เซิงอีสานใต้เซิงอีสานใต้เซิงอีสานใต้เซิงอีสานใต้Southern Isaan DanceSouthern Isaan DanceSouthern Isaan DanceSouthern Isaan Danceจัดทําโดยนักเร ยนชันม.5/2จัดทําโดยนักเร ยนชันม.5/2จัดทําโดยนักเร ยนชันม.5/2จัดทําโดยนักเร ยนชันม.5/2การเซิงอีสานใต้ คือ การร่ายรําพืนบ้านประกอบ ดนตรีทีสนุกสนาน สะท้อนวัฒนธรรมและประเพณี ของชาวอีสานใต้

¨Ñ´·íÒâ´Â¹Ñ¡àÃÕ¹ 5/2ÀÒ¤ÍÕÊÒ¹à«Ôé§ÍÕÊÒ¹ãμŒà«Ôé§ÍÕÊÒ¹ãμŒà«Ôé§ÍÕÊÒ¹ãμŒà«Ôé§ÍÕÊÒ¹ãμŒàÃÕ¹ÃٌàÃ×èͧàÃÕ¹ÃٌàÃ×èͧàÃÕ¹ÃٌàÃ×èͧàÃÕ¹ÃٌàÃ×èͧ

คํานําการเซิ้งอีสานใตประเภทประยุกตและสรางสรรคใหม มีความสําคัญอยางมากตอการ อนุรักษและพัฒนาศิลปวัฒนธรรมพื้นบานของชาวอีสานใต เนื่องจากเป็นการนําศิลปะการ แสดงดั้งเดิมมาปรับปรุงและสรางสรรคใหเขากับยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไป โดยยังคงรักษา เอกลักษณและคุณคาทางวัฒนธรรมของทองถิ่นเอาไว ทั้งยังชวยสืบทอดภูมิปัญญาของคน รุนกอนสูคนรุนหลัง ไมวาจะเป็นดานการรายรํา ดนตรีพื้นบาน การทอผา และการออกแบบ เครื่องแตงกาย ทําใหเยาวชนไดเรียนรูและเห็นคุณคาของวัฒนธรรมทองถิ่นมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ การแสดงยังชวยสงเสริมความคิดสรางสรรค เปิดโอกาสใหผูแสดงไดคิดคนทารํา ดนตรี และรูปแบบการนําเสนอใหม ๆ รวมถึงชวยพัฒนาทักษะดานศิลปะ การทํางานเป็น ทีม ความรับผิดชอบ และความกลาแสดงออก อีกทั้งยังสรางความภาคภูมิใจในบานเกิดและ สงเสริมใหคนในชุมชนเกิดความสามัคคีในการรวมกันอนุรักษวัฒนธรรมของตนเอง ในดาน สังคมและเศรษฐกิจ การเซิ้งอีสานใตสามารถนําไปเผยแพรในงานประเพณี งานเทศกาล งานโรงเรียน และสถานที่ทองเที่ยว เพื่อประชาสัมพันธเอกลักษณของทองถิ่นใหเป็นที่รูจัก มากขึ้น อีกทั้งยังสามารถชวยสงเสริมการทองเที่ยวและสรางรายไดใหแกชุมชนผานการ จัดการแสดง การผลิตเครื่องแตงกายพื้นเมือง และการจําหนายผลิตภัณฑทองถิ่นดังนั้น การเซิ้งอีสานใตประเภทประยุกตและสรางสรรคใหมจึงไมไดเป็นเพียงการแสดง เพื่อความบันเทิงเทานั้น แตยังเป็นสวนสําคัญในการรักษามรดกทางวัฒนธรรม พัฒนาความ สามารถของคนรุนใหม และสรางคุณคาใหแกชุมชน ทําใหศิลปะการแสดงพื้นบานยังคงมี ชีวิตและสามารถสืบทอดตอไปยังคนรุนหลังไดอยางยั่งยืน

สารบัญนําเสนอ

1. ประเภททีสะท้อนว ถีชีว ตและการ ประกอบอาชีพ เปนการแสดงทีหยิบยกเอาชีว ตประจําวัน การทํามา หากิน และ ขนบธรรมเนียมของชาวอีสานใต้มา ดัดแปลงเปนท่ารําทีสนุกสนาน ถือเปนภาพสะท้อนทีชัดเจน ทีสุดถึง ความผูกพันกับธรรมชาติ เกษตรกรรม และ ขนบธรรมเนียมในชีว ตประจําวัน ตัวอย่างทีเห็นได้ชัดในปจจุบัน 1.) เซ็งกะโป (รํากะลา) เปนการแสดงทีหยิบยกเอา "กะโป" (ภาษาสุร นทร์/เขมรท้องถินแปลว่า กะลามะพร้าว) ซึงเปนวัสดุเหลือ ใช้ใน ครัวเร อนมาสร้างสรรค์เปนอุปกรณ์ ประกอบ จังหวะ 2.) เร อมลูดอันเร (รํากระทบสาก) ว ถีชีว ตทีสะท้อน: สะท้อนกิจกรรมของ ชาวบ้านใน การขูดมะพร้าวเพือทํา อาหาร คันกะทิ หร อการ แปรรูป ผลผลิตในชุมชน ลักษณะการแสดง: ผู้รําชายและหญิง จะถือกะลา มะพร้าวทีขัดจนมันระยับ คนละคู่ นํามาเคาะประกบ กัน ทัง เคาะกับตัวเองและเคาะหยอกล้อกับคู่ รํา ท่า รํามีความกระฉับกระเฉง คล่องแคล่วว่องไว เดิน ขยับเปนวง ตามจังหวะดนตร ทีสนุกสนานดุดัน เปนการละเล่นพืนบ้านโบราณทีพัฒนา มาจากการ "ตํา ข้าว" หร อ "ซ้อมข้าว" ซึงเปนงานหลักของชาวนาหลัง จาก เก็บเกียวเสร็จ ว ถีชีว ตทีสะท้อน: สะท้อนความร่วมแรง ร่วมใจ ความสามัคคีในชุมชนช่วงฤดู ลงแขกเกียวข้าว และ การพักผ่อน หย่อนใจสร้างความสนุกสนานเพือ คลายความเหน็ดเหนือยจากการ ตรากตรําทํางาน หนัก ลักษณะการแสดง: คล้ายกับการรําลาวก ระทบไม้ แต่ใช้อุปกรณ์หลักเปน "สากตํา ข้าว" ขนาดยาว นํา มาวางขนานกันบนไม้ รอง แล้วมีคนคอยขยับกระทบ สากให้เกิด จังหวะ "ปง-ปง-ติง" ผู้รําจะต้องเต้นหลบ สากไม้ด้วยความจังหวะทีแม่นยํา พร้อมทัง ส่ง สายตาเกียวพาราสีกันอย่างสนุกสนาน

3. เซิงสาวทอผ้าไหม / เซิงสาวไหม ผ้าไหมถือเปนมรดกทางวัฒนธรรมและ อาชีพหลักที เปนเอกลักษณ์ของจังหวัด สุร นทร์ บุร รัมย์ และ ศร สะเกษ การ แสดงชุดนีจึงถูกคิดค้นเพือยกย่อง ภูมิปญญานี ว ถีชีว ตทีสะท้อน: ของการแสดงสาวทอผ้า ไหมสะท้อนให้เห็นถึงความอดทน ภูมิปญญา และความประณีตของสตร ไทย ในอดีต ทีต้องใช้ความอุตสาหะอย่างสูง ตังแต่ว ธีการเลียงหม่อนไหม การสาวเส้นใย ออกมาทีละเส้นให้งดงาม ซึงผ้าแต่ละชินที ทอขึนมานันล้วนเต็มไปด้วยความผูกพัน โดยมักตังใจมอบให้คนรัก พ่อแม่ หร อนําไป ทําบุญทีวัด และยังเปนสิงพิสูจน์ความเปน แม่บ้านแม่เร อนของหญิงสาวในสมัยก่อน อีกด้วย ลักษณะการแสดง: ผู้แสดงเปนหญิง ล้วน ท่ารําจะมี ความอ่อนช้อย นุ่มนวล นํากิร ยาท่าทางจร งในการ สาวไหมและ ทอผ้ามาดัดแปลงเปนท่ารํา โดยมักมีกี ทอผ้าจําลองหร อเส้นไหมหลากสีสันเปน อุปกรณ์ ประกอบบนเวที 4. เร อมกัญจัญ (ระบําเกียวข้าว / ฝดข้าว) คําว่า "กัญจัญ" หร อ "กระจาด" เปน ภาชนะจักสาน จักสานทีชาวบ้านใช้ใน การทํานาและใส่พืชผล ว ถีชีว ตทีสะท้อน: สะท้อนขันตอนการทํา นา การนวดข้าว และการฝดข้าวเพือแยก แกลบออกจาก เมล็ดข้าวเปลือกอันเปน ว ถีชีว ตหลักของชาวไทย เชือสายเขมรใน อดีตลักษณะการแสดง: ผู้รําจะถือกระดังหร อ กระจาด ท่ารําจําลองการซ้อนข้าว การ โยนฝดข้าวขึนบน อากาศ และการเก็บ เกียวอย่างขยันขันแข็ง ทําให้เห็นถึงว ถีชีว ต การใช้ชีว ต และการประกอบอาชีพรวมถึง ขนบธรรมเนียมและวัฒนธรรมของเซิงอีสานใต้ จากการแสดง ต่างๆทีได้กล่ามา

เซิ้งอีสานใต ประเภทการเลียนแบบทาทาง ธรรมชาติและสัตว เซิ้งอีสานใตประเภทการเลียนแบบทาทางธรรมชาติและสัตว เป็นการแสดง พื้นบานที่นําลักษณะการเคลื่อนไหวของธรรมชาติและสัตวตาง ๆ มา ประยุกตเป็นทารํา โดยถายทอดออกมาใหมีความสวยงาม ออนชอย และ สอดคลองกับจังหวะดนตรีพื้นบานอีสานตัวอยางทารําเลียนแบบธรรมชาติ 1) ทาตนไมไหว เลียนแบบตนไมที่พลิ้วไหวตามแรงลม 2) ทาสายนํ้าไหล เลียนแบบการเคลื่อนไหวของสายนํ้า 3) ทานกบิน เลียนแบบการกางปีกและการบินของนก 4) ทาดอกไมบาน เลียนแบบการผลิบานของดอกไม ตัวอยางทารําเลียนแบบสัตว 1) ทานกยูงรําแพน เลียนแบบการกางหางของนกยูง 2) ทาชางเดิน เลียนแบบการเดินและการแกวงงวงของชาง 3) ทาปลาวายนํ้า เลียนแบบการวายนํ้าและการสะบัดหางของปลา 4) ทาไกเดิน เลียนแบบการเดินและการจิกอาหารของไก ลักษณะเดนของการแสดง การแสดงประเภทนี้เนนการใชมือ แขน ลําตัว และเทาในการ ถายทอดทาทางของธรรมชาติและสัตว ประกอบกับดนตรีพื้นบาน อีสานที่มีจังหวะสนุกสนาน ผูแสดงมักแตงกายดวยผาพื้นเมือง อีสานใต เพื่อสะทอนเอกลักษณและวัฒนธรรมทองถิ่น เหลือใสรูป ( อาจจะเพิ่มขอมูล ภายหลัง )

จ๋า เหลือใสรูป ( อาจจะเพิ่มขอมูล ภายหลัง )

ปลืม การเซิงในวัฒนธรรมอีสานใต้มักมีความผูกพันอย่างใกล้ชิดกับความเชือ เร องผีบรรพบุรุษ สิงศักดิสิทธิ และพิธีกรรมเพือความอุดมสมบูรณ์ โดย เฉพาะในกลุ่มชาติพันธุ์ไทยเขมร ไทยกูย (ส่วย) และไทยลาวทีอาศัยอยู่ใน แถบจังหวัดสุร นทร์ บุร รัมย์ ศร สะเกษ และอุบลราชธานี ประเภทของการเซิงและการละเล่นพืนบ้านอีสานใต้ทีเกียวข้องกับความเชือ และพิธีกรรม สามารถแบ่งออกเปนกลุ่มหลักๆ ได้ดังนี 1. พิธีกรรมรักษาโรคและสะเดาะเคราะห์ (ผีบรรพบุรุษ) เปนการร่ายรําและวอนขอสิงศักดิสิทธิหร อผีบรรพบุรุษให้ช่วยปดเปาโรค ร้าย หร อขอขมาเมือมีคนในชุมชนทําผิดจาร ตประเพณี เร อมมะม็วด (หร อโจลมะม็วด): พิธีกรรมจําพวก "เข้าทรง" ของชาว ไทยเขมรในอีสานใต้ เพือรักษาผู้ปวยทีเชือว่าเกิดจากการกระทําของผี บรรพบุรุษ หร อผีปูตา มีการร่ายรําตามจังหวะดนตร กันตร มอย่าง สนุกสนานและศักดิสิทธิ แกลมอ: พิธีกรรมความเชือของชาวกูย (ส่วย) ทีจัดขึนเพือรักษาไข้ คล้ายกับการลงผีฟาของชาวลาว หร อมะม็วดของชาวเขมร มีการรํา ดาบและร่ายรํารอบเคร องเซ่นไหว้ 2. พิธีกรรมขอฝนและความอุดมสมบูรณ์ จัดขึนตามฤดูกาลเพือกราบไหว้สิงศักดิสิทธิให้ประทานความอุดมสมบูรณ์ พืชผลเจร ญงอกงาม และฝนตกต้องตามฤดูกาล เซิงบังไฟ (หร อเร อมบังไฟ): แม้จะเด่นชัดในแถบอีสานเหนือและกลาง แต่อีสานใต้ในจุดทีเปนชุมชนไทยลาวก็มีการเซิงบังไฟเพือบูชาพญา แถนเช่นกัน เร อมต๊อก (หร อเร อมตึงเซาะ): การรําสากหร อรํากระทบไม้ของชาว ไทยเขมร ซึงดัดแปลงมาจากพิธีกรรมหลังการเก็บเกียว เพือเฉลิม ฉลองความอุดมสมบูรณ์และขอพรจากแม่โพสพ ประเภทเกียวกับความเชือและพิธีกรรม การเชิงอีสานใต้

ปลืม 3. พิธีกรรมเกียวกับสัตว์ศักดิสิทธิและการคล้องช้าง เปนอัตลักษณ์เฉพาะของชาวกูย (ส่วย) ชุมชนเลียงช้างแห่งอีสานใต้ เซิงกะโพ (หร อเร อมกะโพ): "กะโพ" แปลว่ากะลามะพร้าว การเซิงนี ดัดแปลงมาจากพิธีกรรมเซ่นไหว้ศาลปะกํา (ศาลศักดิสิทธิของหมอ ช้าง) ก่อนออกไปจับช้างปาในอดีต โดยใช้กะลามะพร้าวมาเคาะประกบ จังหวะเพือความสนุกสนานและสร้างขวัญกําลังใจ 4. พิธีกรรมแห่สิงศักดิสิทธิประจําเมือง เร อมอันเร (รําสาก): ในอดีตนิยมเล่นในศาลากลางหมู่บ้านช่วงเทศกาล สงกรานต์ (ตรุษสงกรานต์ของชาวไทยเขมร) เพือเปนการบูชาเทวดา และสิงศักดิสิทธิทีปกปองคุ้มครองชุมชนให้มีความสุขตลอดปใหม่

ทิวาประเภทประยุกตและสรางสรรคใหมการเซิ้งอีสานใตประเภทประยุกตและสรางสรรคใหม เป็นการแสดงนาฏศิลปพื้น บานที่นําศิลปะการรายรํา ดนตรี และวัฒนธรรมของชาวอีสานตอนใตมาดัดแปลงและ พัฒนาใหมีรูปแบบที่ทันสมัยมากขึ้น โดยยังคงรักษาเอกลักษณดั้งเดิมของทองถิ่นเอาไว เพื่อใหเขากับยุคสมัยและสรางความนาสนใจแกผูชมลักษณะของการแสดง • การประยุกตทารํา : นําทารําพื้นบานดั้งเดิมมาปรับเปลี่ยนใหมีความหลากหลาย มากขึ้น เชน การเพิ่มทาทางการเคลื่อนไหวของแขน ขา และลําตัว รวมถึงการนํา ทาเตนสมัยใหมมาผสมผสาน แตยังคงรักษาลักษณะการรายรําที่เป็นเอกลักษณของ อีสานใตไว • การประยุกตดนตรี : นําดนตรีพื้นบานอีสานใตมาผสมผสานกับดนตรีสมัยใหม เพื่อสรางจังหวะที่สนุกสนานและมีความแปลกใหม ทําใหผูชมรูสึกเพลิดเพลินและ เขาถึงการแสดงไดงายขึ้น • การประยุกตเครื่องแตงกาย : นําเครื่องแตงกายพื้นเมือง เชน ผาไหม ผาซิ่น และผาทอพื้นบาน มาปรับรูปแบบใหมีความทันสมัย สวยงาม และเหมาะสมกับการ เคลื่อนไหวของผูแสดง โดยยังคงแสดงถึงเอกลักษณของทองถิ่น • การสรางสรรครูปแบบการแสดง : มีการคิดคนแนวคิดและเรื่องราวใหม ๆ เพื่อ นํามาใชในการแสดง เชน การนําเสนอวิถีชีวิต ประเพณี ความเชื่อ และวัฒนธรรม ของชาวอีสานใตในรูปแบบที่นาสนใจ • การจัดรูปแบบการแสดง : สามารถออกแบบการจัดแถว การเคลื่อนที่ และการ เปลี่ยนตําแหนงของผูแสดงใหมีความหลากหลาย เพื่อใหเกิดความสวยงาม ความ พรอมเพรียง และความนาตื่นตาตื่นใจ

ทิวาเครื่องแตงกาย เครื่องแตงกายของการเซิ้งอีสานใตประเภทประยุกตและสรางสรรคใหม มักนําเครื่องแตง กายพื้นเมืองของชาวอีสานใตมาดัดแปลงใหเหมาะสมกับรูปแบบการแสดง โดยเนนความ สวยงาม สีสัน และความสะดวกในการเคลื่อนไหว ซึ่งเครื่องแตงกายที่นิยมนํามาใช ไดแกผาไหมพื้นเมือง เป็นผาทอที่มีความสวยงามและมีลวดลายเป็นเอกลักษณ นิยมนํามา ใชเป็นสวนประกอบของเสื้อผาหรือเครื่องแตงกาย เพื่อแสดงถึง ภูมิปัญญาการทอผาของชาวอีสานใตผาซิ่น เป็นเครื่องแตงกายพื้นเมืองที่ผูหญิงนิยมสวมใส มีลวดลายและสีสัน ที่หลากหลาย สามารถนํามาประยุกตใชในการแสดงเพื่อสะทอนถึง วัฒนธรรมการแตงกายของคนในทองถิ่นเสื้อพื้นเมือง อาจใชเสื้อแขนกระบอก เสื้อคอกลม หรือเสื้อที่มีลวดลายพื้นบาน โดยสามารถปรับรูปแบบใหเขากับแนวคิดของการแสดงผาขาวมา เป็นผาพื้นเมืองที่มีประโยชนหลากหลาย สามารถนํามาใชเป็นเครื่อง ประดับ ผาคาดเอว หรือสวนประกอบของเครื่องแตงกาย เพื่อเพิ่ม ความโดดเดนใหกับผูแสดงเครื่องประดับ สรอยคอ กําไล และตางหู สามารถนํามาใชตกแตงเพื่อเพิ่มความ สวยงามและชวยใหเครื่องแตงกายมีความสมบูรณมากยิ่งขึ้น

ทิวาดนตรีและเครื่องดนตรี** การแสดงสามารถใชเครื่องดนตรีพื้นบานของ อีสานใตผสมผสานกับดนตรีสมัยใหม เพื่อสราง จังหวะที่สนุกสนานและเขากับทารํา เชน **กลองฉิ่งฉาบแคนพิณเครื่องดนตรีสากลที่นํามาประกอบการแสดงเป็นเครื่องดนตรีพื้นบานที่มีเอกลักษณของภาค อีสาน ทําจากไมไผและมีเสียงไพเราะ นิยมนํามา ใชบรรเลงประกอบการแสดงพื้นบานเป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายที่ใชการดีด มีเสียงสนุกสนานและสามารถสรางจังหวะที่ เหมาะกับการเซิ้งไดเป็นอยางดีเป็นเครื่องดนตรีที่ชวยสรางจังหวะและ กําหนดความเร็วในการรายรํา ทําใหผูแสดง สามารถเคลื่อนไหวไดอยางพรอมเพรียงเป็นเครื่องดนตรีที่ใชตีเพื่อ กําหนดจังหวะและเพิ่มความ สนุกสนานใหกับการแสดงเชน กีตาร คียบอรด และกลองชุด สามารถนํามา ผสมผสานกับดนตรีพื้นบาน เพื่อเพิ่มความทันสมัย และสรางรูปแบบเสียงดนตรีที่หลากหลาย

ทิวาจุดประสงคของการแสดง 1. เพื่ออนุรักษศิลปวัฒนธรรมพื้นบาน เป็นการรักษาศิลปะการรายรําและดนตรีพื้น บานของชาวอีสานใตใหคงอยู ไมใหสูญหายไปตามกาลเวลา 2. เพื่อเผยแพรวัฒนธรรมทองถิ่น ชวยใหบุคคลทั่วไปไดรูจักเอกลักษณ ประเพณี และวิถีชีวิตของชาวอีสานใตมากยิ่งขึ้น 3. เพื่อพัฒนาการแสดงใหทันสมัย เป็นการนํารูปแบบการแสดงดั้งเดิมมาปรับปรุงให เขากับยุคปัจจุบัน เพื่อใหคนทุกชวงวัยสามารถเขาถึงและสนใจการแสดงพื้นบานได 4. เพื่อสงเสริมความคิดสรางสรรค เปิดโอกาสใหผูแสดงและผูสรางสรรคผลงานได คิดคนทารํา ดนตรี และรูปแบบการแสดงใหม ๆ 5. เพื่อสรางความสามัคคี การแสดงเป็นหมูคณะชวยฝึกความรับผิดชอบ การทํางาน รวมกัน และความพรอมเพรียงของผูแสดง 6. เพื่อสรางความบันเทิง ทําใหผูชมเกิดความสนุกสนาน เพลิดเพลิน และไดรับ ความประทับใจจากการแสดง การนําเพลงพื้นบานมา ผสมกับดนตรีรวมสมัย การนําผาไหมและผาพื้นเมืองมา ออกแบบเครื่องแตงกายรูปแบบใหม การสรางชุดการแสดงที่เลาเรื่องวิถีชีวิต และประเพณีของชาวอีสานใต การนําการเซิ้งไปประยุกตใชในการแสดงบนเวที งาน โรงเรียน และงานเทศกาลตาง ๆ การนําทารําเซิ้งพื้นบานมา ผสมกับทาเตนสมัยใหมตัวอยางการประยุกตและสรางสรรคใหม

พะแพง ภาษาและวัฒนธรรมการพูด อีสานใต (หรือกลุมจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนลาง) ประกอบดวย 4 จังหวัดหลักเป็นพื้นที่ศูนยกลางวัฒนธรรมไทย-เขมรและกลุมชาติพันธุที่ เหนียวแนน ไดแก จังหวัดสุรินทร จังหวัดบุรีรัมย จังหวัดศรีสะเกษและ จังหวัดอุบลราชธานี แตถาพูดถึง "อีสานใต" ในเชิงวัฒนธรรม ภาษา และการแสดง(เชน กันตรึม หรือเรือมอันเร) คนทองถิ่นจะนึกถึงกลุมจังหวัดบุรีรัมย สุรินทร และศรีสะเกษ เป็นหลัก ภาษาในแถบอีสานใต (โดยเฉพาะ สุรินทร บุรีรัมย และศรีสะเกษ) มีความแตกตางจากภาษากลางอยางสิ้น เชิง ทั้งในเรื่องของ ตระกูลภาษา (ตระกูลออสโตรเอเชียติก VS ตระกูลขรา-ไท) ระบบเสียง และโครงสรางคํา เนื่องจากพื้นที่นี้ใช ภาษาเขมรถิ่นไทย (เขมรสูง) เป็นภาษาพื้นถิ่นหลัก ควบคูไปกับภาษาลาวอีสาน ภาษากูย (สวย) และภาษาเยอ ขอแตกตางที่เดนชัดระหวาง ภาษากลาง กับ ภาษาอีสานใต โครงสรางสรางคําซอน (คําควบกลํ้า): ภาษาเขมรอีสานใตจะมีเสียงควบกลํ้าแปลกๆ ที่ภาษากลางไมมี เชน เสียง "ซร" (ซร็อล = รัก), "พง" (พงาพลือ = สวาง) หรือการออกเสียงขึ้นนาสิกอยาง "ญ"(บุม = ฉัน) ไมมีเสียงวรรณยุกต:ตางจากภาษากลางและภาษาลาวอีสานที่คําจะเปลี่ยนความหมายตาม เสียงเอก โท ตรี จัตวา แตภาษาเขมรอีสานใตจะใช"ระดับเสียงทุม-แหลม และเสียงกักในลําคอ"ในการแยกความหมายแทน คํายืมที่ภาษากลางยืมไปใช:รูหรือไมวาคําราชาศัพทหรือคําโบราณในภาษากลาง หลายคําเป็นคําทั่วไปที่ชาวอีสานใตใชพูดในชีวิตประจําวันเชนภาษากลางใชเป็นคําราชาศัพทโปรด (ชอบ),บรรทม (นอน), เสวย (กิน)ชาวอีสานใตใชพูดทั่วไป: โหมด (โปรด/ชอบ),เดก (นอน), ปิซา (กิน)

พะแพง

หมวดหมู่ ภาษากลาง ภาษาเขมร อีสานใต้ คําอ่าน สําเนียงถิน เคร อญาติ พ่อ พ่อ / โอบ โอบ เคร อญาติ แม่ แม่ / ไม ไม สรรพนาม ฉัน / ผม ุ้ม ุม / ขม็อม สรรพนาม เธอ / คุณ แญ็ง / เนียะ แญ็ง / เนียะ ของกิน ข้าว บาย บาย ของกิน กล้วย เจก เจก คํากร ยา ไป โตร์ โตร์ คํ ากร ยา นอน เดก เดก คําว เศษณ์ อร่อย ฌร็ญ จระ-เญาะ / จร็อญ คําว เศษณ์ มาก จร ญ จะ-เร นตารางเปรียบเทียบคําศัพท์ภาษากลาง และ ภาษาเขมรอีสานใต้

ชือ

thank youthank youthank youthank you

Flipso

เซิ้งอีสานใต้