Kitap, 'Allah var ama karışmasın' diyenlerin aslında İblis'in yolunda olduğunu savunuyor. Yazar, laikliği devlet düzeni değil, insanın kendi hayatında Allah'ı kenara itmesi olarak tanımlıyor. Namaz kılmayan, haramdan kaçınmayan ama 'kalbim temiz' diyenlere sesleniyor. Kur'an ayetleri ve İblis kıssası üzerinden, inançla pratik arasındaki çelişkiyi sorguluyor.
Bu kitap, Allah'a inandığını söyleyen ama O'nu günlük hayatına sokmayanlar için yazılmış bir eserdir. Yazar, laikliği bir devlet sistemi olarak değil, insanın kendi hayatında Allah'ı kenara itmesi olarak ele alır. Kitap boyunca 'Allah var ama karışmasın' diyenlerin aslında İblis'in yolunda olduğu savunulur.
Kitabın ilk bölümleri, İblis kıssasını merkeze alır. İblis'in Allah'ı inkâr etmediğini, aksine O'nun varlığını bildiği halde emre kibirle karşı çıktığını anlatır. Yazar, 'Ben ondan hayırlıyım' diyen İblis ile 'Allah var ama benim aklım daha iyi bilir' diyen modern insan arasında paralellik kurar.
Eser, dört ana itiraz bölümü içerir: 'Ama özgürlük?', 'Dinsiz de ahlaklı olunur', 'Bilim varken ve din kişisel bir iş', 'Din savaş çıkarır'. Bu itirazların her birini Kur'an ayetleri ve İslam alimlerinin yorumlarıyla cevaplar. Taberî, İbn Kesîr ve İbn Sîrîn gibi alimlerin görüşlerine yer verir.
Kitap, Kerem adlı kurgusal bir karakterin hikayesi üzerinden ilerler. İşi gücü yerinde, Allah'a inandığını söyleyen ama O'nu hayatının hiçbir köşesine sokmamış bir adamın portresini çizer. Yazar, okuyucuya 'Sen de bu adama benziyor musun?' sorusunu sordurmayı hedefler.
Son bölümlerde, Âdem ile İblis'in düşüşü karşılaştırılır. İkisi de hata yapmıştır ama fark, düştükten sonraki tavırlarındadır. İblis 'Ben haklıyım' derken, Âdem 'Kendimize zulmettik' demiştir. Kitap, henüz geç olmadığını ve tövbe kapısının açık olduğunu vurgulayarak biter.