ณ โรงเรียนบานสวนสุข มีกลุมเพื่อนสนิท 5 คน ไดแก กลา ภู ตะวัน มะลิ และขาวหอม คุณครูมอบหมายภารกิจพิเศษใหทั้งหา คนชวยกันดูแลแปลงผักหลังหองเรียน เพื่อนําผลผลิตไปตอยอด เป็นอาหารกลางวัน ทุกคนตื่นเตนและเริ่มวางแผนรวมกันทันที เรื่องจิตพอเพียง
ตะวันและภูอยากใหแปลงผักโตเร็วที่สุด จึงขอเงินคา ขนมจากกระเปาตัวเองเพื่อจะไปซื้อปุยเคมีราคาแพง และเครื่องรดนํ้าอัตโนมัติมาติดตั้ง ตะวันบอกวา "ถา เราใชของแพงๆ ผักเราตองงามที่สุดในโรงเรียนแนๆ" ขณะที่ภูก็พยักหนาเห็นดวยอยางกระตือรือรน
กลา มะลิ และขาวหอม รีบชวนเพื่อนๆ หยุดคิด กลา เสนอวา "เราไมตองซื้อของแพงหรอก มาชวยกันทําปุย หมักจากเศษใบไมแหงหลังโรงเรียนดีกวา" มะลิเสริมวา "นํ้ารดผัก เราก็แคใชกระปองเกาเจาะรู ชวยกันรดคนละ ไมคนละมือก็เสร็จแลว ไมตองสิ้นเปลืองเลย"
ทั้งหาคนตกลงใชสิ่งที่มีอยูรอบตัว ขาวหอมและมะลิกวาด เศษใบไม ภูและกลาชวยกันขุดดินหมักปุย สวนตะวันนํา ขวดนํ้าพลาสติกที่ไมใชแลวมาประดิษฐเป็นบัวรดนํ้า ทุก คนเหนื่อยแตมีรอยยิ้ม และเห็นวาสิ่งของเหลือใชก็มี ประโยชนมากมายโดยไมตองเสียเงินสักบาท
สองสัปดาหผานไป ผักกาดและผักบุงในแปลงเติบโต เขียวชอุม ลําตนแข็งแรงสวยงามไมแพแปลงไหนๆ ภู และตะวันมองผลงานดวยความภูมิใจ ตะวันพูดขึ้นวา "ถาวันนั้นเราซื้อของแพงมา คงเสียเงินไปเปลาๆ การใช ของที่มีอยูและลงมือทําเองนี่วิเศษจริงๆ"
เด็กๆ ทั้งหาคนชวยกันเก็บผักสดๆ สงใหคุณครูเพื่อ นําไปทําตมจืดและผัดผักแสนอรอย ทุกคนนั่งกินขาว กลางวันดวยกันอยางเอร็ดอรอย แปลงผักเล็กๆ แปลงนี้ไมไดใหแคผักสด แตยังสอนใหหัวใจของพวก เขาเติบโตอยางงดงามดวยความพอดี
