “Gusto kong makilala pa ang kapatid ni Fillan.” “‘Wag ka do’n. Pilyo ‘yon. Ilang babae na ang pinaiyak no’n.” “Wala akong pakialam. Gusto ko siyang makasundo.” Inirapan lang niya ako at nilagpasan sa finish line. Hinihingal naman akong napayukong napahahawak sa magkabilang-tuhod ko habang inabutan niya ako ng mineral bottle. “Thanks, Bras,” tipid kong ngiti, umismid lang siya. “Kain tayo mamaya.” “Crispy Bees,” suhestiyon niya, tumango na lang ako. “Gusto kong matikman ‘yong bago nilang empanada.” “Ikaw ba ay araw-araw nagwo-workout? Parang hindi ka ‘ata tumataba.” “Cardio ako.” “Anong cardio mo?” “Alam mo na ‘yon.” I sip on the bottle, then beat his nape. Napahimas lang siya sa batok niya habang nakanguso. Kapag sa kalokohan, ang galing ng isang ito. I wouldn’t even still believe that he has a three- 160

CHAPTER 24 hundred bodycount, not until I see his pictures with the girls half-naked; it’s his souvenir, he said. Matapos ang nakakahingal na fun run ay sumilong na muna kami sa isang maliit na kubo. Nakasandal si Braston sa kawayan na dingding habang ako naman ay nakatingin sa mga kalahok sa malayo. “Hoy, bakit natin sila iniwan do’n?” sabay tampal ko sa kaliwang braso niya, nangingiti lang siyang napatingalang pumikit. “Hoy…” “‘Wag kang magulo…” malambing niyang sabi, napahinga naman ako. “Nakita mo namang nagpapahinga pa ang guwapo mong kaibigan.” “Yabang. Mas guwapo pa nga si Fillan sa ‘yo.” “Totoo. Pero ewan, walang pakialam si lolo sa mukha niya.” “Ganiyan talaga ang may ibubuga, hindi nagyayabang.” “Ang sakit naman no’n…” I laugh at his frowning. Habang bahagya naman akong nalungkot nang marinig ang pangalan niya. Sana maayos ka lang ngayon. I barely bite my bottom lip as I blow a deep breath. “What are you two doing here?” biglang sabad ng pamilyar na boses, napatalon naman akong bumaling sa entrada ng kubo. “You guys are weak.” “Hoy, ‘wag ka ngang magulo diyan,” iritadong saway ni Bras- ton, mapanuya lang tumikhim ang kapatid ni Fillan. “Umalis ka na. Shoo!” “Don’t shoo me! I have a name.” “Whatever your name is, umalis ka na. Bago pa magdilim ang paningin ko sa ‘yo.” Nang-aasar niya kaming sininghalan at naglakad na palayo. Napangiti naman ako habang pinagmamasdan siyang naglalakad palayo. 161

KNIFE AT SIGHT “Para talaga siyang kuya niya,” nakatanga sa kawalan kong sabi, umangal naman siya. “Bitter ka lang, e.” “Tsk…” sabay talikod niya sa akin, natatawa ko naman siyang sinuyo. “‘Wag diyan sa tagiliran. Nakikiliti ako!” “Oo na. Pero, Bras, tanong lang.” “Ano na naman?” “Bakit napunta si Fillan dito. Tapos sumunod pa ang kapatid niya. Ano bang meron?” “Magulo ang pamilya nila, Rese. Ang papa niya ay, hindi ko alam, parang timang. Bigla na lang tatawa—pero matalino ‘yon.” I listen to him, but he just stops speaking. Naghintay pa ako ng ilang minuto, pero wala talaga. Napatampal tuloy ako sa kanang pisngi niya. He reacts, smirking so manly. “Ano ba ‘yang kamay mo, bakal?” mapang-asar niyang sabi, tinampal ko naman ulit ang braso niya. “Bugbog na ako, parang awa mo na, Rese. Ang bigat ng kamay mo.” “Sabihin mo na kasi sa ‘kin,” pangungulit ko, umiling lang siya. “Dali na…” “Hmm… empanada muna.” “Kainis ka naman, e.” “Sige na. Gutom na ako.” “Alis na tayo?” Sandali siyang napatitig sa akin at kapagkuwan ay tumakbo palabas ng kubo. Tinawag ko nga, pero malakas ang pagtakbo niya, kaya sumunod na lang din ako. “Hiningal ako doon,” bulalas niya nang makahinto sa isang motor, kinunotan ko naman siya ng noo. “Sakay na.” “Hoy, hindi sa ‘yo ‘yan,” agad kong pinalo ang braso niya, saglit naman niyang hinimas iyon. “Baka may may-ari niyan.” “Sus, ‘wag ka nang mag-alala. Mayayaman naman ‘yan sila.” 162

CHAPTER 24 “Ikaw talaga, kapag tayo mahuli ng pulis…” He cranks the engine of the motorbike. Saglit naman akong napalinga-linga, kumakaba-kaba ang dibdib, at wala sa sariling napa-sampa sa likod. Kinuha naman niya ang magkabilang- braso ko at ibinalot sa magkabilang-baywang niya. I want to protest, but I just let it go. “Humawak ka nang mabuti.” “Kapag ako nahulog…” “Kaya nga hahawak. Hays.” “Tsk. Ibalik mo ‘to, ha.” “Tignan natin.” “Braston!” Tumawa lang siya at marahan na tumulak ang mga gulong sa kahabaan ng daan. Akala ko may sisigaw sa likod namin, pero buti naman at hindi napansin ng may-ari ang motor niya. As we slow down the sideroad of Crispy Bees, I get my hands off his waist. Marahan namang huminto sa parke ang motor niya. Ang kayumanggi niyang jacket ay mahigpit na yumakap sa kaniyang katawan. His hair is slightly touseled because of the blaze. “Guwapo pa rin ba?” sabay ayos niya sa buhok niya, napais- mid lang ako. “Ang sama mo talaga sa ‘kin. Best friend promotes each other kaya.” “You stole this!” singhal ko, bahagya naman siyang napan- guso. “Pa’no na lang kapag mahuli tayo. My-my dad would probably get mad at me. Nag-iisip ka ba?” “Sorry na.“ “Ibalik mo ‘to.” Napahinga naman siya nang malalim. Nanatili lang ang mga mata ko sa kaniya. “Oo na…” pagsuko niya, napahinga naman ako. “I don’t 163

KNIFE AT SIGHT retrieve what I own, but since you want me to, I’ll bring this back. Happy?” “Tara na,” sabay lagpas ko sa kaniyang balikat, saglit naman siyang yumakap sa aking likod sabay akbay sa akin papasok ng gusali. “Ano ba sa ‘yo?” The guard greets us good evening, and we just curtly nod. Nag- isip naman siya sa kakainin niya. Hala siya, nakalimutan agad ang bibilhin. As far as I know, he wants taco bell. “Rese…” nahihiya niyang harap sa akin, sinalubong ko naman ang mga mata niya. “Ano nga ba ‘yong gusto kong kainin?” “Nakalimutan mo na?” balik ko, napagilid naman siya ng tingin sabay iling sa akin. “Empanada—“ “Ah, oo! Tama. Dalawa, ha.” “Abusado ka.” “Sige na.” “Oo na. Upo ka na do’n.” Agad naman siyang tumulak sa bakanteng table malapit sa AC. Ako naman ay napapangiting napailing-iling. “Two empanada.” “With cheese po?” “With cheese.” “350 po lahat.” I hand one-thousand to her, and she holds out my change. Nang matapos doon, ay tinabihan ko na si Braston. Panay naman ang tingin niya sa babaeng maputing naka mini-skirt ng pula. I pat his cheek, and he smiles. “Miss someone?” pang-aasar ko, bahagya naman siyang ngumiti. “You know, when you miss someone, he or she is also thinking about you?” “Just like a red string I heard before,” mahina niyang sabi, pinatitigan ko naman siya. “But I accepted it, Rese. My string 164

CHAPTER 24 has ceased to find me.” “Don’t say that. Baka nandito lang siya pagala-gala.” “Ang suwerte talaga ni Fillan sa ‘yo, ‘no? Kung sana dalawa ka na lang, para akin ang isa.” “Sira.” “Thank you, Rese.” Hinaplos ko ang malaki niyang kamay. Marahan naman niyang tinugonan din ito. “Ikaw lang ang bukod-tanging pumayag sa mga ganito,” bahagyang sumilay ang mga ngipin niya, sumimangot naman ako. “Para ngang ikaw lang ang tao sa mundo na nakakakita sa akin.” “Don’t say that. Maraming nagmamahal sa ‘yo,” patuloy kong haplos sa kamay niya, marahan naman niya iyong sinakap ng palad niya. “Nandito ako. Ang mga kakilala mo.” “Gutom na ako. Nasa’n na ba ang order natin?” “Maghintay ka.” He half-smiles at me, rubbing my backhand with his thumb. Sa unahan, ay may natanaw akong nakamasid sa akin. Niliitan ko ang mga mata ko para maaninag ito, pero biglang nawala. I shrug, smiling back at Braston. 165

25 Chapter 25 KNIFE AT SIGHT The month of July has been a bucket of activities to the people of Tuvian. Halos araw-araw, ay may pa- liga. Marahan ang mga hakbang ko hanggang sa nalagpasan ang isang payphone; may tao pa nga roong may katawag. One more steps, then I stop at Rines Diner. “Good morning!” maligayang bati ng mga staff, saglit na- mang nagtama ang paningin namin ni Rachelle. “Welcome to Rines.” Bahagya lang akong ngumiti at tumulak na sa dulong mesa, na kung saan ay naroon si Braston habang may katawag. Dahan- dahan akong umupo sa tapat niya at pasimpleng sumulyap- sulyap kay Rachelle. “Alam mo ba na may Shellow Ride bukas?” wika niya pagk- ababa sa telepono, nakinig naman ako. “Sama ka?” “‘Di ko alam,” sabay hinga kong sagot, bahagya naman siyang napanguso. “May tatapusin pa kasi akong homework.” “Asus, palusot mo lang ‘yan. Ang sabihin mo… tinatamad ka lang.” 166

CHAPTER 25 “Bras, may tanong lang ako.” “Ano naman ‘yan?” “Um…” His eyes are hooked to me while I can’t form a word. Paano ko ba sasabihin sa kaniya ito? Marahang lumiit ang mga mata niya habang nakatitig sa akin. I look to the side, for a moment, then back to him. “Never mind,” sabay iling ko, napahinga naman siya. “Ano kasi… hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa ‘yo ‘to.” “Ang alin?“ bahagyang kumunot ang noo niya, saglit naman akong napayuko. “Come on, Rese. Hindi ko naman sasabihin sa iba.” “The burglar. You know him, right?” “Si Maki.” “Basta ‘yon. He is… he is looking for something.” “Tsk. ‘Di pa rin nagbabago, mukhang pera pa din.” Pero nang lumumbay ang titig ko sa kaniya, ay dahan-dahang sumeryoso ang kaniyang mga mata. Dapat ko bang sabihin sa kaniya ito? “Ano ‘yon, Rese?” sumeryoso ang tinig niya, bahagya naman akong napayuko. “Ano ‘yong hinahanap niya sa ‘yo?” “Bras…” halos pabulong kong sabi, bumanat naman ang panga niya. “He is looking for a… bracelet.” “I know it’s coming.” “Ang ano?” He is about to speak, when a waitress emerges from the side of our table. Saglit akong napatalon habang walang gana naman siyang bumaling sa babae. Inilahad niya sa amin ang menu at marahan ko namang kinuha iyon. Braston’s mood seems sour. “Two pancake with maple syrup,” may awtorisasyon niyang sabi, tumango naman ang babae. “Then, one two lemon juice.” 167

KNIFE AT SIGHT “Okay, sir,” sabay lista ng babae sa sinabi ni Braston, saglit namang nagtama ang mga mata namin. “I’ll clarify your order, sir. Two pancakes with maple syrup, then two lemon juice. Do you want to take on dessert, sir?” “No. That’s it.” “Will be served in a while now, sir.” Tipid namang tumango si Braston. Bahagya tuloy akong nanlumo sa nakikita ngayon. “Hoy…” nanunuyong tawag ko sa kaniya, sapilitan naman siyang bumaling sa akin. “Ayos ka lang?” “Rese…” sabay banat ulit ng panga niya, napatitig naman ako sa mga mata niya. “What did you know about this bracelet?” “Wala. Hi-hindi ko nga alam na may gano’n pala si Fillan.” “Fillan’s more than you think he is. Kung alam mong puma- patay siya, may dahilan ang lahat ng iyon. It’s all about butchering skin of human flesh.” “Naguguluhan ako, Bras. Ano bang meron sa bracelet na ‘yon?” “Don’t ask.” I just sigh. Alam kong may hindi pa ako alam tungkol kay Fillan. Siguro kaya siguro ganoon ang trato sa kaniya ng Tuvian, dahil alam nilang may kapangyarihan si Fillan para bumagsak sila. A few minutes have gone by, then our orders are thud to the table. “Don’t think about it, Rese,” naroon pa rin ang seryosong tinig niya, tipid naman akong tumango. “Bakit naman kasi hinahanap nila ‘yon?” “Ha?” sabad ko sa bulong niya, umiling naman siyang binuhat ang pancake sa labi. “Malapit na ang midterm exam.” “Pakopya, ha.” “‘Nong kopya ka diyan? Mag-aral ka.” 168

CHAPTER 25 “Ay, daya mo naman. Nilibre kaya kita ngayon.” “Did I ask for it?” Napanguso na lang siyang kumagat sa pancake niya. Nangin- giti naman akong kumagat din sa akin nang bahagyang lumum- bay ang aking sistema nang maisip si Fillan. After Braston’s treat, he rode me home with his stolen motor- bike. Sininghalan ko nga noong nalaman ko, pero ibabalik din naman daw niya mamaya. Kagat-labi akong tumulak sa entrada nang marinig ang pag-alis ng bike niya. But at the doorway, I hear a familiar honk that makes me turnaround. “Anong ginagawa mo dito?” salubong ko sa papalapit na si Saion, marahan namang sumilid ang mga kamay niya sa bulsa ng kaniyang jeans. “Don’t tell me you’re off work again?” “I’m here to remind you about the ball,” marahan niyang sabad, bahagya naman akong nahiya sa tukoy niya. “Your dad is hoping for your presence.” Sandali siyang tumitig sa aking mga mata at humakbang na papunta sa tarangka. Pero nang malapit na siya roon, ay napahinto siya nang bigla ko siyang tawagin. “How’s Loyola?” mahina kong tanong, saglit naman siyang bumaling sa balikat niya sabay harap sa akin. “Wala na ba si Mister…” “I kicked him out,” marahan pa rin ang tinig niya, bahagya naman akong napasilid sa aking mga labi nang humakbang siya palapit. “Right after you saw me selling crystal meth.” “Are you still…” “No.” “Why?” “Because I have to.” I barely stoop down my head while he is trying to serenade my eyes. Bahagya naman akong umiwas ng tingin. Hindi ko 169

KNIFE AT SIGHT akalain na kaya niyang magbago matapos ang lahat ng nangyari sa amin. But even with those merits, he slap my heart and arms. “I have to go.” “Why he…” “What?” “Never mind.” Tipid siyang ngumiti sa akin at lumabas na ng tarangka. Marahan naman akong humarap sa pintuan habang narinig ang pag-alis ng kaniyang sasakyan. Inside my room, I am dazed by what I learned from him. Bahagya akong napangiwi at marahan na napakagat ng labi. Siguro, kaya talagang magbago ng tao; masyado ko lang hi- nusgahan siya nang buo. Slowly, my chin sits my knees while looking out the window. “Baby,” sabay yakap sa akin ni Saion mula likod, natatawa naman akong kumiling sa kaliwa para magtama ang mga pisngi namin. “There are no rooms for Hepster.” “He’s obsessed with me,” bunyag ko, marahan namang lumawag ang mga braso niya sabay harap sa akin. “He keeps pushing flowers to my locker.” “Should I kick him out?” “You know you can’t do that. He’s too smart to outsmart.” “Are you underestimating my power in this school?” “No. It’s just… he’s too powerful right now.” Napaisip naman siya sa gilid at marahan na tumango. Hinap- los ko naman ang kaniyang kaliwang pisngi at dinampian ng halik ang gilid ng kaniyang labi. I twitter my eyes at the memories of yesterday. Saglit akong umiling-iling, kinuha ang telepono, at nagsimulang nagtipa. Napaisip ako kung ano ba talaga ang meron sa bracelet na iyon, na para bang isang kayamanan kung hindi iyon maasam-asam 170

CHAPTER 25 nila. I shake my head again, typing. Rese: Do you think the government knew about Fillan’s agenda? Napatitig ako sa aking pinadalang mensahe. Pero wala akong nakuhang sagot sa kaniya. I purse my lips, look at my screen again, and toss my phone to the bedside table. Ano kaya ang meron sa lugar na ito at pakiramdam ko ay may kakaibang tinatago. Napakurap- kurap akong nakatitig sa kisame habang hinihintay ang reply ni Braston. I glance at the bedside table for the last chance, then I snap my eyes closed. Kinabukasan, wala ako sa sarili habang nakaupo sa barstool ng kitchen. Si Rachelle naman ay abala sa niluluto. I want to interrupt her, but I choose my peace over some sort of drama. Paminsan-minasan ay sumusulyap-sulyap siya sa akin. Ganoon din naman ako sa kaniya. Until she finishes cooking, then she slides the plate into me. “Thanks,” tipid akong ngumiti sa kaniya, malungkot lang siyang nakatitig sa akin sabay balik sa stove. “May lulutuin ka pa?” “For my course,” saglit niya akong binalingan, bahagya naman akong napahinga nang malalim. “You can eat now.” “Sabay na tayo.” “Are you sure?” Sandali akong napatitig sa sahig at tipid na tumango. Nakita ko ang pagguhit ng ngiti sa kaniyang mga labi, bago bumaling sa niluluto niya. I patiently wait for her to finish cooking before I assess my food. Nang makita kong dumulas na ang pagkain sa puting plato, ay umayos ako nang upo. Sinalubong naman niya ang mga mata ko habang papalapit na tumutulak sa akin. I think this is our 171

KNIFE AT SIGHT once-over. “You skip dinner last night,” marahan niyang sabi habang naggagayat ng karne, saglit naman akong napabaling sa aking plato. “You know it’s not good when your stomach is empty.” “I know,” mahina kong tugon, bahagya naman siyang napan- giti. “Para kang panda.” “Ikaw din.” “Let’s eat.” Nangingiti kaming bumaling sa aming mga plato. Nagsimula ako sa paggagayat nang bigla siyang magsalita sa marahan na boses. “I saw you with someone yesterday,” sabay subo niya nang marahan sa naggayat na karne, sumunod naman ako. “‘Yon ba ‘yong Fillan?” “Right,” agad kong hinugot ang telepono ko sabay hanap sa litrato ni Fillan, nang nilahad ko na sa siya ay kumunot ang noo niya. “This is him.” She gets my phone and looks down at the screen. Nanlaki ang mga mata, nanunuyang ngumisi sa akin, at napailing-iling na ibinalik ang telepono sa akin. Inabot ko naman iyon at inilapag sa gilid ng aking plato. Her lips are dancing even when she’s not saying a word. “What?” sabay taas ko ng kilay, nangingiti naman siyang napakagat sa pagkain. “Now, you’re teasing me like crazy…” “Your man is not human,” naroon pa rin ang panunuya sa kaniyang mga pagtitig sa akin, napailing-iling na lang akong sumubo sa aking pagkain habang hindi maiwasang mapangiti. “Para bang isang classic model prototype para sa hinaharap. Gano’n siya, girl!” “You’re overexaggerating again.” “No, I’m not. Your boyfriend looks like that.” 172

CHAPTER 25 “He’s not my boyfriend.” “Pero may nangyari sa inyo?” Umiwas ako ng tingin habang pinipigilang mapangiting sumulyap-sulyap sa kaniya. Saglit naman siyang napatili, na agad kong sinaway. “Nakakahiya sa kapitbahay,” saglit ko siyang tinalasan ng tingin habang nangingiti, sumubo naman siya ulit sa pagkain niya. “I wouldn’t be surprised if you pass out once you see him alive.” “Wala na bang variant ‘yan?” nagbabakasakali niyang sabi, napangisi naman ako. “Meron?” “Hmm… may kapatid siya.” “‘Yon na lang akin, please. Maawa ka, Rese.” “Eighteen pa ‘yon.” “Age can’t define love.” I just shake my head, smiling. Hindi ko alam, kung nagbibiro lang ba siya o sadiyang gustong-gusto na niyang magkaroon din ng kaniya. Sa pagpapatuloy namin sa pagkain mayamaya, ay bigla kong naisip si Brastom. She notices me with her side- glances. “May bumabagabag ba sa ‘yo?” sabad niya sa katahimikan, nagkibit-balikat naman ako. “Ano ba ‘yan?” “Puwede samahan mo ako sa Shellow Race bukas?” sabay baling ko sa kaniya, saglit namang nanlaki ang mga mata niya. “Sige na. Para naman malibang mo ang sarili mo.” “Weh?” “I’ll help you reach Reddan.” “Reddan?” “Fillan’s younger brother.” Lumapad naman ang mga labi niya. Sumubo ako sa aking pagkain at sumusulyap siyang tinalasan. 173

KNIFE AT SIGHT Braston: Ano! Isasama mo ang pinsan mo? Rese: Wala kasi siyang magawa sa bahay. Saka, wala siyang pasok bukas. Braston: I don’t mean to offend you, but I don’t trust her. Rese: Bras. Braton: No. Hindi na lang tayo pupunta doon kung sasama ‘yang pinsan mo. Rese: Bras naman. He refuses to reply me, and I blow a breath. Malumbay akong napatitig sa labas ng bintana. Alam ko namang mahirap siyang magtiwala sa ibang tao, pero sana naman isipin niya ako. I want Rachelle and I to get reconciled again after the thorns. “I’m sorry, Rach,” sabay hawak ko sa kaniyang kamay, ngu- miti lang siya sa akin. “Braston was just… he’s just not confident being with someone, but me.” “May gusto ba siya sa ‘yo?” untag niya, napako naman ang tingin ko sa kaniya. “I mean, wala namang masama kung gano’n. Pero… ‘di ba may Fillan ka na?” “We’re just friends.” “But a man cannot be a friend.” “How can you tell?” “Um, simple. Kung ang isang lalaki ay gustong makipag- kaibigan sa isang babae, dalawa lang ‘yan. Gusto ka niya o mahal ka niya.” Napatayo ako sa sofa at humintong pumanhik sa harap ng 174

CHAPTER 25 mesa. Saglit na bumanat ang panga ko, marahan na bumaling kay Rachelle, at kunot-noong napalunok ng laway. 175

26 Chapter 26 “ Our midterm exam will be held next week. First week of September,” anunsiyo ni sir Luke, nagbulungan naman ang mga kaklase ko sa likod ko. “Quiet, please.” They follow sir’s command, and they mute themselves. Nagkatinginan naman kaming dalawa ni Braston. Napanguso lang siya habang palihim na nginunguso si sir sa akin. I shake my head, no. “Ms. Lawson.” “Sir.” Humakbang siya palapit sa gawi ko. Dahan-dahan naman akong napatingala sa kaniya. “May I lend your ear?” sabay kunot niya ng noo, napasulyap naman ako kay Braston. “Did you catch my words?” “Y-yes, sir,” halos pabulong kong sagot, tumango naman siya. “Uh, sir. Tanong lang.” “What is it?” “Do you have the final listing of the candidates to the business fair?” 176

CHAPTER 26 “We’ll talk about that later.” “Okay, sir.” He proceeds to discuss about business management. Nap- atanga naman ako sa kawalan habang iniisip ang naging resulta. Napag-usapan na kaya ng board iyong tungkol sa akin? Braston drapes his arm on my back and dragging me to his side just to whisper to me. “Hindi sila papayag na sumama ka,” mahina niyang bulong, agad naman akong napaharap sa kaniya. “I saw the listings.” “No, hindi puwede,” agad na iling ko, bahagya naman siyang napabuga ng hininga. “I need to be there.” “Bakit gustong-gusto mong makapasok do’n? E, ang boring naman ng event na ‘yon.” “Hindi mo naiintindihan, Bras. Hindi puwedeng wala ako doon. I will be there.” Kaya nang matapos sa si sir Luke sa klase niya, ay agad akong pumunta sa office niya. Sandali nga siyang nagtaka nang makita ako, pero naintindihan din naman niya, at sinenyasan akong isarado ang pintuan. “Ms. Lawson,” sabay baling niya sa akin, napatitig naman ako sa kaniya pagkaupo sa tapat niya. “Anong maipaglilingkod ko sa ‘yo?” “Hindi na ako magpaligoy-ligoy pa, sir,” bahagyang bumanat ang panga kong sabi, nakatitig lang siya sa akin. “I’m here to command you to change the listing.” He scoffs, then laughs, and shakes his head. Marahan namang nagsalubong ang mga kilay ko sa inaasta niya. Nang kumalma na siya, ay banat-panga siyang humarap sa akin. I see the range and contempt in his eyes. “Ako ba’y pinagloloko mo?” banayad na lumaki ang boses niya, bahagya namang nanginig ang mga mata ko. “Ako pa 177

KNIFE AT SIGHT talaga ang uutusan mo.” “With all due to respect, sir, kailangan ko lang talaga ito,” halos mangilid na ang luha ko sa pagbitaw ng salitang iyon, dumilim naman ang kaniyang paningin. “I just have to prove that I can.” “You prove nothing, Ms. Lawson. Your father never had any issues in this school. Nangyari lang no’ng dumating ka.” “Pero hindi na naman nangyayari ‘yon, e.” “Uh, that’s ironic, isn’t it? Because as far as I know, you have dated a murderer.” “That’s not true!” Sumulyap lang siya sa kamay kong nakasampal sa mesa niya. Ang nanginginig kong mata ay unti-unting nanghina sa gawi ng kaniyang pagtitig sa akin. “You towered me now,” marahang yumakap ang mga braso niya sa dibdib, banat-panga naman akong napalunok ng laway. “Look at you, a fanatic of a man who never had mercy on your being. He lets you like this—shameless.” “You have no proof that he is a murderer,” sinubukan kong ikalma ang tinig ko, mapanuya lang na kumurba ang gilid ng labi niya. “Anyways, ano pa nga ba ang i-expect ko sa inyo. You are the croons to the goons of the horns.” “Say what you want, Ms. Lawson. But reality will always check you in. You’re done here.” “But, sir—“ “You leave or I’ll call the guards to drag you out from here.” “I’ll leave.” I give him a glare before I turn to the door. Padabog kong sinara ang pintuan pagkalabas ko at isa-isang naglandasan ang mga luha sa mga mata ko. Kahit anong gawin ko, wala na talaga, may desisyon na sila. I give a last look at his office before I walk 178

CHAPTER 26 to the cafeteria. Pero nang malapit na ako roon, ay bigla na lang tumunog ang telepono ko. Agad ko itong kinuna sa aking bulsa at dinungaw. Bras: Meet me at the backyard Buzz of students come out of the cafeteria and walk past me. Sandali akong napalinga-linga sa paligid at lumiko pa-kaliwa. Sa unahan, habang naglalakad, ay natanaw ko ang dalawang lalaki na nakaabang sa labasan. When I turn from them, a group of men come toward me. “S-sino kayo?” bakas ang takot sa aking tinig, lumapit naman ang naka berdeng damit sa akin. “A-anong kailangan n’yo sa ‘kin?” Walang salitang lumalabas sa kanila, kaya sinubukan kong lagpasan sila, pero agad nila akong hinatak pabalik. Tumunog naman ang telepono ko, na agad kong kinuha, at dinungaw. Bras: Bilisan mo na. Kailangan mo nang makaalis diyan. Bras: Nasaan ka na ba? Bras: Rese? Bras: Rese, nasaan ka na? Bras: Rese. My hands start shaking as I crane my neck to see their eyes. Dahan-dahang sumikip ang aking dibdib habang parang may bumara sa aking lalamunan. Tumulak ako sa labasan, pero agad akong hinarangan ng mga naka-uniporme. I glance at them, my limbs start shaking, as I type a message to Braston. 179

KNIFE AT SIGHT Rese: Bras. Help me. Bras: Anong nangyari? Rese: There are men blocking my way. Bras: Fuck! Pagkatapos kong mapadala iyon, ay agad na hinablot ng naka- itim na damit na lalaki. Mahigpit akong napahawak sa handle ng aking bag habang sinusubukang patatagin ang aking sarili. “Sino ba kayo!” sigaw ko, pumitik ang ulo ng naka-berde sa akin. “No. ‘Wag kayong lalapit.” “Our boss just want to see you,” walang kagana-ganang sabi ng lalaki, kumunot naman ang noo ko. “Sumama ka nang maayos nang hindi ka masaktan.” “Don’t come near me. No!” “Dalhin na siya sa van.” I instantly protest, but they are so pursuing—that I have no strength to tower them. Kinulong ako ng lalaki ang mga braso namin at sapilitan akong hinatak palayo roon sa lalaki. Gusto ko mang sumigaw, pero hindi ko magawa; ang buong sistema ko ay parang nanghina na. “Ano ba kasi ang balak n’yo sa ‘kin?” tanong ko pagkabukas niya sa pintuan ng sasakyan, hindi naman siya sumagot. “Ran- som ba ‘to? You can call my father. Ano bang kailangan n’yo? One million? Two? Ano? Magsalita ka.” Imbes na sagutin ako, ay tinulak lang niya ako papasok sabay upo sa pintuan pagkasara ng sliding door. Agad akong lumayo sa kaniya habang marahan namang tumutok ang tungki ng baril sa tagiliran ko. 180

CHAPTER 26 “Saan ba kasi n’yo ako dadalhin?” nawawala na ang pasensiya kong sabi, kumurba lang ang gilid ng labi niya. “Hindi ako nakikipagbiruan dito. Wala akong panahon sa mga ‘to. Ibalik n’yo ako ngayon doon.” “Ang ingay,” nangingiting sabi ng chinito na katabi ko, kumunot naman ang noo ko. “Hindi ka naman mamamatay kung hindi mo alam kung saan ka ilalagay.” “But I need answers.” “Ang ingay mo nga talaga.” I scoff at him, slowly scorning at his remark. Bumaling ako sa kanang bintana at nakita ang paglagpas namin sa mga ilang gusali. Tinatalasan ko ang lalaki sa tuwing magtatama ang paningin namin. He might think that I fear him, where in fact I don’t care about what will happen to me at all. Sandali akong natigilan sa naisip. Anong pinagsasabi mo, Rese, hindi ka puwedeng magalusan habang wala siya. The journey continues, and I have no idea where are they going to take. Hanggang sa lumiko sila sa isang pamilyar na eskinita, na agad kong ikina-kunot ng noo. Sandaling humina ang pagtulak nang huminto sa isang bump at dahan-dahan na nagpatuloy. They can’t be kidding me. “Nandito na tayo,” anunsiyo ng lalaking katabi ko, napatanga naman akong napatitig sa kaniya. “Why, you’re surprised to be back, Miss Lawson?” “Remove your mask,” matigas kong utos, lumapad naman ang mga labi niya. “Remove it.” “Okay, okay.” “Now!” Nangingiti siyang hinubad ang suot na mask at nanlaki ang mga mata ko nang makita kung sino ito. Agad kong hinampas ang kaniyang malapad ng dibdib, na ikina-halakhak niya. 181

KNIFE AT SIGHT “It’s not funny,” sabay talas ko ng tingin, nakapaskil pa rin ang mapang-asar niyang ngiti. “Don’t touch me.” “Sorry na…” malambing na suyo ni Saion sa akin, agad ko na- mang tinabig ang mga braso niya na humawak sa magkabilang- baywang ko. “I got buzzed out of ways to bring you here.” “‘Di ba sabi ko pag-iisipan ko pa.” “Your dad can’t wait for your decision to talk to you.” I let out a displeasing breath, and he reaches for my arm. Bahagya ko siyang binalingan. Marahan namang lumambot ang paningin niya habang nakatitig sa akin. I look down at the necklace he is wearing. “Sir,” tawag ng lalaki sa unahan, bumaling naman si Saion doon. “Mr. Lawson is waiting in his office.” “Okay,” tugon ni Saion, sinalubong ko naman ang kayu- manggi niyang mga mata. “So, tara na.” Saglit ko siyang tinalasan ng tingin at kapagkuwan ay inirapan. Nauna akong bumaba sa kaniya, na sinundan din naman agad niya. “Ano bang kailangan ni dad sa ‘kin?” walang gana kong tanong habang tumutulak papasok ng bahay, nagtitipa naman siyang sumulyap-sulyap sa akin. “May nagawa ba akong kasalanan o ‘di kaya’y… Hoy!” “Hmm?” alisto niyang harap sa akin, napahinga naman ako nang malalim. “‘Di ko alam. Kayo lang naman ang mag-uusap. Hindi naman ako kasali.” “Is this about the Business Fair?” “He never pressures you to please your mom.” “It’s my choice to do it.” “Okay.” I think he feels the weight of my stare, so he looks to the side, and continue typing on his phone. Ano ba kasing nangyari at 182

CHAPTER 26 pinabalik pa ako sa bahay na ito. Pinasadahan ko ang bawat bahagi nito at bumanat lang ang panga ko. I have buried the past since I left to make my own air. Nang nasa entrada na kami, ay bigla na lang itong bumukas, at bumungad si dad sa suot na amerikana. Nanlalaking-mata akong bahagyang napaatras habang sabik naman siyang lumapit sa akin. “Rese,” halos pabulong niyang usal, bahagya namang hu- migpit ang panga ko. “Y-you’re here.” “What do you want from me?” untag ko habang hindi inaalis ang paningin sa kaniya, gumawa naman siya ng ilang hakbang palapit sa akin. “Is this about her?” “No.” “Then what?” “I just want to see you.” “Cut the act, dad. Alam ko namang merong kapalit ang lahat.” He looks behind me, and I see Saion nods at him, leaving us for space. Nag-aatubili siyang lumapit sa akin at hinawakan ang magkabilang-braso ko. Kumunot naman ang noo ko habang nanatili sa gilid ang aking mga kamay. When he loosens himself and faces me, I see the longing in his eyes. “What is the reason behind this, dad?” walang gana kong sabad sa katahimikan, bahagya naman siyang napayuko. “Hindi pa ba sapat na pinalipat mo ako dito?“ “Rese…” dinuduyang tinig niyang tawag sa akin, bahagya naman akong napalunok ng laway. “I know I made some stuff that grows to set us apart, but it’s for your future.” “So, you’re thinking about my future while you bribe the principal to kick me out?” “It’s for your safety, anak.” “I don’t care about my safety, dad. Dahil sa totoo lang, wala 183

KNIFE AT SIGHT akong pakialam sa kung ano mang mangyari sa akin.” “Don’t lose yourself, anak.” Magsasalita na sana ako, kaso tumunog ang telepono niya. Agad niya iyong kinuha at pinatay. “Your mother is calling me.” “Why didn’t you pick it up?” “She’s pressuring me.” “I doubt that.” Without a word, he looks at me, and I see the burden in them. Bahagya akong umiwas ng tingin nang makita ang nagsusumamo niyang mata. Tumikhim ako at tumingin sa aking paa para guluhin ang sarili ko. But when I hear the sweet lullaby of his voice, my eyes start to water. “Let’s get inside,” marahan niyang sabi, napatitig naman ako sa asul niyang mga mata. “I’ll have you serve your meal.” “You don’t have to do this…” sabay dulas ng isang luha sa kaliwang mata ko, nangilid naman ang mga mata niyang tipid na ngumiti sa akin. “Please…” “I better pour water in the well before it dries on its own.” “Come on…” Tumalikod lang siya sa akin, tumulak, at huminto sa gilid ng pintuan habang hinihintay ako. Isa-isa namang naglandasan ang mga luha ko sa nakikita ngayon. 184

27 Chapter 27 Dad and I exchange looks as I am trying to collect myself. Bahagya akong umiiwas ng tingin sa tuwing nagtatama ang mga mata namin sa sumunod na mga segundo. Saglit naman siyang napayuko at sinalubong ang tingin ko. I look away, snapping him off my sight. “Why am I here?” untag ko sa kaniya, saglit naman siyang napasulyap sa gilid bago bumaling sa akin. “Dinamay mo pa si Saion. Tsk.” “I just want to see you,” mahina niyang sagot, mapanuya naman akong tumikhim. “How are you?” “Good.” “Nakakakain ka ba nang maayos?” “None of your business.” “Rese…” Bumanat ang panga ko sa pagsambit niya sa pangalan ko. “Ano ba talaga ang gusto mo?” may bakas ng inis sa tinig ko, malungkot namang bumanat ang panga niya. “May kailangan pa akong puntahan.” “I know what’s going on with you and that man,” may 185

KNIFE AT SIGHT awtorisasyon sa boses niya kahit na pinipilit na pakalmahin, bahagya naman akong umiwas ng tingin. “And I’m worried.” “Worried?” sabay kunot-noong baling ko sa kaniya, nakatitig lang siya sa akin. “Why should you worry about it?” “You’re sleeping with a murderer.” “Alright. I’m done here.” I stand, and when I am about to walk, one of his men appears and stops me. Salubong na mga kilay ko naman na tinignan siya. Napahinga lang siyang napayuko. What the fuck is he doing? “Get off me!” singhal ko sa lalaki, malamig lang siyang nakatingin sa akin. “Ano ba! Dad. You’re behind this?” “It’s for your own good, Rese,” mahina at kalmado niyang sabi, nanlaki naman ang mga mata ko. “Besides, you’re better without him.” “Ano ba! Dad, sabihin mo nga sa ‘kin. Ikaw ba ang nagpakalat tungkol kay Fillan?” “Well, he interfered with all of my transactions. I had no choice, but to, uh… cut the strings. For good.” Dahan-dahang humilig ang mundo sa akin sa sinabi niya. “T-transactions?” halos pabulong kong sabi, napahinga naman siya nang malalim. “What do you mean by that?” “Rese,” marahan niyang sabi, kunot naman akong napatitig sa kaniya. “There are things you should not know. Sige na, dalhin n’yo na siya sa silid niya.” “Get away from me! Dad!” “You won’t receive an apology from me, Rese. This is for your sanity.” “Naririnig mo ba ang sinasabi mo? You are the one making me insane here!” “Sige na, Ram. Dalhin n’yo na siya sa silid niya.” Two men lock their broad arms to me. Sinubukan ko namang 186

CHAPTER 27 magpumiglas, pero masyado silang malakas. Sa simula ng mga hakbang namin, ay banat-panga kong nilingon si dad. My eyes darken at the sight of him watching me getting tiny from his sight. Tinulak nila ako papasok sa loob ng silid ko at kagyat na sinara ang kuwarto. “Buksan n’yo ‘to!” sigaw ko at pinaghahampas ang pintuan ng mga palad. “Palabasin n’yo ako dito!” The thuds of footsteps slowly recede as my eyes start to well- up in tears. Halos manghina ako sa kaka-hampas sa pintuan at napasandal ng ulo roon habang isa-isang pumatak ang mga luha ko. Hinayaan ko ang sarili kong lunurin ng luha hanggang sa dahan-dahan akong dumulas pababa at narating ang sahig. My eyes are closed while my tears are dripping with no hint to stop. Ilang oras din akong sinakop ng mga luha ko hanggang sa dahan-dahan na akong nagkalakas ulit. I need to find a way to escape here. Kahit nanghihina, inilibot ko ang paningin sa paligid at sa kaliwa ko ay may nakita akong isang telepono. Kagyat akong tumulak doon habang tumutulo ang isang luha na papa-tuyo na sa aking pisngi. I grab it with my hands and open it. Bumuhay naman ang screen nito, kaya agad kong tinipa ang numero ni Rachelle. I press the phone to my ear. Nagsimula namang mag-beep ang telepono. Rach, sagutin mo ‘to, maawa ka. I start pacing around the room, biting my finger-nail until I hear the click of it. “Hello?” nagtatanong na sabi nito, nabuhayan naman ako nang marinig ko ang boses niya. “Sino ‘to?” “Rach,” sagot ko, tumahimik naman siya sa linya. “Rach, si 187

KNIFE AT SIGHT Rese ‘to. Tu-tulungan mo ako. Dad kidnapped me!” “Kidnap? Are you fooling around?” “I’m serious. Dinala niya ako sa mansiyon. I-I need your help. Pumunta ka sa campus namin at hanapin mo si Braston. He needs to warn Fillan!” “Teka, teka. Totoong kinidnap ka ni Tito?” “Oo nga. Pumunta ka na sa campus ngayon din.” Pero bago pa man siya makasagot, ay biglang nawala ang linya. My brows furrow. Dinungaw ko ang telepono. Wala na itong buhay. Fuck! Nanginginig na mga kamay kong sinubukang buksan ulit iyon, pero ayaw na talaga. I toss the phone to the wall and bury my hands to my face. Kailangan kong mag-isip paano ako makatakas dito. Kilala ko si dad, kahit tahimik ‘yan, alam kong pinaplano na niya kung paano huluhin si Fillan. God, damn it. Bakit ba ako nagpaniwala sa sarili ko na puwede pa siyang magbago. A few hours have gone by, but I am still in this room. Mukhang kidnap nga talaga ito. Dumungaw ako sa bintana, at nang may nakitang isang vendor, ay kinawayan ko. He looks up at me in confusion. “Tulungan n’yo po ako,” pa-labi kong sabi, saglit naman niyang inilibot ang paningin sa paligid. “Kailangan kong makaalis.” Pero napatanga ako nang tinalikuran lang niya ako at tumulak na sa malayo. What the fuck? Halos murahin ko siya sa ginawa niya. Bumalik ako sa gawi ng pintuan habang unti-unti nang natutuyo ang mga luha sa pisngi ko. I hope you’re safe now, Fillan. Iniisip ko pa lang ang posibleng mangyari, parang hinati na 188

CHAPTER 27 ako. I need you alive. Tumungo ako sa kama at umupo sa gilid no’n. Nangilid naman ulit ang mga mata ko sa naisip. No, that’s not going to happen; he is going to be in my arms again——I swear. Pinagmasdan ko ang pagsakop ng gabi sa liwanag hanggang sa may kumatok sa pintuan ko. “Leave me alone!” sigaw ko, kumatok naman ulit. “Ano ba!” “It’s Dad,” marahan na sabi ng boses sa labas, tumalikod naman ako nang malakas na tumapik ng tunog ang pintuan. “Rese.” “Why are you here?” “I’m just worried.” I refuse to see him. Wala akong ganang makipag-usap o kahit sulyapan man lang siya. Gumalaw naman ang kutson ng kama nang umupo siya sa tabi ko. I steady my sight to the wall. “I know you’re upset with me. You should be,” naroon pa rin ang rahan, pero hindi ko siya binalingan. “Ngayon, nagtatampo ka pa. Pero balang araw, maiintindihan mo din kung bakit kailangan kong gawin ‘to—“ “For what, huh?” sabay harap ko sa kaniya, lumumbay naman ang mga mata niya. “Ano bang sinabi ng mayor ng Tuvian at nalason niya ang utak mo para gawin ‘to?” “He’s your uncle for God’s sake, Rese. Hindi siya mayor ng Tuvian lang.” “Ang you know who cares?” “Rese.” “No one. Not even me.” Napahinga siya nang malalim, at nang subukan akong hawakan sa braso, ay malakas kong tinabig ang kamay niya. “Don’t you ever touch me again!” sigaw ko, bumanat naman ang panga niyang napahinga ulit nang malalim. “Paano mo 189

KNIFE AT SIGHT nagagawa ‘to, dad? O ito ka talaga, nagtatago lang sa bago mong mukha?” “You don’t understand,” marahan pa rin kahit na may inis sa loob no’n, mapanuya naman akong tumikhim. “Iniisip ko lang ang kalagayan mo.” “And about those transactions you said earlier?” “Rese.” “Sabihin mo nga sa ‘kin, dad. Sino ba talaga si Fillan at takot na takot ka sa kaniya.” “I’m not scared of him.” “Really? Because that’s not what I see right now. Para bang labag si Fillan sa lahat nang gusto mong mangyari.” “I’ll send you a meal. Saka na tayo mag-usap kapag kalmado ka na…” I clench my jaw, watching him walking out of the room. Sandaling nagtama ang mga mata namin nang sinara niya nang marahan ang pintuan. Tumunog naman ang lock no’n at dahan- dahang lumayo ang mga hakbang. I purse my lips, scratching my head, frustratingly. Bigla tuloy akong napaisip sa totoong katauhan ni Fillan. The help brought me food the next few hours. Hindi ko nga binalingan kasi hindi pa rin matanggal ang galit ko sa ginawa ni dad sa akin. Ngayon naman, ay nakatitig ako sa kawalan habang iniisip si Rachelle. Did she really see Braston? Lumamig na lang ang pagkain, ay hindi ko iyon ginagalaw. While staring at the wall, a sudden memory flashes me. Bahagya naman akong natigilan. Sandaling napailing, pero nang pumalit iyon nang saya, ay hinayaan kong ibalik ako roon. A smile starts to creep on my lips. “You’re too huge, Fillan,” marahan kong singhal sa kaniya, ngumisi naman siya habang gumagalaw sa loob ko. “Pang-ilan 190

CHAPTER 27 mo na ‘to? Kung maka-score ka sa ‘kin parang huli mo na ‘to, a.” Bahagyang lumungkot ang mga mata niya, kaya agad akong nabahala. “Why, what happened?” sabay hawak ko sa kaliwang pisngi niya, tipid na ngiti naman siyang umiling. “Fillan. I know you. Ano nga?” “You’re sore,” nangingiti niyang sabi, kunot-noo ko namang tinampal ang dibdib niya. “I sup all juices, so you’ll get used to me.” “Malaki naman kasi talaga. Mataba pa.” “Rese.” “I’m just telling the truth.” “Refrain from speaking like that.” I smirk, snapping my sight off him. Bumaon naman ang ilong niya sa kaliwang leeg ko, kaya nangingiti akong napatili. Hindi pa siya nakuntento at kiniliti niya ako ng isang daliri sa tagiliran. I kick my feet as he starts his pace. Napakurap-kurap ako, pero hindi namalayan na kumapit na pala ang luha ko roon. I wipe my eyes with my hands. Hindi, dapat matatag pa rin ako kahit na parang paliit na ng paliit ang chansang makita ko siya ulit. Marahan akong napapikit at hinayaan na naman ang mga likidong tumulo. If I knew that was the last time I would see his face, I would have caressed him and shower kisses on every inch of his body. Napahinga ako nang malalim at pinalis ang mga luha. Sunrise comes hazy, my eyes are blinking to collect myself. Dahan-dahan akong tumayo, at huli na ng mapagtanto kong nasa sahig ako nakahiga. Mahina akong bumangon at inilibot ang paningin sa paligid. The door is unlocked; there are two 191

KNIFE AT SIGHT men standing by. “Anong kailangan n’yo?” mahina kong singhal sa kanila, hindi naman sila umimik. “Hoy!” “Ma’am, you have to get dressed,” pormal na sabi ng kalbong lalaki sa akin, kumunot naman ang noo. “It’s an order from your father.” Bago pa man ako makapag-protesta, ay nasipat ko ang isang couture na box sa kama. I come closer and open the box. Walang gana ko itong binuksan at nanlaki ang mga mata sa nakita. Banat-panga kong inangat ito. What came to his mind and bought me this expensive dress? “Bakit ko kailangang suotin ‘to?” matigas kong sabi, hindi naman sila umimik sa akin. “So, sarili ko lang ang sasagot sa tanong ko?” “You’re going to a ball,” mahina pero pormal na sabi ng matangkad na lalaki, napahinga naman ako. “Get dressed, ma’am.” “Close the door!” “As you command.” Marahan nilang sinara ang pintuan pero nasilip ko pa rin ang mga sapatos nila sa ilalim ng pintuan. I scoff, lifting the dress to level my eyes. Thomas Roy Couture ito. Meron na akong ganito noong debut ko, kaya nakakapanibago na makahawak ulit ng ganito. And what did they say, ball? Anong ball naman ‘yon at kailangan pang mag-couture ako, eh, puwede namang normal gown na lang? My eyes squint thinking what he’s up to. Ano bang binabalak mo, dad? Bakit ba nagpapabango ka sa akin? I shrug and sigh the thoughts off my head. 192

CHAPTER 27 Binanlaw ko ang katawan sa bathtub ng banyo nang ilang minuto, at nang makuntento, ay lumabas na ako. I peel off the silk, silvery cloth covering the dress and wear it. Simpleng puting midi-dress lang naman ito, pero dahil couture kaya may kamahalan. At dahil hindi ko maabot ang zipper sa likod, ay tinawag ko sila. The door paves open and a man comes in. Nakatalikod ako sa kaniya, at nang marating ang dulong itaas ng zipper, ay bumulong siya sa kaliwang tenga ko. “Itatakas kita.” 193

28 Chapter 28 “ Sino ka?” halos pabulong kong usal, bahagya naman niyang inangat ang sumbrero kaya naaninag ko kung sino ito. “Saion?” “Let’s go, Rese,” sabay hawak niya sa kaliwang kamay ko, agad naman akong lumayo. “Rese.” “How can I be so sure you’re gonna help me get rid out of here?” “Kasi ako ang maghahatid sa ‘yo sa ball.” My eyes widen, then I am about to process it, when he grabs me out of my room. Hinayaan niyang nakabukas ang pintuan ko habang hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin. Nilagpasan namin ang ilang tauhan ni daddy; hindi siya nahalata, kaya narating namin ang labasan. My hand on his broad arm tightens as I start feel the drumming beats of tension in the atmosphere. “Rese,” tawag niya sa akin, wala sa sarili naman akong napabaling sa kaniya. “Are you okay?” “I-I am…” sabay kurap kong balik sa katinuan, iginiya naman niya ako papasok sa nakabukas na mini cooper. “Bakit gamit natin ang kotse mo? He might suspect.” 194

CHAPTER 28 “Nagpaalam akong ang akin ang gamitin.” “Oh.” Sinara niya ang pintuan at kagyat na umikot papunta sa driver perch. Inangat ko naman ang umaangat na manggas ko at sandaling inayos ang buhok ko. “You need to know about this ball,” salubong niya sa akin pagkapasok, marahan namang kumunot ang noo ko. “Fillan will be there.” “Huh?” banayad ang gulat sa aking tinig, hinarap naman niya ako. “W-what do you mean Fillan will be there?” “He didn’t tell you?” “Ang ano?” “Good.” “Ang ano, Saion?” He shakes his head, clenching his jaw. Gusto ko sana siyang kulitin, pero binuhay na niya ang makina ng sasakyan, kaya nanahimik na lang ako. Napabaling ako sa labas ng bintana, iniisip ang narinig mula sa kaniya. Who really are you Fillan, and why do you seem so dark and dangerous? Mahinang paunang tulak ang ginawa ng Mini Cooper, at nang makalabas nang village, ay dahan-dahan na itong bumilis. Napakagat naman ako sa aking pang-ibabang labi habang gumugulong pa rin sa aking isipan ang narinig kanina. “Take this,” sabay abot niya sa akin ng pepper spray, kumunot naman ang noo ko. “Just take it.” “What the fuck is going on?” bahagyang tumaas ang tinig ko, napahinga naman siya nang malalim. “Saion. Tell me.” He looks to the left, clearing his throat with a tight jaw. Napailing-iling akong napatitig sa kaniya, saka bumaling paba- lik sa labas ng bintana. May hindi siya sinasabi sa akin patungkol kay Fillan at sa ball na iyon. I bite the inside of my cheek as I try 195

KNIFE AT SIGHT to muster some air. Sa ilang tulak namin, ay lumiko kami sa kaliwa at gumulong patungo sa naghihintay na puting luxurious yacht sa unahan. Naguguluhan naman akong napabaling sa likuran nang maki- tang may nakasunod na itim na cadillac sa amin. “Saion. Bakit may convoy?” umaangat-baba ang tinig ko, bumanat naman ang panga niya. “Saion.” “Just don’t leave from my sight,” seryoso niyang sabi, pumadiyak naman ang kaba sa loob ng dibdib ko. “Basta kahit anong mangyari, ‘wag kang lumayo sa akin.” “A-ano ba kasi ang tinatago mo? Bakit ‘di mo masabi-sabi sa ‘kin?” “Your uncle will be here in a few moments. Dadalo rin ang mga elite sa ilang mga oras. Rese. Remember what I told you. Use that thing I gave you, just in case everything goes west.” Even if I want to protest, I have to be sane right now. Walang mawawala kung makikinig ako. Saka, alam ko namang hindi niya ako pababayaan. The car rolls down to the dusty cement road, sending crunch to the wheels, before it slowly stops at the blue shed. May mga lalaking nakabantay roon; nakasuot sila ng life vest at may nakasabit na rifle sa kanilang mga leeg. Sandali akong napalunok habang inaabot ang handle ng pintuan. “Relax,” mahinang sabi ni Saion sa akin, bahagya naman akong tumango. “Don’t let them read you.” “Tsk,” sabay sara ko sa pintuan, umahong sumilay naman siya pagkasara sa pintuan. “Why is he here, by the way?” “Can’t tell you.” “Thank you for that suspense.” He sighs and makes a few steps onwards. Pasaklang naman akong bumuntot sa kaniya at humina ang paghakbang nang 196