พิมพิกา แจ่มเจริญ แพรวพรรณ วงศ์ป น
คํานํา หนังสือภาพเรื อง “การผจญภัยของหิ งห้อย” จัดทําขึ นเพื อถ่ายทอดเรื องราว ผ่านจินตนาการในโลกของหิ งห้อย ธรรมชาติ และแสงสว่าง โดยนําเสนอ แนวคิด เกี ยวกับความสําคัญของสิ งแวดล้อมและความสมดุลของธรรมชาติ ผ่าน การเดินทางของเด็กหิ งห้อยที ออกตามหาเศษแสงทั งสี เรื องราวเชื อมโยงกับป ญหาที เกิดขึ นในผืนป า ทั งมลพิษทางน า การทําลายป า มลพิษทางอากาศ และมลภาวะทางแสง เพื อสะท้อนให้เห็นว่า การดูแล ธรรมชาติไม่ใช่หน้าที ของใครเพียงคนเดียว แต่เกิดจากความร่วมมือของทุกชีวิต ไม่ว่าจะเป นสัตว์ป า หิ งห้อย หรือผู้คนในเมือง เพราะทุกการกระทําล้วนส่งผล ต่อความสมดุลของสิ งแวดล้อม ผู้จัดทําหวังว่าหนังสือภาพเล่มนี จะช่วยสร้างความเข้าใจและความตระหนักถึง คุณค่าของธรรมชาติ พร้อมให้ผู้อ่านมองเห็นความสําคัญของหารใช้ชีวิตร่วมกับ สิ งแวดล้อม อย่างเหมาะสม และตระหนักว่าทั งแสงและความมืดต่างมีความ สําคัญและต้องการกันและกัน
1
ณ ใจกลางผืนป าอันอุดมสมบูรณ์ มีดวงแสงศักดิ สิทธิ ที เรียกว่า… “แก่นแสงแห่งลูมิน่า” แสงดวงนี คอยโอบอุ้มผืนป า สายน า ต้นไม้ และสรรพชีวิต ให้ดํารงอยู่ร่วมกันอย่างสมดุลมาเนิ นนาน 2
แต่แล้ว… คืนหนึ งที ท้องฟ าเงียบสงัด แก่นแสงแห่งลูมิน่า กลับแตกสลายออกเป นสี ส่วน เศษแสงทั งสี ลอยหายไปคนละทิศทาง พร้อมกับความหวังของทั งผืนป า 3
4
5
นับจากคืนนั น ป าที เคยสว่างไสวเต็มไปด้วยแสงหิ งห้อย 6
ตอนนี แสงของหิ งห้อยทุกตัว เริ มริบหรี ลง พวกมันบินได้ไม่นาน ก่อนแสงจะดับวูบ ผืนป าที เคยส่องประกาย ค่อย ๆ ถูกความมืดกลืนกินทีละน้อย 7
8
9
คุณแม่หยิบสมุดบันทึกเล่มเก่า พร้อมเข็มทิศโบราณ ส่งให้เด็กหิ งห้อย ก่อนจะยิ มอย่างอ่อนโยนแล้วกล่าวว่า “เมื อเข็มทิศเริ มส่องสว่าง…” “จงบินตามแสงนั นไป” “เพราะปลายทางที มันชี …” “คือสิ งที ผืนป ากําลังร้องขอ” 10
เข็มทิศค่อย ๆ เปล่งแสง นําเด็กหิ งห้อย มาถึงลําธารสายแรก แต่ภาพตรงหน้า กลับไม่เหมือนที เคยเป น สายน าใส กลายเป นสีดําหม่น เศษขยะและของเสีย กองทับถมอยู่เต็มธารน า ไม่มีแม้แต่กบ หรือปลาตัวเล็ก หลงเหลืออยู่เลย 11
12
13
เด็กหิ งห้อยไม่ได้มีเวทมนตร์ เขาทําได้เพียงบินลงไป ใช้ขาคู่เล็ก ๆ ค่อย ๆ ลากเศษขยะออกจากลําธาร ทีละชิ น… จนตอนนี ธารน าสะอาด น าเริ มไหลเวียนอีกครั ง ทันใดนั น เศษแสงสีน าเงิน ก็ลอยขึ นจากก้นลําธาร พร้อมเสียงแผ่วเบา “หากสายน าไม่สะอาด…” “แสงของเราก็ไม่มีวันสะท้อนบนผิวน าได้” 14
เด็กหิ งห้อยบินลึกเข้าไป ในป าชั นใน แต่สิ งที พบ กลับเป นพื นที โล่งกว้าง ต้นไม้ใหญ่ ถูกตัดโค่นจนเหลือเพียงตอ ไม่มีใบไม้ ให้หิ งห้อยวางไข่ ไม่มีบ้าน ให้สัตว์ป าได้อาศัย ทั งป า… เงียบงันเสียจนน่าใจหาย 15
16
17
ไม่นานนัก เด็กหิ งห้อยก็พบ ครอบครัวกระรอกและนกน้อย กําลังวิ งวุ่น เพราะไร้ที อยู่อาศัย เด็กหิ งห้อยจึงช่วยพวกมัน นําเมล็ดพันธุ์ไม้ บินไปปลูก ตามจุดต่าง ๆ ของผืนป า ด้วยความหวัง ว่าสักวันหนึ ง ที นี จะกลับมาเขียวชอุ่มอีกครั ง 18
วันเวลาผ่านไป ต้นอ่อนเล็ก ๆ ก็ค่อย ๆ ผลิขึ น สายลมพัดผ่าน พร้อมเสียงนกร้อง ที เริ มดังขึ นอีกครั ง และแล้ว… เศษแสงสีเขียวก็ปรากฏขึ นมา ราวกับธรรมชาติ กําลังยิ มอีกครั ง 19
20
21
ยิ งบินลึกเข้าไป หมอกสีเทา ก็ยิ งหนาทึบ กลิ นสารเคมี ลอยอบอวลไปทั วผืนป า หิ งห้อยตัวน้อย บินผ่านหมอกนั น ไม่นานก็เริ มที จะหมดแรง 22
แต่แล้ว… ผีเสื อกลางคืนตัวหนึ ง ก็บินเข้ามา ใช้ป กใหญ่ ช่วยบังหมอกพิษเอาไว้ เธอยิ มอย่างอ่อนโยน “พ่อของเจ้า…” “ไม่ได้หายไปไหนหรอก” “เขาเลือกที จะปกป อง…” “สิ งสําคัญที สุดของผืนป า” 23
24
25
คําพูดนั น จุดประกายเล็ก ๆ ในหัวใจของเด็กหิ งห้อย เขานึกขึ นได้ว่า ยังมีพืชชนิดหนึ ง “มอส” ซึ งสามารถดูดซับ สารพิษในอากาศได้ แต่พวกมันกําลังเหี ยวเฉา เพราะขาดแสง เด็กหิ งห้อย จึงแบ่งแสงจากท้องของตน ค่อย ๆ มอบให้มอสทีละต้น 26
ไม่นานนัก มอสทั งผืนป า ก็กลับมาส่องประกาย และช่วยฟอกอากาศ จนหมอกพิษสลายไป ท่ามกลางอากาศบริสุทธิ เศษแสงสีม่วง ค่อย ๆ ปรากฏขึ น 27
28
29
เข็มทิศพาเด็กหิ งห้อย มาถึงชายป า เบื องหน้าคือเมืองใหญ่ ที เต็มไปด้วยแสงนีออน และตึกสูงระฟ า บนท้องฟ า…ไม่มีแม้แต่ดวงดาว หิ งห้อยจํานวนมาก บินหลงเข้าใกล้แสงไฟ หมดแรง และร่วงหล่นลงทีละตัว 30
เด็กหิ งห้อย บินร่วงลงในสวน ของบ้านหลังหนึ ง ที นั น… เด็กผู้หญิงคนหนึ ง กําลังนั งมองท้องฟ าอย่างเศร้า ๆ “ทําไมคืนนี …ถึงไม่มีดาวเลยนะ” เมื อเธอเห็น แสงริบหรี ของเด็กหิ งห้อย เธอก็เข้าใจว่าแสงจากเมือง กําลังบดบัง ทั งดวงดาวและธรรมชาติ 31
32
เด็กผู้หญิง จึงป ดไฟในสวน และชวนเพื อนบ้าน ร่วมกิจกรรม “คืนแห่งความมืด” เมื อแสงไฟที ไม่จําเป น ค่อย ๆ ดับลง ท้องฟ าก็เผยให้เห็นหมู่ดาว ที ส่องประกายอีกครั ง พร้อมกับเศษแสงสีชมพูชิ นสุดท้าย ที ลอยเข้ามา หาเด็กหิ งห้อย 33
34
เศษแสงทั งสี รวมเข้ากับเข็มทิศ จนเปล่งประกายเจิดจ้า มันนําทางเด็กหิ งห้อย สู่หุบเขาลึกลับ บนยอดเขาแห่งนั น หิ งห้อยสีทองตัวใหญ่ กําลังใช้พลังทั งหมดประคอง แก่นแสงดวงสุดท้าย ไม่ให้ดับลง เด็กหิ งห้อย เบิกตากว้าง ก่อนจะร้องออกมา “พ่อ!” 35
36
37
พ่อไม่ได้ทอดทิ งเขา แต่เลือกอยู่ที นี เพื อเฝ าปกป อง แก่นแสงดวงสุดท้าย เพราะหากแสงนี ดับลง โลกทั งใบ จะสูญเสียความสมดุล พ่อโอบกอด เด็กหิ งห้อยไว้แน่น ด้วยความคิดถึง ที เก็บไว้แสนนาน 38
พ่อยิ ม แล้วลูบหัวลูกเบา ๆ “โลก…” “ไม่ได้ต้องการแสงที มากขึ นหรอก” “แต่ต้องการผู้ที เข้าใจ…” “ว่าเมื อใดควรส่องสว่าง” “และเมื อใด…” “ควรปล่อยให้ค าคืนได้พักผ่อน” 39
40
41
ไม่มีใคร กอบกู้ผืนป าได้เพียงลําพัง สัตว์ป าช่วยกันปลูกต้นไม้ หิ งห้อย ช่วยกันส่องแสงนําทาง ส่วนผู้คนในเมือง ร่วมกันดับไฟ ที ไม่จําเป น ทีละดวง… ธรรมชาติ และเมือง ค่อย ๆ เรียนรู้ ที จะอยู่ร่วมกันอีกครั ง เมื อเศษแสงทั งสี กลับคืน ผืนป าทั งผืน ก็ส่องประกาย งดงามกว่าที เคย 42
เด็กหิ งห้อย ยืนเคียงข้างพ่อ บนยอดไม้สูง เบื องล่างคือหิ งห้อยนับพัน เบื องบนคือดวงดาว ที กลับมาส่องประกายเต็มท้องฟ า และในคืนนั น… ผืนป าแห่งลูมิน่า ก็กลับมามีชีวิตอีกครั ง “แสงไม่ได้เกิดมาเพื อเอาชนะความมืด” “แต่เกิดมาเพื อเตือนให้เรารู้ว่า…” “ทั งแสงและความมืด” “ต่างต้องการกันและกัน” 43
44
45
46
47
48