knife at sight STANDARD

View knife at sight STANDARD flipbook.

KEYSTONE MAGSIPOC Knife At Sight

Copyright © 2026 by Keystone Magsipoc All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, scanning, or otherwise without written permission from the publisher. It is illegal to copy this book, post it to a website, or distribute it by any other means without permission. First edition This book was professionally typeset on Reedsy. Find out more at reedsy.com

Contents 1 1 1 2 2 6 3 3 12 4 4 18 5 5 23 6 6 28 7 7 33 8 8 38 9 9 44 10 10 50 11 11 56 12 12 61 13 13 68 14 14 75 15 15 82 16 16 89 17 17 97 18 18 105 19 19 112 20 20 119

1 1 Everything is subjective. Lahat ng gusto mo, ay maaaring hindi gusto ng iba. At ayos lang naman, kasi iyan ang nagpapatunay sa pagiging mortal natin. But not all subjectives could be right; there are still things that are arbitrary to the customaries—and it’s okay. Isang malalim na buga ng hangin ang pinakawalan ko bago hu- makbang sa isang madilim na eskinita. Saglit akong napalunok ng laway at nag-aatubiling humakbang nang tuluyan doon. “What is this place?” kunot-noong hakbang ko habang iniiwasan ang mga usok na sumayaw sa hangin. “May nagi- grill ba?” A cat suddenly sprints past me with a breakneck speed. Halos mapatalon ako sa gulat nang dumaan iyon sa aking paa na parang kidlat. Sandali kong hinimas ang aking didbib ng palad, napabuga ng hangin, bago nagpatuloy sa paglalakad. What the effing heck am I doing here? Napalinga-linga ako sa paligid habang iniisip pa rin ang pusang kidlat. Nang humawi na ang usok nang kusa, ay natanaw ko ang anino ng dalawang tao. 1

KNIFE AT SIGHT “I know you, Han. And you can’t fool me with your disguise.” “A-anong ginagawa mo dito? Pa-paano mo ako nasundan?” “Why are you alone?” “Wa-wala akong kinalaman sa nangyari. M-maniwala ka sa ‘kin.” My brows furrow, inching closer behind the overhead piled crates. Anong pinag-uusapan nila? Saglit pa akong napalinga sa likod ko nang may kaluskos akong narinig. The man on the right is towering while the man on the left is, sadly, the poor in stature. “Fillan, m-maniwala k-ka…” “Maniniwala sana ako kung wala ang pangalan mo doon.” Namilog ang mga mata kong napasinghap nang makita ang kaliwang lalaking binuhat ng kanan. Gustuhin ko mang lapitan ang kung sinuman iyon, pero mas pinili ko ang buhay ko. I cover my mouth to not make a sound, but my gasp escapes, and through the silence of the place the man overhears it. Dahan-dahan, ay lumingon siya sa gawi ko. Agad naman akong napayukod habang nanginginig ang buong katawan sa takot. I shake my head as tears drop down my cheeks. “You.” Napatalon ako sa boses sa likod ko. Agad naman akong napatingala rito. “Why are you skirting the street alone?” bahagyang lalim na boses niyang sabi, napalunok naman ako ng laway. “Lady, I am asking you.” “N-napadaan lang,” natatarantang sagot ko, bahagya naman siyang lumupagi hanggang sa magtama ang mga mata namin. “Pi-pinatay mo ba ang lalaki?” “Mm.” “No…” 2

1 He leans closer to me. Halos hindi ako makagalaw sa ki- natatayuan ko nang maaninag ang buong mukha niya. Ba- hagyang napaawang ang bibig ko, lalo na nang humilig pa siya sa akin palapit. I look at him for a while and look away to the alleyway. “I’ll take you home.” “H-hindi kita kilala.” “Hmm… okay.” “Okay, ano?” Imbes na sagutin ang tanong ko, ay marahan lang siyang tumayo at dinungaw ako. Napalinga-linga naman ako sa paligid saglit at tumayo na rin kahit na dumadagundong ang tibok ng puso ko. “A-aalis na ako,” mabilis kong hakbang, agad naman niyang hinawakan ang palapulsuhan ko. “Ano ba, aalis na ako.” “I’ll walk you out,” kalmado niyang tugon, napaawang naman ang mga labi ko. “Hmm… you keep on staring at me.” “I-I am not… staring. I can’t look at the man who killed people.” “People agad? ‘Di ba puwedeng person muna?” I don’t know what to say. Baliw ang isang ito. Saglit akong napatitig sa kaniya ulit. But he has the looks, huh. “Come on. I’ll walk you out.” “Kaya ko nang maglakad palabas dito.” “At least allow me to escort you.” “You’re unbelievable.” Nagsimula na kaming humakbang habang sumulyap-sulyap ako sa lalaki kanina. Pinatay kaya niya talaga iyon? “You’re not a Filipino, am I right?” mataman kong tanong, saglit naman siyang tumitig sa akin. “You’re somewhere Braz or Afro.” 3

KNIFE AT SIGHT “I’m not Portuguese,” agap niya, umangat naman ang mga kilay ko. “Afro? Somewhat, I think. Unnecessary.” “Pero bakit ka nandito sa Tulvian, kung hindi ka naman pala taga-rito?” “Judging me by my color, huh.” “I mean, anong ginagawa mo dito? Dito ka na ba lumipat? Ilang taon ka na sa pilipinas?” “I’m not gonna answer that.” It piques my annoyance, knowing he killed the man. Talaga bang pinatay niya iyon, Erese? Napahinga ako nang malalim. I don’t know about that now, and I want to know. “Bakit ‘di mo pa ako sinasaktan ngayon?” sabay tingala ko sa kaniya, nagkibit-balikat naman siya. “‘Di ba ito naman ang gusto mo—ang makapanakit ng tao?” “Maybe,” malamig niyang sagot, napasinghap naman ako. “We’re near the exit. Do you have your farewell?” “Pero wait, are you a real human?” “Just because I have color, I am not a human? Gano’n ba?” “If I’ll be blunt, you are the most gorgeous man I’ve ever met.” “Pangpalubag-loob mo ba ‘yan sa panglalait sa ‘kin kanina?” Mahina akong nanginig sa inis. Bahagya namang kumurba ang gilid ng labi niya. We keep on sauntering to the narrow cobblestone alleyway until we reach the exit. Marahan naman siyang huminto sabay harap sa akin. Ang suot niyang black leather jacket ay malinaw na lumantad sa harapan ko nang maliwanagan ng streetlamp. I look up at him and look away. “We’re here,” sabay banat ng panga niya, napatitig naman ako roon. “Have your way out. And don’t ever cross this street again, are we clear?” “Y-yes,” mahina kong tugon, sumilid naman sa bulsa ng 4

1 jacket ang mga kamay niya. “Puwede pala pa-request?” “What?” “Lapit ka.” Walang gana naman siyang humakbang palapit sa gawi ko. Napakagat-labi naman akong tumingkayad, saglit siyang tinig- nan sa mata, at dinampian ng halik sa kaliwang pisngi. “I would count this as one of your make-up’s?” nangingiti niyang sabi, nagsalubong naman ang mga kilay ko. “One more. To the other cheek.” “Namimihasa ka na,” sabay hilig ko sa kaliwa, naghihintay naman siya. “Hays, sige na nga.” “I’m counting.” “Napaka-impatient mo.” Before he can react, I press my lips on his left cheek. Kumiling ang ulo niya sa kaliwa, pero agad akong lumayo, kaya napahinga siya. Marahan na sumilay ang ngiti sa aking labi hanggang sa kagat-labi akong nagnakaw ng tigin sa kaniya. He just grins at me, and I speak. “Bye!” “Piss? Walang salita ko siyang sininghalan at tumakbo na palayo roon. Bahagya namang sumilay ang ngiti sa aking labi habang tumatakbo. 5

2 2 “ Erese, bakit ginabi ka?” bungad sa akin ng pinsan kong si Rachelle, napahinga naman ako nang malalim nang makapasok sa loob ng bahay. “Tumawag sa ‘kin si tito, bakit daw hindi mo sinasagot ang tawag mo?” “I-I was busy on something,” pinilit kong ngumiti, pagak naman siyang napahinga nang malalim. “Matutulog na ako.” “Kumusta eskwela?” “Ayos lang naman.” “Good. Magbihis ka na.” “Sige.” Even though we’re in the same house, we have separate rooms adjacent to one another. Pumasok naman ako sa kuwarto ko sabay sira sa pintuan at sumandal sa likod nito. Bakit ba hindi maalis sa isip ko ang lalaking iyon? I bite my bottom lip, smirking, and walk to the closet to change. Nang matapos sa pagbibihis, ay lumabas ako para sabayang kumain si Rachelle. Natanaw ko naman siyang nakaupo na sa mesa habang hinihintay ako. “Anong ulam?” sabay dungaw ko, tinuro naman niya ang 6

2 inadobong pusit. “Ang sarap naman nito.” “Maupo ka na,” malumanay niyang utos sa akin, sumunod naman ako. “Teka nga pala, ayos na ba ang tuition fee mo?” “Siguro. ‘Di ko alam.” “Hindi ba nagpadala si tito?” “Ayaw ko nang pag-usapan.” “Okay.” We eat solemnly even though I have so many stories to tell to her. Pero ewan ko, bigla na lang nabago ang mood ko nang mapunta sa usapan si dad. Napahinga ako nang malalim at pinagpatuloy ang pagkain. She steals glances at me, but I just ignore her. Pagkatapos kumain, ay naghugas ako ng pinagkainan namin habang pinunasan naman niya ang mesa. Habang abala sa aking ginagawa, ay bigla akong napahinto nang maalala na naman ang lalaki. “Ayos ka lang?” bungad na boses sa likuran ko, saglit naman akong lumingon sabay tango. “Kanina ka pa balisa, a. Anong nangyari?” “Rach,” marahan akong lumingon sa kaniya, bahagya naman siyang natigil sa ginagawa niya. “If someone sinned, like, huge sin—patatawarin mo?” “Depende. Kung tampuhan lang naman, oo. Pero kapag niloko ako, siguro.” “Paano kung may dugong involve?” Her brows furrow, clenching to decipher my body language. Bahagya naman akong umiwas ng tingin. Sasabihin ko ba sa kaniya na may lalaking nakakuha ng atensiyon ko? But he is a killer, Erese! “Teka lang—naguguluhan ako,” sabay lapit niya sa akin, napabasa naman ako sa pang-ibabang labi ko. “Nakapatay… si 7

KNIFE AT SIGHT Saion?” “No,” agad akong umiling-iling, mas lalo namang kumunot ang noo niya. “Iba ang tinutukoy ko.” “Naguguluhan ako.” “Rach, I think sasabihin ko na lang sa ‘yo ‘to.” “Ano ba ‘yan.” “Um…” Bahagya naman siyang humilig sa akin. Napabuga naman ako nang malalim na hininga. “May lalaki kasi kanina,” saglit akong napatingin sa gilid, sinalubong naman niya ang tingin ko na salubong ang mga kilay. “May… pinatay siyang lalaki.” “Oh, my God!” gulat niyang singhap, bahagya naman akong napayukod. “Like, pinatay niya talaga ang lalaki?” “I’m not sure, pero parang napuruhan niya talaga ‘yon.” “Nakita mo ba ang pumatay?” “Oo.” “Pangit ba?” I wince my lips. Kung alam niya lang siguro kung paano ako namangha kanina, baka gustuhin na niyang makita ang lalaki na iyon. Imbes na sagutin ang tanong niya, ay ngumiti lang ako. She folds her arms over her chest, scowling at me. “Ano…” nangingiti kong kagat sa aking labi, napatili naman siya agad. “Pero hindi kami close, ‘no!” “For sure, kasing sarap ni Saion,” mataman niyang sabi, napailing-iling naman akong napangiti sa kaniya. “May picture ka ba niya?” “Wala, e. At saka, he’s way too gorgeous than Saion.” “Sus, pinagpalit ka lang, e.” “I’m telling the truth.” “Gusto ko na tuloy siya makita ngayon din.” 8

2 “He’s dangerous, Rach.” Inirapan lang niya ako. Napangisi naman ako sa inasal niya. Later that night, I prepared myself for school. Sinuklay- kamay ko ang aking buhok habang nakaharap sa salamin. Nang matapos, ay tumulak na ako palayo sa bahay. Smiling like crazy, I scurry to the walkway while biting the inside of my cheek. Nang malapit na sa university, ay bahagya akong huminto sa isang coffee shop nang matanaw ang pamilyar na pigura. Hindi ako puwedeng magkamali, siya iyon. “Good morning, ma’am,” bati sa akin ng guard, tipid naman akong ngumiti. “Anong sa ‘yo, ma’am?” “Kuya,” panimula ko, nakatitig lang siya sa akin. “Kilala mo ba ‘yon?” “Ah, oo. Parati siya dito tuwing umaga.” “Anong pangalan niya?” “‘Di ko alam, e.” “Puntahan ko lang, a.” He is about to staunch my steps, but I just flip my hair at him. Malaki at mabibigat ang mga hakbang ko hanggang sa marating ang gawi ng lalaki. Sumimsim pa sana siya sa kaniyang frappe nang agawin ko iyon sa kaniya. His jaw clenches and cranes his head up at me, slowly. “Hi,” sabay dampi ko ng halik sa kaliwang pisngi niya, kalmado lang siyang nakatitig sa akin. “Puwede tumabi?” “As if I have a choice,” walang gana niyang sagot, agad naman akong tumabi sa kaniya. “My drink.” “Akin na ‘to. Bumili ka na lang ng sa ‘yo.” “Okay.” “Ba’t ka pala nandito?” “To chill.” Sumimsim naman ako saglit sa kaniyang frappe. Nakatitig 9

KNIFE AT SIGHT lang siya sa akin habang ginagawa ko iyon. “Your tie,” sabay ayos niya sa aking tie, ngumisi naman ako sa kaniya. “You should neatly preen it.” “So, Afro ka talaga?” sabik kong tanong, nagkibit-balikat naman siya. “Pero, hoy, totoo ‘yong sinabi ko sa ‘yo kagabi. Baka akala mo nagbibiro lang ako.” “I want my drink back”. “Salo na lang tayo.” He sighs and nods, sheepishly. Saglit akong sumimsim at ibinigay sa kaniya. Humalik naman ang mga labi niya sa straw habang nakatitig lang ako sa kaniya. When he’s done, he gives it back to me. “Gusto ko pala ‘yang leather jacket mo,” sabay nguso ko sa suot niya, saglit naman niya iyong dinungaw sabay hubad. “Hoy, sabi ko gusto ko lang.” “I know,” marahan niyang sabi, yumakap naman ang kayu- mangging leather jacket sa likod ko. “It fits.” Tipid akong ngumiti at napahagod ng tingin sa suot na niya ngayong puting t-shirt. Tumaas naman ang paningin ko sa kaniyang malapad na dibdib hanggang sa huminto pabalik sa halos perpekto niyang mukha. “Fillan,” tawag ko sa kaniya, sumimsim naman siya sa frappe na sumulyap sa akin. “I think you’re not a killer.” “I am,” may laman niyang sabi, napatitig naman ako sa hazel- green niyang mga mata. “As a matter of fact, we all are. The way we kill the ambitions of others by injecting our egos. The way we kill our passion because of the comparison marathon. So, you see, lady, we are all a killer of our own. Not just a knife penetrates a body.” “Alam ko. Kaya nga nandito ako ngayon, ‘di ba?” “For what?” 10

2 “To say sorry.” “You don’t have to.” I am about to speak, but he stands. Agad akong napalingon sa kaniya at nakita siyang lumabas ng shop. Kahit bahagya akong nanlumo sa pag-alis niya, ay sumilay pa rin ang ngiti sa akin nang masamyo ang collar ng jacket niya. He speaks with substance, really. 11

3 3 Iam staring blankly at the white board while my professor is starting to explain about the stock exchange. May nasabi ba akong masama kanina na ikina-tampo niya? Saglit akong bumaling sa kanan ko at napangusong pinipilit na sauluin ang lahat ng sinabi ni sir James. I can even feel the crackle of my lungs while eavesdropping his voice. “Psst,” rinig kong sitsit sa likuran ko, bahagya naman akong bumaling. “Ba’t nakatunganga ka diyan?” “Kasi may iniisip ako,” sabay irap ko sa kaniya, huminga naman siya nang malalim. “Puwede bang ‘wag mo na muna akong kausapin.” “Sungit. ‘Di naman maganda.” “Salamat.” Natahimik naman siya. Napahinga na lang ako sa inasta ng kaklase ko. As the school ends, I walk to the coffee shop in an hope to see the man again. Sana naman at makita ko siya. Hindi naman sa malandi ako, sadiyang gusto ko lang siyang makilala para matanong siya kung bakit niya iyon nagawa sa lalaki. But when 12

3 I stop outside the partition glass, I am somehow disappointed when he’s not there. Baka ayaw na niyang pumunta roon, dahil alam niyang pupuntahan ko siya para guluhin. Napanguso na lang ako at napabuntong-hininga. Back at the house, I pamper myself with food. Hinanda ko ang bread at inilagay sa airfryer. Hindi ko alam kung ano ang kalalabasan noon, pero sana naman maganda. I flick the tip of my tongue to my lips. “O, ano ‘yang naaamoy ko?” bungad ni Rachelle, ngumisi naman akong nginuso ang airfryer. “Taray. Marunong ka nang magluto?” “Sinubukan ko lang,” mahina kong sagot, lumapit naman siya sa akin. “Ah, Rach. Nagkita pala kami ng lalaki kanina?” “Talaga? Tapos?” “Saglit lang kaming nagkausap, umalis din agad siya.” “Ay, baka sumpungin.” “Siguro…” Umingay ang airfryer at agad kong hinablot ang latch para makuha na ang pagkain. Bahagya pa ngang napasinghap si Rachelle nang madungaw iyon. “Mukhang masarap,” saad niya, nagkibit-balikat naman ako. “Parang mga kinakain natin sa Loyola.” “Parang nga,” sang-ayon ko, kumuha naman siya ng isang pirasong toasted loaf doon. “Nilagyan ko na rin ‘yan ng cheese sa loob.” “Mozzarella ba?” “Hindi ko alam.” We laugh at each other. Kumuha na rin ako ng isang piraso habang nginunguya naman niya ito. Kumagat ako sa crust at nginuya rin ito. She looks at me while chewing. 13

KNIFE AT SIGHT “Hmm, curious lang ako,” sabay lunok niya sa nginunguyang pagkain, saglit naman akong bumaling sa kaniya. “Ano bang itsura ng lalaki?” “Um…” saglit akong gumilid ng tingin, umangat naman ang mga kilay niya. “Para siyang Afro na may pagka-Braz.” “Shit. Totoo?” “Oo nga. Basta, hindi ko alam kung pa’no siya i-describe sa ngayon.” “Do you think daks siya?” “Bakit napunta ang usapan diyan?” “Tanong lang.” “It’s a gross question.” Nangingiti naman siyang kumagat ulit sa kaniyang loaf. Ako naman ay saglit na napapikit sa kisame at napatanga sa kawalan, bumagal ang aking pagnguya, marahan na bumigat ang paki- ramdam ko. “Pero he’s upset of me,” malungkot kong sabi, napanguso naman siya. “Ewan ko, parang pakiramdam ko ay naapakan ko ang buong pagkatao niya.” “Hmm, ano bang sinabi mo?” seryoso niyang tanong, saglit naman akong sumulyap sa sahig. “Did you hurt his feelings? Naging bulgar ka ba?” “Rach, do you think I can win his attention back?” “Hindi ko alam. Kung hindi naman gaanong masakit ang sinabi mo—baka.” “I told him he’s not a killer.” “Hay nako, Rese. Hindi ka pa rin nagbabago. Padalos-dalos ka pa rin.” My brows meet. Sumimangot lang siyang napahinga nang malalim. Napatingin naman ako sa kawalan. Is it really a big word for him? 14

3 Nang mag-huwebes, ay walang pasok. Tinanong ko na ang ibang classmate ko at ang sabi nila ay may training daw ang mga faculty members. “Ano bang ginagawa natin dito, Rese?” nagugulumihanang tanong ni Rachelle, inignora ko lang siya. “Bakit nandito tayo sa lugar na ito?” “Baka makita natin siya dito,” mahina kong sagot, napahinga naman siya nang malalim. “Rach, I really need to reach out to him. Ilang araw ko na siyang hindi nakikita sa coffee shop.” “Baka naman namalik-mata ka lang, pero nandoon talaga siya.” “Maging baboy pa ang aso, wala talaga siya doon.” “‘Ayan kasi, e. Palagi mong hinahayan ang pagiging blunt mo.” “Kasi nagpapakatotoo ako sa sarili ko. Hindi kagaya mong playing safe.” Her eyes sullen while her cheeks tighten. Hinaplos ko ang braso niya, pero bahagya lang siyang umiwas ng tingin. Na- pahinga naman ako nang malalim. Should I really start to train my tongue to be sensitive? “Rach, I didn’t mean to—“ “Ayos lang. Sanay na ako.” Napasimangot akong tumingin sa kaniya. Tipid naman siyang umiwas ng tingin sa akin. The loud footsteps rob off all tension I feel from Rachelle. Agad akong lumingon sa likuran at nakita ang isang lalaki. Nakasuot siya ng itim na sando habang napansin kong tumutulo ang dumudugo sa kanang braso niya. “Hindi kayo puwede dito,” malamig niyang sabi, napatanga naman ako sa kaniya. “Umalis kayo dito!” “Maka-sigaw ka naman,” bulyaw ni Rachelle, hinimas ko 15

KNIFE AT SIGHT naman ang kaliwang braso niya. “Ano bang meron sa lugar na ito at pinapaalis mo kami?” “Umalis na kayo. Ngayon din!” “Wow, demanding.” Saglit kong nilibot ang paningin sa paligid. Pinalilibutan ito ng kupas na mga pintura habang may mga graffiti sa bawat gilid. “Kung hindi kayo aalis dito, magsisisi kayo.” “At bakit naman—“ Before Rachelle can complete her sentence, a group of men lurches from somewhere and starts doing violence. Halos hindi ako makahinga nang maayos sa aking nasilayan. Mabilis ang mga pangyayari at apat na tao ang humandusay sa sahig na walang buhay. My eyes start shaking as the remaining men spot our way. “Umalis na kayo, parang awa n’yo na!” halos pasigaw na sabi ng lalaki, napakurap-kurap namang tumulo ang mga luha sa mga mata ko. “Ano ba! Gusto n’yo ba talagang mamatay?” “Erese,” tawag ni Rachelle sa akin, bahagya naman akong bumaling sa kaniya. “Tara na…” “Papalapit na sila. Umalis na kayo.” “Erese, tara na—Erese!” Hindi ko na nilingon siya at nagpatuloy sa paghakbang pa- palapit sa tatlong lalaki. Nakayakap ang mga kutsilyo sa mga kamay nila habang naglalapit ang mga landas namin. “Sino ka?” saglit akong hinagod ng tingin ng bulaw ang buhok, malamig lang akong nakatingin sa kanila. “Bakit ka nandito?” “Kasi nandito kayo,” pilosopo kong sagot, bumanat naman ang panga ng kalbong lalaki. “May hinahanap ako.” “Sino ang hinahanap mo?” “Si Fillan. Girlfriend niya ako.” 16

3 Their eyes widen and they exchange looks. Tinaasan ko lang sila ng kilay habang naghihintay sa isasagot nila. Panay naman ang tawag ni Rachelle sa akin, na inignora ko lang. I need to see him now, or I’ll lose him forever. “Nasaan siya?” malamig kong tanong, nagkatinginan naman sila. “Inuulit ko, nasaan si Fillan?” “N-nasa loob,” sagot ng matangkad na lalaki, napahinga naman ako nang malalim. “Bakit ba kayo nandito?” “Bring me to him now.” “Fillan is busy—“ Bahagya akong humakbang palapit sa kaniya. Nakita ko naman ang takot sa mga mata niya, kaya napatango siya, na inunahan ko naman sa paghakbang papunta sa kung saan man nasaan ang lalaki na iyon ngayon. 17

4 4 “ What are you doing here?” agad na bungad sa akin ni Fillan pagkapasok sa flat, palihim naman akong napalunok ng laway. “Lady, I’m asking you.” “Uh…” nangangapa ako ng sasabihin sa kaniya, bahagya namang kumiling ang ulo niya sa kaliwa habang nanliliit ang mga mata sa akin. “F-Fillan. I… I want to talk to you.” He steers his attention to the men and flicks his head at them. Bahagya naman silang yumuko at kapagkuwan at kapagkuwan ay naglakad na palabas. Sinundan naman sila ng tingin ni Fillan at marahan na bumalik ang paningin sa akin. His eyes are sharp and determining. “So, lady,” sabay upo niya sa couch, napasinghap naman ako sa suot niyang puting sando na lumiwanag sa buong presensiya niya. “What leads you here?” “Uh…” hindi ko pa rin alam kung ano ang sasabihin ko, bahagya namang kumiling ulit ang ulo niya. “I just want to talk to you about what happened in the alley.” “Forget it.” “No. ‘Di ko basta-basta plalampasin ang nangyari…” 18

4 Bahagya naman akong napayuko nang magtama ang mga tingin namin. Sinilip ko siya sa gilid at yumakap naman ang mga braso niya sa isa’t isa. The papers are littered with blood, the soda cans are all over the place on the floor, the stained knife with blood sits on the table near the empty grasped blood glass. Nanliliit ako sa espasyo na meron ako ngayon, siguro marahil ay dahil sa presensiya niya. Isama pa ang umaalog-alog na ceiling fan na parang anytime ay mahuhulog iyon sa akin. How come he’s used to this? “But…” halos hindi ko na kilala ang sarili ko, nakinig naman siya habang hindi inaalis ang paningin sa akin. “But I want you to know that I am not judging you. I was. But not anymore.” “Was, huh,” bahagyang kumurba ang gilid ng labi niya, palihim naman akong napakagat sa aking pang-ibabang labi. “Come on up here.” “Fillan, I’m sorry about judging you.” “Come. Here.” Biting my lip, I am struggling not to feel tiny before his presence. Nagdadalawang-isip na umabante ang isang paa ko, na sinundan ng isa, hanggang sa naudyok akong humakbang pa palapit sa kaniya. Nang malapit na sa kaniya, ay bahagya akong napahinto. Our eyes meet as I see the amusement on his face. “Why’d you stop?” nakangisi niyang sabi, napayuko naman ako. “Continue your pace.” “I can’t,” sabay iling ko, sinalubong naman niya ang paningin ko. “I need to go.” Bumanat ang mga panga niya, sandaling napatanga sa akin, at bumuntong-hininga na napatango. Agad naman akong tumalikod at kapagkuwan ay narating ang pintuan. “Hay, salamat at buhay ka pa,” salubong sa akin ni Rachelle 19

KNIFE AT SIGHT matapos ang malutong na pagsara ng pintuan, lumapit naman ako sa gawi niya. “A-are you okay?” “Ayos lang ako,” nakangiti kong sabi, inangkla naman niya ang braso sa aking braso. “Nakapag-sorry na ako.” “Ano bang itsura niya?” “Not important anymore.” “So, ‘di na kayo magkikita ulit?” “‘Di ko alam.” She lets out a sigh and skirts me out of the place. Naramdaman ko ang pagtalon-talon ng skirt ko sa bawat paghampas ng hangin sa akin, pero wala akong pakialam. Kahit ano na- mang suotin mo ay wala ring kuwenta sa panahon ngayon— mabibiktima ka pa rin ng sexualization. Matapos doon, huminto kami sa isang coffee shop: The Rays. Halos walang nakaupo sa kahel na mga upuan kahit medyo marami naman ang gumagala. “Napag-iwanan na talaga ‘tong coffee shop na ‘to,” komento ni Rachelle, tumango naman ako. “Ang ganda ng top mo. Akin ba ‘yan?” “Oo,” sabay tawa ko, napangisi naman siyang sumimsim sa kaniyang frappe. “Bagay ba?” “Oo naman. Wala ka nga lang cleavage, which is odd. Parang haligi lang ang boobs mo.” “Ang sama mo sa ‘kin.” She chuckles aloud, sipping her drink. Napagilid naman ako ng tingin habang iniisip ang nangyari kanina. Bakit parang mas lalo siyang naging attractive kapag nagsusuot siya ng bright colors? Maybe because he’s fair-brown—and it soothes his skin. “Hoy!” sabay pitik ni Rachelle sa kaniyang mga daliri sa harapan ng mukha ko, napakurapkurap naman akong bumaling 20

4 sa kaniya. “Ba’t tulala ka diyan?” “Wala…” mahina kong tugon, umismid naman siyang sum- imsim sa kaniyang inumin. “Naisip ko lang si Fillan.” “Fillan, huh.” “Ang ganda ng pangalan niya, ‘no?” “Hangga’t hindi ko nakikita ang Fillan na ‘yan, hindi ko masasabing maganda ang pangalan niya.” “Napaka-arte mo.” Ngumisi naman siyang sumimsim sa kaniyang inumin. Na- pagilid ulit ako ng tingin habang bahagyang napangiti. On the next day, I wear my uniform: it’s a combination of a blue skirt and blue necktie. Prang ateneo sa Manila pero mas maganda nga lang ang pagkaka-blue ng sa amin. Hinagod ko ng palad ang necktie ko at kapagkuwan ay bumuga ng isang malalim na hininga sa harap ng salamin. A few loud footsteps approaching, and I glance at the door, see Rachelle standing. “Parang Loyola lang din ‘yong uniporme nila, ‘no?” bulalas niya, bahagya naman akong tumango habang pinagpatuloy ang pag-aayos. “I wanna go back to Bukidnon tuloy.” “‘Di na tayo doon,” agad na sagot ko, sumimangot naman siya. “Pero I admit, though. Nakaka-miss ang Loyola.” “Lalo na ang scramble ni kuya Kuys.” “Let’s not talk about the place that brought aches to us, please.” “Fine. Ready ka na?” “Siguro.” Ngumisi naman siyang napailing-iling sa akin. Bumaling naman ako salamin at tinapik-tapik ang buhok ko. We eat breakfast at the roundtable while she keeps on glancing at her phone. Bahagya ngang bumuka ang bibig ko para mag- tanong, pero hindi ko na lang tinuloy. Nang natapos kumain, 21

KNIFE AT SIGHT ay nag-mouthwash ako sandali at hinatid na niya ako sa gate. I sniff through the air while we are walking. “Galingan mo,” sabay tapik niya sa aking kaliwang balikat, nakangisi naman akong tumango. “Patunayan mo sa kanila na mali sila at mali ka rin.” “Sira,” sabay siko ko sa kaniya, bahagya naman siyang natawa. “Thank you, Rach—for being an understanding cousin.” “‘Di ko feel ‘yang sinasabi mo. Umalis ka nga.” “Bye.” Marahan kong binuksan ang gate at nang tumingala ako ay sandali akong napaatras. Malungkot naman ang mga mata niyang nakadungaw sa akin. “S-Saion,” halos hindi ko siya tignan, bahagya naman siyang bumalin kay Rachelle. “A-anong ginagawa mo dito?” “Rese,” mahina niyang sambit sa pangalan ko, saglit naman akong umiwas ng tingin. “Hatid na kita.” “‘Di ko na kailangan.” “Sige na, please. Kahit ito man lang.” I look at Rachelle. Naguguluhan namang lumipat-lipat ang tingin niya sa aming dalawa. Nang lakihan ko siya ng mata, ay agad siyang lumapit sa akin. Saion even looks down at her. “I-ihahatid ko pala siya,” pagdadahilan niya, binasa naman ni Saion ang pang-ibabang labi niyang sumulyap sa akin. “A… aalis na kami pala.” “I’ll give you a ride, then,” pilit niya, nagkatinginana naman kami ni Rachelle. “My seats are empty. Besides, I won’t bite.” Bumanat ang panga kong napahawak sa braso ni Rachelle. Sandali namang napasulyap si Saion doon at kasuwal na bumal- ing sa akin. 22

5 5 My jaws are clenching while the Mini Cooper rolls through the freeway. Napapasulyap naman ako sa rear-view mirror, pero sa tuwing nagtatama ang paningin namin, ay agad akong umiiwas. Ayokong sabihin na naduduwag ako sa sarili kong multo, pero parang ganoon na nga, lalo na at hindi ko alam kung bakit nagpakita ang isang ito. “So, how’s Loyola?” bulalas niya, bumanat naman ang panga kong napabaling sa labas ng bintana. “Still good?” “Baka nakakalimutan mong tatlong taon na kami dito,” may kahulugan na sabad ni Rachelle, bahagya naman akong na- pangisi samantalang napabuga naman siya ng hinga. “Malay ba namin kung maayos pa.” “Look, I know we still carry boats within us, but can we-can we just reset somehow and let them float away?” “Matagal nang pumalaot ang akin. Ewan ko na lang dito sa isa.” Agad naman siyang bumaling sa rear-view mirror at nagtama ang paningin namin. Gustuhin ko mang umiwas, pero paran bumibigat ang leeg kong bumaling palayo sa presensiya niya, 23

KNIFE AT SIGHT kaya bahagya na lang akong gumilid ng tingin. “Do you think I jam the gas too much?” patuloy niya, nagkatinginan naman kami ni Rachelle. “Should I slow down?” “You can’t reset the wheels your broke,” marahan kong sabad, bahagya namang bumanat ang panga niya. “Kung inisip mo lang sana ang hinaharap, buo pa sana iyon ngayon.” “We’re not talking about cars, are we?” “What do you think?” He meets my sight with a frown and focuses his attention on the road. Umunat naman ang mga panga kong napabling sa labas ng bintana. Gusto ko siyang sumbatan nang sumbatan, pero napagisip-isip kong bumababa ako kapag gagawin ko iyon, kaya huwag na lang pala. When the wheels slow down at the ring road, I know we are near the university. Pero nang may paparating na truck, ay bahagya kaming huminto, at pinauna na lang ito. Nang mabakante na ang kalsada ay nagpatuloy sa pagtulak ang mga gulong hanggang sa humarap sa diretsong daan. “Ba’t kaya ‘di pa pinapalitan ang mga lamp posts hanggang ngayon?” bulalas ni Rachelle, napahinga naman akong ngu- muso sa labas ng bintana. “Last year pa ‘yang project na ‘yan, a. Hanggang ngayon hindi pa nasimulan.” “The lamp posts are all right,” marahan kong sabi, umismid naman siyang napabuga ng malalim na hininga. “Saka, may pagka-baroque kaya ang design niya. Parang pang-europe.” “Hindi ko bet ang design.” “Wala ka nang magagawa.” She snaps her head off me, scoffing. Napahinga naman ako habang patuloy pa rin sa pagmamaneho si Saion. Bumaling ulit ako sa labas ng bintana at nakikita kong malapit na kami sa university. I smile when I see the university logo at the forefront 24

5 of the overpass building. “O, nandito na tayo,” sabay ngiwi ni Rachellle, ngumisi naman akong binuksan ang pintuan. “Ang atat mo te.” “Male-late na ako, e,” sagot ko, napailing-iling naman siya. “Sige na. Alis na ako. Saion.” Hindi siya tumingin sa akin. Kung galit man siya ay hindi ko alam at bahala siya sa buhay niya. The door shuts crisply and I head into the gate. Panay naman ang bati sa akin ng mga nadadaanan kong mga kalalakihan. Isang tango lang ang sagot ko sa kanila at nagpatuloy sa pag- takbo. When I am near the main entrance of the business department, I ynak myself inside and sprint to the stairs. “O, bat ngayon ka lang?” bungad sa akin ng kaklase kong lalaki, inignora ko lang siya. “Minus point ka na naman.” “Alam ko,” marahan kong sagot, napahinga naman siyang humilig sa backrest niya. “Pumasok na ba si sir?” “Wala pa. Nag-switch muna sila ng Marketing Management na si Mrs. Qutor.” “Ayos! And lakas pa naman magpa-recitation no’n ni sir.” “Sinabi mo pa.” “Aral lang muna ako.” Tinanguan lang niya ako. Kinuha ko naman ang libro sa aking bag at kapagkuwan ay sinimulan nang mag-aral, pero bigla niya akong kinalabit, kaya napalingon ako. “Kilala mo pala si Fillan?” bigla niyang tanong, napatanga naman ako saglit sabay iwas ng tingin. “Nakita kita sa Croons kahapon.” “Croons?” balik ko, nakatitig lang siya sa akin. “Anong Croons?” “Croons. Ang tawag sa lugar nila. ‘Di ka pa ba nakapunta doon simula no’ng nag-move kayo dito?” 25

KNIFE AT SIGHT “‘Di pa. Ano ba meron doon?” “Well, I guess you need to start to train your knife if you are planning to be with him.” “Huh?” He just smiles, shaking his head. Bahagya namang kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Bumaling naman siya sa katabi niya habang tinatattooan siya sa kaliwang braso gamit ang itim at pulang mga marker. Alas kuwatro y medya ng hapon ay sana nakauwi na ako ng bahay, pero marami pang pinautos sa akin ang faculty, kaya heto naabutan ang pagtatakip-silim. Dinala ko ang last na files sa kabilang department at ngumiti sila sa akin. “Salamat, Ms. Lawson,” pormal na sabi ni Mrs. Qutor. “We know this is too much, but you never choose to complain.” “For my spot, ma’am,” mahina kong sagot, kumurba naman ang gilid ng mga labi nila. “I want the spot.” “We’ll see to that.” “Una na po ako.” Tumango naman sila sa akin at pinasamatan ulit ako. Ngu- miwi naman ako nang makatalikod at umalis na sa university. While strolling through the walkway, I keep on typing on the keyboard with the glimpse of light from the lamp post to answer Rachelle’s hysterias. Napailing-iling na nga lang ako nang tumawag pa siya, pero hindi ko na sinagot. Inilagay ko iyon sa shoulder bag ko at nagpatuloy sa paglalakad. Counting on my steps, my soul jumps off my chest when I see a figure standing by the post, stopping my steps mid-way. “I know it’s you,” sabay hinga ko, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “Bakit ka nandito?” “To fetch you,” mahina niyang sagot, marahan naman akong napakagat sa aking pang-ibabang labi. “Come here.” 26

5 “Fillan. ‘Di pa tayo bati.” “I’ll come to you, then.” Magsasalita pa sana ako nang gumawa siya ng ilang hak- bang hanggang sa huminto ilang pulgada sa akin. Napangisi naman akong napaismid at tumingkayad para hawakan ang magkabilang-pisngi niya. “You better off the dark,” sabay haplos ko sa kaliwang pisngi niya, seryoso lang na nakatitig ang mga mata niya sa akin. “Kumain na muna tayo?” “You’re mad at me,” hindi tanong iyon, napangiwi naman akong napailing. “Upset?” “Hindi din.” “So, what?” “Fancied?” “I’m serious.” I press my lips on his left cheek and entwine our arms. Kinuha naman niya ang shoulder bag ko at isinakbit sa kanang balikat niya. Sandali akong napapikit at sinamyo ang amoy niya at marahan na sumandal sa kaliwang balikat niya. He looks down at me barely while I just greet his eyes, snort, and look away. 27

6 6 “ So,” bahagya akong tumingala sa kaniya, nakatingin lang siya sa harapan. “Kanina ka pa nakatayo doon?” “Mm,” mahina niyang sagot, napanguso naman ako. “Where are we gonna eat?” “Sa Lab’s Kitchenette.” “Okay.” We saunter past the crosswalk as I hold his arm tight. Inayos pa nga niya ang tie ko, na bahagyang natabingi nang nasayad ng braso niya. Tipid lang akong ngumiti sa kaniya habang nakahawak pa rin ako sa malaki niyang braso. As we push to the place I mentioned to him, I notice the burnt on the side of his neck that is near his nape. “Pumili ka na,” sabay nguso ko sa pagkain pagkapasok sa loob noon, tumango naman siya. “Basta ‘yong masarap, a. Hintayin kita doon.” “Don’t eat on the right one,” sabay turo ni Fillan sa kanan, napanguso naman ako. “We never suit there.” “Tse!” “Hmm.” 28

6 Inirapan ko nga siya nang makita ko ang pagkurba ng gilid ng labi niya. Inaasar na naman niya ako, na gustong-gusto kong ginagawa niya sa akin. I lock my fingers while waiting. Napapasulyap ako sa banda niya at napatanga sa hulma niya. Ilang pulgada na lang ay maaabot na ng ulo niya ang kisame habang ang makisig niyang pangangatawan ay mahigpit nq yumakap sa suot niyang puting v-neck shirt. Nang makita kong nilahad ng babae ang tray na may lamang ulam doon, ay umayos ako ng upo. Sinalubong ko naman ang mga mata niya hanggang sa malapag iyon sa harap ng mesa. “Gulay ‘to,” sabay dungaw niya sa platito, umismid naman akong napatango. “You eat vegetables?” “Oo naman, ‘no,” sabay irap ko, bahagya naman siyang ngumiti. “‘Di naman ako maarte.” “I never said you are.” “Parang na din. Indirectly nga lang.” He exhales and brings his attention to the plate with a ball of rice on it. Bumaling na rin ako sa akin at nahihiyang kumuha ng ulam sa platito sa harapan. Saglit pa ngang nagtama ang mga mata namin, pero agad akong bumaling sa kanin ko. I grovel the spoon to the rice with sauteed vegetables in it and lift it to my lips. “Why’d you catch the night?” kasuwal niyang tanong, nap- atitig naman ako sa kaniya. “Were you punished?” “Mm,” sabay ngiwi ko, bahagya namang lumungkot ang mga mata niya. “Ikaw? Ba’t mo ako sinundo?” “Because someone told me you’re still not at home.” “‘Di na naman kailangan. Marami namang taxi…” “It’s a cold night. Do you think men would abstain from pleasure once you’re there?” 29

KNIFE AT SIGHT “Kainis ka! You’re scaring me.” Bahagya siyang napailing-iling at kapagkuwan ay nagpatuloy sa pagkain. Napatitig ako sa mukha niya habang ngumunguya siyang tumitingin sa gilid. His oval face is sculpted just for him, hazel-green eyes are just immaculate to behold, and his well-proportioned nose is erratically gorgeous. Nang mapatingin siya sa akin, ay nagkunwari akong sumasandok ng kanin sa aking kutsara. Bahagya ko siyang sinilip at sinalubong lang niya ang mga mata ko ng isang titig. I scoff at him, jokingly, and he just shakes his head, half-smiling. “Grabe, nabusog ako,” bulalas ko habang humahakbang sa walkway, panay ayos naman siya sa aking tie. “Kanina ka pa diyan, ha.” “It’s loosen on its own,” sagot niya, saglit ko namang dinun- gaw iyon. “I’ll have you another one of this.” “Luh. ‘Di na naman kailangan. Ayos naman ‘yan.” “It’s okay with you if I keep on fixing that?” “Oo. Ano namang issue do’n?” “Nothing.” Inirapan ko siya. Bahagya naman niyang hinigpitan ang pagkakakapit doon. “There,” sabay pagpag niya sa aking mga kuwelyo, napangiti naman ako sa kaniya. “Why are you smiling?” “Wala, a,” tugon ko, huminga naman siya sabay hila sa akin sa may stone bench. “Hoy, saan tayo pupunta…” “Sit.” “Sa lap mo na lang.” As submissive as he is, he sits on the bench first, and I get seated on his right thigh. Agad naman na hinanap ng kamay niya ang buhok ko at marahan na hinila ang hairband na yumakap 30

6 doon. Nakamasid lang ako sa kaniya habang seryoso ang mga mata niya roon. Smiling, I reach for his hair and rub it with my fingers. “Behave,” marahan niyang sabi, pabiro ko naman siyang sininghalan. “I’m tying your hair.” “Ayos naman ‘yon kanina, a…” humina ang boses ko nang bumaling siya sa akin, napasilid naman ako sa pang-ibabang labi ko. “Oo na. ‘Di na.” “Let me handle this, real quick.” “Okay.” Humaplos-haplos ang palad niya sa buhok ko habang nilaro naman ng hinlalaki ko ang makapal niyang kilay. Hindi naman siya nagreklamo at tinapos ang ginagawa. “What if…” mahina kong sabad sa katahimikan, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “Tumira na lang ako sa ‘yo?” “You better off the dark,” balik niya sa akin, napaismid naman akong inilayo ang pisngi niya sa akin. “I’ll walk you home.” “Mamaya na. Dito na muna tayo.” “It’s almost nine.” “E, ‘di sa ‘yo na lang ako matulog.” “Stubborn.” I snap my head off him. Bumalot naman ang isang braso niya sa aking likod habang ang isa ay nasa kanang hita niya. Saglit akong napabaling sa kalsada nang may mabilis na sasakyang lumagpas sa amin. When I bring my eyes back to him, he slightly drows. “Naaantok ka na,” sabay pisil ko sa tungki ng ilong niya, bahagya lang niya akong sinamaan ng tingin. “Tara na nga. Baka dito ka pa matulog.” “Can you walk till there?” marahan niyang sabad, napaisip naman ako sa gilid sabay iling. “Okay. On my back.” 31

KNIFE AT SIGHT “Sa likod mo?” “Mm.” “Sigurado ka?” “On my back.” Inirapan ko nga at kapagkuwan ay sumakbit ang mga braso ko sa leeg niya. Dumapo naman ang malaki niyang mga palad sa magkabilang-hita ko at bahagya itong inangat. “Settled?” marahan niyang tanong, tumango naman ako. “Hold tight, hmm?” “Okay,” sabay dagan ng aking baba sa kaniyang kanang balikat, tinapik naman niya ang kaliwang binti ko. “Teka, kaya mo papunta doon?” “Mm.” “Sige.” “To ward off sleep.” “Oo nga.” We laugh at our own jokes, and he lifts my thighs even higher before we start pushing. Sa pagsisimula ng aming pagtulak ay nilagpasan kami ng nga truck at ilang mga motorsiklo. Nakarating na lang kami sa paanan ng village namin, ay hindi pa rin siya nagrereklamo at sumusuko. And when we stop at the gate’s village, finally, he puts me down, slowly. “I can’t walk you inside,” mahina niyang sabi, tumango naman ako. “My body’s need to rest right now.” “Sa ‘min ka na lang kaya matulog?” agad kong sagot, mara- han naman siyang umiling. “Ikaw bahala.” “Get inside.” “Kiss me first.” Humalukipkip lang siya at blangko akong tinignan. Inirapan ko lang siya at mabilis na tumingkayad at ninakawan siya ng halik bago patakbo na pumasok sa loob ng tarangka. 32

7 7 Afew days have gone by, Fillan’s image is still occupied in my brain. Para bang wala nang gustong makita ang utak ko kung hindi ang imahe lang niya. Napangalumbaba ako sa kama habang iniisip ang nangyari nakaraang araw. Did he just offer to carry my shoulder bag to make me comfy? Gusto kong kiligin dahil doon, pero alam kong hindi pa naman kami gaanong magkakilala. Ipinilig ko ang ulo ko sa gilid at napatanga sa kawalan. Maybe he likes me, but he doesn’t have the courage to say so. Nang malapit na mag-alas nuwebe ng umaga, ay lumabas ako ng bahay. Wala rin naman si Rachelle dahil may trabaho, kaya hindi niya malalaman na umalis ako. But as I stroll through the walkway of the village, I spot a familiar Mini Cooper coming on my way. Cornered, my limbs refuse to operate and I am stuck at my position. Marahan naman itong huminto sa gilid ko at lumabas si Saion. Napahinga ako nang malalim at sinubukang salubungin siya ng tingin kahit ayaw ko. “W-what are you doing here?” bungad ko, bumeso naman 33

KNIFE AT SIGHT siya sa akin, na ginawaran ko rin. “Wala ka bang trabaho?” “I work here,” kasuwal niyang tugon, saglit namang napaan- gat ang mga kilay ko. “Have you already had your breakfast?” “H-hindi pa.” “Get in the car, then.” “Saion…” “Come on, Rese. We’ll just eat.” Napabuntong-hininga ako at sumunod sa sinabi niya. Nauna siyang pumasok at sumunod naman ako sa backseat. “O, ba’t diyan ka nakaupo?” kunot-noong tanong niya, bahagya naman akong napangiwi. “Hindi ka puwede diyan.” “Dito na lang ako,” mahina kong sagot, sandali naman siyang napatingin sa akin sabay tango. “Ayos lang ako dito.” “If that’s what you want.” “Mm.” I glance at his pad and see the texts say it’s Sunday today. Nakalimutan ko na kung anong araw, dahil naging abala ako sa kaiisip sa katauhan ni Fillan. Well, hindi naman totally umikot ang buong linggo ko roon, pero nasasamid siya sa utak ko. The car slowly pushes to the freeway as I lean against the headrest, closing my eyes. “Anong gusto mong kainin?” sabay baling ni Saion pagkahinto namin sa counter sa isang fast-food chain, napaisip naman ako. “Do you want mac and cheese?” “No, retired na ako diyan,” marahan kong sagot, bahagya namang lumumbay ang mga mata niya. “‘Yong spaghetti na lang.” “Your drinks?” “Water na lang.” Sinikap niyang ngumiti sa akin, pero hindi nakatakas sa mga mata ko ang pagbanat ng panga niya. Bahagya tuloy akong 34

7 nalungkot, lalo na at napapansin niyang iniiwasan kong kainin ang mga kinagawian namin noon. I rush to the table while he waits for our order at the counter. I stare at him, frowning. Kahit gusto kong mahawakan ulit ang matitipuno niyang dibdib, ang balbas niyang humahaplos sa labi ko, at ang buong katawan niya—ay hindi na puwede. Kung meron mang dapat mangyari sa amin, ay pagtatapos sa kung ano mang naudlot sa amin noon. Nang makuha na niya ang itim na tray mula sa cashier, ay agad siyang tumulak sa gawi ko. Marahan naman akong umiwas ng tingin habang hinihintay siyang makaupo. “Here’s our order,” sabay dulas ng tray sa harap ng mesa, tipid naman akong ngumiti sa kaniya. “Eat.” “Sige…” halos hindi na marinig iyon, kinuha naman niya ang kaniya. “S-saan ka na pala nagta-trabaho ngayon?” “Sa agency ng papa mo.” “Ah, akala ko lumipat ka.” “I promised you before I’ll stay, no matter what happens.” “Good for you.” He starts his food while I struggle to twirl the tines into the fork. Bakit parang natataranta ako ngayon? Palihim akong napalunok ng laway habang pinipilit na yumakap ang tines sa tinidor. I glance at him, and he just looks down at me, chewing his food in his mouth. “Is that the bracelet I gave you,” sabay dungaw niya sa palapulsuhan ko, saglit naman akong sumulyap doon sabay tango. “Glad it’s still alive.” “I keep things sacredly,” mahina kong sagot, marahan naman siyang tumango. “Uh, kumusta na pala kayo ni… Angelique?” “We casually talk.” “Casually?” 35

KNIFE AT SIGHT “We never became official, Rese. Casual sex, yes. Sneaky link, I guess.” “He’s still in you, huh. Not surprised.” Malungkot naman siyang napangisi sa biro ko. Bahagya na- man akong napabaling sa aking pagkain at sinilip sinusulyapan ang suot niyang kamiseta. After that, we are swallowed by awkward silence—that I almost want to leave. Pero nang may nakita akong pumasok, ay napabaling ako kay Saion. Paano ko ba sasabihin sa kaniya na kailangan na niyang itigil ito? I wet my lips with my tongue while someone sits beside me. “Found you,” sabay akbay ni Fillan sa akin, napatanga naman si Saion sa nakita. “You forgot your band.” “Kaya nga,” nakangiti kong sagot, bahagya naman siyang sumulyap kay Saion. “Uh, Saion. This is Fillan. Fillan, si Saion— my ex.” Hindi siya kinibo ni Fillan. Nakita ko naman ang pagbanat ng panga ni Saion. “Nice to meet you,” pormal na sabi ni Saion, wala pa ring kibo si Fillan. “Uh, Rese. Don’t you want to tell me where you meet?” “Croons,” marahan na sagot ni Fillan, tumango naman si Saion. “We met at Croons.” He even looks down at me, and I just snarl him silently. Patting my head with his large palm, I lean on his shoulder and watch Saion get irritated at that scenery. “So, is he your—“ “Boyfriend, yes.” Napasulyap ako kay Fillan matapos kong sabihin iyon, pero wala pa rin siyang imik. Para bang ang bored niya ngayon, lalo na at kaharap pa niya si Saion. “Hey,” sabay hilig niya sa tenga ko, nakinig naman ako. “Shall 36

7 we switch places?” “Mm,” sabay tampal ko sa pisngi niya, marahan naman siyang tumayo. “Uh, Saion. A-aalis na pala kami.” Siaon is about to say something when Fillan drags me out to the entrance door with exact wariness I expected him to feel. Nakalabas na lang kami sa fast food chain ay ang laki ng ngiti sa aking labi. Napansin naman niya iyon, pero wala siyang imik doon. I struggle to climb to his back, and he just hooks his hands around my shanks tightly. “Hoy, sa’n mo na naman ako dadalhin?” “A place that you like.” Humilig ako sa batok niya at pumangalumbaba sa kuwelyo ng maroon niyang leather jacket. Kinusot-kusot naman niya ang likod ng mga hita ko. 37

8 8 “ Ito na ‘yon?” naguguluhan kong tanong, tumango naman siya. “Punyemas, akala ko naman maganda.” “You like it?” mapang-asar niyang sabi, pinalo ko naman ang braso niya. “What…” “E, wala namang kabuhay-buhay ang lugar na ‘to.” “Wait, till you see it.” There are no paintings around the house. May mga itim na kahon na nakakalat sa buong sahig habang may mga sako- sakong bigas na nakapatong sa isa’t isa sa unahan. Bahagya akong napasulyap kay Fillan, pero nakasilid lang ang mga kamay niya sa loob ng jeans niya. It’s complete black and the light only comes from the sunlight from the wrecked windows. Inilibot ko ulit ang aking paningin sa buong paligid: makipot ang bahay na ito at para bang walang nakatira. Napasulyap ako sa mga paa naming hubad na tumapak sa floorboard. Exhaling, I fold my arms over my chest as I patiently wait for the startrucks. Pero nang pumito si Fillan gamit ang mga daliri niya, ay isa-isang nagsi-labasan ang mga kuting. Sa hindi malaman, ay dahan-dahan akong napangiti sa nakikita. I even 38

8 tiptoe to press my lips on his left shoulder. “Kanino sila?” bulalas ko, nagkibit-balikat naman siya. “Sa ‘yo ba sila?” “They’re safe with me,” marahan niyang wika, agad naman akong napatalong kumandong sa magkabilang hita niya, na sinalo naman niya. “Did you like it?” “Aba, oo naman. They look so cute. May mga magulang ba sila?” “They’re rescued.” “Sino?” “Me.” Napatitig ako sa kaniya, tumingala naman siya sa akin. Nakakainis ang Afro na ito, nakakaakit sa mata. “Why did you have to do that?” mahina kong tanong, nagkibit- balikat naman siya. “Ano nga?” “I don’t know,” sabay ngisi niya, tinalasan ko nga ng mata. “I just like to do it.” “Kasi may puso ka.” “I have?” “Oo naman, ‘no.” “Why?” Instead of an answer from me, I just press my lips on his mouth. Sandali pa nga siyang napatitig sa akin, pero nang makitang seryoso ako, ay bahagya siyang yumuko. Bahagya ko namang inangat ang baba niya at dinampian ng halik ang gilid ng labi niya. His palms on my butt suddenly tighten, and I moan when I feel that, biting my bottom lip. “I think we should—we should feed them,” sabay silip niya sa mga kuting sa gilid ko, saglit akong lumingon doon. “I’ll put you down.” “Mamaya na,” angal kong titig sa kaniya, napahinga naman 39

KNIFE AT SIGHT siyang tumango. “Hoy, ano pala height mo?” “I don’t know. I don’t measure.” “Five-ten ako, e. So, my analysis is… nasa six-three ka or something.” Napangiti lang siya at marahan akong ibinaba. Tumingkayad naman akong dinampian siya ng halik sa labi bago lumupagi at sinalubong ang mga kuting. “Aw,” sabay buhat ko sa puti, binuhat naman niya ang golden brown. “Ang cute nila, ‘no?” “They are,” sang-ayon niya, inabot ko naman ang pisngi niya sabay pisil dito. “Do you want to switch?” “Sige.” “Here.” I gallop the golden brown slowly while he carries the white one. Bumaling ako sa ibang mga kuting at nginitan sila. Nagkatitigan naman kami ni Fillan at abot-tengang ngiti ang iginawad ko sa kaniya. Who knows this dangerous man has a soft spot for creatures like cats? Matapos iyon, ay dinala ako ni Fillan sa isang sulok na may nakadapang crates na bench. Panay naman halik ko sa kaniyang dibdib habang nakapikit siya. “Umamin ka nga,” bulalas ko, bahagya naman siyang napa- mulat ng mata. “Ano ba talaga ang genes mo?” “Me?” nalilito niyang turo sa sarili niya, tumango naman ako. “Well, I have three distinct races. My dad’s Ethiopian, my mom’s American-French-Filipino. Oh, it’s four. I’m sorry.” “Grabe. Kaya pala ibang-iba ang pagka-Afro mo. ‘Di ka masyadong maitim. Sakto lang. At ang ganda ng hulma ng ilong mo—sa totoo lang.” “I owe everything to them.” I look at him for a moment and reach for the buckle of his belt. 40

8 Sandali naman siyang napasulyap doon. Marahan kong hinila iyon paalis sa pagkakapit sa jeans niya at marahan na iniyapos sa leeg niya. His face leans in involuntarily when I pull him, and I spread my thighs wide, stretching my white skirt, clamping around his waist as he presses his lips on mine, my black shirt barely heft to my belly. “How old are you?” bigla niyang tanong, napangiwi naman ako. “I wanna know you more.” “I’m twenty-one,” sagot ko, ngumisi naman siya. “Ikaw? Thirties ka na, ‘no?” “Twenty-five.” “E, ‘di ayos!” “Why ayos?” “Because our gap’s not that big.” Hinaplos ko naman ang dibdib niya habang nararamdaman ko ang pagbukol ng pagkalalaki niya sa puson ko. Umangat sandali ang mga palad ko at bumaba para hanapin ang mga bato niya sa tiyan. “Do you find this weird?” mahina niyang sabad, bahagya namang kumunot ang noo ko. “Making-out with a stranger?” “I don’t see you like that,” sabay haplos ko sa kaniyang buhok, seryoso naman siyang napatitig sa akin. “Teka, may gusto akong itanong?” “Go on.” “Paano mo pala nalamang nandoon ako?” “I saw you from outside. I just want to collect you.” “‘Di ka galit?” He just buries himself to my breast, and I pat his head. Sinamyo ko ang gilid ng leeg niya. Napapikit nga ako sa bangong nalanghap habang bumaba naman ang mga palad ko sa kaniyang puwit at tinapik-tapik ito. He barely cranes his head up, and I 41

KNIFE AT SIGHT just lean in to press my lips to his. Pagkauwi sa bahay kinahapunan, ay halos hindi na matanggal ang ngiti sa aking labi. Ang sarap niyang humalik at ramdam kong hindi ko kaya ang hinaharap niya. I forgot to get his number. I wonder if he has a phone. Pero based sa postura niya, parang hindi uso ang telepono sa kaniya. Napakagat-labi akong sinamyo ang pula niyang leather jacket na suot ko ngayon. Why do I feel like he wants me to collect his jackets? Kinagabihan, dumating si Rachelle na may dalang mga pasalubong. Pero napakunot ang noo niya nang makitang may leather jacket na nakaupo sa armrest ng couch. “Kanino ‘yan?” sabay turo niya roon, kagat-labi naman akong napangiti. “Naku, naku. Parang alam ko na ‘yan, a. Kay Fillan ‘yan, ‘no?” “Ang ingay mo,” saglit ko siyang inirapan, napailing-iling naman niyang inilapag sa mesa ang mga dala. “Bigay na niya sa ‘kin.” “Nakaraang uwi mo, brown ‘yon, a. Ano ‘to, te? Nangco- collection ka ng jacket?” “Bigay naman, e.” She sighs and is ready to cook our food. Samantalang ako naman ay panay ang haplos sa dark green na jacket ni Fillan. Napapasulyap nga siya sa banda ko, pero nginitian ko lang siya. I’m starting to have a soft spot for him right now, though. “Saan kayo nagpunta?” bulalas ni Rachelle sa hapag, napan- giti naman akong sumubo ng niluto niyang tulingan. “Ay, ‘wag mong sabihing bumukaka ka na naman?” “Ew! ‘Di ako gano’n, ‘no!” sabay irap ko, ginaya naman niya ang pananalita ko. “May binisita lang kami.” “Siguraduhin mo ‘yang bisita mo at hindi mo nasusuko ‘yan, 42

8 ha. Dati mo na ‘yang naisuko sa maling tao.” “Hmm! Pinaalala pa.” “Pinaaalahanan lang kita.” “Oo na!” Sumubo naman siya sa pagkain habang napahinga akong napangusong napaisip. Malapit ko nang maisuko ang sarili ko sa kaniya, pero kailangan kong magpigil para na rin sa akin. 43

9 9 The chalk is smooching the chalkboard aloud while our professor in statistics makes a drastic dots all the way down near the sixty-five mark of the graph. Saglit akong napatitig doon, pero nang mahinuha kong pagkatapos nito ay may quiz, agad kong kinopya iyon sa kuwaderno ko. Sa likod ko naman, ay panay ang kalabit ng kaklase kong lalaki. I even glance-glare at him, stopping his nonsense. “Psst,” sabay kalabit ulit niya sa akin, bahagya naman akong lumingon sa kaniya. “Nagkita na pala kayo ni Fillan? I saw you.” “CTTV ka na pala ngayon?” pang-aasar ko, nangingiti lang na bumanat ang panga niya. “Sa’n mo naman kami nakita?” “Hinatak ka niya palabas ng Crispy Bees, ‘di ba?” “Oo? Teka, nandoon ka—“ Bigla akong napatalon nang malakas na umingay ang chalk- board. Napabalik naman ako ng tingin sa harapan. “Are you with us, Ms. Lawson?” “Y-yes, sir.” With a frowning brow, he proceeds to writing data on the board. Matalas ko namang tinapunan ng tingin ang kaklase kong 44

9 lalaki. Ngumisi lang siya sabay nguya sa kinakaing chewing gum. I snap my head off him and focus on the front. Pagkatapos ng klase, ay dumiretso ako agad sa library para makapag-aral sa ibang subject. Magsusunog ako ng kilay, malagay lang lahat ng impormasyon sa utak ko. “She’s with the killer,” may narinig akong bulong, bahagya ko naman iyong nilingon. “Nakakasuka siya.” “Pero ang guwapo ni Fillan, a,” puri naman noong isa, napa- angat ako ng kilay sa kanila. “She’s not that even worth it. Come on, look at her—so kadiri.” I scoff, and their chatter dies down, consciously. Siguro marahil ay alam nilang magkaka-angatan kami ng noo, kaya ganoon. Nakita ko naman ang paglunok ng kasama nilang kulot na may suot na pince-nez habang ang matangkad na naka- ponytail ay nanginginig ang mga mata sa akin. They are not even worth of my time. Saglit ko silang tinitigan, bahagyang niliitan ng mata, at kapagkuwan ay inirapan. Narinig ko naman ang mga maarteng singhap nila. The day finishes with me having no detention slip in my hand. Nakauwi na ang ilan sa mga kaklase ko, pero ako ay nasa campus pa rin. Ilang oras din akong nanatili roon hanggang sa maisipan kong umuwi na nang kumalam ang langit. I start walking through the walking shed when I sense someone is following me. “Fillan,” pagalit kong sabi, pero sige pa rin sa pagsunod. “Fillan. Isa…” “Hmm…” sabay silay niya sa gilid ko, napangiwi naman ako. “How’d you know it’s me?” “Nararamdaman ko.” “Mm.” 45

KNIFE AT SIGHT Marahan niyang kinuha ang bag ko habang kinulong ko naman ang mga braso namin. Sa ilang pagtulak namin, ay bumuhos ang malakas na ulan at marahan na yumakap ang gabi sa buong paligid. “Sa’n ka ba galing?” tanong ko, nginuso naman niya ang punong kahoy ng balete. “Katakot. Diyan pa talaga?” “Why?” marahan niyang tanong, napangiwi naman akong umiling. “Why did you caught up night again?” “‘Di ko namalayan, e.” “Wear my jacket.” “H-ha?” “My jacket.” I got dazed from him for a moment, then I nod. Sandali naman niyang inilahad ang bag ko para mahubad ang suot niyang maroon na jacket at naiwan sa katawan niya ang puting damit. Akmang kukunin ko na sana iyon nang ibinalot niya iyon sa likod ko. My eyes are stunned when his face registers through the beam of light from the flickering light at the end of the shed. “Let’s go?” pag-aaya niya, tumango naman ako. “Hold my hand—“ “Ang bag ko,” bahagyang natatarantang sabad ko, dinungaw naman niya iyon sa kamay ko sabay sakbit noon sa kaniyang kanang balikat. “Mababasa ‘yan.” “Hmm.” “Susulong tayo, e, ang lakas ng ulan?” “We’ll run.” “Kahit na. Mababasa pa din tayo.” Napahinga siya nang malalim at dahan-dahan na isinilid sa loob ng kaniyang itim na kamiseta ang bag ko. Tumingkayad naman akong lumapat ang magkabilang palad sa mga pisngi niya. 46

9 “Mababasa pa din ‘yan,” nangingiti kong sabi, bahagya naman siyang napanguso. “Hayaan na muna nating tumila ang ulan.” “It’ll take us later,” mahina niyang sagot, inayos ko naman ang nagulo niyang buhok. “I can’t wait long.” “Impatient. Oo na. Susulong na.” “Mm.” Because my bag is more important than myself, I wrap it with the leather jacket. Sandali ngang napakunot-noo si Fillan, pero inirapan ko lang ng tingin. Napahinga naman siya nang malalim at niyakap ng kaniyang kaliwang braso ang nabulang-tupi na jacket sa tagiliran niya. I look up at him for the last chance before we run to the rain. Natatawa naming narating ang isang building na may stone canopy. Panay nga ang palo ko sa kaniyang braso nang asarin niya ako sa nangyari kani-kanina lang. “What’s funny?” sabay kunot-noo ng tingin ko, nangingiti naman siyang nagpigil ng tawa. “Oo na. Nadapa na. Happy?” “Maybe,” sabay ngisi niya, humalukipkip nga ako. “I’m not laughing. I swear.” “Doon ako sa ‘yo matutulog, kasi baha na, o.” “Mm.” When we breathe out at that stop point, we continue our journey, but this time I never run so he wouldn’t laugh at me. Pero nang malapit na kami sa park, ay tumakbo kami, pero ako naman ang napabulalas ng tawa nang madapa siya. Natatawa nga rin siya sa nangyari sa sarili niya at nangingiting pikon akong binuhat sa dibdib niya. Humalik sa hanggang paang lusak ang jacket na may bag ko, na agad kong dinungaw. “My bag!” sabay hampas ko sa kaniyang balikat, nakatitig lang siya sa akin. “Basa na ang laman no’n…” 47

KNIFE AT SIGHT “I grip the hold,” seryoso niyang sagot, palihim naman akong napalunok na napatitig sa kaniyang mga mata. “Tight.” “Nakakainis ka.” “What…” “Naiinis ako.” “Hmm?” Napanguso akong umiwas ng tingin sa kaniya habang inikot naman niya ang katawan ko at pagitla akong napahawak sa kaniyang magkabilang-balikat. Ang malalaki naman niyang palad ay umalalay sa aking magkabilang hita. “Basa na talaga ang bag ko,” patuloy ko, bahagya naman siyang napahinga. “My papers.” “Trust me,” sabay lapit niya sa mga mukha namin, nagpalit- lipat naman ang tingin ko sa mga mata niya. “It won’t reach it.” “And how sure are you?” “Like this.” “Are you going to…” “Am I allowed to?” I nod, slowly. Napangisi naman siya, sandali akong pinatiti- gan, at marahan na ibinaba. Napaismid nga ako, pero hinayaan ko na lang. My bag is important right now. “Get it,” sabay dungaw niya sa jacket, agad ko namang hinablot iyon. “Hand it over.” “Here,” marahan kong lahad, yumakap naman iyon sa tag- iliran niya. “Bakit ayaw mong kunin sa lupa? Natatakot kang magka-germs?” “I’m too sinful to smear my hand with dirt again.” “Ay, may gano’n?” Pinatitigan niya ako sandali, tinalikuran, at nagsimula nang humakbang sa kahabaan ng walkway. Palihim ko naman siyang 48

9 sininghalan at kapagkuwan ay sumunod na. 49

10 10 “ This is it?” bulalas ko pagkapasok sa isang compart- ment, marahan naman siyang tumango. “Akala ko ba apartment lang ‘to?” “My house is downstairs,” kasuwal niyang tugon, napatitig lang ako sa kaniya. “Did you like it?” I nod my head, lightly. Dahan-dahan naman niya akong pinaupo sa silya habang siya naman ay nasa likod ko. Saglit akong napatingin sa kanang gilid ko at inabot ang malaki niyang braso. He leans into my ear and kisses it. “Can I touch you?” mahina kong sabi, sinalubong naman niya ang paningin ko. “Please.” “What kind of touch?” kunot-noong balik niya, hinaplos ko naman ang tiyan niya ng palad ko. “Like that?” “Mm.” “I’ll think about it.” Nang humilig siya sa labi ko, ay agad akong napapikit na sinalubong ang mga labi niya. Kagyat naman niya akong binuhat sa silya habang hindi tinatapos ang halikan namin. “Do you really want it?” 50

10 “Yes…” He just smirks and kisses me for the last time before he puts me down. Dulot ng inis, ay sinapak ko ang dibdib niya. Bahagya naman siyang napangisi sa ginawa ko. He even massages that part with his palm. “Makakain na nga lang,” sabay talikod ko sa kaniya, hinaplos naman niya ang baywang ko. “Nawalan na ako ng gana.” “Let’s eat first,” marahan na dumampi ang labi niya sa batok ko, napasilid naman ang mga labi ko habang bumaon ang mga ngipin doon. “Then we’ll try to talk about it later.” “Magluluto pa ba tayo?” “I’ve cooked already.” Pinagmamasdan ko siya na tumulak sa kitchen at isa-isang binuksan ang mga fridge, na para bang may sinusuri. Nang makuha ang isang itim na container sa kamay, ay tumulak siya pabalik sa gawi ko. “Do you eat vegetables?” marahan niyang binuksan ang tap, bahagya naman akong dumungaw roon. “You like this?” “Salad, e,” mahina kong reklamo, huminga naman siyang napatango. “‘Di ako gaanong kumakain ng ganiyan.” “I understand.” “Ikaw ba? ‘Yan lang ba kinakain mo?” “Yes.” “Kaya pala gulay ang kinuha mo sa Lab’s Kitchenette.” He just nods, slowly and walks back to the fridge to check if he can cook something. Hinagod ko lang ng tingin ang kabuuan niya. Sa bawat lapat ng kahit anumang sinag sa balat niya, ay bahagya siyang tumitingkad, na mas lalong nakapag-pabaliw sa sistema ko. He pauses for a moment at the object inside the fridge and closes it, goes back to me, handing me a handful of bacon. 51

KNIFE AT SIGHT “Iluluto pa?” mahina kong tanong, bahagya naman siyang tumango. “Pero… ‘di ako marunong magluto. Si Rachelle lang ang marunong sa bahay.” “I’ll cook, then,” sabay tipid niyang ngiti, napanguso naman ako. “Wait for me in the receiving area.” “Dito lang ako.” “You wanna watch me?” “Mm.” “Okay.” Nang magsimula na siya sa pagluluto, ay pinasadahan ko ng tingin ang kabuuan ng bahay. Katamtaman lang ang liwanag sa buong paligid, may mga nakasabit na artworks ng iba’t ibang klase ng magkasintahan na hubo’t hubad, may mga bote-boteng beer na nakakalat sa wooden table sa harap ng couch. “Ikaw lang ba mag-isa dito?” bulalas ko habang nagpri-prito na siya sa pan, tumango naman siya sa akin. “Hindi ka naiilang na ikaw lang mag-isa dito?” “Why should I?” sabay angat niya ng tingin sa akin, napatitig naman ako sa kaniya. “You now filled the place.” “Bolero ‘to.” “Your food’s almost cooked.” “E, ikaw?” “I can survive with grass.” I laugh softly at him, and he just grins. Napailing-iling ako habang pinagpatuloy naman niya ang pagluluto hanggang sa nilagay na niya iyon sa puting mababasaging plato. Lumapit nga ako sa kaniya at kapagkuwan ay ikinulong ang mga braso sa leeg niya. He looks down at me slowly while his palms hold my butt. “I still have high hopes from you,” sabay haplos ng isang kamay ko sa kanang pisngi niya, bumanat lang ang panga niyang 52

10 sumsubsob sa aking dibdib. “I know it’s just hiding in there.” “You don’t know me,” halos basag na boses niyang sabi, hinaplos-haplos ko naman ang buhok niya. “Y-you shouldn’t be here.” “No…” “Rese.” Inilayo ko ang mukha niya para maharap ako. Malungkot naman ang mga mata niyang napatitig sa akin. “Naniniwala ako,” sabay pisil ko sa kaliwang pisngi niya nang bahagya, sandali naman siyang napangiti. “Kung sa tingin mong dilim ang bumabalot sa ‘yo. Hayaan mong maging sinag ako.” “But I’m not as good as you think,” saglit siyang yumuko, bumanat naman ang panga ko. “I… I might hurt you.” “Hurt me, then. Kung kaya mo.” “Physically?” “Physically.” “Hmm.” He makes a few steps backward, raising his right hand above his head, ready to slap my face. Nanatili lang akong nakatitig sa kaniya habang hinihintay niyang gawin iyon. Pero sa hindi mala- man, bigla iyong nanginig sa ere at marahan siyang umiling- iling sa akin. I nod at him, and he closes his eyes firmly, and when I thought he would swing his palm to me, he hits something. “Your hand!” gulat kong sigaw, marahan naman niya iyong dinungaw. “It’s bleeding!” “It’s fine,” sabay alis niya sa kutsilyo na bahagyang bumaon sa palad niya, agad naman akong dumalo. “I’m fine, Rese. Don’t mind it.” “No. May sugat ka. Malaki.” 53

KNIFE AT SIGHT “It won’t cut me off.” Mariin ko siyang inilingan at kapagkuwan ay inilibot ko ang paningin sa paligid. Nang may nakita akong puting bimpo, ay agad ko itong kinuha sa gilid ng couch at balik sa kaniya. “Your hand,” mahinahon kong sabi, bahagya naman niya iyong itinago. “Your hand!” “Rese…” bigla siyang nagitla sa sigaw kong iyon, kinuha ko naman ang kamay niya sabay yakap sa bimpo. “Rese, are you mad?” “Why did you do that?” “I-I can’t hurt you.” I just glare at him, and he barely stoops his head down. Kung sino pa itong pumapatay ng tao, ay takot na makapanakit ng babae. Bumabanat ang panga ko habang hinihigpitan ang pagkatili noon sa kamay niya. We exchange a glance for a moment, and I look away, annoyed. “Rese.” “Don’t talk to me.” Imbes na gutom, ay pag-aalala ang namayani sa akin. Panay naman siya usog palapit sa akin habang ako ay halos sumiksik na sa armrest ng couch. “Fillan!” singhal ko sa kaniya, bahagya namang bumanat ang panga niya. “Lumayo ka muna.” “You’re mad…” sabay hila niya sa braso ko, napangiwi naman akong nagpatianod sa hila niya. “Don’t do this to me.” “Ano ba kasing nakain mo?” “Rese.” “Isang sampal lang ang gusto ko. I want you to hurt me.” “But I can’t.” We look at each other. Ang mga mata niya ay naanod ng lumbay. Bigla naman akong napasulyap sa bukol ng jeans niya. 54

10 My arm slips off his palm when I force to weigh it down, my palm lands on his crotch, squeezing it gently. 55

11 11 He looks at me with wonder, and I lean to press my lips to his. Dumulas naman ang mga palad niya sa gilid ko hanggang sa maabot ang likod ko. Bahagya akong napakagat sa labi niya kaya nagkatinginan kami. His eyes steady while holding my butt and puts me down to his laps. “Do you wanna do this?” seryoso niyang sabi, agad naman akong napatango. “Are you sure?” “Please, Fillan…” halos mabaliw kong sabi, sumubsob naman ang labi niya sa kaliwang bundok ko. “I wanna feel it.” “You sure, like, sure-sure?” “I’m sure-sure.” Sandali niya akong tinignan at isa-isang inalis ang butones ng aking damit. Napahawak naman ako sa kaniyang buhok habang ginagawa niya iyon. “Your clothes are damp,” komento niya, napanguso naman akong tumango. “We’ll put it on the laundry.” “May klase pa ako bukas,” paalala ko, napatitig naman siya sa akin. “Kailangan tuyo na ‘yan bukas.” “I’ll take care of it.” 56

11 “I’m watching you.” He just smiles and tucks my spaghetti, slipping off my head. Sandali naman niyang pinatitigan ang hubad kong bundok at yumakap ang malambot niyang labi sa utong ko. Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi habang napapa-kalmot sa kaniyang ulo. I hear him groan while he keeps on suckling my nipple. “Like that?” sabay tingala niya, tumango naman akong napaawang ang mga labi. “Hmm.” “Sa isa pa,” marahan kong tulak sa pisngi niya sa kaliwang bundok ko, naglaro naman ang labi niya roon. “There. Yes…” “Steady.” “I can feel it.” Nagdedeliryo na ang sistema ko at aksidenteng nahulog ang kamay ko sa bukol ng jeans niya. Marahan ko iyong hinaplos at pagod na ibinaba ang fly hanggang sa bumukas iyon. “I’m getting stiff,” halos pabulong niyang sabi, kagat-labi ko namang inilabas iyon sa ngipin ng zipper. “Look what you did to me.” “It’s so steel,” sabay taas-baba ko sa katawan nito, sinalubong naman niya ang tingin ko. “I thought he’s black.” “I thought so.” “Sira!” We share chuckles and look down at his now awake manhood. Marahan akong dumulas paatras hanggang sa lumuhod ako sa harapan niya. Habang patuloy na nagtaas-baba iyon sa kamay ko, ay sandali akong napatitig sa kaniya. He just presses his palm on the back of my head, pulling me to the tip. “I can’t go deeper,” mahina kong sabi, tumango lang siya. “Kalahati lang kaya ko. Ayos lang?” “Yes,” bulong niya, hinaplos ko naman ang braso niya sabay dungaw roon. “Whatever you can.” 57

KNIFE AT SIGHT “Baka ma-disappoint ka.” “No. I won’t.” Nagdadalawang-isip pa ako habang nakatingin doon, pero nang pumintig ito, ay sinubo ko nang buo. Narinig ko naman ang mumunting-ungol mula sa kaniya, na mas lalong nagpa- deliryo sa buong sistema ko. “Don’t thrust it,” sabay hugot niya noon sa bibig ko, saglit naman akong napaubo-ubong napayuko. “Lay down.” “A-ako?” gulat kong turo sa sarili ko, marahan naman siyang tumango. “What are you gonna do?” “Do some payoff.” “Ay, gusto ko ‘yan.” He rises from the couch while I lay down the armrest. Agad niyang hinubad ang lahat ng saplot niya at pinatitigan ako. Saglit ko pang inabot ang kalakhan niya at sinalsal ito bago nahanap ng labi niya ang labi ko. My eyes shut voluntarily as he trails kisses down the valley of my breasts until reaching the hole of my navel. “Ilan na ako sa mga babae mo?” marahan kong tanong, saglit naman siyang natigilan. “Ayos lang kung ayaw mong sagutin.” “You’re the first woman who stepped into my house,” seryoso niyang sabi, hinaplos ko naman ang buhok niya. “Does that make you secure?” “Maybe.” “Hmm.” Nagpatuloy sa pagbaba ang mga labi niya hanggang sa binuka niya ang pagitan ng hita ko. At nang lumapat ang labi niya roon, ay napasinghap ako sa sarap at sayang naramdaman. “Fillan.” “Mm…” His tongue skillfully dances all part of my womanness. Hang- 58

11 gang sa hindi na siya nakapag-tiis at inilapat na niya ang ulo ng pagkalalaki niya sa bukana ko. Napasinghap ako sa sakit nang marahan iyong pumasok sa akin. I grasp on his arm as he finds my fingers and twine them with his. “Ang sakit…” halos mangiyak kong sabi, umiling-iling naman siyang inalo-alo ako. “Ah! Fillan…” “Just the half,” sabay halik niya sa kamay ko, napatingkayad naman ako sa hindi malamang nararamdaman. “Just the half…” Nagpatuloy siya sa pagtulak-labas hanggang sa bahagyang bumilis. Napapikit ako habang naramdaman ko ang pag alog- alog ng mga bundok ko. “It’s all right,” sabay kusot niya sa kanang bundok ko, na- pahiyaw naman ako nang bumilis siya. “Hush now, Rese. It’s all right.” “Fillan…” halos maluha kong sabi, lumipat naman sa kaliwa ang palad niya sabay kusot dito. “Fillan. Hindi ko na kaya.” “Okay.” “Please.” Slowly, he slides himself off me and falls behind me, gently cradling me in his arms. Tagaktak sa pawis akong napasandal sa dibdib niya habang naghahabol ng hininga. Hinaplos-haplos niya ang baba ng balikat ko at lumapat ang labi sa batok ko. Exhausted, my sight blurry and I slowly resign my vision from the world. Marahan kong iminulat ang mga mata ko at hinanap si Fillan. Nang maramdaman ko ang malambot niyang labi sa aking batok, ay kumalma ako. “Hoy…” marahan kong tawag sa kaniya, humaplos naman ang tungki ng ilong niya sa balikat ko. “Nagugutom ako.” “I already cooked,” pagod niyang sagot, kinapa ko naman ang katawan niya sabay kunot-noong lumingon sa kaniya. “I 59

KNIFE AT SIGHT changed.” “And you let me half-naked?” “Mm.” “Loko ka, a!” “My bad.” He reaches his palm under my shirt, kneading my left breast. Marahan iyong tumigil hanggang sa nanatili iyon doon. Nilin- gon ko naman siya at nagpatuloy ulit, pero humina rin hanggang sa huminto. I stoop my head down and kiss his arm. “Seryoso ako,” sabay harap ko sa kaniya, bahagya namang bumuka ang mga mata niya. “Nagugutom ako.” “Hmm?” balik niya, tumaas naman ang kilay kong tumango sa kaniya. “All right.” Nauna siyang tumayo at sumunod ako. Isinuot naman niya sa akin ang nahubad niyang damit kanina. We approach the kitchen while he goes to the pitcher to put water into his glass. Sandali akong napatitig at kapagkuwan ay lumapit sa kaniya. Mabilis naman niya iyong nilagok at bumaling sa akin. I touch the bulk of his chest and trail the hollow lines down. “How’s your…” sabay dungaw niya sa gitnang hita ko, napan- guso naman ako. “I’m sorry, Rese.” “Okay lang,” sabay hilig ko sa island, naglapat naman ang mga katawan namin nang lumapit siya. “Just to felt you inside me, is already a win.” “If I could just…” “Let’s just focus on the daylight after the storm.” Bahagya siyang tumango. Dinuyan-duyan ko naman ang mga kamay niya hanggang sa lumapat ang mga iyon sa magkabilang- gilid ko. 60

12 12 “ Did you like it?” mahina kong tanong sa gitna ng katahimikan, bahagya naman siyang dumungaw sa akin. “Hmm?” “You shouldn’t do that,” marahan niyang pagalit, napangiwi naman ako. “I’m a man who can’t resist a touch.” “Kahit sa ibang babae?” “I never touched before.” I look at him intently while he just stares at my eyes, worriedly. Alam kong nag-aalala siya sa akin, lalo at masyadong naging mapusok ako kanina. Sandali ko siyang pinatitigan at sumubsob sa didbib niya, hinaplos naman ng tungki ng ilong niya ang buhok ko. I get his hand and twine our fingers. “Hindi ka na ba nag-aaral?” sabad ko, sumubsob naman siya sa batok ko. “Hoy.” “I don’t fit there,” mahina niyang sagot, sinalubong naman niya ang paningin ko nang humarap ako sa kaniya. “You belong there.” “Everyone has the right to be educated.” “They banned me from joining all learning institutions in 61

KNIFE AT SIGHT town.” “What!” “Even if I want to finish my schooling, the ogre will still press me on, urging me to perform violence again.” Nalungkot ang mga mata ko sa narinig. Bahagya naman siyang umiwas ng tingin. “Hey,” sabay balik ko sa mukha niya sa akin, halos hindi naman siya makatingin sa akin. “Bakit… bakit kailangan nilang gawin sa ‘yo ‘yon? Did they forget to realize we’re a democratic country?” “Rese…” marahan niyang sambit sa pangalan ko, bumanat naman ang panga ko. “I accepted my fate. I can’t win anymore.” “Gusto mong… mag-homeschool na lang?” “No. I’m happy where I am.” I caress his right cheek and pull his head to my breast. Nagdilim naman ang paningin ko sa kawalan habang bumabanat ang panga. Paanong nangyayari ito sa kasalukuyan, e, hindi na naman victorian period, a. I sigh and stroke his hair with my hand, closing my eyes. Kaya kinabukasan, wala ako sa mood na pumasok sa univer- sity. Si Fillan naman ay tahimik na naglalakad sa tabi ko. “Kaya ba…” sabay harap ko sa kaniya, bahagya namang humina ang paghakbang niya. “Kaya ba gabi ka lang lumal- abas?” “Rese…” malambing niyang tawag sa akin, bumanat naman ang panga ko habang seryosong nakatitig sa kaniya. “Are you mad?” “Oo. Galit ako.” “Hmm.” “Galit ako sa sarili ko, dahil nahusgahan kita. Kinamumuhian ko ang lugar na ito, dahil sa ginawa nila sa ‘yo.” 62

12 “But their decision is valid—“ “Shut up. Dahil kailanman ay hindi naging valid ang pag- restraint ng isang indibiduwal na gustong makapag-aral at matuto.” “Rese…” I fold my arms over my chest as I make my way to the gate. Sandali ko pa ngang nilingon si Fillan, pero nang makitang huminto siya, ay mas lalong bumanat ang panga ko. Salubong na kilay ko siyang binalikan, pero umatras lang siya at umiling- iling. Due to frustration, I stomp my feet on the ground and head inside. Sa loob ng classroom, ay bumabanat lang ang mga panga ko habang nagtuturo ang propesor sa economics sa harapan. Napansin nga iyon ng ilang mga kaklase ko, pero hindi ko na inabala. “May kagalit ka ba?” sabay kalabit sa akin ng kaklase ko sa likuran, umiling naman ako. “Ba’t gumagalaw ang panga mo?” “Naiinis ako!” bahagyang diin kong sagot, gulat naman siyang napaangat sa kaniyang mga kamay. “Kung gusto mong mang-inis, iliban mo na muna ako.” “Sorry naman. Sino ba namang mag-aakala na bad mood ka pala.” “Hindi ba halata?” He just laughs, softly, and I glare at him. Pigil-tawa naman siyang humarap sa board. Sandali ko ngang sinamaan ng tingin, tumayo, at agad na pumanhik sa gawi ng pintuan. Before the professor can notice me, I’m already outside, then I shut the door behind me. Binaybay ko ang pasilyo hanggang sa marating ang library. Saglit pa nga akong napahinto, nang makitang naroon ang mga judgmental, ay agad akong nagpatuloy sa paglalakad. 63

KNIFE AT SIGHT With my steps, I didn’t realize I slipped out of the gate. Sandali ko ngang nilingon ang guardhouse bago nagpatuloy sa paglalakad. Napahinga ako nang malalim habang natanaw ko naman ang isang pigura sa banda ng isang acacia tree. I clench my my jaw, then I come toward his direction. “Bakit hindi ka pumasok?” bungad ko habang papalapit sa kaniya, bahagya naman siyang umiwas ng tingin. “Diyos ko naman. Iniisip mo ba ang tingin ng lahat sa ‘yo?” “They will hunt you,” mahina niyang sabi, napatingala naman akong napasinghal sa kaniya. “You better off without me.” “At sino ka para sabihin sa ‘kin ‘yan matapos ang nangyari kagabi?” “Nothing happened.” “Fillan naman!” “Rese.” Humakbang ako palapit sa kaniya. Bahagya naman siyang yumuko, na para bang natatakot na magtagpo ang mga tingin namin. “Fillan,” sabay tampal ko sa kaliwang pisngi niya, bahagya naman siyang tumingala sa akin. “Hindi mo ako makukuha sa ganiyan.” “Rese…” malambing na nagpipilit ang tinig niya, tinalasan ko naman siya. “Why you want to keep on track with me?” “Kasi ramdam kong hindi ka gano’n. Oo, baka nga bayolente ka. Pero ang pumatay? Naniniwala akong hindi ka ‘yon.” “Why are you making yourself difficult?” “Kasi alam ko ang pakiramdam ng mahusgahan.” “Rese. Go back to your class.” I shake my head, harshly. Napahinga naman siya nang malalim. Humakbang ako papalapit sa kaniya at hinaplos ang kaliwang pisngi niya. He just looks down at his chest, avoiding 64

12 my eyes. “Lalaban ka,” sabay tampal ko ulit sa pisngi niya, sinalubong naman niya ang tingin ko. “Kasi ilalaban kita.” “My case is different,” halos pabulong niyang wika, umiling naman akong pinagpatuloy ang paghaplos sa pisngi niya. “It will ruin your name.” “Wala akong pakialam.” “I warn you, Erese.” “Matagal ko nang sinukuan ang pangalan ko.” “Rese…” Mabilis akong tumingkayad at naglapat ang mga labi namin. Marahan na umalalay ang kamay nya sa pisngi ko. “Teka,” sabay layo ko, bahagya naman siyang dumungaw sa akin. “Bakit ka nga pala naglalakad? Wala ka bang kotse?” “Rese…” mahina niyang sambit, tinaasan ko naman naman siya ng kilay. “I’m… banned to use vehicles.” “You gotta be kidding me.” “It’s like being trapped in the abyss, right?” “That is way worse than I’ve ever imagined.” “It’s okay. I was born this way.” I shake my head again and caress his face. Bumabanat ang panga kong nakatitig sa mga mata niya. Paanong naatim na gawin iyon ng tao sa kaniya? I stroke my thumb over the side of his cheek, pressing my head to his chest. Bahagyang ingay ang bumalot sa loob ng silid nang matapos si Fillan sa fruit shake niya. Mariin lang akong nakatitig sa walang- buhay na plasma habang inaalala ang mga narinig kanina. “Rese,” sabay lapag ng basong fruit shake sa center table, bahagya naman akong umiwas ng tingin. “Hey… are you still mad?” “Hindi ko alam,” mahina kong tugon, hinaplos naman niya 65

KNIFE AT SIGHT ang likod ko ng palad niya. “Fillan.” “Mm.” “Can I stay here every weekend?” He greets my eyes when I tilt my head to the left, approaching his sight. Bahagya siyang napayuko, na para bang hindi niya alam ang magiging sagot sa tanong na iyon. Napahinga naman ako at inangat ang baba niya at tinaasan siya ng kilay. His lips barely dance with that gesture. “Pero baka hindi na ako magdala ng damit ko,” patuloy ko, nakatitig lang siya sa akin. “Ayos lang ba?” “Mm,” sabay haplos niya sa buhok ko sa likod, inabot ko naman ang kaliwang pisngi niya. “But… what about my urges? Definitely my body would burn heat once you start to live with me.” “E, ‘di tugunan natin. Pero—“ “Pero, what?” “Pero dahan-dahan lang.” “Okay.” Bahagya lang siyang ngumisi at inakbayan ako. Kinuha ko naman ang fruit shake at sumimsim dito habang nakatitig sa kaniya. “How’s it?” tanong niya, humilig naman ako sa labi niya sabay dampi roon. “Rese, you’re getting comfortable with this stranger’s presence.” “I wouldn’t see you that way, sorry,” sabay pitik ko sa aking buhok, marahan namang bumalot ang mga braso niya sa buong katawan ko. “Do you want to drink?” “Give me some.” “Here…” Slowly, I lean the glass to his crimson lips. May naiwan pa ngang malapot na likido ng shake sa gilid ng labi niya. Pinunasan 66

12 ko naman iyon gamit ang hinlalaki ko at dinampian ng halik ang labi niya. He just half-grins at me as his large hands slope down to reach my butt cheeks. “Masarap siya,” komento ko, bumaon lang ang ulo niya sa batok ko. “Do you want another sip?” “It’s yours,” sabay singhap niya sa buhok ko, tinapik-tapik ko naman ang malaki niyang mga braso malapit sa tiyan ko. “You deserve the milk.” “Hala, by the way, alam mo ba ang derivatives?” “A bit.” “Paturo ako.” “Later.” Sumimsim ulit ako sa basong fruitshake at humilig sa dibdib sa collar ng kaniyang itim na damit. Bahagya namang bumaba ang mga braso niya sa tiyan ko. “I need to change,” marahan kong sabi, dahan-dahan na- mang lumuwag ang mga braso niya roon. “May mga damit ka pa ba?” “See it for yourself,” sabay turo niya sa loob ng silid niya, ngumisi naman akong napailing-iling. “You’ll have one.” “Hmm! Pero, for sure, malaki ang mga damit mo. Kasi ang laking tao mo.” “At least you got another skirt.” I smack his forearm, and he just chuckles, amusingly. Saglit ko siyang tinignan at kapagkuwan ay ginulungan ng mata. Marahan akong tumayo at tumulak na sa gawi ng silid niya, pero nang nasa hamba na ako, ay nilingon ko siya. He just grins at me, musingly. “Maghubad ka kaya?” 67

13 13 Last night before August ends, but why I still feel like it is already September? Siguro dahil naging independent na ako sa araw. Hindi ko na nga siguro inaalam kung anong araw na isang linggo. I let out a sigh as I stare at my assignment. “Hindi ba puwedeng lumapit ka na lang sa ‘kin?” nakanguso kong baling sa kanan kay Fillan, marahan naman siyang umiling. “Bakit ba ganiyan kayong mga lalaki? Can’t resist the urge?” “If seeing a face like yours, it would be hard for us to resist,” mahina niyang sagot, napangiwi naman akong huminga nang malalim. “Go back to what you’re doing.” “Tulong naman, o.” “I already handed you the formulas. Also, I hand out a few examples, too.” “Kainis naman.” “Work it out. You can sweep off your sweat in the end.” Napahinga na lang ako nang malalim, sandali siyang pinatiti- gan habang nakapandekwatro sa couch, at bumaling na sa aking notes. Binuhat ko ang isang bond paper at pinatitigan ang lahat 68

13 ng formulas at examples ni Fillan. “This is hard,” agad kong baling ulit sa kaniya, napabuga lang siya ng hinga. “I need your help.” “You didn’t even lift your pen,” sabay pitik ng ulo niya sa gawi ng ballpen sa gilid ko, napanguso naman akong ngumiwi. “Try it. If you struggle to come up with an answer, I’ll sit beside you.” “Sige na nga.” “Hmm.” I follow what he says. Bumaling ulit ako sa bond paper, kinuha ang nasa gilid noon na A4 na bond paper, at sinimulang sumulat ng solution. Kaya mo ito, Rese. I continue my scribble until I sigh when I feel stuck, then I swing back to him. “I don’t know the answer now,” marahan kong sabi, agad na- man siyang tumulak sa gawi ko sabay upo sa tabi ko. “Promise.” “Hmm…” sabay dungaw niya sa papel, napatitig naman ako sa side-profile niya. “Let see where you… got right.” Bahagya akong napakiling sa aking ulo at napatitig sa kaniya. Saglit namang sumilip ang gilid ng mata niya sa akin at mara- hang bumaling sa akin. “I’m hungry,” nakangiting sabi ko, saglit naman siyang dumungaw sa papel na hawak. “Lutuan mo ako. Bacon ulit.” “You get used to my cooking, huh,” sabay ngisi niya, bahagya ko namang hinaplos-haplos ang buhok niya. “Bacon?” “Yes.” “Sure?” “Yes…” “Okay.” He pats my head with his palm and walks off to the kitchen. Nakapangalumbaba akong napatitig sa kaniya habang sumasayaw ang mga labi. Nang bahagyang dumilim ang pigura niya, ay ibinalik ko ang paningin sa papel. I smile at what he 69

KNIFE AT SIGHT scribbles; he got the right answer with simplified examples, this time. Dahil abala pa si Fillan sa ginagawa sa kitchen, ay ginamit ko muna ang telepono ko. Habang nagso-scroll ako sa screen, ay biglang lumitaw ang pangalan ni Rachelle sa itaas. Rachelle: Hoy, gaga. Saan ka na? I smirk, glance at the figure in the kitchen, and back to the phone. Nakangiti akong napatikhim at tinapik iyon. Naghintay muna ako ng ilang segundo at lumitaw ang mensahe. I tap the message board and start typing. Rese: Hulaan mo. Nangingiti ko namang tinapik ang send at sumulyap kay Fillan sa kitchen. Mula sa bahagyang anino niya, ay nakita ko ang paggalaw ng malaki niyang braso at napasinghap sa amoy na nanuot sa loob ng aking ilong. “What’s that smell?” sabay tulak ko sa kaniya, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “You’re really cooking bacon?” “Mm,” sagot niya, huminto naman ako sa tabi niya. “I’ve cooked one length. Wanna grab a bite?” “Sige nga.” “Here…” He picks one length and leans it to my lips. Bahagya ko namang ibinuka ang mga labi ko at tinanggap iyon. Hindi umalis ang paningin namin sa isa’t isa habang ngumunguya ako. I nod my head constantly as I pinch his right cheek. “Did you like it?” marahan niyang sabi, nakangiti naman akong tumango. “Want another bite?” “‘Maya na,” sabay haplos ko sa kaniyang pisngi, malambot lang siyang nakatitig sa akin. “Kain tayo. Sabay.” 70

13 “I don’t eat meat.” “Hmm… we’ll work it out.” Bahagya lang siyang ngumisi. Lumapat naman ang palad ko sa maroon niyang sando habang nararamdaman ang mga bato niya sa tiyan. “Why did you not go to school?” marahan niyang tanong, saglit naman akong napaisip sa gilid. “Rese. Am I deteriorating your future now?” “No…” dahan-dahan kong hinaplos ang kaniyang magkabilang- balikat, bahagya namang sumeryoso ang mga mata niya. “It’s just… it’s just I want to distance myself from the crowd.” “How about me?” “What ‘bout you?” “I’m not a crowd?” “What do you think?” He just smiles. Bahagya naman akong tumingkayad para magtapat ang aming mga mata. Nakita ko ang sinseridad sa mga titig niya. I grin when he shakes his head, trying to resist a smile. “Hindi mo mapipigilan ‘yan,” pang-aasar ko, napahinga naman siya. “Kapag ako kasama mo, ngingiti ka talaga.” “Hmm…” sabay hawak niya sa magkabilang-baywang ko, bahagya naman akong napakagat-labi nang inilapit niya ang mga katawan namin. “Is it normal to feel heated?” “In-heat ka?” “No.” “What kind of heat, then?” “I don’t know.” Napangisi na lang ako. Malakas na umingay ang mga pitik mula sa mantika sa pan, kaya agad kaming napabaling doon, at marahan na humiwalay sa isa’t isa. 71

KNIFE AT SIGHT “I’ll bring this to the couch?” saglit akong sumulyap sa hawak na puting plato, bahagya naman siyang tumango. “What kind of heat again?” “Your bacon’s ready,” sabay tapik niya sa ulo ko, napangisi naman akong gumawa ng ilang hakbang. “Don’t jab them all.” “Akala ko ba ayaw mo dito?” “I’d like to try it.” I just smile, nodding my head. Nang bumaling na siya sa pan at nagsimulang gamitin ang ladle, ay tumulak na ako pabalik sa sala. Kagat-labi kong inilapag sa center table ang pinggan at humilig sa backrest. He really is so cute every time he pulls that. Habang nakaupo roon, ay tumunog ang telepono ko. Baka si Rachelle na ito. I grab the phone from the side of the couch and read the text. Nang binuksan ko ang telepono, ay nakita kong siya nga. Bahagya pa nga akong natawa sa sinabi niya. She really is crazy. Rachelle: Baka nandiyan ka kay Fillan, a. Pakiramdam ko pa naman, malaki ang batuta niyan. Bago pa ako makapagtipa, ay nakita kong papalapit na si Fillan sa gawi ko. Nagmadali akong nagtipa sa mensahe, at nang makaupo siya sa tabi ko, ay tinapik ko ang send at nilagay sa gilid ang telepono. “Let’s eat?” pag-aya niya, agad naman akong tumango. “Is she growling now?” “Sino?” inosente kong tanong, nginuso naman niya ang tiyan ko kaya mahina akong natawa. “Sira ka talaga. Kakakain lang kaya natin kanina.” “Right.” “Ikaw muna.” His brow barely creases, and I just smile at him. Sumulyap 72

13 siya sa plato na nasa lap niya at balik sa akin. Saglit siyang napanguso at binuhat iyon. I just watch from lifting to pressing it reluctantly to his lips as if relenting to my command. “How’s it?” sabad ko, ngumunguya naman siyang nakatingin sa kawalan. “Tastes good?” “I still prefer grass,” sabay takip niya sa kaniyang bibig, napanguso naman ako. “Excuse me.” Agad siyang naglakad palayo at nakita ko ang pagduwal niya sa sink. Humaba ang pang-ibabang labi ko habang pinagma- masdan siyang pinupunasan ang bibig ng tissue at naglakad pabalik sa akin. “I’m sorry,” mahinang sabi ko pagkaupo niya sa tabi ko, bahagyang nagsalubong ang mga kilay niya. “I shouldn’t press you to eat these.” “It’s okay,” sabay haplos niya sa aking likod, bahagya naman akong napayuko. “Hey, it’s alright.” “Naduwal ka, e.” “I’ll work it out.” “Don’t press yourself.” “I should. For the better.” We look at each other for a moment before I lean on his shoulder. Tinapik-tapik naman niya ang tuhod ko. Sa hiya ko, ay nagtago ako sa gilid ng leeg niya. He gallops my body with his arms and lifts me to his thighs without detaching my head there. “It’s all right, Rese,” sinubukan niyang tumawa, pero nakabaon lang ako roon. “Do you want me to bite again?” “No…” marahan kong harap sa kaniya, sinalubong naman niya ang mga mata ko. “You don’t have to. I’m just a nobody.” “Who told you that?” “Me?” 73

KNIFE AT SIGHT Napahinga siya nang malalim at hinaplos ang buhok ko hanggang sa maabot ang aking tenga. Nakatitig lang ako sa kaniya habang humaplos-haplos naman ang hinlalaki niya roon. “I never saw you like that,” seryoso niyang wika, hindi ko pa rin inaalis ang paningin sa kaniya. “You know when the seed is sprinkled with water, it sprouts?” “Fillan…” halos pabulong kong sabi, tumigil naman ang paghaplos niya sa tenga ko sabay lakbay noon sa aking pisngi. “I think I’m just… infatuated?” “What makes you think like that?” “Hi-hindi ko alam. M-maybe I am just… I don’t know.” He looks at me with allure and tight mixed together. Hindi ko alam kung ano ang masasabi ko sa gawi ng pagtitig niya sa akin. Bahagyang bumanat ang panga niya habang sinubukan ko namang gumalaw, pero agad na kumulong ang mga palad niya sa magkabilang-baywang ko. I clear the bile in my throat as I try to stoop the hale. “Ever since that seed is watered, it keeps sprouting until… I don’t know when to stop the height.” “Why are you saying this, Fillan?” Imbes na sagutin ako, ay umiwas lang siya ng tingin. Bahagya naman akong napayuko at napahinga nang malalim. 74

14 14 “ Ano!” gulat na lapag ni Rachelle sa baso sa island nang sabihin ko sa kaniya ang nangyari, bahagya naman akong napanguso sa tapat niya. “Pinauwi ka niya?” “Mm…” mahina kong sagot, napangalumbaba naman siya habang nakatitig sa akin. “He’s so hard to read. Hindi ko alam kung may pagka psycho ba siya o ano—pero, hoy, ‘di ko siya hinuhusgahan, ha.” “The last time I checked, you told me he’s a killer.” “Kalimutan mo na ‘yon. Mukhang maayos naman siya.” She shrugs her shoulders and lifts a fry to her mouth. Napatitig naman ako sa kawalan habang iniisip kung bakit nagawa ni Fillan sa akin iyon. Oo, polite naman siya sa paghatid sa akin dito. But sending me home out of my will? Saglit akong napapikit-mata at inabot ang isang fry mula sa bowl at wala sa sariling kinain ito. Sana lang at maayos pa rin kami kahit na medyo may nangyaring hindi ko alam kung bakit nagka-ganoon na lang siya bigla. “Psst,” tawag ni Rachelle sa atensiyon ko, bahagya naman akong bumaling sa kaniya. “September na.” 75

KNIFE AT SIGHT “Tapos?” walang gana kong balik, napahinga naman siya. “Wala namang special sa September.” “Gaga, birth month mo na.” “Bi-birth month?” “Nakalimutan mo na?” “Hala! Oo nga! She shakes her head, cannot believe I forgot my birthday. Sino ba naman kasi ang hindi makakalimot kung ang daming nangyari nitong mga nakaraang araw at linggo. Isama pa si Fillan, na hindi ko alam kung bakit ang hirap intindihin. I purse my lips as my jaw barely tightens at the thought of him on top of me. Parang may biglang bumara sa lalamunan ko. Marahan akong napalunok at iniling na lang iyon, kahit na gusto kong umasa, na meron ngang nangyayari. Later that night, I have no plans for tomorrow, so I stay in my room. Si Rachelle naman ay may trabaho, kaya pumasok na siya. Habang hawak ang telepono ng kamay, ay napatitig ako sa litrato na nakuha ko kay Fillan. It is so degrading if I see he is beautiful, because no words can explain his beauty. Sandali akong napatitig sa litrato niya at pinatay na ang telepono. Tinaas ko ang duvet at handa na sa pagbalik sa pagtulog nang may narinig akong katok. I tuck down the duvet off my chest, snap my head to the door, narrowing my brows. Nang may kumatok ulit, ay agad na akong bumaba sa kama ng naka-pajamas at tumulak palabas sa aking silid. Humihikab kong nilapitan ang knob. But when I twist it open, my eyes widen when I see a group of men with black bandanas being wrapped on their foreheads. “Who-who are you…” humina ang boses ko nang pumasok sila nang walang paalam, agad akong napaatras. “S-sino kayo?” 76

14 “Small,” komento ng matangkad na lalaking may katamta- man ang puti sa nakikita sa paligid, bumanat naman ang panga ko. “You must be Erese Lawson.” “P-paano mo nalaman…” “Fillan didn’t tell you ‘bout us, did he?” Alerto naman ang mga mata ko sa mga kilos ng mga kasama niya. Pinagmamasdan lang nila ang kabuuan ng paligid, may isang binuhat ang isang vase, at ang iba naman ay panay ang kuha ng litrato sa bawat parte ng bahay. “T-this is trespassing,” nanunuyong-lalamunan kong sabad, bahagya namang natawa ang lalaki. “You don’t have permission to—“ “Is this enough?” sabay lahad niya sa akin ng papel, agad ko namang kinuha iyon sabay basa. “Blood’s still thicker than water?” “This is… this is not true.” “Well, we’re not in fiction, darling. Wake up your eyes or it will blind you forever.” He gives a cue to his men to do something. Agad naman nilang inilabas ang dalang mga itim na sako. Napatanga ko silang pinagmamasdan habang isa-isa nilang nilalagay ang mga gamit sa sala. They almost even include the vase when I interject. “Please off the vase,” sabay tingala ko sa matangkad na lalaki, sandali naman siyang napatitig sa akin sabay hinga nang malalim. “Take everything, but the vase.” “You heard the lady,” may awtorisasyon niyang sabi, na- palunok naman ako ng laway. “Keep your hand off the vase.” Gusto kong makipag-away sa kanila para manatili ang mga gamit namin, pero alam kong wala akong lakas laban sa mga hulma nila. Kaya imbes na makipagtalo, ay napaupo na lang ako sa armrest ng couch habang pinatitigan sila na abala sa pagtali 77

KNIFE AT SIGHT sa sako. “Alright,” sabay baling ng lalaki sa akin, bahagya naman akong umiwas ng tingin. “We’re done here. Sorry for the mess.” “W-why are you doing this?” hindi ko napigilan ang pagpatak ng isang luha ko, bahagya namang sumeryoso ang mga mata niya. “Alam ba ni Fillan itong ginagawa n’yo sa ‘kin?” “Fillan has nothing to do with this. Fillan is another word to digest.” “So, you’re scared of him?” “N-no. “You are.” His eyes start shaking; his lips are quivering. Marahan naman akong humakbang palapit sa kaniya. Bahagya naman siyang napaatras. I look into his eyes, seriously—deadly. “He’s sharp, hmm?” mahina kong sabi, bahagya naman siyang umiwas ng tingin. “Isn’t this funny what you’re doing?” “W-we have to go,” sabay talikod niya sa akin, tumikhim naman ako kaya napalingon siya sa akin. “Listen, miss. I am not afraid of him. Kung gusto mo—“ “Really? You want to face him?” “I-I never said that.” Napangisi naman ako. Bumukas naman ang pintuan ng banyo. “Too late, mister,” sabay kurba ng gilid ng labi ko, nanginig naman ang mga mata niya. “How long were you there?” “Fifteen minutes,” kalmang sagot ni Fillan, tinaasan ko naman ng kilay ang lalaki. “What’s all the noise?” “Nothing. They just want to raid the house.” “Raid?” The man shakes his head, repeatedly. Napangiti naman ako. Nag-unat ng ulo muna si Fillan bago humakbang palapit sa kanila. The weight of his presence is so heavy that they stumble 78

14 out the house, immediately, leaving the sacks behind. “W-why are you here?” halos hindi ako makatingin sa kaniya, sinara naman niya ang pintuan bago humarap sa akin. “‘Di ba ayaw mo akong makita?” “When did you know that?” sabay tango niya sa akin, bahagya namang kumunot ang noo ko. “The twirling.” “I don’t know what you’re talking about.” “What are you doing to yourself, Rese?” “Ano na naman ba?” Mabilis na nahanap ng mga palad niya ang magkabilang- baywang ko. Sinalubong ko naman ang mga mata niyang nang- aakit. “Why are you making all things creased?” halos paos niyang sabi, napakagat naman ako ng pang-ibabang labi. “Is this what I need to brace myself for?” “Siguro?” halos pabulong kong sabi, napahinga naman siya nang malalim. “Fillan. First of all, wala akong karapatang mag- explain sa ‘yo. At saka, you are invading my property.” “A little bird took me in. I should’ve declined?” “Ewan ko sa ‘yo…” “Rese.” “Ano—” His lips press on me in a heartbeat. Nang bahagyang lumalim ang paggalaw, ay napapikit na ako. Agad naman niyang binuhat ang magkabilang binti ko at iniyapos sa magkabilang-baywang niya. When satisfied, I slowly pull myself off him and look into his eyes. “You’re growing bristles,” sabay haplos ko sa balbas niya sa mukha, bahagya naman siyang napangiti. “Put me down on the couch.” “Mm,” marahan niya akong ibinaba sa couch, napahawak 79

KNIFE AT SIGHT naman ako sa magkabilang-balikat niya. “Did they hurt you?” “Hmm?” “The crooks earlier?” “Hindi naman. They just want to check if I know the name Fillan.” “Faune.” Saglit umangat ang mga kilay ko. Humilig naman siya sa tenga ko. “Fillan Faune,” sabay kagat niya sa earlobe ko, napakagat- labi naman akong ngumiti. “What’s my name again?” “Fillan…” sandaling nilaro ng hinlalaki ko ang labi niya, nakatitig lang siya sa akin. “Faune. Fillan Faune.” “My hand.” “What’s with your hand?” His palm travels into my shirt and reaches one of my peaks. Napangisi naman akong pinisil-pisil ang pisngi niya habang kumusot-kusot ang palad niya roon. Nang makuntento na siya, ay marahan iyong lumabas, na agad kong sinalubong. Our fingers embrace together slowly as our sight linger on each other. “Ang hilig mo talagang gawin ‘yon,” sabay tampal ko sa pisngi niya, napailing-iling lang siyang ngumisi. “Maybe you’re longing for a stress ball. An alternative, perhaps.” “I haven’t told you?” balik niya, kumunot naman ang noo ko. “It’s my gesture.” “Right. A gesture I need to start to get used to.” “Am I a pervert for doing that?” “If it’s for me, no.” “And it’s only you.” Saglit kaming nagkatinginan at dumungaw ako sa dibdib niya. May mantsang dugo ang puting kuwelyo niya, pero hindi 80

14 masyadong halata dahil sa tagal na siguro noon. “What are you doing in the restroom?” sabad ko, saglit naman siyang napaisip sa gilid. “Did you pee or what?” “I washed my hands,” mahina niyang sagot, napatitig naman ako sa kaniya. “You know when you trusted the seed to sprout, and now that it’s growing, bees are barging to look down—and it is frustrating.” “I’m starting to get immersed with your language,” sabay tapik ko sa tungki ng ilong niya, pagod naman siyang ngumiti. “Even though I have no idea what you’re trying to mean, I just love how your lips open for words.” “You’re infatuated with my lips?” “No.” “Then, what?” “I’m loving it.” He scoffs, grinning. Humilig naman ako sa dibdib niya sandali at umalis sa pagkakandong sa kaniya. Sinimulan kong pulutin isa-isa ang mga naiwang sako. Later, Fillan bends his knee on the ground, helping me. “But even with bees, it still remained upright.” “Kasi diniligan mo.” “Wrong.” “Huh?” Imbes na sagutin ako, ay isa-isa niyang binuhat ang mga nalaglag na mga gamit at tinipon sa gilid. Napangiti naman ako sa bawat pagbanat ng panga niya habang tinitipon iyon. 81

15 15 Fillan stays for a night and ditches out of the window during dawn breaks. Gusto ko sanang manatili siya, pero alam ko namang ayaw niya. Saka, iyong last time na nagsama kami ay hindi niya napigilan ang sariling magalaw ako. I know he’s been trying his best to abstain from sexual pleasure, but he’s got enticed with my body, I think. Kagat-labi akong napakurap-kurap at natauhan, na nakatitig pala ako sa dingding. Agad akong umiling-iling at pinagpatuloy ang paghalo sa aking inumin. “Rese, napansin mo ba ang dala kong food kagabi?” bungad ni Rachelle sa akin pagkapasok sa kitchen, agad naman akong nagkibit-balikat. “‘Yong totoo?” “Wala nga…” nangingiti kong sagot, bahagya namang ku- munot ang noo niya. “Saka, hindi naman ako mahilig sa salad.” “Sa bagay…” “Hmm.” She puckers her lips and walks out of the kitchen. Palihim naman akong natawa nang maalala ang nangyari kagabi. Hindi nga ako kumakain ng salad, pero may isang taong buhay niya 82

15 ang pagkain na iyon. I smirk when I remember what happened last night. “Rese,” tawag ni Fillan sa akin, bahagya naman akong bu- maling sa kaniya habang abala sa pag-scroll sa telepono niya. “I’m…” “What?” malambing kong balik, marahan naman niyang hinimas ang kaniyang tiyan kaya natawa ako. “You’re hungry?” “Don’t laugh.” “Kasi ang cute mo.” “Tsk.” “Let’s go.” Bahagyang nagsalubong ang mga kilay niya. Kagyat naman akong bumaba sa kama at hinatak siya palabas ng silid. “Where are we going?” naguguluhan niyang tanong, nagpat- uloy naman ako sa paghatak sa kaniya. “Rese.” “Kakain ka,” sabay tapik ko sa kaniyang tiyan, bahagya naman niya akong tinalasan. “May dalang salad si Rachelle.” “What type of salad?” “Vegetable?” His lips enlarge into a smile, and I smack his tummy jokingly. Bago kami makarating sa fridge, ay isinandal niya ako sa island at pinaulanan ng halik ang gilid ng aking leeg. Napakagat-labi naman akong napapikit sa kisame. When he pulls himself off me, I greet his eyes with fascination. “You’re hungry,” sabay tampal ko sa kaniyang kaliwang pisngi, nakangiti lang siyang nakatitig sa akin. “You’ll eat.” “You’re not hungry?” marahan niyang balik, napanguso naman akong umiling. “Okay, then.” Tinampal ko sa huling pagkakataon ang kaniyang pisngi at tumulak na sa fridge para sa salad niya. Pagkakuha, ay nilapag ko ito sa island at nginuso sa kaniya. 83

KNIFE AT SIGHT “Are you sure you’ll just stand there?” may rahan pa rin sa tinig niya, nakangiti naman akong tumango. “I’ll finish this real quick.” “I can wait,” sabad ko, sinalubong naman niya ang mga mata ko. “Eat.” He nods and starts to open the top of the plastic container. Kumuha ako ng kutsara sa cabinet at inilahad sa kaniya. Inabot naman niya iyon. I smile while watching him scooping into the salad and start feeding. “May tanong nga pala ako,” biglang sabad ko, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “S-sino nga pala ‘yong mga lalaking ‘yon?” “Koogers,” sagot niya, nakinig naman ako habang sumusubo siya. “They have connections with syndicates.” “B-bakit… sila nandito?” “Because you’re gorgeous.” “Fillan!” “What…” Tinalasan ko siya habang nangingiti namang sumandok- sandok ang mokong sa hawak niyang container. Nang maubos iyon, ay malapad ang mga labi niya habang nakatingin sa akin. “Stop it…” sabay tulak ko palayo sa kaniya, nangingiti naman siyang lumapit sa akin. “Kapag talaga ikaw mabilaukan, I won’t help you.” “Keep bluffing,” marahan niyang ibinaon ang sarili sa aking dibdib, tinampal-tampal ko naman ang kaniyang likod. “I need water.” “Kukuha ako…” “Stay.” He pulls away from me and leans to press his lips to mine. Napapikit naman akong tumugon sa mga halik niya. Nang 84

15 marahas na gumalaw ang dila niya sa loob ko, ay pabiro ko siyang tinulak. He just grins and licks my lips with the tip of his tongue. “Nasty!” sabay tampal ko nang malakas sa kaliwang braso niya, kumurba naman ang gilid ng labi niya. “You wet my lips.” “Not dry anymore,” pilyo niyang wika, nangingiti naman akong umiling-iling. “Sultry.” Napahampas ako ulit sa braso niya, agad naman niya akong hinila at bumaon ang kaniyang ulo sa aking balikat. Tignan mo itong mokong na ito, kung makasandal akala mo bata. I smile at the thought and shake my head, sipping my drink. Sandali kong kinain ang sandwich sa gilid at kapagkuwan ay tumayo na. Si Rahelle naman ay nakasalubong kong papasok ng kitchen. I give her a warm smile, she just furrow her brow at me, and I ignore her. Nang nasa school, ay hindi pa rin matanggal ang ngiti sa aking labi habang inaalala ang nangyari kagabi. Napailing nga ako at bumaling sa nagsasalitang propesor namin sa economics. “Ms, Lawson,” biglang tawag ni sir, nanlaki naman ang mga mata ko. “Can we hear your opinion about labor cost?” “Uh…” saglit akong napatingin sa mga kaklase ko, handa na ang mga labi nila para pagtawanan ako, pero hindi ko sila pagbibigyan ngayon. “For me, sir. Medyo crucificial ‘yong exchange natin sa mga paghihirap nila. Can you imagine, for example, you bought one bag of rice for only… for only five hundred pesos, then you sell it to the market for two thousand. ‘Di ba ang laking patong, minus pa ‘yan sa ilang araw nilang paggigiling.” “So, are you saying it’s unfair?” “Absolutely, sir.” “You may sit down, Ms. Lawson.” 85

KNIFE AT SIGHT “Thank you, sir.” He gestures at me to sit down, and I oblige. Pagkasandal ko sa backrest, ay agad akong kinalabit ng kaklase ko. Bahagya naman akong lumingon sa kaniya. He just smiles at me, nodding at me, and I smirk, shaking my head. Sa sumunod na mga subject, ay naging tahimik na ako. Kinubli ko na rin ang pagsayaw sa aking mga labi, baka kasi matawag na naman ako ng wala sa oras. “You’re dismissed,” mapurol na wika ni Mrs. Lortan, nagsi- labasan naman ang mga kaklase ko habang nanatili ako. “O, Ms. Lawson ‘di ka pa uuwi?” “Ma’am,” sabay tulak ko palapit sa kaniya, nag-angat naman siya ng kilay sa akin. “About my spot?” “We’ll discuss with the board. Bakit mo bang gustong ma- pasama sa Business Fair?” “Wala lang po. ‘Yon lang kasi ang nakikita kong way to redeem myself from all the troubles I made last year.” “Ms. Lawson. Matalino kang bata. I know rainbows are hard to reach, but if you keep pushing you’ll be on top of it.” Marahan akong tumango. Tinignan naman niya ako sa malungkot na tingin sa huling pagkakataon at tumulak na palabas ng silid at iniwan ang ingay ng pagsara ng pintuan sa akin. Because the faculty members have important monthly meet- ings, I head out of the university. Sa paglalakad ko pa lang sa walkway, ay natatanaw ko ang pigura ng lalaki. Sumulyap ako sa bahagyang tumatakip-silim na langit at lumapit sa gawi niya. He gets my shoulder bag and clings it to his shoulder as if it’s a routine he can’t miss to partake. “How’s school?” marahan niyang tanong habang naglalakad, napahalukipkip naman akong ngumiti sa kaniya. “Why you’re 86

15 early now?” “Kasi may meeting ang faculty members,” sagot ko, tumango naman siya. “Kumain ka na ba?” “I had few.” “Lab’s tayo?” “Rese.” “Libre ko.” Kahit gusto niyang tumanggi, ay wala na siyang nagawa dahil hinatak ko na siya sa crosswalk. Muntik pa nga kaming mahagip ng isang truck, buti na lang at nakalagpas kami roon. “That’s crazy,” nangingiti niyang wika, natatawa naman akong kinulong ang mga braso namin. “Don’t do that again.” “I’ll think about it?” pilya kong sagot, napahinga naman siya. “We’re here.” We look at the menu board, then we head inside. Nauna ako sa counter at lumitaw naman siya sa gilid ko. Pinasadahan ko ng tingin ang menu board hanggang sa tinuro ko ang isang vegetable salad at isang bagnet. After the cashier get our orders, we push to the empty table near right. “Drinks?” agad na sabad ni Fillan pagkaupo sa tapat ko, napanguso naman ako. “I know you want one.” “Grabe ka…” nangingiti kong ngiwi, bahagya naman siyang napangisi. “E, ikaw nga ang lakas mong uminom ng kape.” “Caffeine’s my lifeline.” “Ako rin naman, a.” Saglit kaming natawa sa isa’t isa. Bahagya naman siyang bumaling sa humintong waitress sa gilid ng table namin, na abala sa paglapag sa aming mga orders. “Thank you,” sabay ngiti ko sa babae, saglit naman siyang yumuko sabay alis sa amin. “She is pretty, ‘no?” “What’s that?” sabay nguso niya sa aking pagkain, saglit 87

KNIFE AT SIGHT naman akong naguluhan. “Is that a fish?” “Bagnet ‘to. Gusto mo?” “No. I deserve this.” I just smirk and start eating. Ganoon din naman si Fillan sa kaniya. Saglit pa nga akong napatitig sa gumagalaw niyang mga panga at balik sa pagsubo ng pagkain ko. I don’t know how many times I tell this to myself, but this man is so gorgeous even he’s a man of color. Susubo pa sana si Fillan sa salad niya nang biglang tumunog ang telepono niya. Saglit siyang tumingin sa akin, kinuha ang telepono, at dinungaw ito. “W-what’s wrong?” sabad ko, bumanat lang ang panga niya habang nakatitig sa screen. “Fillan.” “Let’s eat,” sabay balik niya noon sa bulsa niya, bahagya namang kumunot ang noo ko. “Is that a chicharon?” “Hindi. Bagnet nga—uh, parang… pala.” “It’s fat, isn’t she?” I smile, nodding, even though I still feel so seated of what he read on his phone. Tumikhim naman siyang nangingiting sumubo sa kaniyang pagkain. Ano kaya iyon? My jaw clenches, my chewing slows down while staring at him, and I swallow it, licking my lips. 88

16 16 “ Bakit ang tagal mong umuwi kagabi,” biglang bungad ni Rachelle sa akin sa kitchen, bahagya naman akong napatalon. “Parang… nasa mga ten na ‘yon. Kasama mo pa si papa Fi.” “Papa Fi?” kunot-noong tanong ko, mabuway naman niyang nilabi ang pangalan ni Fillan. “Ewan ko sa ‘yo. Anong issue mo na naman?” “Nag-sex na ba kayo?” “H-hindi ko alam—No!” “Hmm. Maniwala.” “Bahala ka nga.” I leave her for the fridge, then open it. Marahan kong kinuha ang juice roon at nagsalin sa aking baso. Nakita ko namang mapanuyang sumusulyap-sulyap siya sa akin. I shake my head ang head to the living room. Hindi pa man ako nakakaupo, ay may kumatok sa pintuan. “Rach, delivery,” sigaw ko kahit hindi ko pa alam kung sino, tumugon lang siya ng malakas na ugong. “Hoy! Baka parcel mo ‘to.” 89

KNIFE AT SIGHT “Paki-bukas na lang muna,” balik niya, napahinga naman ako. “Kumakain pa ako.” “Tsk.” “Thanks.“ I sip on my juice for a while before I walk onto the door. Hinawakan ko ang siradura at mahina iyong hinila. Pagod namang bumukas ang pintuan at bumungad si Saion. My jaw instantly clench at the sight of him. “S-Saion,” halos hindi iyon lumabas sa bibig ko, tipid naman siyang ngumiti. “B-bakit ka nandito?” “Fetching you,” malambing niyang balik, saglit naman akong napatanga sa kaniya sabay iwas ng tingin. “Can I go inside?” “C-come in.” “Thanks.” Nanatili ako sa hamba nang makapasok siya, nanginginig ang mga mata, at napailing na sinara ang pintuan. “Oy,” bati ni Rachelle sa kaniya, tumango naman siya. “Ku- main ka na?” “Tapos na,” marahan niyang sagot, tumango naman si Rachelle sabay sulyap sa akin. “I’m here to fetch, Rese.” “Wala ka bang trabaho?” “Mamaya pa.” “Ah.” “Hmm.” I lick my lips and barely biting my bottom lip. Anong gagawin ko? Ang nababalisa kong mga mata, ay aksidenteng napasulyap sa kaniya. He smiles ever so gently before he comes back his sight to the empty wall. “‘Di ba nagwork ka kay papa?” mahinang sabad ko, sinalubong naman niya ang mata ko bago tumango. “K- kumusta siya?” 90

16 “We didn’t check on each other,” pormal niyang sagot, nakinig naman ako. “Pero ayos naman siya ka-trabaho. He always asks for your address.” “Uh, your shirt.” “Why, cute?” “That’s…” “Our shirt, yes.” Bahagya akong umiwas ng tingin at dumiretso sa loob ng kitchen. “Ang sarap na niya, ‘no,” mapang-asar na bungad ni Rachelle, tinalasan ko naman siya ng tingin. “Totoo kaya. Dati ang payat- payat pa niya.” “He’s wearing one of our leftovers,” sabay hinga ko, bahagya naman siyang napatanga. “Damn it. Parang nang-aasar siya sa ‘kin.” “Pa’no ‘pag makita ni Fillan?” “Fillan’s always secured, don’t worry.” “Mas masarap pa naman ‘yon.” “Rach!” She zips her mouth, stifling a smile. Nabuntong-hininga naman akong napatingin sa gilid. Ano bang kailangan niya sa akin at bumabalik-balik pa siya? I barely close my eyes, but twinkle open when Rachelle slaps my forehead. “It’s not funny,” bahagya ko siyang tinalasan, nangingiti naman siyang naglambing sa akin. “Tapusin mo na nga ‘yan, baka ma-late ka pa sa trabaho.” “Yes, boss,” sabay halakhak niya, napailing-iling naman akong napatanga sa kawalan. “‘Wag mo na siyang alalahanin.” “Paanong hindi, e, may past kami.” “Pagtuunan mo na lang ng pansin kung anong meron sa inyo ni Fillan. Kung meron man.” 91

KNIFE AT SIGHT “Isa pa ‘yan. Matapos ako mahatid kagabi, hindi na nagparam- dam.” “Wala ba siyang sinabi sa ‘yo?” Humilig ang alaala sa akin kagabi sa labas ng bahay. “Rese,” malambing niyang tawag, marahan ko namang sinalubong ang mga mata niya. “I might not be around for a week.” “Huh?” halos pabulong kong sabi, hinaplos naman ng hin- lalaki niya ang kaliwang pisngi ko. “A-aalis ka? Ka-kailan ang balik mo?” “Uncertain yet.” “Gano’n ba?” “You mad?” “No…” He looks at me for a beat before he pulls me to his chest. Bahagya namang nanginig ang mga mata ko sa nalaman. Rese, huwag kang magamba—babalik siya. I close my eyes, feeling his presence. Napakurap-kurap akong bumalik sa kasalukuyan nang pitikin niya ang noo ko ng daliri. “Aray, ha,” kunot-noong reklamo ko, nangingiti naman siyang nakatingin sa akin. “Kung ikaw pitikin ko diyan.” “Tuliro ka kasi,” pabiro niyang singhal, napahinga naman ako. “May sinabi ba siya sa ‘yo?” “‘Di ko matandaan.” “Pero babalik kaya?” “Late na ako.” “Sige na nga. Ingat ka.” I get my shoulder bag and walk past Saion at the living room. Agad naman siyang tumayo at sumunod sa likuran ko. Halos patakbo na akong tumulak palabas ng gate hanggang sa 92

16 makahinto sa Mini Cooper niya. He rounds to open the driver’s door, switching his key to open the other. “Hop in,” sabay pitik niya sa kamay, agad naman akong pumasok sa loob sabay sara sa pintuan. “You’re late?” “Barely,” walang gana kong sagot, napahinga naman siya bago binuhay ang makina. “Ano nga ulit ang trabaho mo?” “Architect and engineer.” “Sabi mo engineer.” “I chose not to brag the tail.” “Tara na nga.” Nangingiti naman siya sa pagtulak ng sasakyan sa kahabaan ng daan. Inside the campus, I dash over to the business department building. Hindi ko nga mabilang kung ilang mga estudyante ang mga nabangga ko makarating lang sa room namin. Nang papaliko na ako, ay napatalon ako sa gulat nang makita ko ang lalaking bumisita sa bahay nakaraang linggo. “We meet again,” sabay kurba ng labi niya, bahagya naman akong napaatras. “Jowa mo na pala si Fillan?” “I-I don’t know what you’re talking about,” akmang lalag- pasan ko na siya, pero mahigpit niyang hinawakan ang braso ko. “Ano ba!” “Hindi mo alam ang pinasok mo.” “B-bitawan mo ako…” “Sabihin mo sa kaniya, ha, na nagkita tayo.” “Let me go!” Mapang-asar naman niyang inalis ang kamay niya sa akin at agad naman akong nagpatuloy sa pagtulak. “The error of margin—“ natigilan si sir sa pagsasalita, saglit akong napayukod. “Proceed to your seat, Ms. Lawson.” I nod and head for my chair. Agad naman akong kinalabit ng 93

KNIFE AT SIGHT kaklase kong lalaki. Tinalasan ko nga siya, pero nanlaki ang mga mata ko nang palihim niyang ipinakita sa akin ang lirtato ni Fillan. Before my eyes start to tremble, I cross his sight. “Saan mo nakuha ‘yan?” banat-panga kong tanong, ma- panuya naman siyang napangisi. “A-alam mo ba kung nasaan siya?” “Libre muna,” mapaglarong wika niya, napahinga naman ako. “Isang box ng pie.” “Oo na. Mamaya.” “Goods.” “So, nasaan?” “May pie na ba?” Palihim akong napasinghal at padabog na ibinalik ang paningin sa harapan. After class, based on our agreement, I purchase one box o pie. Kaya ngayon ay nakatitig ako sa kaniya habang ngumunguya siya. Bahagya nga akong napaismid nang mapapikit pa siya sa pagkagat doon. He’s so overdramatic. “So, nasaan siya?” sabay tapik ko sa kaniyang malaking braso, saglit naman siyang napataas ng kilay. “Si Fillan. Nasa’n siya?” “Teka lang, kumakain pa ako,” sabay kagat niya ulit sa hawak na pie, napahinga naman akong sumimsim sa aking hawak na water bottle. “Nagugutom ka ba?” “I don’t eat with strangers.” “Pumunta nga kayong dalawa sa Lab’s, e.” Dahil nararamdaman ko na ang pagkabanas sa kaniya, ay kinuha ko ang telepono at bumaling doon. “I saw your scores,” sabad niya sa gitna ng aking pag-scroll, tinaasan ko naman siya ng kilay. “Ang ta-taas, ha. Halatang inspired.” “Puwede ba,” sabay harap ko sa kaniya, kumagat naman siya 94

16 sa pie habang hindi inaalis ang mga mata sa akin. “‘Wag mo nga akong winawala sa usapan. Nasaan si Fillan?” “Ang cute ng bracelet mo.” “Ugh!” He chuckles, and I roll my eyes, snapping his sight off me. Mukhang ayaw niyang sabihin. Pero kailangan ko pa rin mala- man, lalo at may kutob akong hindi maganda. When there’s only one pie left in the box, I snatch it before his hand lands on it. “Akala ko ba you don’t eat with strangers?” mapang-asar niyang sabi, bahagya ko naman siyang tinalasan. “Pero sige, sa ‘yo na ‘yan. Mukhang gutom ka na, e.” “Excuse me?” sabay angat ko ulit ng kilay, humalakhak naman siya. “Where is he ba!” “Eto na, eto na. Concern jowa ka lang, e.” “Daming satsat.” Bago niya ibinuka ang mapupulang mga labi, ay lumingon- lingon muna siya sa paligid, at kapagkuwan ay humilig palapit sa akin. “Fillan is in the Shrine right now,” pabulong niyang sabi, kumunot ang noo ko. “Kasama ang gang niya, ay may misyon sila.” “Anong misyon?” balik ko, sumulyap naman siya sa kaniyang relos bago tumayo. “Hoy—anong misyon?” “I’ll leave it here.” “Ano ngang mission—“ But he walks away without even knowing his identiy or his name. Napabuntong-hininga na lang ako sa kawalan at wala sa sariling kumagat sa pie. Ano bang misyon ang ginagawa mo, Fillan? My jaw barely clench before I chew the bite-size of pie. Pagkatuntong ng alas singko, ay agad na akong umuwi dahil 95

KNIFE AT SIGHT wala namang Fillan na magsusundo sa akin, dahil nasa misyon siya. “O, ba’t busangot ka diyan?” bungad ni Rachelle pagkasara ko ng pintuan sa bahay, umiwas naman ako ng tingin. “Hulaan ko. Mababa score mo?” “May dala kang pagkain?” halos pabulong kong sabi, mara- han naman siyang tumango sabay lapit sa akin. “Gutom ako.” Her frowning eyes greet me, and I let her embrace me, re- luctantly. Saglit lang iyon at hinarap din niya ako. Bahagyang nanlumo ang pang-ibabang labi ko at dinala naman niya ako sa kitchen. Wihout a word, I know she knows I’m not all right. “Kakain ka, ha,” pagalit niyang sabi, tipid naman akong tumango. “Tapos iinom ka.” “Oo nga…” bahagyang iritado kong tinig, hinaplos naman niya ang kamay ko bago kinuha ang mga dala. “Sasabayan mo ako?” Marahan niya akong nilingon at kapagkuwan ay tumango. 96

17 17 Iam staring at the photo of Fillan on my phone. Bahagya akong napangiwi. Ano ba kasing misyon iyang pinasok mo? I graze my hand over the screen and flip it over. “Miss mo na?” bungad ng kaklase kong asungot, umiwas naman ako ng tingin. “Asus, halatado ka na, e. Pero sa bagay, pogi din naman si Fillan. Lamang siya ng tatlong paligo sa ‘kin.” “You’re crazy,” sabay gulong ko ng mata, ngumisi naman siya. “I still don’t know your name. What’s your name ba?” Tinuro niya ang sarili, na agad kong tinanguan. “I’m Braston,” sabay lahad niya ng kamay, pabiro ko namang tinabig iyon na ikinatawa niya. “Hindi kaya mabantot ang pangalan ko. Pang action star.” “Siguro,” sabay sapak ko sa braso niya na puno ng tattoo, umakto naman siyang nasaktan. “Ilan nga pala ‘yan?” “Ang ano?” “Yan.” “Tattoo?” “Mm.” Without a warning, he tugs his shirt off, revealing his sculpted 97

KNIFE AT SIGHT chest and lower frame. Agad ko namang binilang ang tattoo niya. Napapatingin nga ang iilan sa ganda ng hulma niya. Once done, he puts his shirt on. “Nabilang mo na lahat?” balik niya, tumango naman ako. “Ilan?” “Sa harap lima…” saglit akong tumingin sa gilid, sinalubong naman niya ang paningin ko nang bumalik ito. “Sa likod parang… tatlo. Tapos sa braso mo. Basta madami—‘wag mo na nga akong pag-isipin.” “Tamad ka na ngang mag-aral, tamad ka pang magbilang.” “Tsk. E, wala naman akong paki sa tattoo mo.” Ngumisi siya at bago nagsalita ulit, ay kumagat muna ng isang pirasong pie. “Magkakaroon sana si Fillan, pero ayaw niya,” kasuwal niyang tapat, nakinig naman ako. “Naalala ko pa no’ng nasa Brunei kami. Gustong-gusto ko talagang magpa-tatoo no’n, pero ayaw niya—“ “Magkakilala kayo?” sabad ko, bahagya namang nanlaki ang mga mata niya sabay iwas ng tingin. “Ba’t ‘di ka makatingin sa ‘kin? Anong relasyon mo kay Fillan?” “Wala ng pie.” “Bras.” “Bili ulit ako?” “Braston.” His jaw clench, and I meet his eyes with interrogation. Pero umiling lang siya at naglakad palayo. Napatingin na lang ako sa box ng pie at nilingon siya. He reaches the glass door and gets out fluidly. May tinatago siya sa akin at gusto kong malaman iyon. After that incident, Braston refuses to show up in the following days. Nagsisisi na tuloy ako kung bakit tinanong ko pa iyon. 98

17 Sa tuwing pumupunta ako ng cafeteria, ay naalala ko siyang kumakain ng pie. I should have compressed my whim. “Lawson,” tawag sa likuran ko, sinalubong ko naman ng tingin ang isang dalaga. “Jowa mo na daw si Fillan? Hindi ka natatakot do’n? Killer ‘yon.” “I…” nagpabalik-balik ang tingin ko sa dalawa pang babaeng dumalo, ang matangkad na lalaking naka-jacket ay lumapit sa akin. “H-hindi ko alam ang sinasabi n’yo.” “Oh, come on. Kalat na sa buong Tuvian, na nagkikita kayong dalawa nang palihim.” “You don’t have proof.” “Well, sa ngayon wala. Pero baka bukas, meron na.” “What do you mean?” Ngumisi lang ang dalaga at nilagpasan ako, na agad akong hinawakan ng lalaki. “Are you okay?” marahan niyang tanong, wala sa sarili naman akong tumango. “Don’t listen to them. Sometimes chaos came from the barks.” “You’re funny,” sabay ngisi ko, maingat naman niyang inalis ang kamay sa likod ko. “I’m okay na.” “Are you sure?” “Yes.” He is about to assert, when I dimiss him immediately. Mabagal na mga hakbang ko habang binabaybay ang hallway. Nakarating na lang ako sa labasan ng Business department, ay binabagabag pa rin ako sa impormasyong narinig kanina. What if they knew about us? Bigla akong napatigil sa paghakbang at nanlaking nanginginig ang mga mata. No, no. Hindi puwedeng malaman ni papa ang tungkol doon. Bago pa may pumatak na luha, ay mabilis kong tinahak ang 99

KNIFE AT SIGHT walking shed hanggang sa makalabas sa campus. But when I’m at the walkway, someone drags me to the side, shushing me with a kiss. “F-Fillan?” gulat kong bulong, dumampi ulit ang labi niya sa akin. “What are you doing here? Akala ko ba isang linggo ka pa…” “Aborted,” sagot niya habang palinga-linga akong hinatak sa malayo, nagpatianod naman ako. “Do you wanna touch the sea?” “Yes.” “You will.” Sa matarik na pababang daanan, ay napahawak ako nang mahigpit sa braso niya. “We’re almost there,” marahan niyang sabi, napatingin naman ako sa bukana ng ilog. “Do you like cruising brines?” “Hindi,” agad kong sagot, ngumisi naman siya. “Don’t give me that.” “What…” “Oh, you already know what.” The corner of his lips heave up. Inirapan ko naman siya at nagpatuloy kami sa pagtulak. Nang matanaw ko ang speedboat sa hindi kalayuan, ay agad akong sumampa sa likod niya. His hands instantly clamp my shanks. Ilang hakbang din ang ginawa namin bago namin narating ang hanggang baywang na tubig. “Lady’s first,” sabay lapag niya sa akin sa loob, napailing- iling naman akong ngumisi. “Sit straight, so we’ll not wobble.” “Okay,” sagot ko, marahan naman siyang sumunod sabay tabi sa akin. “Oh, God. Your eyes.” “Did they flatter you?” “Stop…” 100

17 He grins and comes to the steering wheel. Umupo naman ako sa bulge malapit sa puwit ng boat. Sandali niyang binuhay ang makina at mahina na kaming tumulak palayo roon. Wincing at his stature, I stand and hug him from the back. “This scent leaves rent free on my mind,” sabay samyo ko sa kaniyang batok, saglit namang nagtagpo ang aming labi nang lumingon siya. “You should know how to type next time.” “They monitor all registered numbers in Tuvian,” may ba- hagyang lungkot sa tinig niya, sumandal naman ako sa kaliwang balikat niya habang tumutulak ang speedboat sa kalmadong ilog. “Besides, you’re better when felt.” “Bolero ‘to.” “Wanna steer?” “Sige nga.” “Here…” Dahan-dahan niyang binitawan ang steering wheel at pumunta sa likod ko, kaya hinawakan ko ito nang mahigpit. “You’ll stay here?” bigla kong sabad, dinampian naman niya ng halik ang gilid ng leeg ko. “I’m asking.” “Maybe,” sabay yapos ng malalaki niyang mga braso sa katawan ko, saglit pa nga akong nakiliti. “Hands on the wheel.” “Sorry, sorry.” “It’s okay.” As the boat keeps wading through the water, the sun is also setting down. Nakayakap pa rin si Fillan sa akin, na sa tingin ko nga ay nakatulog na. Halos isang oras na akong nakahawak sa steering wheel, pero hindi pa ako nakaramdam ng pangangalay. Maybe because Fillan is here. “Hey,” sabay kibit ko sa aking kaliwang balikat, naaantok naman siyang umungol. “Sa’n ba tayo pupunta?” “Wherever you wanna go,” agad niyang balik sa balikat ko, 101

KNIFE AT SIGHT napahinga naman ako. “Just don’t sleep.” “Abuso ka. Ikaw naman dito.” “You’re tired?” “Mm.” “Okay.” Ako naman ang nasa likod niya at siya naman ang may hawak ng steering wheel. “Kanino ‘to?” bulalas ko, bahagya naman niya akong nilingon. “Itong speedboat, kanino ‘to?” “Sa ‘kin,” mahina niyang sagot, napangisi naman ako. “Why you’re laughing at me?” “Puwede ka nang makapagdagat.” “They have no control at sea.” I push my bottom lip and press it to his nape. Sa ilang araw naming kasama ang isa’t isa, nawawala na ang lahat ng duda ko sa kaniya. Hubo’t hubad nga niyang ipinakita ang sarili niya sa akin. And I appreciate him for that, because it made me realize I should never judge the book by its cover. Sa pagpapatuloy ng aming pagtulak, ay nakarating kami sa karatig ng Tuvian. “This island is smurky,” bulong ko sa kaniya, hinaplos naman niya ang braso ko. “Sure kang dito tayo ngayong gabi?” “Mm,” sabay harap niya sa akin, inayos ko naman ang nagulo niyang buhok. “It’s fun, right?” “Yes. But you’re not wearing your leather jacket.” “It prefers to fit yours.” “Let’s hop out?” “Okay.” He nods, leaps, and lands on the shore effortlessly. Bago pa man ako makatalon, ay binuhat niya ang magkabilang-baywang ko. Tinampal ko naman ang dibdib niya, na ikina-ngisi niya. 102

17 This douche is teasing me. Inirapan ko siya at naunang tumulak sa puting buhangin. “Ano ‘yong ilaw doon?” sabay nguso ko sa nakita sa hindi kalayuan, nagpipgil naman siya ng ngiti. “Fillan.” “We’ll go there later,” malambing niyang sagot, napahinga naman ako. “Can I sit beside you?” “Sure.” “I got a tent for us.” “Buti naman. Akala ko dito tayo matutulog. Madali pa naman akong lamigin.” “You can cradle my arms.” I shake my head, stifling a smile. Lumalandi ang Afrong ito, a. Hinugot ko ang telepono at humilig sa kaliwang balikat niya. We take a picture together before I sleep on his crotch; his palms stroke my ears. “Look!” sabay turo ko sa agila na halos lumapat sa niyog habang lumilipad, patuloy naman siya sa pagmasahe sa aking tenga. “Do you think he can catch a prey?” “If a prey will run, he won’t,” bahagya siyang tumingala sa ulap, inabot ko naman ang magkabilang-gilid ng leeg niya. “But if he pursues, he will.” Kagat-labi kong hinila ang leeg niya palapit sa akin hanggang sa maglapat ang aming mga labi. “We should eat,” sabay tapik niya sa kaliwang bicep ko, tumango naman ako. “Let’s go.” “Basta libre mo,” sabi ko matapos niya akong tulungan makatayo, nagkibit-balikat naman siya. “This time, let me eat meat.” “How about bacon?” “I want nice meat.” Fillan looks at me earnestly for a moment, then nods. Agad 103

KNIFE AT SIGHT ko namang ikinulong ang mga braso namin at nagsimula nang tumulak. Pero hindi pa ako nakuntento at tumalon sa likod niya. Luckily, he catches my shanks immediately and chuckles so manly. 104

18 18 “ Ang sarap,” bahagya akong umungol, ngumisi naman si Fillan habang sumusubo sa tapat ko. “Eat your salad.” “I’d like to try it,” sabay nguso niya sa hawak kong pata, agad naman akong napahinga. “Come on.” I shake my head, and he pouts his crimson lips. Noong last time na kumain siya nito, ay nadura lang niya. Sayang naman kung idudura niya ulit. I reach for his cheek and barely pinch it. “Kumain ka na,” pabiro kong singhal, tumatango-tango naman siyang sumubo sa salad niya. “Masarap kaya ‘yan.” “But I wanna know its taste,” sabay titig niya sa pata ko, saglit naman akong napasulyap doon. “Can I?” Napahinga ako nang malalim, kumurot ng balat ng pata, at marahan na isinubo sa kaniya. “It’s crunchy,” komento niya habang malutong iyong ngi- nunguya sa loob ng bibig, napangiti naman ako. “Can I have more?” “You sure?” balik ko, tumango naman siya. “Okay. Here…” He greets the skin with his oily lips. Halos mapatanga nga ako sa ganda ng hulma nito. Pero nang haplusin niya ang kamay 105

KNIFE AT SIGHT ko, ay napakurap-kurap ako. What is this gorgeous doing in my mind? “Maganda dito, a,” pagwala ko sa pagka-ilang, nakatitig naman siya sa akin. “No’ng unang punta ko dito, ilang taon pa lang ako no’n. May improvement na ang facilities nila.” “I own this,” kalmadong sagot niya, natilihan naman ako. “And it became my solitarium.” “Ito ba ang Shrine?” “He told you?” “Huh?” “Braston. He told you?” Bahagya akong umiwas ng tingin at napahinga naman siya. “You’re upset?” mahina kong balik, umiling naman siya. “Ang cute mo talaga.” “How’s the food?” sabay nguso niya sa hawak ko, tumango- tango naman ako. “You like it?” “Masarap. Pero baka pumutok ang batok ko.” “Fatty foods are really hazardous to our health.” “Kaya nga.” “You should eat wisely.” I nod dismissively, and he proceeds to eat his salad. Pinag- mamasdan ko lang siya sa bawat pagsubo at pagnguya niya. Pero bahagya akong nalungkot nang maalala ang kalupitan na pinaparamdam ng Tuvian sa kaniya. I purse my lips, jaw clenches, as I reach for his free hand. Bahagya namang kumunot ang noo niya nang bumaling sa akin. “I see you now,” sabay tayo ko, sinalubong naman niya ako ng halik. “I see you now, Fillan.” “And you let me see you, too,” marahan niyang sabi, dahan- dahan kong ipinaglapat ang mga noo namin. “I know your heart 106

18 is pure. You wouldn’t believe the lure.” “Hindi talaga. Kasi alam kong mali sila—at tama ako.” “Did you really see me?” I nod, smiling. Saglit namang dumampi ulit ang labi niya sa akin at bigla na lang akong binuhat. Natatawa pa nga akong napahiyaw na tinampal-tampal ang kanang balikat niya. He turns nuts when he’s in jubilee. “Kain ulit tayo?” nangingiti niyang aya, hinaplos ko naman ang kanang pisngi niya sabay tango. “I want to feel the skin more.” “I’d… also like to get used to grass, too,” kagat-labi kong ngisi, napailing-iling naman siyang nagpipigil ng ngiti. “What…” “We’re goats now.” “Better than goose.” Nagkibit-balikat siya at maingat akong iginiya pabalik sa upuan ko habang hindi pa rin matanggal ang ngiti sa labi niya. At seven, I use his room’s shower adjacent to the restaurant building. Sumama nga si Fillan maligo sa akin kanina, pero lumabas din nang magbihis na ako. Nakakaaliw lang, kasi nakita na niya ang lahat sa akin, pero nahihiya pa rin siya. But my boob is the only exception; it’s his favorite part of my body. “We’ll sleep in the tent?” kunot-noong tanong ko pagkalabas ng banyo, tumango naman siya. “Paano kung malakas ang alon at tamaan tayo?” “I’m with you,” malambing niyang sagot, napabuga naman ako ng hangin bago tumabi sa kaniya sa kama. “But if you want it here…” “No. Let’s sleep in the tent.” “You sure?” “You’re with me.” “I’m with you.” 107

KNIFE AT SIGHT Bago pa ako malandi nang tuluyan ng Afro, ay lumabas na kami ng silid niya, at tumulak sa maputing buhangin. “Ang ganda ng lugar na ‘to, ‘no?” bulalas ko habang naglalakad kami palapit sa tent, nakinig lang siya sa akin. “Parang goods na pang-honeymoon.” “You want us to do our honeymoon here?” agap niya, nataranta naman ako sa isasagot ko. “Huh, Rese?” “H-hindi. I mean… maganda ang lugar para sa magha- honeymoon.” “But the question is… do you want us here to do our honey- moon?” “Hi-hindi ko alam. Ikaw?” “I prefer to take you to the Shrine.” I am stunned at his remark. Natuon nga ang buong atensiyon ko sa kaniya. Iyon ba and Shrine na sinasabi ni Braston? I look at him with a faint look. “You deserve to be taken there,” sabay lapat ng mga palad niya sa magkabilang-baywang ko, bahagya naman akong napakagat ng labi. “Only if… you trust my knife.” “May tiwala ako,” sabay lapat ng mga palad ko sa magkabilang- pisngi niya, nakatitig lang siya sa akin. “Mapupurol man, pero sabay nating tutulisin ‘yan.” “You know my language now?” “Maybe?” Ngumisi lang siya, saglit akong hinagkan, at tumulak na kami papasok sa loob ng tent. The lapping of the waves to the shore is deafening. Pero sa bawat hampas naman noon, ay nakakaramdam ako ng saya. Siguro marahil ay dahil ito sa nararanasan ko ngayon habang kasama si Fillan. Fillan might be deep, but he is not shallow. “Are you sure?” tanong niya ulit habang hinuhubad ang suot 108

18 na shorts, tumango naman ako. “Are you comfortable with me wearing underwear only?” “Nahawakan ko na ‘yan,” birong-totoo kong sagot, tipid naman siyang tumango. “Gusto mo hawakan ko ulit?” “If you want, yes. But if it catches you off guard, no.” “Ito na…” Natigilan siya nang marahan na lumapat ang palad ko sa bukol ng pagkalalaki niya. “Oh, don’t act so surprised,” nangingiti kong gulong ng mata, umusog naman siya palapit sa akin sabay abot sa aking kanang bundok. “Why don’t you touch my slice?” “I prefer to trek the hills,” sabay tago niya sa gilid ng leeg ko, nanatili naman ang kamay ko sa bukol niya. “Is it okay if I…” “Go on.” “Sure?” Gently, he leans forward and unbutton my blouse, untagging the tie off my neck. Nang mahubad tuluyan iyong mahubad, ay agad naglaro ang labi niya sa aking utong. Napakagat-labi nga akong napaungol at sumisid ang kamay sa papasok sa panloob niya. As he slowly pulls himself off me, I greet his meek eyes. “My lips were pale without your refill,” pilyo niyang sabi, hinaplos ko naman ang ulo ng kahabaan niya. “The world is round for others who want to rule our fate. But for us who want nothing but joy, it’s shapeless.” “I’m pulling off my hand. You’re getting mad,” sabay sulyap ko sa tumitigas na niyang pagkalalaki, nangingiti naman siyang umiling-iling. “Let them follow the sphere. Hindi naman nila tayo mauuto.” “I hold on to you, Rese.” “I hold on to you, too.” Bago pa man may mangyari sa amin, ay inalis ko na ang kamay 109

KNIFE AT SIGHT ko sa loob ng panloob niya, at isa-isa naman niyang ibinalik sa pagkaka-butones ang blouse ko. “Sorry for the stroke,” sabay sandal ko sa dibdib niya, sum- inghap lang siya sa buhok ko. “At least, I know you now.” “Hmm,” sabay masahe niya sa aking kaliwang bundok mula sa labas ng aking blusa, tinampal ko naman nang mahina ang pisngi niya na ikina-ngiti niya. “I’m about to sleep…” “Ginawa mo ng stress ball.” “Let me ease my worry, Rese.” I pout my lips and nod. Patuloy naman sa pagmasahe ang kaniyang malaking palad doon. Ang kamay ko naman ay abala sa pagtapik sa kaniyang batok. Slowly, my tap is getting lazy until my eyes shut close on its own. Nararamdaman ko ang pagtapik sa aking balikat, kaya mara- han kong ibinuka ang mga mata. “Time for school,” sabay ayos niya sa takas ko, napahikab naman akong bumangon. “You’re not gonna go to school?” “Hmm-mm,” wala sa sarili kong iling, tinuro naman niya sa gilid ang mga damit na nakatupi. “Akin ‘yan lahat?” “For the meantime, wear my stuff.” “I always wear your stuff.” “Is that okay with you?” “Oo naman.” Before he can interject, I plant a kiss on his cheek, and start to change my clothes. Agad naman na sinarado ni Fillan ang tent at lumabas. Ang lalaking iyon talaga, nahihiya pa ring makita ang katawan ko. Well, I can’t blame him, though; I am also as shy as him. “How’s the fit?” bungad ko pagkalabas ng tent, nanlalaking- mata naman siyang napatitig sa suot kong jagger at oversize shirt. “Hoy.” 110

18 “It’s…” masuyo niyang hinawakan ang magkabilang- baywang ko, tumingala naman ako sa kaniya. “It’s cool, on you.” “Anong pagkain natin ngayon?” “Whatever you like.” Pabiro ko siyang tinignan sa naghahamong tingin at napangiti lang siyang umiling-iling. “Ano po sa inyo, ma’am?” bungad ng babaeng cashier pagkapasok namin sa restaurant, napatingin naman ako sa menu board. “Marami po kaming morning meal dito na tiyak kong magugustuhan n’yo. Or do you like our buffet?” “Just give us one meat and veggies, Maria,” sabad ni Fillan sa gilid ko, saglit namang yumuko ang babae sa kaniya. “Also, add a pitch of lemon juice.” “Noted, sir. Should I walk it into your room?” “We’ll eat here.” “Okay, sir.” “Hmm.” After telling our orders, I proceed to the empty table to the left while Fillan goes to the restroom. Pagkaupo ko roon, ay nagsi- taasan ang mga kilay ng mga babaeng nakaupo sa tapat at gilid ng table namin. Saglit na bumanat ang panga ko at nilibang ang sarili gamit ang aking telepono. I have no time for their glares. Tatapikin ko na sana ang numero ni Rachelle nang may nagsalita sa kaliwang gilid ko. “Miss.” “Yes—“ 111

19 19 My eyes widen when I see Callun. Bahagya pa nga siyang nag-angat ng kilay sa akin. Napasulyap ako sa mga babae sa hindi kalayuan, na humihiling na bumulong sa mga kasama. I bring my eyes to my cousin, and he is still waiting for an answer. “Rese,” sabay kiling niya sa ulo, umupo naman si Fillan sa tapat ko na parang hindi siya nakita. “Who’s this guy?” “Cal,” halos pabulong kong sabi, kumunot naman ang noo niya. “Cal, let me explain…” “Alam ba ni tito ‘to?“ “Please don’t tell him.” Saglit niyang dinungaw si Fillan at umiling-iling na humak- bang palayo sa amin. “I’m sorry ‘bout him,” marahan kong sabi, malungkot lang siyang umiling sa akin. “No. You should’ve never seen that.” “It’s done, Rese,” sabay abot niya sa kamay ko, napahinga naman ako. “Maybe we should just sit on the strings, no matter how thick the blow.” “I’m sorry again.” 112

19 “Where are our orders?” “Niluluto pa ‘ata.” “I see.” He smiles at me, and I reach for his hand, rubbing the corner of his backhand. Tinapik lang niya ng dalawang beses ang kamay ko. Nakuha ko naman agad iyon, kaya inalis ko na. I glance at him, and I see his jaw half-clench. “I want to try your salad,” mapanuya kong sabad sa katahimikan mayamaya, bahagya naman siyang ngumisi sa akin. “Sige na.” “This is salad,” paalala niya, napahinga lang akong tumango sa kaniya. “You really want?” “Mm.” “Here…” Sinalubong ng bibig ko ang nasandok na salad sa kutsara. “How is it?” agad niyang tanong habang ngumunguya ako, tumango-tango naman akong napatirik ng aking hinlalaki. “Glad you like it.” “I told you,” ngumunguyang sabi ko, inalis naman niya ang mayo sa gilid ng labi ko gamit ang hinlalaki. “Matamis pala.” “Yeah. It’s sweet.” “Fillan.” “Rese.” “Starting now, you feed me with these, hmm?” He just grins, and I pinch his right cheek. Natatawa siyang sumubo sa salad niya. Sinubuan ko rin naman siya ng nakusot kong balat ng baboy. With courtesy and respect, he chews it for the second time. “Just tell me if you want to puke it,” marahan kong sabi, tumango naman siya. “Let’s eat.” “Thank you,” halos pabulong niyang sabi, tipid naman akong 113

KNIFE AT SIGHT ngumiti sa kaniya. “I know this is weird for you…” “Tsk. Stop it. I don’t want you to feel pity.” “Rese, I’m happy that you’re here.” “Masaya din ako.” “There’s something on your lips. Wait…” Bago ko pa man mapahiran iyon, ay nauna na siya. “Fillan,” sabay hawak ko sa kaniyang palapulsuhan, marahan naman niyang sinalubong ang mga mata ko. “Kung sasaklob man ang dilim, mananatili akong liwanag mo. Tandaan mo ‘yan.” “I will,” sabay dampi niya ng halik sa aking kamay, hinaplos ko naman ang pisngi niya. “Let’s finish this, so we can taste the sea.” “Sige.” “You look fit with my stuff.” I just shake my head, forcing myself not to smile. Buwisit na Afro talaga, alam na alam paano ako kunin. Napapasulyap ako sa kaniya habang nangingiti naman siyang tumingin-tingin sa akin. I spat his arm, and he chuckles. Matapos ang mabilisang meal sa restaurant, ay agad akong hinila ni Fillan sa dalampasigan. “Ang lamig,” pasigaw kong reklamo, nangingiti lang siya habang patuloy sa pagtulak. “Fillan. Hintayin mo ako.” “Oh, my bad, my bad…” sabay balik niya, agad naman akong napahawak sa kaniyang kaliwang braso. “Slowly. There. Or do you want to hop on my back?” “Hindi na. Basta hanggang baywang lang tayo.” “Mine? Or yours?” “Akin!” “Yeah…” I know he is having fun of teasing me right now. Mga lalaki 114

19 talaga, ang hilig mang-asar. Kaya minsan ay nakakabanas kasama ang mga lalaki, kasi walang araw na hindi ka aasarin. Just look at this Afro as an example. Sa pagpapatuloy namin sa pagtulak, ay huminto siya nang mapansing hanggang baywang ko na ang tubig. “Ba’t hanggang binti lang sa ‘yo?” hindi ko makapaniwalang sabi, ngumisi naman siyang napatingin sa kabuuan ng kara- gatan. “Anong height mo?” “6’3? Not sure,” sabay kibit-balikat niya, hinaplos ko naman ang hubad niyang dibdib. “You look so tiny.” “Kaya nga. 5’8 lang kasi ako.” “That’s fine. Come, let’s swim.” I don’t know what gotten to my mind when I hop on his back, twining my arms around his neck. Marahan namang lumubog ang katawan niya sa tubig. Naawa nga ako dahil halos lumuhod na siya para lang mag-enjoy ako. I sit my chin on his left shoulder. “Do you want us to swoop under?” sabay tingin niya sa kaliwang balikat, dinampian ko naman ng halik ang kaniyang pisngi. “Rese. I’m asking here.” “Sige,” nangingiti kong sagot, napahinga naman siya. “Sisid na.” “But we have to go deeper.” “Okay.” “Trust me. I got you.” “Alam ko.” Habang nakasabit sa kaniyang likod, ay marahan siyang tumulak sa hanggang baywang niya. “Further,” sabay tapik ko sa balikat niya, lumingon naman siya sa kanang balikat. “Usog pa nang konti.” “To my chest?” marahan niyang balik, tumango naman ako. 115

KNIFE AT SIGHT “Okay.” With his vast stature, we wade through the small waves until he stops moving when the water levels his chest. Napayakap nga ako nang mahigpit sa kaniyang leeg habang bahagyang nanginig ang mga labi. May mga magkasintahan naman na nakasakay sa banana boat na dumaan sa gilid namin. I dip my lips to the side of his neck, almost reaching his chest, and he taps my shank. “Don’t be scared,” malambing niyang wika, nanatili ang posisyon ko sa ganoon. “I’m here, Rese. You’ll never get drown.” “Hindi ako marunong lumangoy sa ganito kalalim,” mahina kong sabi, tinapik-tapik naman niya ang likod ng binti ko. “Natatakot ako, Fillan.” “It’s okay. I’m here. I’m here…” “Ang lamig.” “Do you wanna go back to the tent?” “No. I can endure.” Nang bahagya nang bumaba ang katawan niya, ay mas lalo akong napahigpit ng kapit sa leeg niya. “I’ll stroke under, is that okay with you?” marahan niyang tanong, nanatili lang nakayuko ang ulo ko. “Hold tight.” “I’m almost choking you,” sabay tawa ko, napangisi naman siya. “Basta ‘wag kang masyadong sumisid sa malalim, ha.” “You have my word.” “Okay. Sisid ka na.” Slowly, he floats through the water while the water is touching my belly. Nasa taas ng tubig ang ulo niya habang patuloy kaming palutang na tumutulak. Natawa pa nga kaming dalawa nang muntikan siyang mauntog sa dumaan na kayak. As our laughter slowly recedes, I look at the horizon. “How’s my passenger?” naroon pa rin ang lambing sa tinig 116

19 niya, dinampian ko naman ng halik ang gilid ng leeg niya. “Do you want to dock, ma’am?” “Stop…” natatawa kong sabi, lumapad naman ang labi niyang nakatitig sa akin. “Did someone tell you how gorgeous you are?” “Yes.” “Who?” “You.” “Fillan!” Humalakhak lang siyang tumalikod sa akin at palutang kam- ing tumulak sa kanan. When the sun is extending its rays to us, we decide to mount from the shore. Agad namang nakaalalay si Fillan sa baywang ko habang nagsisimula na kaming maglakad sa buhangin. Akmang papanhik na kami sa gawi ng tent nang biglang may batang bumangga sa amin. I look down at the kid frowningly while Fillan can’t look at his eyes. “Are you okay?” sabay lupagi ko, tumango naman siya. “Nasaan ang mga magulang mo?” “There,” sabay turo niya sa cottage sa kanang dulo, sumulyap naman ako roon. “I want to swim.” “Naku, baka malunod ka.” “I want to swim!” “I know. But the waves are so ruthless right now. Look!” “Hmm…” “Sama ka na lang sa ‘min.” “Okay.” Sumulyap ako sa Afro, na hindi pa rin makatingin sa bata. “Hey,” mahinang tawag ko sa kaniya, bahagya naman siyang bumaling sa akin. “Are you okay?” “Y-yes. I’m-I’m okay,” sabay banat-pangang sulyap niya sa bata, napahinga naman ako. “L-let’s go?” 117

KNIFE AT SIGHT I nod, sheepishly. May hindi sinasabi ang lalaking ito. Sa gawi pa lang ng pag-iwas niya sa mata ng bata, ay alam kong may kailangan pa akong malaman. I glance at him as we push to the tent, holding the tiny arm of the kid with my palm. “This is our tent,” sabi ko sa bata, wala naman siyang ganang nilibot ito ng tingin. “Do you want to eat food?” “I want to swim,” patuloy pa rin niya, ginulo ko naman ang buhok niya. “Daddy’s looking for me. I need to go—“ “Stay ka muna sandali. May mga pagkain kami.” “I want to swim—“ Sumabad si Fillan. “Then swim!” puno ng galit ang tinig niya, bahagya namang nanginig ang mga mata ng bata. “Get out. Eat the waves.” “Fillan!” saway ko sa kaniya, nagsimula namang umiyak ang bata. “Don’t listen. Just go outside for a while, I’ll just talk to him, hmm.” He nods, but before he leaves, he punches Fillan on the chest. Banat-panga namang nagsalubong ang mga kilay ng isa, na agad kong inawat. Sinara ko muna ang tent bago siya hinarap. His eyes can’t stay my eyeline. “What was that?” malambing pero may iritasyon kong tanong, bahagya namang kumuyom ang pang-ibabang labi niya. “The kid is scared of you.” “Don’t bring him in,” mapurol na sagot niya, inabot ko naman ang braso niya sabay haplos dito. “Rese…” “Why?” “Just… don’t.” Napahinga ako nang malalim, hinila ang ulo niya sa dibdib ko, at hinaplos-haplos ang likod ng ulo niya. 118

20 20 “ Are you mad at me?” malungkot na tanong ni Fillan kinagabihan, bahagya namang nanlumo ang pang- ibabang labi ko. “It’s okay, if you are…” “No…” sabay haplos ko sa kaniyang kaliwang braso, bumanat naman ang panga niya. “It’s just… it’s just it’s new to me.” “I’m sorry.” “No. Don’t.” He leans on the pillow, his arms on the back of his head. Dumungaw naman ako sa bukol ng shorts niya at napakagat- labing umiwas ng tingin. Napangisi naman siya, kaya pinalo ko ang dibdib niya. Chuckling, he leans over to me, crossing my eyeline. “I’m hungry,” sabay dukot ko sa chips sa kanang gilid ko, nangingiti namang nag-taas baba sa labi ko ang kaniyang mga mata. “Feeling ka.” “What…” kagyat niyang subo sa isang pirasong chips na hawak ko, napatanga naman ako sa kaniya. “There’s a war in my mouth.” “Sira!” 119

KNIFE AT SIGHT “Can I?” Sabay dungaw niya sa aking dibdib at napahinga naman akong tumango. His large hand scoot into my shirt, trailing up to my ribcage, stopping at my mound. Saglit pa nga akong napasinghap nang nasakop iyon ng mainit niyang palad. Sinalubong ko ang paninitig niya habang ang kamay ko ay sabik na hawakan ang kaniya. When he starts flicking my nipple with his thumb, I instantly undress my shirt and drag his mouth to my hill. “This bulge is hot,” sabay ipit ng mapupula niyang labi sa utong ko, impit naman akong napaungol. “Definitely one of my favorites.” “A talkative menace,” marahan kong tinampal ang kanang pisngi niya, nagpatuloy naman siya sa pagsipsip sa aking utong. “Oh, God. You’re making me ovulate now.” “Let me see.” “Fillan!” Humalakhak naman siya at tinignan ako ng nagtatanong, na agad ko namang tinanguan. “No slice-licking,” pagalit kong biro, nangingiti naman siyang tumango. “The chips.” “Reserved for time breaks,” sabay kibit niya ng balikat, natawa naman akong hinampas ang kaliwang balikat niya. “What? Tama naman ang sinabi ko, a.” “You’re getting naughty.” “Let me check this first.” His long finger touches my watery slice, and I squirm. Mara- han naman na bumalik ang labi niya sa utong ko na habang nanggingil iyong nilaro ng dila niya. Binabaliw ako ng lalaking ito. One more swirl, then he leans over his lips to press mine. “Are you sure?” nag-aalala niyang tinig na sabi, agad naman 120

20 akong tumango. “It could hurt.” “Just dig it in,” sabay hubad ko sa kaniyang shorts, natatawa naman siyang napailing-iling sa inaasta ko. “Come on!” “Patient.” “Naiinis na ako.” Napailing-iling siyang ngumiti habang binababa ang lahat ng ibabang saplot. “Oh, God,” hindi ko napigilang mapalunok ng laway nang mapatitig dito, saglit naman niya iyong dinungaw. “You must be kidding me. That’s not gonna fit.” “We’ve tried last time. It does fit,” malambing niyang angal, napagulong na lang ako ng mata habang iginiya niya iyon sa bukana ko. “Besides, we won’t stay longer.” “The last time we did it, parang nahati ang katawan ko.” “I’m not gonna force it, this time. What fits, stay sits.” I wince, glancing at his large member, for the last time, before I bring my eyes back to his eyes. Hinaplos naman niya ang kanang pisngi ko gamit ang hinlalaki niya, kaya bahagya akong kumalma. Kaya mo ito, Rese—parang kagat lang iyan ng langgam. When I see the tip going all the way in, I squirm and fidget as if my organs got pinch. “It’s all right,” marahan niyang sabi habang patuloy sa pagtulak, napatingkayad naman ako. “Just the half, okay?” “Half lang, ha?” puno ng takot ang boses ko, tumango naman siya. “‘Wag mong isagad.” “I won’t.” “I trust you.” Sa pagpapatuloy sa pagtulak, ay huminto siya, kaya du- mungaw ako. “See?” sabay sulyap niya sa kahabaan niya, sumunod naman ako. “Just the half.” 121

KNIFE AT SIGHT “I’m sorry…” halos mangiyak kong sabi, umiling naman siya. “I will not be like other girls who can endure this long.” “You don’t need to compare the sand to the sea.” “What does that mean?” “I’m moving now.” “Thank you.” He dips his head to the side of neck and start making few delicate strokes. Nang bahagya nang bumilis, ay napakapit ako sa leeg ni Fillan. Kahit bumilis na siya, ay tumupad siya sa pinag- usapan namin. One more stroke, and I moan so loud we even both laugh afterwards. “Just chill it out,” malambing niyang bulong sa akin, umaawang naman ang labi ko habang patuloy siya sa paglabas- masok sa akin. “They might hear us.” “Sorry, sorry…” halos pabulong kong sabi, hinalik-halikan naman niya ang tenga ko. “Nanggigigil ka na, e.” “I’m not.” “You are.” Napahinga na lang siya nang malalim at hinalik-halikan ang aking kanang balikat. “Should I spurt it in?” “No. Baka mabuntis ako.” “I’ll father our child.” “Sakit kayang mabuntis.” He sighs exaggeratedly, and I laugh. Naging mabilis pa ang paglabas-masok niya sa akin. Hanggang sa huling mapupusok na bayo, ay kagyat niyang hinugot ang kania. I look down at my tummy, then he moans so loud while loading his seed. “Ano kayang lasa niyan?” bulalas ko, bahagyang kumunot ang niya. “Curious lang.” “No sperm eating,” pagalit na may lambing pa rin niyang sabi, 122

20 napanguso naman ako. “Let’s clean it off.” “Sige na nga.” “Don’t.” Nangingiti naman akong napailing-iling. He grabs a wipe tissue on the side and slowly wipe it off. Ang buhay na buhay pa rin niyang pagkalalaki, ay nakapatong malapit sa aking bukana. Nang natapos siya sa wakas, ay inilagay niya iyon sa loob ng isang transparent na plastic. My hand reach for his member and barely stroking it. “Let’s eat naked?” suhestiyon ko, nangingiti naman siyang tumango. “I want to sit on your lap.” “All right,” sabay buhat niya sa akin sa magkabilang baywang niya, kagat-labi naman akong humilig sa kaniyang dibdib. “Where’s the chips?” “Here.” “Give it to me.” Inabot ko sa kaniya ang chips at dumukot naman siya ng isa roon sabay subo sa akin. “Our boat,” bigla kong sabad, sinalubong naman niya ang tingin ko. “Is she safe?” “Mm,” sabay halik niya sa likod ng ulo ko, inabot ko naman ang kaniyang kalakhan. “No stroking.” “I wanna ease off.” “Right, all right.” Smirking, I lean in to kiss the space under his chin while holding the shaft of his length. Ngumunguya naman siyang lumayo sa akin at marahan akong dinungaw. Malapad lang akong napangiti at sinalubong ang basa niyang labi. Closing my eyes, I let go of my grasp from his thick and hold both of his deltoids. At sinunod nga niya ang time breaks na sinasabi niya—at 123

KNIFE AT SIGHT chips iyon. “Fillan!” sabay hampas ko sa kaliwang braso niya, nangingiti naman niyang ipinasok ang ulo ng pagkalalaki niya. “Pang lima na natin ‘to.” “The night is long,” mapaglaro niyang sabi, napaungol naman ako. “Why not savor it, right?” “Nakakarami ka na.” “I’m still not tired.” I want to protest, but when he starts licking my nipple with his hot tongue, I instantly get to oblivion. Hanggang kalahati lang din ang pagtulak niya, gaya ng pinag-usapan namin. Pero kung halos sampung minuto lang ang pahinga, ay baka mas gugustuhin ko na lang na isagad niya para bukas na naman. He pounds rigidly while I’m trying to remain still. Sa ilang tulak niya, ay hinugot niya ang kaniya at ipinutok sa aking tiyan. “The more I get a view of it, the more I want to eat it,” sabay hampas ko sa dibdib niya, nangingiti naman siyang umiling. “Hanggang kailan pa ba ‘to?” “Six? I don’t know,” sabay pahid niya sa tissue roon, sinundan ko naman siya ng tingin. “Let’s eat chips for now.” “You’re getting wild.” “This one is good.” I sigh and let his head rest on my breast. Sinusubuan naman niya ako ng chips matapos siya. Napangiwi ako. After this break, he will score again. “Bakit dito lang tayo?” may inis sa tinig ko, napatingin naman siya sa akin. “Bakit hindi doon sa dalampasigan o… sa buhangin?” “You’re better off the crowd,” sabay subo niya sa chips, napahinga na lang ako nang malalim. “Besides, no one’s gonna 124

20 know we’re doing it here.” “Pero mainit dito, Fillan. Masikip pa.” “Not anymore. It’s stretched.” “I mean, the tent!” “Oh. My bad. Sorry…” Pagkatapos ng break, ay pumasok siya agad sa akin. While he is thrusting, I check the time: 3:30. Parang kanina lang ay alas dose pa iyon. Nang matapos siya, ay break na naman ng ten minutes. This time, I am the one who leans on his chest. “Hey,” tawag ko sa kaniya, umugong naman siya. “Bakit pala hindi natapos ang one week?” “I aborted it,” sabay haplos niya sa aking tiyan, tumango naman ako. “Hey, do you want to know where was I at?” “Yes.” “Okay.” Huminga muna siya nang malalim, tapos ay nagsalita. “I was at the Shrine,” mahina niyang sabi, tumingala naman ako kaya nagkasalubong ang tingin namin. “We were on a very dangerous mission.” “Oh,” tanging nasabi ko, saglit naman siyang yumukod. “Is there blood stained on your shirt?” “No.” “I’m good with it.” His eyes are slowly frowning, and I plant a kiss on his lips. Bumaba naman ang kamay niya at naabot ang bukana ng pagkababae ko. Napakagat-labi tuloy ako. He fumbles a finger on my skin before he goes back to my tummy. “I’m all in, Rese.” “Me too.” Marahan naman niya akong niyakap, napahilig sa dibdib niya, at mahinang sinara ang mga mata. 125